വായുപുരാണമ്

രുദ്രോ വൈവസ്വതഃ സാക്ഷാദ്ധര്മോ ലോകേ പ്രഭുഃ സ്വയമ്। മഹാഗ്രഹോ ദ്വിജശ്രേഷ്ഠോ മന്ദഗാമീ ശനൈശ്ചരഃ ।। ൫൩.

വൈവസ്വതന്റെ പുത്രൻ രുദ്രൻ തന്നെ ലോകത്തിൽ ധർമ്മസ്വരൂപനായ പ്രഭുവാണ്. മഹാഗ്രഹമായ ശനി, മന്ദഗതിയുള്ളവൻ, ദ്വിജന്മാരിൽ ശ്രേഷ്ഠനാണ്.

ദേവാസുരഗുരൂ ദ്വൌ തു ഭാനുമന്തൌ മഹാഗ്രഹൌ। പ്രജാപതിസുതാവേതാവുഭൌ ശുക്രബൃഹസ്പതീ। ദൈത്യോ മഹേന്ദ്രശ്ച തയോരാധിപത്യേ വിനിര്മിതൌ ।। ൫൩.

ദേവാസുരഗുരുക്കളായ രണ്ട് മഹാഗ്രഹങ്ങൾ ഭാനുമാന്മാർ ആണ്. ശുക്രനും ബൃഹസ്പതിയും പ്രജാപതിയുടെ പുത്രന്മാരാണ്. അവർക്കു ദൈത്യനും ഇന്ദ്രനും അധിപതികളായി സൃഷ്ടിക്കപ്പെട്ടു.

ആദിത്യമൂലമഖിലം ത്രിലോകം നാത്ര സംശയഃ। ഭവത്യസ്യ ജഗത്കൃത്സ്നം സദേവാസുരമാനുഷമ് ।। ൫൩.

മൂന്നു ലോകങ്ങളുടെയും മൂലമായത് സൂര്യനാണ്, ഇതിൽ സംശയമില്ല. ദേവന്മാരും അസുരന്മാരും മനുഷ്യരും ഉൾപ്പെടെയുള്ള സകലവും അവനാൽ നിലനിൽക്കുന്നു.

രുദ്രേന്ദ്രോപേന്ദ്രചന്ദ്രാണാം വിപ്രേന്ദ്രാസ്ത്രിദിവൌകസാമ്। ദ്യുതിര്ദ്യുതിമതാം കൃത്സ്നാ യത്തേജഃ സാര്വലൌകികമ് ।। ൫൩.

രുദ്രൻ, ഇന്ദ്രൻ, ഉപേന്ദ്രൻ, ചന്ദ്രൻ, ബ്രാഹ്മണശ്രേഷ്ഠന്മാർ, സ്വർഗ്ഗത്തിലെ ദേവന്മാർ ഇവരുടെയൊക്കെയും പ്രകാശം നിന്റെ സർവ്വലൗകികമായ ദീപ്തിയാണ്.

സര്വാത്മാ സര്വലോകേശോ മൂലം പരമദൈവതമ്। തതഃ സംജായതേ സര്വം തത്ര ചൈവ പ്രലീയതേ ।। ൫൩.

സകലത്തിന്റെയും ആത്മാവും, എല്ലാ ലോകങ്ങളുടെയും അധിപനും, പരമമായ മൂലവും ദൈവവുമാണ് അവൻ. അവനിൽ നിന്നാണ് എല്ലാം ഉത്ഭവിക്കുന്നത്, അവനിലേക്കാണ് എല്ലാം ലയിക്കുന്നത്.

ബാവാഭാവൌ ഹി ലോകാനാമാദിത്യാന്നിഃ സൃതൌ പുരാ। ജഗജ്ജ്ഞേയോ ഗ്രഹോ വിപ്രാ ദീപ്തിമാന് സുഗ്രാഹോ രവിഃ ।। ൫൩.

ലോകങ്ങളുടെ ഉത്പത്തിയും ലയവും സൂര്യനിൽ നിന്നാണ്. ബ്രാഹ്മണന്മാരേ, പ്രകാശമുള്ള രവി ഗ്രഹം ഈ ജഗത്തിന്റെ ആകർഷകശക്തിയാണെന്ന് അറിയുക.

