വായുപുരാണമ്

ചന്ദ്രാസ്താ നാമതഃ സര്വാഃ പീതാഭാസ്തു ഗഭസ്തയഃ। ശുക്ലാശ്ച കകുഭശ്ചൈവ ഗാവോ വിശ്വഭൃതസ്തഥാ ।। ൫൩.

അവയെ എല്ലാം ചന്ദ്രൻമാർ എന്ന് പേരാണ്. അവയുടെ കിരണങ്ങൾ മഞ്ഞ നിറമുള്ളതും, ചിലത് വെളുപ്പും, ചിലത് ദിശകളിലുമാണ്. പശുക്കളെയും വിശ്വഭൃതെന്ന് വിളിക്കുന്നു.

ശുക്ലാസ്താ നാമതഃ സര്വാസ്ത്രിശതാ ഘര്മസര്ജനാഃ। സമം ബിഭര്തി താഭിസ്തു മനുഷ്യപിതൃദേവതാഃ ।। ൫൩.

അവയെ എല്ലാം ശുക്ലങ്ങൾ എന്ന് വിളിക്കുന്നു, അവ മൂവായിരം എണ്ണമുണ്ട്, ചൂട് പകരുന്നവയാണ്. ഇവകൊണ്ട് മനുഷ്യരും പിതാക്കളും ദേവന്മാരും ഒരുപോലെ പോഷണം ചെയ്യപ്പെടുന്നു.

മനുഷ്യാനൌഷധേനേഹ സ്വധയാ ച പിതൄനപി। അമൃതേന സുരാന് സര്വാംസ്ത്രീംസ്ത്രിഭിസ്തര്പയത്യസൌ ।। ൫൩.

ഇവ മൂവകൊണ്ടു മനുഷ്യരെ ഔഷധങ്ങളാൽ, പിതാക്കളെ സ്വധയാൽ, ദേവന്മാരെ അമൃതംകൊണ്ടു തൃപ്തിപ്പെടുത്തുന്നു.

വസന്തേ ചൈവ ഗ്രീഷ്മേ ച സതൈഃ സുതപതേ ത്രിഭിഃ। വര്ഷാസ്വഥോ ശരദി ച ചതുര്ഭിഃ സമ്പ്രകര്ഷതി ।। ൫൩.

വസന്തത്തിലും ഗ്രീഷ്മത്തിലും മൂവായിരം കിരണങ്ങളാൽ അവൻ പ്രകാശം പകരുന്നു; മഴക്കാലത്തും ശരത്കാലത്തും നാലായിരം കിരണങ്ങളാൽ അതു നടക്കുന്നു.

ഹേമന്തേ ശിശിരേ ചൈവ ഹിമം സ സൃജ തേ ത്രിഭിഃ। ഓഷധീഷു ബലന്ധത്തേ സ്വധയാ ച പിതൄനപി। സൂര്യോഽമരത്വമമൃതത്രയന്ത്രിഷു നിയച്ഛതി ।। ൫൩.

ഹേമന്തത്തിലും ശിശിരത്തിലും അവൻ മൂവായിരം കിരണങ്ങളാൽ തണുപ്പ് ഉണ്ടാക്കുന്നു. ഔഷധികൾക്ക് ശക്തിയും, പിതാക്കൾക്ക് സ്വധയാൽ തൃപ്തിയും നൽകുന്നു. സൂര്യൻ അമൃതത്തിന്റെ മൂന്നു രൂപത്തിലൂടെ അമരത്വം പകരുന്നു.

ഏവം രശ്മിസഹസ്രന്തത് സൌരം ലോകാര്ഥ സാധകമ്। ഭിദ്യതേ ഋതുമാസാദ്യ ജലശീതോഷ്ണനിഃസ്രവമ് ।। ൫൩.

ഇങ്ങനെ ലോകങ്ങളുടെ കാര്യങ്ങൾ നിറവേറ്റുന്ന ആയിരം കിരണങ്ങളുടെ സൂര്യജാലം, ഋതുക്കളനുസരിച്ച് വെള്ളവും തണുപ്പും ചൂടും പുറപ്പെടുവിച്ച് വിഭജിക്കപ്പെടുന്നു.

