उत्तर दिशेने आणि आवेदिस या प्रदेशापासून आणखी एक सीमा ओलांडली, की पाचवे अरण्य स्मरले जाते—हे म्हणजे त्या बटुकाकार (कुबड्या) असणाऱ्यांचे वन. त्यापुढे, दुसरी सीमा म्हणजे लौहित्य नदी आणि समुद्राच्या पश्चिमेस, पर्वतरांगेच्या कडेला हे यमाचे अरण्य विस्तारलेले आहे, असे वर्णन केले आहे. भूती या देवीने असंख्य जीवांची आणि रुद्रदेवाच्या गणांची निर्मिती केली. या सर्वांच्या देहयष्टी विविध प्रकारच्या होत्या—कोणी विशाल, कोणी कृश, कोणी उंच, कोणी ठेंगणे, कोणी सममात्र. त्यांचा देखावा विलक्षण होता—काहींचे कान लोंबते, ओठ खाली झुकलेले, जीभ बाहेर आलेली, स्तन व पोट झूललेले; कोणी एकच रूप धारण करणारे, तर कोणी द्वैतरूप, काहींची पाठी तलफ होती, तर काहींच्या पिंगा जाडजूड. हे सर्व जीव सरोवर, तळी, समुद्र, नद्यांच्या काठावर वसत. त्यांच्या वर्णातही भिन्नता होती—काळे, गोरे, निळे, पांढरे, लालसर; काही तपकिरी, ठिपकेदार, धुरकट, पिवळसर, रानगाढवांसारखे कडक. काहींचे केस मुंजासारखे काटेरी, काहींचे केस उभे राहणारे, तर काही सर्पांना यज्ञोपवीत म्हणून घालणारे. कोणाचे डोळे बाहेर आलेले, कोणाचे विकृत, कोणाचे बारीक, कोणाचे अनेक डोळे; काहींचे अनेक मस्तके, काहींचेच नाही, तर काहींचे एकच. हे सर्व भीषण, रौद्र, केसाळ, अंध, जटा असलेले, ठेंगणे, घोड्यासारखे हिणहिण करणारे. हे पुन्हा सरोवर, तळी, समुद्र, नद्यांच्या काठावर राहतात; काहींचे एकच कान, काहींचे मोठे कान, शंखासारखे, तर काहींचे कानच नाहीत. काहींचे सुळे, काहींचे नख, काहींचे दात नाहीत, काहींच्या दोन जीभा; काहींच्या एक हात, दोन हात, तीन हात, तर काहींचे हातच नाहीत. काहींच्या एक पाय, दोन पाय, तीन पाय, तर अनेक पाय; हे सर्व महान योगशक्तीचे, बलशाली, कठोर तप करणारे, प्रचंड सामर्थ्यवान. हे सर्वत्र संचार करणारे, अडथळ्यांशिवाय, ब्रह्मज्ञान असलेले, कोणतेही रूप धारण करणारे; काही भयंकर, काही निर्दय, काही निर्मळ, काही शुभ, काही सदाचारी, काही वाक्पटू. काहींच्या हातात कुश असतो, काहींच्या मोठ्या जीभा, मोठे कान, मोठ्या जबड्या; काही हाताने, तोंडाने, डोक्याने अन्न खातात, काहींना कवटींचा अलंकार असतो. हे धनुर्धारी, गदाधारी, खड्गधारी, भालेधारी; काहींच्या तोंडातून, डोळ्यातून ज्वाळा निघतात, विविध फुलांच्या माळा व उटणे लावलेले. हे अन्न व मांसभक्षक, विविध रूपांचे, काही अत्यंत सुंदर; काही रात्री व संध्याकाळी संचार करणारे, काही भीषण, काही सौम्य, काही दिवसा, काही रात्री फिरणारे, काहींना पाहणे कठीण, हे सर्व भयावह रात्रीचे भटकणारे. या सर्वांना इतरांचा किंवा प्रारब्धाचा भीती नाही; त्यांचे मन विरक्त असते. त्यांना ना पत्नी, ना पुत्र—कारण त्यांचा वीर्य प्रवाह नेहमी वरच्या दिशेने असतो. अशी ही शेकडो-हजारो जीव, स्वतःच्या शक्तीने संयमित, महान आत्म्यांचे पुत्र म्हणून भूतीचे पुत्र म्हणून ओळखले जातात. त्याचबरोबर, पिवळसर रंगाचे कूष्मांड, तसेच जोडीने पिशाच्चांचा