വായുപുരാണമ്

ആദിത്യാന്നിഃസൃതോ രാഹുഃ സോമം ഗച്ഛതി പര്വസു। ആദിത്യമേതി സോമാച്ച പുനഃ സൌരേഷു പര്വസു ।। ൫൨.

ആദിത്യന്മാരിൽ നിന്നു പുറപ്പെട്ട രാഹു, സംധികൾക്കു സോമനെ സമീപിക്കുന്നു; സോമനിൽ നിന്ന് വീണ്ടും സൂര്യന്റെ സംധികളിൽ സൂര്യനിലേക്കു പോകുന്നു.

അഥ കേതുരഥസ്യാശ്വാ അഷ്ടാഷ്ടൌ വാതരംഹസഃ। പലാലധൂമസങ്കാശാഃ ശബലാ രാസഭാരുണാഃ ।। ൫൨.

ഇപ്പോൾ, കേതുവിന്റെ രഥത്തിൽ എട്ട് ജോഡി കുതിരകളുണ്ട്; കാറ്റുപോലെ വേഗമുള്ളവയും പുള്ളിപ്പുലി നിറമുള്ളവയും പയർതുമ്പി പുകപോലെയുള്ള നിറമുള്ളവയും കഴുതവംശജരുമാണ്.

ഏതേ വാഹാ ഗ്രഹാണാം വൈ മയാ പ്രോക്താ രഥൈഃ സഹ। സര്വേ ധ്രുവനിബദ്ധാസ്തേ പ്രബദ്ധാ വാതരശ്മിഭിഃ ।। ൫൨.

ഗ്രഹങ്ങളുടെ ഈ കുതിരകളും രഥങ്ങളും ഞാൻ വിശദീകരിച്ചു. ഇവയൊക്കെയും ധ്രുവനക്ഷത്രത്തിൽ ബന്ധിച്ചിരിക്കുന്നു; കാറ്റിന്റെ നൂലാൽ ഇവ ബന്ധിപ്പിച്ചിരിക്കുന്നു.

ഏതേ വൈ ഭ്രാമ്യമാണാസ്തു യഥാ യോഗം ഭ്രമന്തി വൈ। വായവ്യാഭിരദൃശ്യാഭിഃ പ്രബദ്ധാ വാതരശ്മിഭിഃ ।। ൫൨.

ഇവയെല്ലാം, കാറ്റിന്റെ അദൃശ്യമായ നൂലുകളാൽ ബന്ധിക്കപ്പെട്ട്, ഓരോന്നും തങ്ങളുടെ ക്രമത്തിൽ ചുറ്റി സഞ്ചരിക്കുന്നു.

പരിഭ്രമന്തി തദ്ബദ്ധാശ്ചന്ദ്രസൂര്യഗ്രഹാ ദിവി। ഭ്രമന്തമനുഗച്ഛന്തി ധ്രുവന്തേ ജ്യോതിഷാം ഗണാഃ ।। ൫൨.

അവയാൽ ബന്ധിക്കപ്പെട്ട്, ചന്ദ്രനും സൂര്യനും ഗ്രഹങ്ങളും ആകാശത്ത് ചുറ്റുന്നു; അവ ചുറ്റുമ്പോൾ, ധ്രുവനു ചുറ്റുമുള്ള നക്ഷത്രങ്ങളും അവയെ പിന്തുടരുന്നു.

യഥാ നദ്യുദകേ നൌസ്തു സലിലേന സഹോഹ്യതേ। തഥാ ദേവാലയാ ഹ്യേതേ ഉഹ്യന്തേ വാതരശ്മിഭിഃ। തസ്മാത്സര്വേണ ദൃസ്യന്തേ വ്യോമ്നി ദേവഗണാസ്തു തേ ।। ൫൨.

നദിയിലെ വെള്ളത്തിൽ ഒരു കപ്പൽ ഒഴുകുന്നതുപോലെ, ദേവന്മാരുടെ ആലയങ്ങൾ കാറ്റിന്റെ പ്രവാഹത്തിൽ ചലിക്കുന്നു; അതുകൊണ്ടാണ് ആകാശത്ത് ദേവതകളെല്ലാം കാണപ്പെടുന്നത്.