ഇത്യേതന്മണ്ഡലം ശുക്ലം ഭാസ്വരം സൂര്യസംജ്ഞിതമ്। നക്ഷത്രഗ്രഹസോമാനാം പ്രതിഷ്ഠായോനിരേവ ച। ഋക്ഷചന്ദ്രഗ്രഹാഃ സര്വേ നിജ്ഞേയാഃ സൂര്യസമ്ഭവാഃ ।। ൫൩.

ഇങ്ങനെ ഈ പ്രകാശമുള്ള, ദീപ്തമായ വട്ടം സൂര്യൻ എന്ന് വിളിക്കപ്പെടുന്നു. അതാണ് നക്ഷത്രങ്ങൾക്കും ഗ്രഹങ്ങൾക്കും ചന്ദ്രനുമുള്ള അടിസ്ഥാനവും ഉറവിടവും. എല്ലാ നക്ഷത്രങ്ങളും ചന്ദ്രനും ഗ്രഹങ്ങളും സൂര്യനിൽ നിന്നാണ് ഉത്ഭവിച്ചത് എന്ന് അറിഞ്ഞിരിക്കണം.

നക്ഷത്രാധിപതിഃ സോമോ ഗ്രഹരാജോ ദിവാകരഃ। ശേഷാഃ പഞ്ചഗ്രഹാ ജ്ഞേയാ ഈശ്വരാഃ കാമരൂപിണഃ ।। ൫൩.

നക്ഷത്രങ്ങളുടെ അധിപൻ ചന്ദ്രനാണ്, ഗ്രഹങ്ങളുടെ രാജാവ് സൂര്യനാണ്. ശേഷിക്കുന്ന അഞ്ചു ഗ്രഹങ്ങൾ ഇച്ഛാനുസൃത രൂപമുള്ള അധിപന്മാരാണ്.

പഠ്യതേ ചാഗ്നിരാദിത്യ ഔദകശ്ചന്ദ്രമാഃ സ്മൃതഃ। ശേഷാണാം പ്രകൃതിം സമ്യഗ്വര്ണ്യമാനാം നിബോധത ।। ൫൩.

അഗ്നിയെ ആദിത്യൻ എന്നും, ചന്ദ്രനെ ജലസ്വഭാവമുള്ളവൻ എന്നും പറയുന്നു. ശേഷിക്കുന്നവരുടെ സ്വഭാവം ഞാൻ ഇപ്പോൾ വിശദമായി പറയുന്നു, ശ്രദ്ധിക്കൂ.

സുരസേനാപതി സ്കന്ദഃ പഠ്യതേഽങ്ഗാരകോ ഗ്രഹഃ । നാരായണം ബുധം പ്രാഹുര്ദേവം ജ്ഞാനവിദോ വിദുഃ ।। ൫൩.

ദേവസേനാപതി സ്കന്ദൻ അങ്ങാരക ഗ്രഹം എന്നാണ് അറിയപ്പെടുന്നത്. ജ്ഞാനമുള്ളവർ ബുധനെ നാരായണദേവൻ എന്ന് പറയുന്നു.

രുദ്രോ വൈവസ്വതഃ സാക്ഷാദ്ധര്മോ ലോകേ പ്രഭുഃ സ്വയമ്। മഹാഗ്രഹോ ദ്വിജശ്രേഷ്ഠോ മന്ദഗാമീ ശനൈശ്ചരഃ ।। ൫൩.

വൈവസ്വതന്റെ പുത്രൻ രുദ്രൻ തന്നെ ലോകത്തിൽ ധർമ്മസ്വരൂപനായ പ്രഭുവാണ്. മഹാഗ്രഹമായ ശനി, മന്ദഗതിയുള്ളവൻ, ദ്വിജന്മാരിൽ ശ്രേഷ്ഠനാണ്.

ദേവാസുരഗുരൂ ദ്വൌ തു ഭാനുമന്തൌ മഹാഗ്രഹൌ। പ്രജാപതിസുതാവേതാവുഭൌ ശുക്രബൃഹസ്പതീ। ദൈത്യോ മഹേന്ദ്രശ്ച തയോരാധിപത്യേ വിനിര്മിതൌ ।। ൫൩.

