വായുപുരാണമ്

ഉദ്യന്തഞ്ച പുനഃ സൂര്യമൌഷ്ണ്യമാഗ്നേയമാവിശത്। പാദേന പാര്ഥിവസ്യാഗ്നേസ്തസ്മാദഗ്നിസ്തപത്യസൌ ।। ൫൩.

സൂര്യൻ വീണ്ടും ഉദിക്കുമ്പോൾ, അതിന്റെ ചൂട് അഗ്നിയിൽ പ്രവേശിക്കുന്നു; ഭൂമിയിലെ അഗ്നിയുടെ ചലനത്താൽ അഗ്നി കത്തുന്നു.

പ്രകാശശ്ച തഥൌഷ്ണ്യഞ്ച സൌരാഗ്നേയേ തു തേജസീ। പരസ്പരാനുപ്രവേശാദാപ്യായേതേ ദിവാനിശമ് ।। ൫൩.

പ്രകാശവും ചൂടും സൂര്യനും അഗ്നിയും ഉള്ള ശക്തികളാണ്; പരസ്പരം ഇടപെടുന്നതിലൂടെ അവ ദിവസം രാത്രിയും ശക്തി നേടുന്നു.

ഉത്തരേ ചൈവ ഭൂമ്യര്ദ്ധേ തസ്മാദസ്മിംശ്ച ദക്ഷിണേ। ഉത്തിഷ്ഠതി പുനഃ സൂര്യേ രാത്രിരാവിശതേ ത്വപഃ। തസ്മാത്താമ്രാ ഭവന്ത്യാപോ ദിവാരാത്രിപ്രവേശനാത് ।। ൫൩.

ഭൂമിയുടെ വടക്കേ അർദ്ധത്തിലും ദക്ഷിണേ അർദ്ധത്തിലും, സൂര്യൻ വീണ്ടും ഉദിക്കുമ്പോൾ, രാത്രി വെള്ളത്തിൽ പ്രവേശിക്കുന്നു; അതുകൊണ്ടാണ് വെള്ളം ദിവസം രാത്രിയുടെ മാറുന്ന സമയങ്ങളിൽ താമ്രവർണ്ണമാകുന്നത്.

അസ്തം യാതി പുനഃ സൂര്യേ അഹര്വൈ പ്രവിശത്യപഃ। തസ്മാന്നക്തം പുനഃ ശുക്ലാ ആപോ വിശ്യന്തി ഭാസ്കരേ ।। ൫൩.

സൂര്യൻ വീണ്ടും അസ്തമിക്കുമ്പോൾ, പകൽ വെള്ളത്തിൽ പ്രവേശിക്കുന്നു; അതുകൊണ്ടാണ് രാത്രി വെള്ളം ശുദ്ധമായി സൂര്യനിൽ എത്തുന്നത്.

ഏതേന ക്രമയോഗേന ഭൂമ്യര്ദ്ധേ ദക്ഷിണോത്തരേ । ഉദയാസ്തമയേ നിത്യമഹോരാത്രം വിശത്യപഃ ।। ൫൩.

ഈ ക്രമാനുസൃതമായ ബന്ധത്തിലൂടെ, ഭൂമിയുടെ വടക്കും ദക്ഷിണവും ഭാഗങ്ങളിൽ, സൂര്യോദയത്തിലും അസ്തമയത്തിലും, പകലും രാത്രിയും വെള്ളത്തിൽ പ്രവേശിക്കുന്നു.

യശ്ചാസൌ തപതേ സൂര്യേ പിബന്നമ്ഭോ ഗഭസ്തിഭിഃ। പാര്ഥിവോ ഹി വിമിശ്രോഽസൌ ദിവ്യഃ ശുചിരിതി സ്മൃതഃ ।। ൫൩.

സൂര്യനിൽ കത്തുന്നതും, കിരണങ്ങളാൽ വെള്ളം കുടിക്കുന്നതും ഭൂമിയിലെ അഗ്നിയാണ്; അതു കലർന്നതും ശുദ്ധവുമാണ്, ദൈവികം എന്നും അറിയപ്പെടുന്നു.

