या श्लोकांमध्ये संगीताच्या विविध ताळ्यांचे, स्वरांचे, त्यांचे देवता, आणि अलंकारांचे अत्यंत सूक्ष्म आणि पवित्र वर्णन केले आहे. या ज्ञानाचा प्रवाह असा आहे: संगीतातील "उत्तमंद्र" ताळा हा सहा देवतांसह प्रसिद्ध आहे. या ताळाचा विस्तार हा "उत्तरताळा" म्हणून ओळखला जातो. येथे "उत्तमंद्र" ताळा आहे आणि त्याचा देवता "ध्रुव" आहे. अपान आणि धैवत यांच्या उत्तरेकडील स्थितीमुळे हा स्वर असा आहे; या ताळासाठी पितृ हे देवता आहेत, जे पितृपूजेच्या विधींसाठी मानले जातात. महर्षी शुद्ध षड्ज स्वर स्थापित करून अग्नीची पूजा करतात; म्हणून हा शुद्ध षड्ज स्वर म्हणून ओळखावा. जो सत्प्रवृत्त स्वराची मांडणी करतो, तो पाचवा स्वर बनतो; यक्षांचा स्वर "यक्षिका" modulation म्हणून प्रसिद्ध आहे. नागांचा दृष्टी विषारी आहे; गाणी या स्वराकडे जात नाहीत. हे स्वर ब्रह्म्याने दूर केले आहेत, आणि नाग हे देवता आहेत; हा नागांचा स्वर आहे, आणि वरुण हा त्याचा देवता आहे. पक्ष्यांशी तुलना करून किन्नर हे सर्वोच्च स्वर प्राप्त करतात; म्हणून हा उच्च स्वर आहे, आणि पक्ष्यांचा राजा (गरुड) हा देवता आहे. गांधार स्वराच्या ध्वनीने पृथ्वीला अर्थाने टिकवून ठेवतो; म्हणून हा शुद्ध गांधारी स्वर आहे, आणि गांधर्व हा त्याचा प्रमुख देवता आहे. गांधारानंतर हा स्वर निर्माण होतो; म्हणून "उत्तर गांधारी" स्वर आहे, आणि वसु हे त्याचे देवता आहेत. हे महान तत्त्व आहे, जे पितामहाने स्थापित केले; म्हणून या षड्ज स्वराचा देवता अग्नी आहे. हा स्वर दिव्य आणि विस्तारित आहे; म्हणून हा मंद स्वर आहे, आणि या स्वरात पाचवा स्वर म्हणजे धैवत आहे. अशा प्रकारे सात स्वर पूर्ण झाले आहेत, आणि स्वरांचे वर्णन झाले आहे; तसेच सहा स्वर सामान्य नाहीत, आणि सहा स्वर अधीन आहेत. पूर्वाचार्यांच्या शिकवणी समजून घेतल्यावर, मी आता क्रमाने सांगतो—तीस अलंकार, ऐका, मी ते सांगतो. प्रत्येक अलंकार त्याच्या अक्षरानुसार, कारणानुसार, आणि पादांच्या संयोजनानुसार वर्णन करावा; तसेच काळजीपूर्वक परीक्षणाने. अलंकाराची पूर्ती अर्थ, शब्द आणि वाक्य यांच्या संबंधाने सांगितली आहे; गीतातील शब्द सुरुवातीला किंवा शेवटी ठेवले जातात. तीन स्थान आहेत: छाती, घसा आणि डोके; या तिघांमध्ये उत्तम पद्धत वापरली जाते. चार नैसर्गिक अक्षरे आहेत, आणि चार प्रकारचे विश्लेषण; आठ भिन्नता आहेत, आणि देवांना हे सोळा प्रकार माहित आहेत. अक्षरांचे तज्ञ स्थिर अक्षर, गत अक्षर, तिसरे उतरते, आणि चौथे चढते ओळखतात. यापैकी एक अक्षर स्थिर आणि गत दोन्ही आहे, म्हणजेच गत आणि स्थिर दोन्ही रूपात येते; चढत्या अक्षरात उतरता स्वर देखील दर्शविला जातो. चढून जाण्याने तज्ञ चढते अक्षर ओळखतात; आता या अक्षरांशी संबंधित अलंकार जाणून घ्या. चार