യത്ര ഗച്ഛന്തി നിധനം ജായന്തേ ച പുനഃ പുനഃ। ക്ഷണാ മുഹൂര്ത്താ ദിവസാ നിശാഃ പക്ഷാശ്ച കൃത്സ്നശഃ। മാസാഃ സംവത്സരാശ്ചൈവ ഋതവോഽന്ദയുഗാനി ച ।। ൫൩.

എല്ലാവരും ലയിക്കുകയും വീണ്ടും വീണ്ടും ജനിക്കുകയും ചെയ്യുന്നിടം അവിടെയാണ്. നിമിഷങ്ങൾ, മുഹൂർത്തങ്ങൾ, ദിവസങ്ങൾ, രാത്രികൾ, പക്ഷങ്ങൾ, മാസങ്ങൾ, സംവത്സരങ്ങൾ, ഋതുക്കൾ, കാലചക്രങ്ങൾ—ഇവയൊക്കെയും അവിടെ പൂർണ്ണമായി സംഭവിക്കുന്നു.

തദാദിത്യാദൃതേ തേഷാം കാലസംഖ്യാ ന വിദ്യതേ। കാലാദൃതേ ന നിഗമോ ന ദീക്ഷാ നാഹ്നികക്രമഃ ।। ൫൩.

സൂര്യനെ ഒഴിച്ചാൽ അവർക്കു കാലം എണ്ണാനാവില്ല; കാലം ഇല്ലെങ്കിൽ വേദം, ദീക്ഷ, അഹ്നികക്രമം എന്നിവ ഒന്നും നടക്കില്ല.

ഋതുനാമവിഭാഗശ്ച പുഷ്പമൂലഫലം കുതഃ। കുതഃ സസ്യാഭിനിഷ്പത്തിര്ഗുണൌഷധിഗണാദി വാ ।। ൫൩.

ഋതുക്കളുടെ വ്യത്യാസം ഇല്ലാതെ പൂവ്, മൂല, പഴം എന്നിവ എവിടെ നിന്നു വരും? വിളകൾക്കും ഔഷധികൾക്കും എങ്ങനെയാണ് ഉത്ഭവം?

അഭാവോ വ്യവഹാരാണാം ദേവാനാം ദിവി ചേഹ ച। ജഗത്പ്രതാപനമൃതേ ഭാസ്കരം വാരിതസ്കരമ് ।। ൫൩.

ലോകത്തെ ചൂടാക്കുന്ന സൂര്യൻ ഇല്ലാതെ ദേവന്മാർക്കും ഇവിടെ മനുഷ്യർക്കും പ്രവർത്തനം ഉണ്ടാകില്ല; സൂര്യൻ ഇരുണ്ടതെല്ലാം നീക്കുന്നവനാണ്.

സ ഏവ കാലശ്ചാഗ്നിശ്ച ദ്വാദശാത്മാ പ്രജാപതിഃ। തപത്യേഷ ദ്വിജശ്രേഷ്ടാസ്ത്രൈലോക്യം സചരാചരമ് ।। ൫൩.

അവനാണ് തന്നെ കാലവും അഗ്നിയും, പന്ത്രണ്ടു രൂപങ്ങളുള്ള പ്രജാപതിയും. ദ്വിജശ്രേഷ്ഠരേ, സഞ്ചരിക്കുന്നതും അചഞ്ചലവുമായ മൂന്നു ലോകങ്ങളെയും അവൻ ചൂടാക്കുന്നു.

സ ഏഷ തേജസാം രാശിഃ സമസ്തഃ സാര്വലൌകികഃ। ഉത്തമം മാര്ഗമാസ്ഥായ വായോഭാഭിരിദഞ്ജഗത്। പാര്ശ്വമൂര്ദ്ധ്വമധശ്ചൈവ താപയത്യേഷ സര്വശഃ ।। ൫൩.