जन्म झाला; त्यांच्या रंगामुळे हे सर्व पिशाच्च मांसाहारी आहेत. त्यांचे सोळा जोडे व त्यांची वंशज आजही अस्तित्वात आहेत; त्यांची नावे मी सांगतो—मांसाहारी व त्यांच्या संततीपासून सुरुवात करतो. चगला आणि चगली, वक्र आणि वक्रमुखी, सूची आणि सूचिमुख, सुम्भपत्र, कुमभी, वज्रदंष्ट्र, दुंदुभी, उपचार, उपचार, उलूखल, उलूखली, अनर्क आणि अनर्का, कुंखंड आणि कुंखंडिका, पाणिपात्र आणि पाणिपात्री, पांशु आणि पांशुमती, नितुंड आणि नितुंडी, निपुण आणि निपुणा, चलादुच्छेषणा, प्रस्कंद आणि स्कंदिका—ही सोळा पिशाच्चांची मुख्य कुळे आहेत. याशिवाय, अजामुखा, वक्रमुखा, पूरीण, स्कंदिन, विपादांगारिका, कुम्भपात्र, प्राकुंडक, उपचारोलूखलिका, अनर्का, कुंखंडिका, पाणिपात्र, नैतुण्ड, ऊर्णाशा, निपुण, सूचिमुख, उच्चेषणाद—ही कूष्मांडांची सोळा वंशज आहेत. हे सर्व पिशाच्च सुडौल आहेत; त्यांचा स्वभाव भयंकर व विकृत असून, त्यांची संतती अगणित आहे. त्यांच्या विशेष गुणधर्मांचे वर्णन पुढे आहे. काहींचे शरीर पूर्ण केसाळ, त्यांना वृत्ताख्या म्हणतात; सुळे, नख असलेले, शरीर वाकडे, हे मांसाहारी पिशाच्च नेहमी खाली वळलेले तोंड असतात. काहींना केस नाहीत, शरीरावर रोम नाही, ते कातडी व शिरांनी झाकलेले असतात; हे कूष्मांडिक पिशाच्च नेहमी तीळ व मांस खातात. काहींचे हात, पाय, अवयव वाकडे; त्यांचा स्वभावही वाकडा, हे वाकडे पिशाच्च वक्र मार्गाने संचार करतात व हवे तसे रूप धारण करतात. काहींना लोंबते पोट, चोचीसारखी नासिका, ठेंगणे शरीर, डोके व हात असतात; हे नितुंडक पिशाच्च तीळ आवडतात व प्रसिद्ध आहेत. ठेंगणे, बोलके, उड्या मारत संचार करणारे अनर्क व मर्क पिशाच्च झाडांमध्ये राहतात व त्यांना अन्न आवडत नाही. यांच्या हात, केस, झाडे वरच्या दिशेने वाढतात व शरीरातून धूळ सोडतात—हे पांशव पिशाच्च. काहींना शिरा स्पष्ट, कोरडे, दाढी असलेले, झाडाच्या सालीचे वस्त्र घालणारे—हे उपवीर पिशाच्च स्मशानात राहतात. काहींचे डोळे स्थिर, मोठी जीभ, ती चाटणारे, खलासारखे शरीर, डोके हत्ती किंवा उंटाएवढे, संकोचित, गाठ बांधलेले. सुम्भपत्र पिशाच्च अदृश्य अन्न खातात; सूक्ष्म, केसाळ, पिवळसर, हे दिसतात आणि अदृश्यही संचार करतात. येथे कुशल, उन्मत्त भूतही येतात—कानापर्यंत फाटलेले तोंड, लोंबते ओठ, जाड नाक. काही गट हात-पायांनी तुडवलेले, ठेंगणे, नेहमी जमिनीवर पाहणारे; हे भूत बालकांना पकडतात व बाळंतपणाच्या घरात जातात. काहींचे हात-पाय उलटे, ठेंगणे, वाऱ्यासारखे वेगवान; हे भूत मांस खातात व युद्धात रक्त पितात. काही नग्न, बेघर, लोंबते केस, गाठीसारखे शरीर; हे स्कंदिन भूत, तर काही यज्ञातील उरलेले अन्न खातात. अशा सोळा प्रकारच्या पिशाच्चांचा येथे विस्ताराने उल्लेख केला आहे. ही सर्व वर्णने या अद्भुत, भयावह, आणि तरीही आपल्या वैशिष्ट्यांनी युक्त अशा पिशाच्च, कूष्मांड, आणि भूतगणांची आहेत—जे रुद्राचे सेवक, भूतीचे पुत्र म्हणून या विश्वात विविध स्वरूपात वावरतात.