ദേവാസുരഗുരുക്കളായ രണ്ട് മഹാഗ്രഹങ്ങൾ ഭാനുമാന്മാർ ആണ്. ശുക്രനും ബൃഹസ്പതിയും പ്രജാപതിയുടെ പുത്രന്മാരാണ്. അവർക്കു ദൈത്യനും ഇന്ദ്രനും അധിപതികളായി സൃഷ്ടിക്കപ്പെട്ടു.

ആദിത്യമൂലമഖിലം ത്രിലോകം നാത്ര സംശയഃ। ഭവത്യസ്യ ജഗത്കൃത്സ്നം സദേവാസുരമാനുഷമ് ।। ൫൩.

മൂന്നു ലോകങ്ങളുടെയും മൂലമായത് സൂര്യനാണ്, ഇതിൽ സംശയമില്ല. ദേവന്മാരും അസുരന്മാരും മനുഷ്യരും ഉൾപ്പെടെയുള്ള സകലവും അവനാൽ നിലനിൽക്കുന്നു.

രുദ്രേന്ദ്രോപേന്ദ്രചന്ദ്രാണാം വിപ്രേന്ദ്രാസ്ത്രിദിവൌകസാമ്। ദ്യുതിര്ദ്യുതിമതാം കൃത്സ്നാ യത്തേജഃ സാര്വലൌകികമ് ।। ൫൩.

രുദ്രൻ, ഇന്ദ്രൻ, ഉപേന്ദ്രൻ, ചന്ദ്രൻ, ബ്രാഹ്മണശ്രേഷ്ഠന്മാർ, സ്വർഗ്ഗത്തിലെ ദേവന്മാർ ഇവരുടെയൊക്കെയും പ്രകാശം നിന്റെ സർവ്വലൗകികമായ ദീപ്തിയാണ്.

സര്വാത്മാ സര്വലോകേശോ മൂലം പരമദൈവതമ്। തതഃ സംജായതേ സര്വം തത്ര ചൈവ പ്രലീയതേ ।। ൫൩.

സകലത്തിന്റെയും ആത്മാവും, എല്ലാ ലോകങ്ങളുടെയും അധിപനും, പരമമായ മൂലവും ദൈവവുമാണ് അവൻ. അവനിൽ നിന്നാണ് എല്ലാം ഉത്ഭവിക്കുന്നത്, അവനിലേക്കാണ് എല്ലാം ലയിക്കുന്നത്.

ബാവാഭാവൌ ഹി ലോകാനാമാദിത്യാന്നിഃ സൃതൌ പുരാ। ജഗജ്ജ്ഞേയോ ഗ്രഹോ വിപ്രാ ദീപ്തിമാന് സുഗ്രാഹോ രവിഃ ।। ൫൩.

ലോകങ്ങളുടെ ഉത്പത്തിയും ലയവും സൂര്യനിൽ നിന്നാണ്. ബ്രാഹ്മണന്മാരേ, പ്രകാശമുള്ള രവി ഗ്രഹം ഈ ജഗത്തിന്റെ ആകർഷകശക്തിയാണെന്ന് അറിയുക.

യത്ര ഗച്ഛന്തി നിധനം ജായന്തേ ച പുനഃ പുനഃ। ക്ഷണാ മുഹൂര്ത്താ ദിവസാ നിശാഃ പക്ഷാശ്ച കൃത്സ്നശഃ। മാസാഃ സംവത്സരാശ്ചൈവ ഋതവോഽന്ദയുഗാനി ച ।। ൫൩.

എല്ലാവരും ലയിക്കുകയും വീണ്ടും വീണ്ടും ജനിക്കുകയും ചെയ്യുന്നിടം അവിടെയാണ്. നിമിഷങ്ങൾ, മുഹൂർത്തങ്ങൾ, ദിവസങ്ങൾ, രാത്രികൾ, പക്ഷങ്ങൾ, മാസങ്ങൾ, സംവത്സരങ്ങൾ, ഋതുക്കൾ, കാലചക്രങ്ങൾ—ഇവയൊക്കെയും അവിടെ പൂർണ്ണമായി സംഭവിക്കുന്നു.