യാവന്ത്യശ്ചൈവ താരാസ്തു താവന്തോ വാതരശ്മയഃ। സര്വാ ധ്രുവനിബദ്ധാസ്താ ബ്രമന്ത്യോ ഭ്രാമയന്തി തമ് ।। ൫൨.

എത്ര നക്ഷത്രങ്ങൾ ഉണ്ടോ, അത്രയും കാറ്റിന്റെ നൂലുകളും ഉണ്ട്; അവ എല്ലാം ധ്രുവനിൽ ബന്ധിക്കപ്പെട്ട്, ചുറ്റി അവനെയും ചുറ്റിക്കുന്നു.

തൈലപീഡാകരം ചക്രം ഭ്രമദ്ഭ്രാമയതേ യഥാ। തഥാ ഭ്രമന്തി ജ്യോതീംഷി വായബദ്ധാനി സര്വശഃ ।। ൫൨.

എങ്ങിനെ എണ്ണയിട്ട് ചക്രം ചുറ്റുന്നുവോ, അങ്ങനെ കാറ്റിൽ ബന്ധിക്കപ്പെട്ട എല്ലാ പ്രകാശങ്ങളും ചുറ്റുന്നു.

അലാതചക്രവദ്യാന്തി വാതചക്രേരിതാനി തു। തസ്മാജ്ജ്യോതീംഷി വഹതേ പ്രവഹംസ്തേന സ സ്മൃതഃ ।। ൫൨.

അലാതചക്രം പോലെ, കാറ്റിന്റെ ചക്രം ഇവയെ ചലിപ്പിക്കുന്നു; അതിനാൽ തന്നെയാണ് ഈ പ്രകാശങ്ങളെ പ്രവാഹം വഹിക്കുന്നു എന്ന് പറയുന്നത്.

ഏവം ധ്രുവനിബദ്ധോഽസൌ സര്പതേ ജ്യോതിഷാം ഗണഃ। സൈഷ താരാമയോജ്ഞേയഃ ശിശുമാരോ ധ്രുവോ ദിവി। യദഹ്നാ കുരുതേ പാപം ദൃഷ്ടവാ തം നിശി മുച്യതേ ।। ൫൨.

ഇങ്ങനെ, ധ്രുവനിൽ ബന്ധിച്ച പ്രകാശങ്ങളുടെ കൂട്ടം ചലിക്കുന്നു; ആകാശത്തിൽ ധ്രുവനുള്ള ശിശുമാരരാശിയാണ് ഇതെന്ന് അറിയണം. പകലിൽ ചെയ്ത പാപം, അതിനെ കണ്ടാൽ, രാത്രിയിൽ മോചിതമാകും.

യാവത്യശ്ചൈവ താരാസ്താഃ ശിശൂമാരാശ്രിതാ ദിവി। താവന്ത്യേവ തു വര്ഷാണി ജീവന്ത്യഭ്യധികാനി തു ।। ൫൨.

ആകാശത്തിലെ ശിശുമാരത്തിൽ എത്ര നക്ഷത്രങ്ങൾ ഉണ്ടോ, അവയെത്ര വർഷം ജീവിക്കുമോ, അതിലും അധികം അവയ്ക്ക് ആയുസ്സുണ്ട്.

ശാശ്വതഃ ശിശുമാരോഽസൌ വിജ്ഞേയഃ പ്രവിഭാഗശഃ। ഉത്താനപാദസ്തസ്യാഥ വിജ്ഞേയോ ഹ്യുത്തരോ ഹനുഃ ।। ൫൨.

ശിശുമാരം ശാശ്വതമായതും വിഭജിക്കപ്പെട്ടതുമാണ്; അതിന്റെ മേൽചുണ്ടായി ഉത്താനപാദനെ അറിയണം.

