വായുപുരാണമ്

യാവത്യശ്ചൈവ താരാസ്താഃ ശിശൂമാരാശ്രിതാ ദിവി। താവന്ത്യേവ തു വര്ഷാണി ജീവന്ത്യഭ്യധികാനി തു ।। ൫൨.

ആകാശത്തിലെ ശിശുമാരത്തിൽ എത്ര നക്ഷത്രങ്ങൾ ഉണ്ടോ, അവയെത്ര വർഷം ജീവിക്കുമോ, അതിലും അധികം അവയ്ക്ക് ആയുസ്സുണ്ട്.

ശാശ്വതഃ ശിശുമാരോഽസൌ വിജ്ഞേയഃ പ്രവിഭാഗശഃ। ഉത്താനപാദസ്തസ്യാഥ വിജ്ഞേയോ ഹ്യുത്തരോ ഹനുഃ ।। ൫൨.

ശിശുമാരം ശാശ്വതമായതും വിഭജിക്കപ്പെട്ടതുമാണ്; അതിന്റെ മേൽചുണ്ടായി ഉത്താനപാദനെ അറിയണം.

യജ്ഞോഽധരസ്തു വിജ്ഞേയോ ധര്മോ മൂര്ദ്ധാനമാശ്രിതഃ। ഹൃദി നാരായണഃ സാധ്യഃ അശ്വിനൌ പൂര്വപാദയോഃ ।। ൫൨.

അതിന്റേതായി താഴെചുണ്ടായി യജ്ഞൻ, തലയിൽ ധർമ്മം, ഹൃദയത്തിൽ നാരായണൻ സാദ്ധ്യൻ, മുൻകാലുകളിൽ അശ്വിനികൾ എന്നിവരുണ്ട്.

വരുണശ്ചാര്യമാ ചൈവ പശ്ചിമേ തസ്യ സസ്ഥിനി। ശിശ്രഃ സംവത്സരസ്തസ്യ മിത്രോഽപാനേ സമാശ്രിതഃ ।। ൫൨.

പിന്നിലെ തോളുകളിൽ വരുണനും ആര്യമാനും, ജനനേന്ദ്രിയത്തിൽ സംവത്സരൻ, ഗുദത്തിൽ മിത്രൻ സ്ഥിതിചെയ്യുന്നു.

പുച്ഛേഽഗ്നിശ്ച മഹേന്ദ്രശ്ച മരീചിഃ കശ്യപോ ധ്രുവഃ। താരകാഃ ശിശുമാരശ്ച നാസ്തമേതി ചതുഷ്ടയമ് ।। ൫൨.

വാലിൽ അഗ്നിയും മഹേന്ദ്രനും മരീചിയും കശ്യപനും ധ്രുവനും; നക്ഷത്രങ്ങളും ശിശുമാരവും—ഈ നാലും ഒരിക്കലും അസ്തമിക്കാറില്ല.

നക്ഷത്രചന്ദ്രസൂര്യാശ്ച ഗ്രഹാസ്താരാഗണേഃ സഹ। ഉന്മുഖാഭിമുഖാഃ സര്വേ ചക്രീഭൂതാശ്രിതാ ദിവി ।। ൫൨.

നക്ഷത്രങ്ങൾ, ചന്ദ്രൻ, സൂര്യൻ, ഗ്രഹങ്ങൾ, നക്ഷത്രസമൂഹം—ഇവയെല്ലാം പരസ്പരം നേരെ നോക്കി, ആകാശത്ത് ഒരു ചക്രം രൂപപ്പെടുത്തി നിലകൊള്ളുന്നു.

ധ്രുവേണാധിഷ്ഠിതാഃ സര്വേ ധ്രുവമേവ പ്രദക്ഷിണമ് । പ്രയാന്തീഹ വരം ശ്രേഷ്ഠമേധീഭൂതം ധ്രുവന്ദിവി ।। ൫൨.