അവനാണ് എല്ലാ പ്രകാശത്തിന്റെയും ആകൃതിയും, സർവ്വലോകത്തിൽ വ്യാപിച്ചവനും. ഉന്നതമായ വഴി സ്വീകരിച്ച്, വായുവിന്റെ പ്രകാശത്തോടെ, ഈ ലോകത്തെ എല്ലായിടത്തും — വശത്തും മുകളിലും കീഴിലും — ചൂടാക്കുന്നു.

രവേരശ്മിസഹസ്രം യത് പ്രാങ്മയാ സമുദാഹൃതമ് । തേഷാം ശ്രേഷ്ഠാഃ പുനഃ സപ്ത രശ്മയോ ഗ്രഹയോനയഃ ।। ൫൩.

സൂര്യന്റെ ആയിരം കിരണങ്ങൾ ഞാൻ മുമ്പ് പറഞ്ഞത് പോലെ, അതിൽ ഏഴു കിരണങ്ങൾ പ്രധാനമാണ്; അവയാണ് ഗ്രഹങ്ങൾക്ക് ഉത്ഭവം.

സുഷുമ്നോ ഹരികേശശ്ച വിശ്വകര്മാ തഥൈവ ച। വിശ്വശ്രവാഃ പുനശ്ചാന്യഃ സംയദ്വസുരതഃ പരമ് । അര്വാവസുഃ പുനശ്ചാന്യോ മയാ ചാത്ര പ്രകീര്ത്തിതഃ ।। ൫൩.

സുഷുമ്ണ, ഹരികേശ, വിശ്വകർമ്മ, വിശ്വശ്രവ, സംയദ്വസു, അർവാവസു എന്നിങ്ങനെ ഈ ഏഴു കിരണങ്ങൾ ഞാൻ ഇവിടെ പറഞ്ഞിരിക്കുന്നു.

സുഷുമ്നഃ സൂര്യരശ്മിസ്തു ക്ഷീണം ശശിനമേധയന്। തിര്യഗൂര്ദ്ധ്വപ്രഭാവോഽസൌ സുഷുമ്നഃ പരികീര്ത്യതേ ।। ൫൩.

സുഷുമ്ണ എന്ന സൂര്യകിരണം ചന്ദ്രന്റെ ക്ഷയകാലത്ത് അവനെ പോഷിപ്പിക്കുന്നു; അതിന്റെ പ്രകാശം വശത്തും മുകളിലും വ്യാപിക്കുന്നു, അതിനെയാണ് സുഷുമ്ണ എന്നു വിളിക്കുന്നത്.

ഹരികേശഃ പുരസ്ത്വാദ്യാ ഋക്ഷയോനിഃ പ്രകീര്ത്യതേ। ദക്ഷിണേ വിശ്വകര്മാ തു രശ്മിര്വര്ദ്ധയതേ ബുധമ് ।। ൫൩.

ഹരികേശൻ ആദ്യം, നക്ഷത്രങ്ങളുടെ ഉത്ഭവമായാണ് പറയപ്പെടുന്നത്; ദക്ഷിണഭാഗത്ത് വിശ്വകർമ്മ എന്ന കിരണം ബുധനെ വളർത്തുന്നു.

വിശ്വശ്രവാസ്തു യഃ പശ്ചാത് ശുക്രയോനിഃ സ്മൃതോ ബുധൈഃ। സംയദ്വസുശ്ച യോ രശ്മിഃ സാ യോനിര്ലോഹിതസ്യ ച ।। ൫൩.

പശ്ചിമഭാഗത്തുള്ള വിശ്വശ്രവയെ ജ്ഞാനികൾ ശുക്രന്റെ ഉത്ഭവമായി അറിയുന്നു; സംയദ്വസു എന്ന കിരണം ചൊവ്വയുടെ ഉത്ഭവമാണ്.

ഷഷ്ഠസ്ത്വര്വാവസൂ രശ്മിര്യോനിസ്തു സ ബൃഹസ്പതേഃ। ശനൈശ്ചരം പുനശ്ചാപി രശ്മിരാപ്യായതേ സ്വരാട് ।। ൫൩.