സഹസ്രപാദഃ സോഽഗ്നിസ്തു വൃത്തഃ കുമ്ഭനിഭഃ ശുചിഃ। ആദത്തേ തത്തു രശ്മീനാം സഹസ്രേണ സമന്തതഃ ।। ൫൩.

ആ അഗ്നിക്ക് ആയിരം കാലുകളുണ്ട്, വട്ടംപോലെയും പാത്രംപോലെയും ശുദ്ധവുമാണ്; അതു ചുറ്റും ആയിരം കിരണങ്ങൾ കൊണ്ട് ആകർഷിക്കുന്നു.

നാദേയീശ്ചൈവ സാമുദ്രീഃ കൌപ്യാശ്ചൈവ സധാന്വനീഃ। സ്ഥാവരാ ജങ്ഗമാശ്ചൈവ യശ്ച സൂര്യോ ഹിരണ്മയഃ। തസ്യ രശ്മിസഹസ്രന്തു വര്ഷശീതോഷ്ണനിഃസ്രവമ് ।। ൫൩.

നദികളുടെ വെള്ളവും, സമുദ്രജലം, കിണറുകളിലെ വെള്ളം, കായലുകളും, നിലനിൽക്കുന്നവയും ചലിക്കുന്നവയും, സ്വർണ്ണംപോലെയുള്ള സൂര്യനും—ഇവയൊക്കെയും അവന്റെ ആയിരം കിരണങ്ങൾ കൊണ്ട് മഴയും ചൂടും തണുപ്പും പുറത്ത് വിടുന്നു.

താസാഞ്ചതുഃശതാ നാഡ്യോ വര്ഷന്തി ചിത്രമൂര്ത്തയഃ। വന്ദനാശ്ചൈവ വന്ദ്യശ്ച ഋതനാ നൂതനാസ്തഥാ। അമൃതാ നാമതഃ സര്വ്വാ രശ്മയോ വൃഷ്ടിസര്ജനാഃ ।। ൫൩.

ഇവയിൽ നാലുനൂറ് നാളികളിലൂടെ വിവിധ രൂപത്തിലുള്ള മഴ വീഴുന്നു; ചിലത് വന്ദനീയവും, ചിലത് പ്രശംസനീയവും, ചിലത് കാലാനുസൃതവും, ചിലത് പുതിയതുമാണ്; എല്ലാം അമൃതം എന്ന പേരിലാണ് അറിയപ്പെടുന്നത്, കിരണങ്ങൾ മഴ പെയ്യിക്കുന്നു.

ഹിമവാഹാശ്ച താഭ്യോഽന്യാ രശ്മയസ്ത്രിശതാഃ പുനഃ। ദൃശ്യാ മേധ്യാശ്ച വാഹ്യാശ്ച ഹ്രാദിന്യോ ഹിമസര്ജനാഃ ।। ൫൩.

അവിടെനിന്ന് മൂവായിരം കിരണങ്ങൾ കൂടി പുറപ്പെടുന്നു, അവയെ ഹിമവാഹങ്ങൾ എന്ന് വിളിക്കുന്നു. അവ കാണാവുന്നതും, ശുദ്ധവുമായതും, പുറത്തേക്കുള്ളതും, മുഴങ്ങുന്നതും, തണുപ്പ് ഉണ്ടാക്കുന്നതുമാണ്.

ചന്ദ്രാസ്താ നാമതഃ സര്വാഃ പീതാഭാസ്തു ഗഭസ്തയഃ। ശുക്ലാശ്ച കകുഭശ്ചൈവ ഗാവോ വിശ്വഭൃതസ്തഥാ ।। ൫൩.

അവയെ എല്ലാം ചന്ദ്രൻമാർ എന്ന് പേരാണ്. അവയുടെ കിരണങ്ങൾ മഞ്ഞ നിറമുള്ളതും, ചിലത് വെളുപ്പും, ചിലത് ദിശകളിലുമാണ്. പശുക്കളെയും വിശ്വഭൃതെന്ന് വിളിക്കുന്നു.

ശുക്ലാസ്താ നാമതഃ സര്വാസ്ത്രിശതാ ഘര്മസര്ജനാഃ। സമം ബിഭര്തി താഭിസ്തു മനുഷ്യപിതൃദേവതാഃ ।। ൫൩.