ഇവയെല്ലാം ധ്രുവനാൽ സ്ഥാപിതമാണ്; അവ ധ്രുവനെ ചുറ്റി വലതുവശത്തേക്ക് ചുറ്റുന്നു; ധ്രുവൻ ആകാശത്തിലെ ഏറ്റവും ശ്രേഷ്ഠനാണ്.

ധ്രുവാഗ്നികശ്യപാനാന്തു വരസ്വാസൌ ധ്രുവഃ സ്മൃതഃ। ഏക ഏവ ഭ്രമത്യേഷ മേരുപര്വതമൂര്ദ്ധനി ।। ൫൨.

ധ്രുവനും അഗ്നിയും കശ്യപനും തമ്മിൽ ധ്രുവനാണ് ശ്രേഷ്ഠൻ എന്ന് അറിയപ്പെടുന്നത്; അവൻ ഒറ്റയ്ക്കാണ് മെരു പർവതത്തിന്റെ മുകളിൽ ചുറ്റുന്നത്.

ജ്യോതിഷാഞ്ചക്രമേതദ്ധി സദാ കര്ഷത്യവാങ്മുഖഃ। മേരുമാലോകയത്യേഷ പ്രയാതീഹ പ്രദക്ഷിണമ് ।। ൫൨.

ഈ പ്രകാശങ്ങളുടെ ചക്രം എപ്പോഴും താഴോട്ടാണ് വലിക്കപ്പെടുന്നത്, മെരുവിനെ നോക്കി; അവൻ മെരുവിനെ നിരീക്ഷിച്ച് വലതുവശത്തേക്ക് ചുറ്റുന്നു.

ഏതച്ഛ്രുത്വാ തു മുനയഃ പുനസ്തേ സംശയാന്വിതാഃ। പപ്രച്ഛുരുത്തരം ഭൂയസ്തദാ തേ ലോമഹര്ഷണമ് ।। ൫൩.

ഇത് കേട്ട ശേഷം, മുനികൾ വീണ്ടും സംശയത്തോടെ ലോമഹർഷണനോടു കൂടുതൽ ചോദിച്ചു.

യദേതദുക്തമ്ഭവതാ ഗൃഹാണ്യേതാനി വിശ്രിതമ്। കഥം ദേവഗൃഹാണി സ്യുഃ കഥം ജ്യോതീംഷി വര്ണയ ।। ൫൩.

നിങ്ങൾ പറഞ്ഞത് വിശദമായി വിശദീകരിക്കണം; ദേവതകളുടെ ആലയങ്ങൾ എങ്ങനെ നിലനിൽക്കുന്നു, പ്രകാശങ്ങൾ എങ്ങനെ വരണം എന്ന് പറയൂ.

ഏതത്സര്വം സമാചക്ഷ്വ ജ്യോതിഷാഞ്ചൈവ നിശ്ചയമ്। ശ്രുത്വാ തു വചനം തേഷാം തദാ സൂതഃ സമാഹിതഃ ।। ൫൩.

ഇതെല്ലാം ഞങ്ങൾക്ക് വിശദമായി പറയൂ, ജ്യോതിശ്ചിഹ്നങ്ങളുടെ ഉറപ്പും കൂടി. അവരുടെ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ, സൂതൻ ശ്രദ്ധയോടെ ഇരുന്നു.

അസ്മിന്നര്ഥേ മഹാപ്രാജ്ഞൈര്യദുക്തം ജ്ഞാനബുദ്ധിഭിഃ। തദ്വോഽഹം സമ്പ്രവക്ഷ്യാമി സൂര്യാചന്ദ്രമസോര്ഭവമ്। യഥാ ദേവഗൃഹാണീഹ സൂര്യാചന്ദ്രമസോര്ഗൃഹമ് ।। ൫൩.

ഈ വിഷയത്തിൽ വലിയ ജ്ഞാനികളും വിവേകികളും പറഞ്ഞതെന്താണോ, അതെല്ലാം ഞാൻ നിങ്ങളോട് പറയുന്നു. സൂര്യനും ചന്ദ്രനും എങ്ങനെയാണ് ഉത്ഭവിച്ചത്, ദേവതകളുടെ വാസസ്ഥലങ്ങളിൽ ഇവർക്കുള്ള സ്ഥാനം എങ്ങനെയാണ് എന്നതും ഞാൻ വിശദീകരിക്കുന്നു.

