വായുപുരാണമ്

തതോ മാമബ്രവീദ്ബ്രഹ്മാ അധോ ഗച്ഛ ത്വതന്ദ്രിതഃ। അന്തമസ്യ വിജാനീമോ ലിങ്ഗസ്യ തു മഹാത്മനഃ ।। ൫൫.

അപ്പോൾ ബ്രഹ്മാവ് എന്നോട് പറഞ്ഞു: 'നീ വൈകാതെ താഴേക്ക് പോവുക; ഈ മഹത്തായ ലിംഗത്തിന്റെ അന്ത്യത്തെ നമുക്ക് കണ്ടെത്താം.'

അഹമൂര്ദ്ധ്വം ഗമിഷ്യാമി യാവദന്തോഽസ്യ ദൃശ്യതേ। തദാ തൌ സമയം കൃത്വാ ഗതാവൂര്ദ്ധ്വമധശ്ച ഹ ।। ൫൫.

'ഞാൻ മുകളിലേക്ക് പോകും, അതിന്റെ അന്ത്യത്തെ കാണുന്നതുവരെ.' ഇങ്ങനെ തമ്മിൽ സമ്മതം ചെയ്ത്, ഞങ്ങൾ ഒരാൾ മുകളിലേക്കും മറ്റൊന്ന് താഴേക്കുമായി പോയി.

തതോ വര്ഷസഹസ്രന്തു അഹം പുനരധോ ഗതഃ। ന ച പശ്യാമി തസ്യാന്തം ഭീതശ്ചാഹം ന സംശയഃ ।। ൫൫.

അതിനുശേഷം, ആയിരം വർഷം ഞാൻ താഴേക്ക് പോയി; എങ്കിലും അതിന്റെ അന്ത്യത്തെ ഞാൻ കണ്ടില്ല, ഞാൻ ഭയപ്പെട്ടു — ഇതിൽ സംശയമില്ല.

തഥാ ബ്രഹ്മാ ച ശ്രാന്തശ്ച ന ചാന്തന്തസ്യ പശ്യതി। സമാഗതോ മയാ സാര്ദ്ധം തത്രൈവ ച മഹാമ്ഭസി ।। ൫൫.

അങ്ങനെ ബ്രഹ്മാവും ക്ഷീണിച്ചവനായി അതിന്റെ അന്ത്യത്തെ കണ്ടില്ല; അവൻ തിരികെ വന്നു, ആ മഹാവെള്ളത്തിൽ എന്നോടൊപ്പം ചേർന്നു.

തതോ വിസ്മയമാപന്നാവുഭൌ തസ്യ മഹാത്മനഃ ൫൫.

അതിനുശേഷം, ആ മഹാത്മാവിന്റെ മഹത്വം കണ്ടു ഞങ്ങൾ ഇരുവരും അതിശയത്തിൽ ആകുന്നു.

തതോ ധ്യാനഗതന്തത്ര ഈശ്വരം സര്വതോമുഖമ്। പ്രഭവം നിധऩഞ്ചൈവ ലോകാനാം പ്രഭുമവ്യയമ് ।। ൫൫.

അവിടെ, ധ്യാനത്തിൽ ലയിച്ചിരിക്കുമ്പോൾ, എല്ലാ ദിക്കുകളിലേക്കും മുഖമുള്ള, ലോകങ്ങളുടെ ഉത്ഭവവും അന്തവും ആയ, അക്ഷയനായ പ്രഭുവിനെ ഞങ്ങൾ കണ്ടു.

ബ്രഹ്മാഞ്ജലിപുടോ ഭൂത്വാ തസ്മൈ ശര്വായ ശൂലിനേ। മഹാഭൈരവനാദായ ഭീമരൂപായ ദംഷ്ട്രിണേ। അവ്യക്തായ മഹാന്തായ നമസ്കാരം പ്രകുര്മഹേ ।। ൫൫.

ബ്രഹ്മാവ് കയ്യുകൾ ചേർത്ത്, ശൂലം പിടിച്ച ശർവ്വനേ, മഹാഭയങ്കരമായ നാദമുള്ളവനേ, ഭയാനകമായ രൂപവും പല്ലുകളും ഉള്ളവനേ, അദൃശ്യനേ, മഹാനേ, നമുക്ക് നിന്നെ വന്ദനം ചെയ്യുന്നു.

നമോഽസ്തു തേ ലോകസുരേശ ദേവ നമോഽസ്തു തേ ഭൂതപതേ മഹാംശ്ച। നമോഽസ്തു തേ ശാശ്വത സിദ്ധയോനേ നമോഽസ്തു തേ സര്വജഗത്പ്രതിഷ്ഠ ।। ൫൫.