അവയെ എല്ലാം ശുക്ലങ്ങൾ എന്ന് വിളിക്കുന്നു, അവ മൂവായിരം എണ്ണമുണ്ട്, ചൂട് പകരുന്നവയാണ്. ഇവകൊണ്ട് മനുഷ്യരും പിതാക്കളും ദേവന്മാരും ഒരുപോലെ പോഷണം ചെയ്യപ്പെടുന്നു.

മനുഷ്യാനൌഷധേനേഹ സ്വധയാ ച പിതൄനപി। അമൃതേന സുരാന് സര്വാംസ്ത്രീംസ്ത്രിഭിസ്തര്പയത്യസൌ ।। ൫൩.

ഇവ മൂവകൊണ്ടു മനുഷ്യരെ ഔഷധങ്ങളാൽ, പിതാക്കളെ സ്വധയാൽ, ദേവന്മാരെ അമൃതംകൊണ്ടു തൃപ്തിപ്പെടുത്തുന്നു.

വസന്തേ ചൈവ ഗ്രീഷ്മേ ച സതൈഃ സുതപതേ ത്രിഭിഃ। വര്ഷാസ്വഥോ ശരദി ച ചതുര്ഭിഃ സമ്പ്രകര്ഷതി ।। ൫൩.

വസന്തത്തിലും ഗ്രീഷ്മത്തിലും മൂവായിരം കിരണങ്ങളാൽ അവൻ പ്രകാശം പകരുന്നു; മഴക്കാലത്തും ശരത്കാലത്തും നാലായിരം കിരണങ്ങളാൽ അതു നടക്കുന്നു.

ഹേമന്തേ ശിശിരേ ചൈവ ഹിമം സ സൃജ തേ ത്രിഭിഃ। ഓഷധീഷു ബലന്ധത്തേ സ്വധയാ ച പിതൄനപി। സൂര്യോഽമരത്വമമൃതത്രയന്ത്രിഷു നിയച്ഛതി ।। ൫൩.

ഹേമന്തത്തിലും ശിശിരത്തിലും അവൻ മൂവായിരം കിരണങ്ങളാൽ തണുപ്പ് ഉണ്ടാക്കുന്നു. ഔഷധികൾക്ക് ശക്തിയും, പിതാക്കൾക്ക് സ്വധയാൽ തൃപ്തിയും നൽകുന്നു. സൂര്യൻ അമൃതത്തിന്റെ മൂന്നു രൂപത്തിലൂടെ അമരത്വം പകരുന്നു.

ഏവം രശ്മിസഹസ്രന്തത് സൌരം ലോകാര്ഥ സാധകമ്। ഭിദ്യതേ ഋതുമാസാദ്യ ജലശീതോഷ്ണനിഃസ്രവമ് ।। ൫൩.

ഇങ്ങനെ ലോകങ്ങളുടെ കാര്യങ്ങൾ നിറവേറ്റുന്ന ആയിരം കിരണങ്ങളുടെ സൂര്യജാലം, ഋതുക്കളനുസരിച്ച് വെള്ളവും തണുപ്പും ചൂടും പുറപ്പെടുവിച്ച് വിഭജിക്കപ്പെടുന്നു.

ഇത്യേതന്മണ്ഡലം ശുക്ലം ഭാസ്വരം സൂര്യസംജ്ഞിതമ്। നക്ഷത്രഗ്രഹസോമാനാം പ്രതിഷ്ഠായോനിരേവ ച। ഋക്ഷചന്ദ്രഗ്രഹാഃ സര്വേ നിജ്ഞേയാഃ സൂര്യസമ്ഭവാഃ ।। ൫൩.

ഇങ്ങനെ ഈ പ്രകാശമുള്ള, ദീപ്തമായ വട്ടം സൂര്യൻ എന്ന് വിളിക്കപ്പെടുന്നു. അതാണ് നക്ഷത്രങ്ങൾക്കും ഗ്രഹങ്ങൾക്കും ചന്ദ്രനുമുള്ള അടിസ്ഥാനവും ഉറവിടവും. എല്ലാ നക്ഷത്രങ്ങളും ചന്ദ്രനും ഗ്രഹങ്ങളും സൂര്യനിൽ നിന്നാണ് ഉത്ഭവിച്ചത് എന്ന് അറിഞ്ഞിരിക്കണം.