അതഃ പരം ത്രിവിധാഗ്നേര്വക്ഷ്യേഽഹന്തു സമുദ്ഭവമ്। ദിവ്യസ്യ ഭൌതികസ്യാഗ്നേരഥാഗ്നേഃ പാര്ഥിവസ്യ ച ।। ൫൩.

ഇനി ഞാൻ മൂന്നു വിധത്തിലുള്ള അഗ്നിയുടെ ഉത്ഭവം വിശദമായി പറയുന്നു: ദൈവികം, ഭൗതികം, ഭൂമിയിൽ ഉള്ളതെന്നും.

വ്യുഷ്ടായാന്തു രജന്യാം വൈ ബ്രഹ്മണോഽവ്യക്തജന്മനഃ। അവ്യാകൃതമിദന്ത്വാസീന്നൈശേന തമസാവൃതമ് ।। ൫൩.

രാത്രി കഴിഞ്ഞപ്പോൾ, അദൃശ്യമായ ജനനമുള്ള ബ്രഹ്മാവിൽ നിന്ന് അപ്രകൃതമായത് ഉണ്ടായി; അതു രാത്രിയുടെ ഇരുണ്ടതാൽ മൂടപ്പെട്ടിരുന്നതായിരുന്നു.

ചതുര്ഭൂതാവശിഷ്ടേഽസ്മിന് പാര്ഥിവഃ സോഽഗ്നിരുച്യതേ। യശ്ചാദൌ തപതേ സൂര്യേ ശുചിരഗ്നിസ്തു സ സ്മൃതഃ ।। ൫൩.

നാലു ഭൂതങ്ങൾ മാത്രം ശേഷിക്കുമ്പോൾ, അതാണ് ഭൂമിയിലെ അഗ്നി എന്ന് പറയുന്നത്. ആദ്യം സൂര്യനിൽ തെളിഞ്ഞു കത്തുന്ന ശുദ്ധമായ അഗ്നി അഗ്നി എന്ന പേരിൽ അറിയപ്പെടുന്നു.

വൈദ്യുതാഖ്യസ്തു വിജ്ഞേയസ്തേഷാം വക്ഷ്യേഽഥ ലക്ഷണമ്। വൈദ്യുതോ ജാഠരഃ സൌരോ ഹ്യപാങ്ഗര്ഭാസ്ത്രയോഽഗ്നയഃ। തസ്മാദപഃ പിബന് സൂര്യോ ഗോഭിദീര്പ്യത്യസൌ ദിവി ।। ൫൩.

വൈദ്യുതം എന്ന പേരിൽ അറിയപ്പെടുന്ന അഗ്നിയെയും, അവയുടെ സ്വഭാവവും ഞാൻ വിശദീകരിക്കുന്നു. വൈദ്യുതം, ജഠരാഗ്നി, സൂര്യൻ—ഈ മൂന്ന് അഗ്നികളും വെള്ളത്തിൽ നിന്നാണ് ഉത്ഭവിക്കുന്നത്. അതുകൊണ്ടാണ് സൂര്യൻ വെള്ളം കുടിച്ച് ആകാശത്ത് അതിനെ വിടുവിക്കുന്നത്.

വൈദ്യുതേന സമാവിഷ്ടോ വാര്ക്ഷോ നാദ്ഭിഃ പ്രശാമ്യതി । മാനവാനാഞ്ച കുക്ഷിസ്ഥോ നാദ്ഭിഃ ശാമ്യതി പാവകഃ ।। ൫൩.

വൈദ്യുത അഗ്നി ചേർന്നിരിക്കുന്ന മരത്തിൽ ഉള്ള അഗ്നി വെള്ളം കൊണ്ടു അണയുന്നില്ല; മനുഷ്യരുടെ വയറ്റിൽ ഉള്ള അഗ്നിയും വെള്ളം കൊണ്ടു അണയുന്നില്ല.