തദാദിത്യാദൃതേ തേഷാം കാലസംഖ്യാ ന വിദ്യതേ। കാലാദൃതേ ന നിഗമോ ന ദീക്ഷാ നാഹ്നികക്രമഃ ।। ൫൩.

സൂര്യനെ ഒഴിച്ചാൽ അവർക്കു കാലം എണ്ണാനാവില്ല; കാലം ഇല്ലെങ്കിൽ വേദം, ദീക്ഷ, അഹ്നികക്രമം എന്നിവ ഒന്നും നടക്കില്ല.

ഋതുനാമവിഭാഗശ്ച പുഷ്പമൂലഫലം കുതഃ। കുതഃ സസ്യാഭിനിഷ്പത്തിര്ഗുണൌഷധിഗണാദി വാ ।। ൫൩.

ഋതുക്കളുടെ വ്യത്യാസം ഇല്ലാതെ പൂവ്, മൂല, പഴം എന്നിവ എവിടെ നിന്നു വരും? വിളകൾക്കും ഔഷധികൾക്കും എങ്ങനെയാണ് ഉത്ഭവം?

അഭാവോ വ്യവഹാരാണാം ദേവാനാം ദിവി ചേഹ ച। ജഗത്പ്രതാപനമൃതേ ഭാസ്കരം വാരിതസ്കരമ് ।। ൫൩.

ലോകത്തെ ചൂടാക്കുന്ന സൂര്യൻ ഇല്ലാതെ ദേവന്മാർക്കും ഇവിടെ മനുഷ്യർക്കും പ്രവർത്തനം ഉണ്ടാകില്ല; സൂര്യൻ ഇരുണ്ടതെല്ലാം നീക്കുന്നവനാണ്.

സ ഏവ കാലശ്ചാഗ്നിശ്ച ദ്വാദശാത്മാ പ്രജാപതിഃ। തപത്യേഷ ദ്വിജശ്രേഷ്ടാസ്ത്രൈലോക്യം സചരാചരമ് ।। ൫൩.

അവനാണ് തന്നെ കാലവും അഗ്നിയും, പന്ത്രണ്ടു രൂപങ്ങളുള്ള പ്രജാപതിയും. ദ്വിജശ്രേഷ്ഠരേ, സഞ്ചരിക്കുന്നതും അചഞ്ചലവുമായ മൂന്നു ലോകങ്ങളെയും അവൻ ചൂടാക്കുന്നു.

സ ഏഷ തേജസാം രാശിഃ സമസ്തഃ സാര്വലൌകികഃ। ഉത്തമം മാര്ഗമാസ്ഥായ വായോഭാഭിരിദഞ്ജഗത്। പാര്ശ്വമൂര്ദ്ധ്വമധശ്ചൈവ താപയത്യേഷ സര്വശഃ ।। ൫൩.

അവനാണ് എല്ലാ പ്രകാശത്തിന്റെയും ആകൃതിയും, സർവ്വലോകത്തിൽ വ്യാപിച്ചവനും. ഉന്നതമായ വഴി സ്വീകരിച്ച്, വായുവിന്റെ പ്രകാശത്തോടെ, ഈ ലോകത്തെ എല്ലായിടത്തും — വശത്തും മുകളിലും കീഴിലും — ചൂടാക്കുന്നു.

രവേരശ്മിസഹസ്രം യത് പ്രാങ്മയാ സമുദാഹൃതമ് । തേഷാം ശ്രേഷ്ഠാഃ പുനഃ സപ്ത രശ്മയോ ഗ്രഹയോനയഃ ।। ൫൩.

സൂര്യന്റെ ആയിരം കിരണങ്ങൾ ഞാൻ മുമ്പ് പറഞ്ഞത് പോലെ, അതിൽ ഏഴു കിരണങ്ങൾ പ്രധാനമാണ്; അവയാണ് ഗ്രഹങ്ങൾക്ക് ഉത്ഭവം.