अलंकार आहेत: स्थापना, क्रमिक गती, दोष, आणि दोषरहित; मी आता त्यांचे गुण सांगतो. "विश्वरा", "उष्ट्र", आणि "कला" हे पुढच्या स्थानावर जाणारे आहेत; चक्रात दोन अनुक्रमे निर्माण होतात, मापाने ठरवलेले. "कुमार" हा दुसरा आहे, जो विस्तारतो आणि दूर जातो; "अपांग" हा कला पेक्षा एक अधिक आहे. "श्येन" पुढच्या अंतरावर निर्माण होतो, कला मापात राहतो; त्या स्वरात वाढ होते, आणि तो पूर्वीच्या स्वरापेक्षा वेगळा असतो. "श्येन" उतरता स्वर आहे, श्रेष्ठ म्हणून ओळखला जातो; कला आणि त्याच्या गटाच्या मापाने "बिंदु" म्हणून ओळखला जातो. "बिंदु" एक कला म्हणून बनवावा, अक्षराच्या शेवटी ठेवावा; उलट स्वर देखील होऊ शकतो, पण कठीण नाही. सर्वोच्च स्वर हा षड्जच्या पुढील अंतरावर असतो; स्वर उंचवणे आणि खाली करणे हे crow (कावळा) च्या उच्च स्वराप्रमाणे करावे. "संतार" नावाचे दोन स्वर हलवावे, आणि कारणही; उंच किंवा खाली असले तरी, ते एकाच पद्धतीने वापरावे. बारह कला स्थान पुढच्या अंतरावर असते; "प्रेंखोलिता" अलंकार स्वरांनी संपन्न असतो. स्वरांच्या संक्रमणातून "पुष्कल" वर्णन केला जातो; तो कला पाद आणि इतरांमध्ये घालून दिला जातो. जे दोन कला कमी झाले आहे, ते "कमी" म्हणून ओळखले जाते; उच्चारताना, ते "विश्वरा" स्वर आणि आठव्या स्वराकडे वाढते. पण ते खाली, उंच, किंवा खोल असले तरी, एकही अंतर नसल्यास, सर्व हे शेवटी एकाच स्वर मानले जातात. चार विभागांचा गट "मक्षिप्रच्छेदन" म्हणून ओळखला जातो; हे अलंकार आहेत, तीस संख्या, स्थान आणि काळाच्या मापानुसार वर्णन केले आहेत. निर्मिती, माप, बदल, आणि गुण—हे चार उद्देश अलंकाराचे समजावून घ्यावे. जसे स्वतःवर चुकीचा अलंकार घातल्यास निंदा होते, तसेच अक्षराच्या स्वरूपाला विरुद्ध अलंकार लावल्यास ते अनुचित ठरते. जसे स्त्रीच्या अलंकारांचे विविध संयोजन चुकीच्या स्थानावर असले तरी, त्याची निंदा होते; तसेच अक्षराचा अलंकार चुकीच्या स्थानावर असेल तर त्याची निंदा होते. कानातील दागिने पायावर दिसत नाही, किंवा गळ्यातील हार कंबरेवर नसतो; तसेच अलंकार चुकीच्या स्थानावर असेल तर त्याचा निषेध करावा. अलंकार करताना योग्य पद्धती दाखवावी, आणि ठरलेल्या मार्गाने व पद्धतीने लागू करावा. आता मी खरी व्याख्या, योग्य उपयोग, आणि गायकांची प्रथा सांगतो, केवळ मौखिक परंपरेतून नाही. या उलटपणाची संख्या त्र्याऐंशी आहे; सुरुवातीला षड्ज गट नसला तरी, तो मध्य किंवा निम्न स्वर बनतो. षड्ज आणि मध्यमा या दोन स्वरप्रणालींमध्ये उलटपणा तसाच आहे; उच्च आणि निम्न स्वराचे माप षड्ज आणि आविका यासाठी ओळखावे. या प्रकारे, संगीताच्या स्वर, ताळा, अलंकार, आणि त्यांचे देवता यांचे अत्यंत पवित्र आणि शास्त्रीय वर्णन या श्लोकांमध्ये केले आहे.