അര്ച്ചിഷ്മാന് പരമഃ സോഽഗ്നിഃ പ്രഭവോ ജാഠരഃ സ്മൃതഃ। യശ്ചായം മണ്ഡലീ ശുക്ലോ നിരൂഷ്മാ സംപ്രകാശതേ ।। ൫൩.

അരികെ കത്തുന്ന പരമമായ അഗ്നി ജഠരാഗ്നി എന്ന പേരിൽ അറിയപ്പെടുന്നു; വട്ടംപോലെയും വെള്ളയുമാണ്, ചൂടില്ലാതെ പ്രകാശിക്കുന്നതുമാണ്.

പ്രഭാ ഹി സൌരീ പാദേന ഹ്യസ്തം യാതി ദിവാകരേ। അഗ്നിമാവിശതേ രാത്രൌ തസ്മാദ്‌ദൂരാത് പ്രകാശതേ ।। ൫൩.

സൂര്യപ്രഭ വലിച്ചു നീങ്ങുമ്പോൾ സൂര്യനിൽ വിശ്രമിക്കുന്നു; രാത്രിയിൽ അഗ്നിയിൽ പ്രവേശിക്കുന്നു, അതുകൊണ്ടാണ് അഗ്നി ദൂരത്ത് നിന്ന് പ്രകാശിക്കുന്നത്.

ഉദ്യന്തഞ്ച പുനഃ സൂര്യമൌഷ്ണ്യമാഗ്നേയമാവിശത്। പാദേന പാര്ഥിവസ്യാഗ്നേസ്തസ്മാദഗ്നിസ്തപത്യസൌ ।। ൫൩.

സൂര്യൻ വീണ്ടും ഉദിക്കുമ്പോൾ, അതിന്റെ ചൂട് അഗ്നിയിൽ പ്രവേശിക്കുന്നു; ഭൂമിയിലെ അഗ്നിയുടെ ചലനത്താൽ അഗ്നി കത്തുന്നു.

പ്രകാശശ്ച തഥൌഷ്ണ്യഞ്ച സൌരാഗ്നേയേ തു തേജസീ। പരസ്പരാനുപ്രവേശാദാപ്യായേതേ ദിവാനിശമ് ।। ൫൩.

പ്രകാശവും ചൂടും സൂര്യനും അഗ്നിയും ഉള്ള ശക്തികളാണ്; പരസ്പരം ഇടപെടുന്നതിലൂടെ അവ ദിവസം രാത്രിയും ശക്തി നേടുന്നു.

ഉത്തരേ ചൈവ ഭൂമ്യര്ദ്ധേ തസ്മാദസ്മിംശ്ച ദക്ഷിണേ। ഉത്തിഷ്ഠതി പുനഃ സൂര്യേ രാത്രിരാവിശതേ ത്വപഃ। തസ്മാത്താമ്രാ ഭവന്ത്യാപോ ദിവാരാത്രിപ്രവേശനാത് ।। ൫൩.

ഭൂമിയുടെ വടക്കേ അർദ്ധത്തിലും ദക്ഷിണേ അർദ്ധത്തിലും, സൂര്യൻ വീണ്ടും ഉദിക്കുമ്പോൾ, രാത്രി വെള്ളത്തിൽ പ്രവേശിക്കുന്നു; അതുകൊണ്ടാണ് വെള്ളം ദിവസം രാത്രിയുടെ മാറുന്ന സമയങ്ങളിൽ താമ്രവർണ്ണമാകുന്നത്.

അസ്തം യാതി പുനഃ സൂര്യേ അഹര്വൈ പ്രവിശത്യപഃ। തസ്മാന്നക്തം പുനഃ ശുക്ലാ ആപോ വിശ്യന്തി ഭാസ്കരേ ।। ൫൩.