സുഷുമ്നോ ഹരികേശശ്ച വിശ്വകര്മാ തഥൈവ ച। വിശ്വശ്രവാഃ പുനശ്ചാന്യഃ സംയദ്വസുരതഃ പരമ് । അര്വാവസുഃ പുനശ്ചാന്യോ മയാ ചാത്ര പ്രകീര്ത്തിതഃ ।। ൫൩.

സുഷുമ്ണ, ഹരികേശ, വിശ്വകർമ്മ, വിശ്വശ്രവ, സംയദ്വസു, അർവാവസു എന്നിങ്ങനെ ഈ ഏഴു കിരണങ്ങൾ ഞാൻ ഇവിടെ പറഞ്ഞിരിക്കുന്നു.

സുഷുമ്നഃ സൂര്യരശ്മിസ്തു ക്ഷീണം ശശിനമേധയന്। തിര്യഗൂര്ദ്ധ്വപ്രഭാവോഽസൌ സുഷുമ്നഃ പരികീര്ത്യതേ ।। ൫൩.

സുഷുമ്ണ എന്ന സൂര്യകിരണം ചന്ദ്രന്റെ ക്ഷയകാലത്ത് അവനെ പോഷിപ്പിക്കുന്നു; അതിന്റെ പ്രകാശം വശത്തും മുകളിലും വ്യാപിക്കുന്നു, അതിനെയാണ് സുഷുമ്ണ എന്നു വിളിക്കുന്നത്.

ഹരികേശഃ പുരസ്ത്വാദ്യാ ഋക്ഷയോനിഃ പ്രകീര്ത്യതേ। ദക്ഷിണേ വിശ്വകര്മാ തു രശ്മിര്വര്ദ്ധയതേ ബുധമ് ।। ൫൩.

ഹരികേശൻ ആദ്യം, നക്ഷത്രങ്ങളുടെ ഉത്ഭവമായാണ് പറയപ്പെടുന്നത്; ദക്ഷിണഭാഗത്ത് വിശ്വകർമ്മ എന്ന കിരണം ബുധനെ വളർത്തുന്നു.

വിശ്വശ്രവാസ്തു യഃ പശ്ചാത് ശുക്രയോനിഃ സ്മൃതോ ബുധൈഃ। സംയദ്വസുശ്ച യോ രശ്മിഃ സാ യോനിര്ലോഹിതസ്യ ച ।। ൫൩.

പശ്ചിമഭാഗത്തുള്ള വിശ്വശ്രവയെ ജ്ഞാനികൾ ശുക്രന്റെ ഉത്ഭവമായി അറിയുന്നു; സംയദ്വസു എന്ന കിരണം ചൊവ്വയുടെ ഉത്ഭവമാണ്.

ഷഷ്ഠസ്ത്വര്വാവസൂ രശ്മിര്യോനിസ്തു സ ബൃഹസ്പതേഃ। ശനൈശ്ചരം പുനശ്ചാപി രശ്മിരാപ്യായതേ സ്വരാട് ।। ൫൩.

ആറാമത്തെ അർവാവസു എന്ന കിരണം ബൃഹസ്പതിയുടെ ഉത്ഭവമാണ്; വീണ്ടും സ്വരാട് എന്ന മറ്റൊരു കിരണം ശനിയെ പോഷിപ്പിക്കുന്നു.

ഏവം സൂര്യപ്രഭാവേണ ഗ്രഹനക്ഷത്രതാരകാഃ। വര്ദ്ധന്തേ വിദിതാഃ സര്വാ വിശ്വഞ്ചൈദം പുനര്ജഗത് । നക്ഷീയന്തേ പുനസ്താനി തസ്മാന്നക്ഷത്രതാ സ്മൃതാ ।। ൫൩.

ഇങ്ങനെ സൂര്യന്റെ പ്രകാശം മൂലം ഗ്രഹങ്ങളും നക്ഷത്രങ്ങളും താറാവുകളും വളരുന്നു; ഈ ലോകം മുഴുവൻ പുതുക്കപ്പെടുന്നു; വീണ്ടും അവ നക്ഷത്രങ്ങൾ ക്ഷയിക്കുന്നു, അതിനാലാണ് അവയെ നക്ഷത്രങ്ങൾ എന്നു വിളിക്കുന്നത്.