നക്ഷത്രാധിപതിഃ സോമോ ഗ്രഹരാജോ ദിവാകരഃ। ശേഷാഃ പഞ്ചഗ്രഹാ ജ്ഞേയാ ഈശ്വരാഃ കാമരൂപിണഃ ।। ൫൩.

നക്ഷത്രങ്ങളുടെ അധിപൻ ചന്ദ്രനാണ്, ഗ്രഹങ്ങളുടെ രാജാവ് സൂര്യനാണ്. ശേഷിക്കുന്ന അഞ്ചു ഗ്രഹങ്ങൾ ഇച്ഛാനുസൃത രൂപമുള്ള അധിപന്മാരാണ്.

പഠ്യതേ ചാഗ്നിരാദിത്യ ഔദകശ്ചന്ദ്രമാഃ സ്മൃതഃ। ശേഷാണാം പ്രകൃതിം സമ്യഗ്വര്ണ്യമാനാം നിബോധത ।। ൫൩.

അഗ്നിയെ ആദിത്യൻ എന്നും, ചന്ദ്രനെ ജലസ്വഭാവമുള്ളവൻ എന്നും പറയുന്നു. ശേഷിക്കുന്നവരുടെ സ്വഭാവം ഞാൻ ഇപ്പോൾ വിശദമായി പറയുന്നു, ശ്രദ്ധിക്കൂ.

സുരസേനാപതി സ്കന്ദഃ പഠ്യതേഽങ്ഗാരകോ ഗ്രഹഃ । നാരായണം ബുധം പ്രാഹുര്ദേവം ജ്ഞാനവിദോ വിദുഃ ।। ൫൩.

ദേവസേനാപതി സ്കന്ദൻ അങ്ങാരക ഗ്രഹം എന്നാണ് അറിയപ്പെടുന്നത്. ജ്ഞാനമുള്ളവർ ബുധനെ നാരായണദേവൻ എന്ന് പറയുന്നു.

രുദ്രോ വൈവസ്വതഃ സാക്ഷാദ്ധര്മോ ലോകേ പ്രഭുഃ സ്വയമ്। മഹാഗ്രഹോ ദ്വിജശ്രേഷ്ഠോ മന്ദഗാമീ ശനൈശ്ചരഃ ।। ൫൩.

വൈവസ്വതന്റെ പുത്രൻ രുദ്രൻ തന്നെ ലോകത്തിൽ ധർമ്മസ്വരൂപനായ പ്രഭുവാണ്. മഹാഗ്രഹമായ ശനി, മന്ദഗതിയുള്ളവൻ, ദ്വിജന്മാരിൽ ശ്രേഷ്ഠനാണ്.

ദേവാസുരഗുരൂ ദ്വൌ തു ഭാനുമന്തൌ മഹാഗ്രഹൌ। പ്രജാപതിസുതാവേതാവുഭൌ ശുക്രബൃഹസ്പതീ। ദൈത്യോ മഹേന്ദ്രശ്ച തയോരാധിപത്യേ വിനിര്മിതൌ ।। ൫൩.

ദേവാസുരഗുരുക്കളായ രണ്ട് മഹാഗ്രഹങ്ങൾ ഭാനുമാന്മാർ ആണ്. ശുക്രനും ബൃഹസ്പതിയും പ്രജാപതിയുടെ പുത്രന്മാരാണ്. അവർക്കു ദൈത്യനും ഇന്ദ്രനും അധിപതികളായി സൃഷ്ടിക്കപ്പെട്ടു.

ആദിത്യമൂലമഖിലം ത്രിലോകം നാത്ര സംശയഃ। ഭവത്യസ്യ ജഗത്കൃത്സ്നം സദേവാസുരമാനുഷമ് ।। ൫൩.

മൂന്നു ലോകങ്ങളുടെയും മൂലമായത് സൂര്യനാണ്, ഇതിൽ സംശയമില്ല. ദേവന്മാരും അസുരന്മാരും മനുഷ്യരും ഉൾപ്പെടെയുള്ള സകലവും അവനാൽ നിലനിൽക്കുന്നു.