ആറാമത്തെ അർവാവസു എന്ന കിരണം ബൃഹസ്പതിയുടെ ഉത്ഭവമാണ്; വീണ്ടും സ്വരാട് എന്ന മറ്റൊരു കിരണം ശനിയെ പോഷിപ്പിക്കുന്നു.

ഏവം സൂര്യപ്രഭാവേണ ഗ്രഹനക്ഷത്രതാരകാഃ। വര്ദ്ധന്തേ വിദിതാഃ സര്വാ വിശ്വഞ്ചൈദം പുനര്ജഗത് । നക്ഷീയന്തേ പുനസ്താനി തസ്മാന്നക്ഷത്രതാ സ്മൃതാ ।। ൫൩.

ഇങ്ങനെ സൂര്യന്റെ പ്രകാശം മൂലം ഗ്രഹങ്ങളും നക്ഷത്രങ്ങളും താറാവുകളും വളരുന്നു; ഈ ലോകം മുഴുവൻ പുതുക്കപ്പെടുന്നു; വീണ്ടും അവ നക്ഷത്രങ്ങൾ ക്ഷയിക്കുന്നു, അതിനാലാണ് അവയെ നക്ഷത്രങ്ങൾ എന്നു വിളിക്കുന്നത്.

ക്ഷേത്രാണ്യേതാനി വൈ പൂര്വമാപതന്തി ഗഭസ്തിഭിഃ। തേഷാം ക്ഷേത്രാണ്യഥാദത്തേ സൂര്യോ നക്ഷത്രതാങ്ഗതഃ ।। ൫൩.

ഈ സ്ഥലങ്ങൾ ആദ്യം സൂര്യകിരണങ്ങൾ എത്തുന്നു; സൂര്യൻ നക്ഷത്രാവസ്ഥയിൽ പ്രവേശിച്ച് അവയുടെ സ്ഥലങ്ങൾ ഏറ്റെടുക്കുന്നു.

തീര്ണാനാം സുകൃതേനേഹ സുകൃതാന്തേ ഗ്രഹാശ്രയാത് । താരാണാം താരകാ ഹ്യേതാഃ ശുക്ലത്വാച്ചൈവ താരകാഃ ।। ൫൩.

ഇവിടെ നല്ല പ്രവൃത്തികൾ ചെയ്തവർക്കു, പ്രവൃത്തികളുടെ അവസാനം ഗ്രഹങ്ങളുടെ സഹായത്തോടെ, ഈ നക്ഷത്രങ്ങൾ താറാവുകൾ എന്നു വിളിക്കപ്പെടുന്നു; അവയുടെ വെളുപ്പിനാൽ അവയെ താറാവുകൾ എന്നും പറയുന്നു.

ദിവ്യാനാം പാര്ഥിവാനാഞ്ച നൈശാനാഞ്ചൈവ സര്വശഃ । ആദാനാന്നിത്യമാദിത്യസ്തമസാം തേജസാം മഹാന് ।। ൫൩.

ദിവ്യമായവ, ഭൂമിയിലെവ, രാത്രിയിലേതു എന്നിവയെ സ്വീകരിക്കുന്നതിലൂടെ സൂര്യൻ എപ്പോഴും ഇരുണ്ടതിലും പ്രകാശത്തിലും മഹത്തായവനാണ്.

സുവതി സ്പന്ദനാര്ഥേ ച ധാതുരേഷ വിഭാവ്യതേ। സവനാത്തേജസോഽപാഞ്ച തേനാസൌ സവിതാ മതഃ ।। ൫൩.

ചലനത്തിനും സ്പന്ദനത്തിനും അവൻ മൂലകമായി കാണപ്പെടുന്നു; സവനത്തിൽ നിന്ന് പ്രകാശം ഉത്ഭവിക്കുന്നു, അതിനാലാണ് അവനെ സവിറ്റാ എന്നു വിളിക്കുന്നത്.

ബഹ്വര്ഥശ്ചന്ദ്ര ഇത്യേഷ ഹ്ലാദനേ ധാതുരിഷ്യതേ । ശുക്ലത്വേ ചാമൃതത്വേ ച ശീതത്വേ ച വിഭാവ്യതേ ।। ൫൩.