ദേവന്മാരുടെയും അസുരന്മാരുടെയും പ്രഭുവേ, മഹാനേ, ഭൂതങ്ങളുടെ നാഥനേ, നിത്യമായ സിദ്ധിയുടെ ഉറവിടമേ, എല്ലാ ലോകങ്ങളുടെയും അടിസ്ഥാനമേ, നിന്നെ നമസ്കരിക്കുന്നു.

പരമേഷ്ഠീ പരം ബ്രഹ്മ അക്ഷരം പരമം പദമ്। ശ്രേഷ്ഠസ്ത്വം വാമദേവശ്ച രുദ്രഃ സ്കന്ദഃ ശിവഃ പ്രഭുഃ ।। ൫൫.

നീ പരമേശ്വരനും പരബ്രഹ്മവും അക്ഷരവുമാണ്, പരമപദം നീയാണു്; വാമദേവനും രുദ്രനും സ്കന്ദനും ശിവനും പ്രഭുവും നീയാണു്.

ത്വം യജ്ഞസ്ത്വം വഷട്‌കാരസ്ത്വമോങ്കാരഃ പരം പദമ്। സ്വാഹാകാരോ നമസ്കാരഃ സംസ്കാരഃ സര്വകര്മണാമ് ।। ൫൫.

നീ യാഗവും വഷട് വിളിയും ഓംകാരവും പരമഗതിയും ആണ്; സ്വാഹാവിളിയും നമസ്കാരവും എല്ലാ കർമ്മങ്ങളുടെയും ശുദ്ധീകരണവും നീയാണു്.

സ്വധാകാരശ്ച ജാപ്യശ്ച വ്രതാനി നിയമാസ്തഥാ। വേദാ ലോകാശ്ച ദേവാശ്ച ഭഗവാനേവ സര്വശഃ ।। ൫൫.

സ്വധാവിളിയും ജപവും വ്രതങ്ങളും നിയമങ്ങളും, വേദങ്ങളും ലോകങ്ങളും ദേവന്മാരും — ഭഗവാനേ, ഇതെല്ലാം നീയാണു്.

ആകാശസ്യ ച ശബ്ദസ്ത്വം ഭൂതാനാം പ്രഭവാവ്യയമ്। ഭൂമേര്ഗന്ധോ രസശ്വാപാം തേജോരൂപം മഹേശ്വര ।। ൫൫.

ആകാശത്തിന്റെ ശബ്ദവും, സകല ജീവികളുടെ അക്ഷയമായ ഉത്ഭവവും നീയാണു്. ഭൂമിയുടെ സുഗന്ധം, ജലത്തിന്റെ രുചി, അഗ്നിയുടെ രൂപം, മഹേശ്വരാ, അതൊക്കെയും നീയാണു്.

വായോഃ രുപര്ശശ്ച ദേവശ്ച വപുശ്ചന്ദ്രമസസ്തഥാ । ബുധോ ജ്ഞാനഞ്ച ദേവേശ പ്രകൃതൌ ബീജമേവ ച ।। ൫൫.

വായുവിന്റെ സ്പർശവും രൂപവും, ചന്ദ്രന്റെ ഭംഗിയും, ബുധന്റെ ജ്ഞാനവും, ദേവാദിദേവാ, പ്രകൃതിയിലെ വിത്തും നീയാണു്.

ത്വം കര്ത്താ സര്വഭൂതാനാം കാലോ മൃത്യുര്യമോഽന്തകഃ। ത്വം ധാരയസി ലോകാസ്ത്രീംസ്ത്വമേവ സൃജസി പ്രഭോ ।। ൫൫.

സകല ഭൂതങ്ങളുടെ സ്രഷ്ടാവും, കാലവും, മരണമും, യമനും നീയാണു്. മൂന്ന് ലോകങ്ങളെയും നീ താങ്ങുന്നു, പ്രഭോ, അവയെ സൃഷ്ടിക്കുന്നതും നീയാണു്.

പൂര്വേണ വദനേന ത്വമിന്ദ്രത്വഞ്ച പ്രകാശസേ। ദക്ഷിണേന ച വക്രേണ ലോകാന് സംക്ഷീയസേ പ്രഭോ ।। ൫൫.

കിഴക്കേ മുഖംകൊണ്ടു് നീ ഇന്ദ്രത്വം പ്രകടിപ്പിക്കുന്നു; തെക്കേ വക്രമുഖംകൊണ്ടു്, പ്രഭോ, ലോകങ്ങളെ കുറയ്ക്കുന്നു.

പശ്ചിമേന തു വക്രേണ വരുണത്വം കരോഷി വൈ। ഉത്തരേണ തു വക്രേണ സൌമ്യത്വഞ്ച വ്യവസ്ഥിതമ് ।। ൫൫.