രുദ്രേന്ദ്രോപേന്ദ്രചന്ദ്രാണാം വിപ്രേന്ദ്രാസ്ത്രിദിവൌകസാമ്। ദ്യുതിര്ദ്യുതിമതാം കൃത്സ്നാ യത്തേജഃ സാര്വലൌകികമ് ।। ൫൩.

രുദ്രൻ, ഇന്ദ്രൻ, ഉപേന്ദ്രൻ, ചന്ദ്രൻ, ബ്രാഹ്മണശ്രേഷ്ഠന്മാർ, സ്വർഗ്ഗത്തിലെ ദേവന്മാർ ഇവരുടെയൊക്കെയും പ്രകാശം നിന്റെ സർവ്വലൗകികമായ ദീപ്തിയാണ്.

സര്വാത്മാ സര്വലോകേശോ മൂലം പരമദൈവതമ്। തതഃ സംജായതേ സര്വം തത്ര ചൈവ പ്രലീയതേ ।। ൫൩.

സകലത്തിന്റെയും ആത്മാവും, എല്ലാ ലോകങ്ങളുടെയും അധിപനും, പരമമായ മൂലവും ദൈവവുമാണ് അവൻ. അവനിൽ നിന്നാണ് എല്ലാം ഉത്ഭവിക്കുന്നത്, അവനിലേക്കാണ് എല്ലാം ലയിക്കുന്നത്.

ബാവാഭാവൌ ഹി ലോകാനാമാദിത്യാന്നിഃ സൃതൌ പുരാ। ജഗജ്ജ്ഞേയോ ഗ്രഹോ വിപ്രാ ദീപ്തിമാന് സുഗ്രാഹോ രവിഃ ।। ൫൩.

ലോകങ്ങളുടെ ഉത്പത്തിയും ലയവും സൂര്യനിൽ നിന്നാണ്. ബ്രാഹ്മണന്മാരേ, പ്രകാശമുള്ള രവി ഗ്രഹം ഈ ജഗത്തിന്റെ ആകർഷകശക്തിയാണെന്ന് അറിയുക.

യത്ര ഗച്ഛന്തി നിധനം ജായന്തേ ച പുനഃ പുനഃ। ക്ഷണാ മുഹൂര്ത്താ ദിവസാ നിശാഃ പക്ഷാശ്ച കൃത്സ്നശഃ। മാസാഃ സംവത്സരാശ്ചൈവ ഋതവോഽന്ദയുഗാനി ച ।। ൫൩.

എല്ലാവരും ലയിക്കുകയും വീണ്ടും വീണ്ടും ജനിക്കുകയും ചെയ്യുന്നിടം അവിടെയാണ്. നിമിഷങ്ങൾ, മുഹൂർത്തങ്ങൾ, ദിവസങ്ങൾ, രാത്രികൾ, പക്ഷങ്ങൾ, മാസങ്ങൾ, സംവത്സരങ്ങൾ, ഋതുക്കൾ, കാലചക്രങ്ങൾ—ഇവയൊക്കെയും അവിടെ പൂർണ്ണമായി സംഭവിക്കുന്നു.

തദാദിത്യാദൃതേ തേഷാം കാലസംഖ്യാ ന വിദ്യതേ। കാലാദൃതേ ന നിഗമോ ന ദീക്ഷാ നാഹ്നികക്രമഃ ।। ൫൩.

സൂര്യനെ ഒഴിച്ചാൽ അവർക്കു കാലം എണ്ണാനാവില്ല; കാലം ഇല്ലെങ്കിൽ വേദം, ദീക്ഷ, അഹ്നികക്രമം എന്നിവ ഒന്നും നടക്കില്ല.

ഋതുനാമവിഭാഗശ്ച പുഷ്പമൂലഫലം കുതഃ। കുതഃ സസ്യാഭിനിഷ്പത്തിര്ഗുണൌഷധിഗണാദി വാ ।। ൫൩.

ഋതുക്കളുടെ വ്യത്യാസം ഇല്ലാതെ പൂവ്, മൂല, പഴം എന്നിവ എവിടെ നിന്നു വരും? വിളകൾക്കും ഔഷധികൾക്കും എങ്ങനെയാണ് ഉത്ഭവം?