ചന്ദ്രൻ പലതരത്തിലുള്ള ഗുണങ്ങൾ ഉള്ളവനാണ്; ശീതീകരണത്തിനായി അവൻ മൂലകമായി ആഗ്രഹിക്കപ്പെടുന്നു; വെളുപ്പിലും അമൃതത്വത്തിലും തണുപ്പിലും അവൻ അറിയപ്പെടുന്നു.

സുര്യാചന്ദ്രമസോര്ദിവ്യേ മണ്ഡലേ ഭാസ്വരേ ഖഗേ। ജ്വലത്തേജോമയേ ശുക്ലേ വൃത്തകുമ്ഭനിഭേ ശുഭേ ।। ൫൩.

സൂര്യനും ചന്ദ്രനും ദിവ്യമായ പ്രകാശമുള്ള ആകാശമണ്ഡലത്തിൽ, ജ്വലിക്കുന്ന പ്രകാശത്താൽ, വെളുപ്പും വൃത്താകൃതിയും ഉജ്ജ്വലമായ കുമ്പംപോലെയുള്ള ഭംഗിയുമുള്ളവയാണ്.

ഘനതോയാത്മകം തത്ര മണ്ഡലം ശശിനഃ സ്മൃതമ്। ഘനതേജോമയം ശുക്ലം മണ്ഡലം ഭാസ്കരസ്യ തു ।। ൫൩.

അവിടെ ചന്ദ്രന്റെ വട്ടം കനത്ത വെള്ളത്തിൽ നിന്നാണ് ഉണ്ടാകുന്നത് എന്നു പറയുന്നു. സൂര്യന്റെ വട്ടം വെളുത്തതും കനത്ത പ്രകാശത്തിൽ നിന്നുമാണ്.

വിശന്തി സര്വദേവാസ്തു സ്ഥാനാന്യേതാനി സര്വശഃ। മന്വന്തരേഷു സര്വേഷു ഋക്ഷസൂര്യഗ്രഹാശ്രയാഃ ।। ൫൩.

എല്ലാ ദേവന്മാരും ഈ നിലയിലേക്കാണ് പൂർണ്ണമായി പ്രവേശിക്കുന്നത്. ഓരോ മന്വന്തരത്തിലും അവരെ നക്ഷത്രങ്ങളോടും സൂര്യനോടും ഗ്രഹങ്ങളോടും ചേർത്ത് കാണുന്നു.

താനി ദേവഗൃഹാണ്യേവ തദാഖ്യാസ്തേ ഭവന്തി ച। സൌരം സൂര്യോ വിശസ്ഥാനം സൌമ്യം സോമസ്തഥൈവ ച ।। ൫൩.

ഇവ ദേവന്മാരുടെ ഭവനങ്ങളാണ്, അവയ്ക്ക് അതേ പേരുകളാണ് വിളിക്കുന്നത്. സൂര്യൻ തന്റെ ഭവനത്തിലേക്ക് പ്രവേശിക്കുന്നു, ചന്ദ്രനും അതുപോലെ തന്റെ ഭവനത്തിലേക്ക് പോകുന്നു.

ശൌക്രം ശുക്രോ വിശസ്ഥാനം ഷോഡശാര്ച്ചിഃ പ്രതാപവാന്। ബൃഹദ്ബൃഹസ്പതിശ്ചൈവ ലോഹിതശ്ചൈവ ലൌഹിതഃ । ശാനൈശ്ചരം തഥാ സ്ഥാനം ദേവ ശ്ചൈവ ശനൈശ്ചരഃ ।। ൫൩.

ശുക്രൻ തന്റെ ഭവനത്തിലേക്ക്, പതിനാറു കിരണങ്ങളാൽ തിളങ്ങുന്നവനായി, പ്രവേശിക്കുന്നു. ബൃഹസ്പതി, ലോഹിതൻ (ചൊവ്വ), ശനിശ്ചരൻ — ഇവരും ഓരോരുത്തരുടെയും ഭവനത്തിലേക്ക് കടക്കുന്നു.