സൂര്യൻ വീണ്ടും അസ്തമിക്കുമ്പോൾ, പകൽ വെള്ളത്തിൽ പ്രവേശിക്കുന്നു; അതുകൊണ്ടാണ് രാത്രി വെള്ളം ശുദ്ധമായി സൂര്യനിൽ എത്തുന്നത്.

ഏതേന ക്രമയോഗേന ഭൂമ്യര്ദ്ധേ ദക്ഷിണോത്തരേ । ഉദയാസ്തമയേ നിത്യമഹോരാത്രം വിശത്യപഃ ।। ൫൩.

ഈ ക്രമാനുസൃതമായ ബന്ധത്തിലൂടെ, ഭൂമിയുടെ വടക്കും ദക്ഷിണവും ഭാഗങ്ങളിൽ, സൂര്യോദയത്തിലും അസ്തമയത്തിലും, പകലും രാത്രിയും വെള്ളത്തിൽ പ്രവേശിക്കുന്നു.

യശ്ചാസൌ തപതേ സൂര്യേ പിബന്നമ്ഭോ ഗഭസ്തിഭിഃ। പാര്ഥിവോ ഹി വിമിശ്രോഽസൌ ദിവ്യഃ ശുചിരിതി സ്മൃതഃ ।। ൫൩.

സൂര്യനിൽ കത്തുന്നതും, കിരണങ്ങളാൽ വെള്ളം കുടിക്കുന്നതും ഭൂമിയിലെ അഗ്നിയാണ്; അതു കലർന്നതും ശുദ്ധവുമാണ്, ദൈവികം എന്നും അറിയപ്പെടുന്നു.

സഹസ്രപാദഃ സോഽഗ്നിസ്തു വൃത്തഃ കുമ്ഭനിഭഃ ശുചിഃ। ആദത്തേ തത്തു രശ്മീനാം സഹസ്രേണ സമന്തതഃ ।। ൫൩.

ആ അഗ്നിക്ക് ആയിരം കാലുകളുണ്ട്, വട്ടംപോലെയും പാത്രംപോലെയും ശുദ്ധവുമാണ്; അതു ചുറ്റും ആയിരം കിരണങ്ങൾ കൊണ്ട് ആകർഷിക്കുന്നു.

നാദേയീശ്ചൈവ സാമുദ്രീഃ കൌപ്യാശ്ചൈവ സധാന്വനീഃ। സ്ഥാവരാ ജങ്ഗമാശ്ചൈവ യശ്ച സൂര്യോ ഹിരണ്മയഃ। തസ്യ രശ്മിസഹസ്രന്തു വര്ഷശീതോഷ്ണനിഃസ്രവമ് ।। ൫൩.

നദികളുടെ വെള്ളവും, സമുദ്രജലം, കിണറുകളിലെ വെള്ളം, കായലുകളും, നിലനിൽക്കുന്നവയും ചലിക്കുന്നവയും, സ്വർണ്ണംപോലെയുള്ള സൂര്യനും—ഇവയൊക്കെയും അവന്റെ ആയിരം കിരണങ്ങൾ കൊണ്ട് മഴയും ചൂടും തണുപ്പും പുറത്ത് വിടുന്നു.

താസാഞ്ചതുഃശതാ നാഡ്യോ വര്ഷന്തി ചിത്രമൂര്ത്തയഃ। വന്ദനാശ്ചൈവ വന്ദ്യശ്ച ഋതനാ നൂതനാസ്തഥാ। അമൃതാ നാമതഃ സര്വ്വാ രശ്മയോ വൃഷ്ടിസര്ജനാഃ ।। ൫൩.

ഇവയിൽ നാലുനൂറ് നാളികളിലൂടെ വിവിധ രൂപത്തിലുള്ള മഴ വീഴുന്നു; ചിലത് വന്ദനീയവും, ചിലത് പ്രശംസനീയവും, ചിലത് കാലാനുസൃതവും, ചിലത് പുതിയതുമാണ്; എല്ലാം അമൃതം എന്ന പേരിലാണ് അറിയപ്പെടുന്നത്, കിരണങ്ങൾ മഴ പെയ്യിക്കുന്നു.