പടിഞ്ഞാറേ വക്രമുഖംകൊണ്ടു് നീ വരുണത്വം കൈവരിക്കുന്നു; വടക്കേ വക്രമുഖംകൊണ്ടു്, ശാന്തതയെ സ്ഥാപിക്കുന്നു.

രാജസേ ബഹുധാ ദേവ ലോകാനാം പ്രഭവാവ്യയഃ। ആദിത്യാ വസവോ രുദ്രാ മരുതശ്ചാശ്വിനീസുതൌ ।। ൫൫.

ദേവാ, നീ അനേകം രൂപങ്ങളിൽ ലോകങ്ങളുടെ ഉത്ഭവവും അക്ഷയത്വവും ആകുന്നു; ആദിത്യന്മാർ, വസുക്കൾ, രുദ്രന്മാർ, മരുതുകൾ, അശ്വിനീദേവന്മാർ എന്നിവരും നീയാണു്.

സാധ്യാ വിദ്യാധരാ നാഗാശ്വാരണാശ്ച തപോധനാഃ. വാലഖില്യാ മഹാത്മാനസ്തപഃ സിദ്ധാശ്ച സുവ്രതാഃ ।। ൫൫.

സാധ്യർ, വിദ്യാധരർ, നാഗങ്ങൾ, കുതിരകളുടെ രക്ഷകർ, തപസ്സുകാർ, മഹാത്മാക്കളായ വാലഖില്യർ, সিদ্ধന്മാർ, ഉത്തമവ്രതമുള്ളവർ എന്നിവരും നീയാണു്.

ത്വത്തഃ പ്രസൂതാ ദേവേശ യേ ചാന്യേ നിയതവ്രതാഃ। ഉമാ സീതാ സിനീ വാലീ കുഹൂര്ഗായത്രിരേവ ച ।। ൫൫.

ദേവാദിദേവാ, നിന്നിൽ നിന്നാണ് ഉമ, സീത, സിനി, വാലി, കുഹൂ, ഗായത്രി എന്നിവരും, മറ്റുള്ള വ്രതനിഷ്ഠരായവരും ജനിക്കുന്നത്.

ലക്ഷ്മീഃ കീര്ത്തിര്ധൃതിര്മേധാ ലജ്ജാ ക്ഷാന്തിര്വപുഃ സ്വധാ। തുഷ്ടിഃ പുഷ്ഠിഃ ക്രിയാ ചൈവ വാചാം ദേവീ സരസ്വതീ। ത്വത്തഃ പ്രസൂതാ ദേവേശ സന്ധ്യാ രാത്രിസ്തഥൈവ ച ।। ൫൫.

ലക്ഷ്മി, കീർത്തി, ധൈര്യം, ബുദ്ധി, ലജ്ജ, ക്ഷമ, സൗന്ദര്യം, സ്വധ, തൃപ്തി, പോഷണം, ക്രിയ, വാക്ദേവിയായ സരസ്വതി, ദേവാദിദേവാ, ഇവയും, സന്ധ്യയും രാത്രിയും നിന്നിൽ നിന്നാണ് ജനിക്കുന്നത്.

സൂര്യായുതാനാമയുതപ്രഭാ ച നമോഽസ്തു തേ ചന്ദ്രസഹസ്രഗോചര। നമോഽസ്തു തേ പര്വതരൂപധാരിണേ നമോഽസ്തു തേ സര്വഗുണാകരായ ।। ൫൫.

പതിനായിരം സൂര്യന്മാരുടെ പ്രകാശംപോലെയും, ആയിരം ചന്ദ്രന്മാരുടെ വിസ്തൃതിയിലും ഉള്ളവനേ, പർവ്വതരൂപം ധരിക്കുന്നവനേ, സകല ഗുണങ്ങളുടെ ആകയേ, നിനക്ക് നമസ്കാരം.

നമോഽസ്തു തേ പട്ടിശരൂപധാരിണേ നമോഽസ്തു തേ ചര്മവിഭൂതിധാരിണേ । നമോഽസ്തു തേ രുദ്രപിനാകപാണയേ നമോഽസ്തു തേ സായകചക്രധാരിണേ ।। ൫൫.

കുന്തരൂപം ധരിക്കുന്നവനേ, കവചം അണിയുന്നവനേ, രുദ്രൻ, പിനാകം കൈവശമുള്ളവനേ, ബാണവും ചക്രവും കൈവശമുള്ളവനേ, നിനക്ക് നമസ്കാരം.

നമോഽസ്തു തേ ഭസ്മവിഭൂഷിതാങ്ഗ നമോഽസ്തു തേ കാമശരീരനാശന। നമോഽസ്തു തേ ദേവ ഹിരണ്യവാസസേ നമോഽസ്തു തേ ദേവ ഹിരണ്യബാഹവേ ।। ൫൫.

ഭസ്മം അണിഞ്ഞ ശരീരമുള്ളവനേ, കാമദേഹത്തെ നശിപ്പിച്ചവനേ, സ്വർണ്ണവസ്ത്രം ധരിക്കുന്ന ദേവാ, സ്വർണ്ണഭുജമുള്ള ദേവാ, നിനക്ക് നമസ്കാരം.

നമോഽസ്തു തേ ദേവ ഹിരണ്യരൂപ നമോഽസ്തു തേ ദേവ ഹിരണ്യനാഭ। നമോഽസ്തു തേ നേത്രസഹസ്രചിത്ര നമോഽസ്തു തേ ദേവ ഹിരണ്യരേതഃ ।। ൫൫.

സ്വർണ്ണരൂപമുള്ള ദേവാ, സ്വർണ്ണനാഭിയുള്ള ദേവാ, ആയിരം വർണ്ണഭേദമുള്ള കണ്ണുകൾ ഉള്ളവനേ, സ്വർണ്ണബീജമുള്ള ദേവാ, നിനക്ക് നമസ്കാരം.

നമോഽസ്തു തേ ദേവ ഹിരണ്യവര്ണ നമോഽസ്തു തേ ദേവ ഹിരണ്യഗര്ഭ। നമോഽസ്തു തേ ദേവ ഹിരണ്യചീര നമോഽസ്തു തേ ദേവ ഹിരണ്യദായിനേ ।। ൫൫.

സ്വർണ്ണവർണ്ണമുള്ള ദേവാ, സ്വർണ്ണഗർഭമുള്ള ദേവാ, സ്വർണ്ണവസ്ത്രം ധരിക്കുന്ന ദേവാ, സ്വർണ്ണം നൽകുന്ന ദേവാ, നിനക്ക് നമസ്കാരം.

നമോഽസ്തു തേ ദേവ ഹിരണ്യമാലിനേ നമോഽസ്തു തേ ദേവ ഹിരണ്യവാഹിനേ। നമോഽസ്തു തേ ദേവ ഹിരണ്യചീര നമോഽസ്തു തേ ഭൈരവനാദനാദിനേ ।। ൫൫.

സ്വർണ്ണമാല അണിഞ്ഞ ദേവാ, സ്വർണ്ണം വഹിക്കുന്ന ദേവാ, സ്വർണ്ണവസ്ത്രം ധരിക്കുന്ന ദേവാ, ഭൈരവനാദത്തിന്റെ ആദിയാവുന്നവനേ, നിനക്ക് നമസ്കാരം.

നമോഽസ്തു തേ ഭൈരവവേഗവേഗ നമോഽസ്തു തേ ശങ്കര നീലകണ്ഠ। മനോഽസ്തു തേ ദിവ്യസഹസ്രബാഹോ നമോഽസ്തു തേ നര്ത്തനവാദനപ്രിയ ।। ൫൫.

വേഗത്തിൽ ഭൈരവനായവനേ, ശങ്കരാ, നീലകണ്ഠാ, ദിവ്യമായ ആയിരം ഭുജങ്ങളുള്ളവനേ, നൃത്തത്തിലും സംഗീതത്തിലും പ്രിയമുള്ളവനേ, നിനക്ക് നമസ്കാരം.

ഏവം സംസ്തൂയമാനസ്തു വ്യക്തോ ഭൂത്വാ മഹാമതിഃ। ഭാതി ദേവോ മഹായോഗീ സൂര്യകോടിസമപ്രഭഃ ।। ൫൫.

ഇങ്ങനെ സ്തുതിക്കപ്പെട്ടപ്പോൾ, മഹാമനസ്സുള്ള ദൈവം പ്രത്യക്ഷമായി; മഹായോഗി, കോടികൾ സൂര്യന്മാരെപ്പോലെ പ്രകാശിച്ചു.

അഭിഭാഷ്യസ്തദാ ഹൃഷ്ടോ മഹാദേവോ മഹേശ്വരഃ। വക്രകോടിസഹസ്രേണ ഗ്രസമാന ഇവാപരമ് ।। ൫൫.

അപ്പോൾ സന്തോഷത്തോടെ മഹാദേവൻ, മഹേശ്വരൻ, ആയിരം വക്രമുഖങ്ങൾകൊണ്ടു് മറ്റെവനെയും ദഹിക്കുന്നതുപോലെ പ്രത്യക്ഷമായി സംസാരിച്ചു.