യജ്ഞോഽധരസ്തു വിജ്ഞേയോ ധര്മോ മൂര്ദ്ധാനമാശ്രിതഃ। ഹൃദി നാരായണഃ സാധ്യഃ അശ്വിനൌ പൂര്വപാദയോഃ ।। ൫൨.

അതിന്റേതായി താഴെചുണ്ടായി യജ്ഞൻ, തലയിൽ ധർമ്മം, ഹൃദയത്തിൽ നാരായണൻ സാദ്ധ്യൻ, മുൻകാലുകളിൽ അശ്വിനികൾ എന്നിവരുണ്ട്.

വരുണശ്ചാര്യമാ ചൈവ പശ്ചിമേ തസ്യ സസ്ഥിനി। ശിശ്രഃ സംവത്സരസ്തസ്യ മിത്രോഽപാനേ സമാശ്രിതഃ ।। ൫൨.

പിന്നിലെ തോളുകളിൽ വരുണനും ആര്യമാനും, ജനനേന്ദ്രിയത്തിൽ സംവത്സരൻ, ഗുദത്തിൽ മിത്രൻ സ്ഥിതിചെയ്യുന്നു.

പുച്ഛേഽഗ്നിശ്ച മഹേന്ദ്രശ്ച മരീചിഃ കശ്യപോ ധ്രുവഃ। താരകാഃ ശിശുമാരശ്ച നാസ്തമേതി ചതുഷ്ടയമ് ।। ൫൨.

വാലിൽ അഗ്നിയും മഹേന്ദ്രനും മരീചിയും കശ്യപനും ധ്രുവനും; നക്ഷത്രങ്ങളും ശിശുമാരവും—ഈ നാലും ഒരിക്കലും അസ്തമിക്കാറില്ല.

നക്ഷത്രചന്ദ്രസൂര്യാശ്ച ഗ്രഹാസ്താരാഗണേഃ സഹ। ഉന്മുഖാഭിമുഖാഃ സര്വേ ചക്രീഭൂതാശ്രിതാ ദിവി ।। ൫൨.

നക്ഷത്രങ്ങൾ, ചന്ദ്രൻ, സൂര്യൻ, ഗ്രഹങ്ങൾ, നക്ഷത്രസമൂഹം—ഇവയെല്ലാം പരസ്പരം നേരെ നോക്കി, ആകാശത്ത് ഒരു ചക്രം രൂപപ്പെടുത്തി നിലകൊള്ളുന്നു.

ധ്രുവേണാധിഷ്ഠിതാഃ സര്വേ ധ്രുവമേവ പ്രദക്ഷിണമ് । പ്രയാന്തീഹ വരം ശ്രേഷ്ഠമേധീഭൂതം ധ്രുവന്ദിവി ।। ൫൨.

ഇവയെല്ലാം ധ്രുവനാൽ സ്ഥാപിതമാണ്; അവ ധ്രുവനെ ചുറ്റി വലതുവശത്തേക്ക് ചുറ്റുന്നു; ധ്രുവൻ ആകാശത്തിലെ ഏറ്റവും ശ്രേഷ്ഠനാണ്.

ധ്രുവാഗ്നികശ്യപാനാന്തു വരസ്വാസൌ ധ്രുവഃ സ്മൃതഃ। ഏക ഏവ ഭ്രമത്യേഷ മേരുപര്വതമൂര്ദ്ധനി ।। ൫൨.

ധ്രുവനും അഗ്നിയും കശ്യപനും തമ്മിൽ ധ്രുവനാണ് ശ്രേഷ്ഠൻ എന്ന് അറിയപ്പെടുന്നത്; അവൻ ഒറ്റയ്ക്കാണ് മെരു പർവതത്തിന്റെ മുകളിൽ ചുറ്റുന്നത്.

ജ്യോതിഷാഞ്ചക്രമേതദ്ധി സദാ കര്ഷത്യവാങ്മുഖഃ। മേരുമാലോകയത്യേഷ പ്രയാതീഹ പ്രദക്ഷിണമ് ।। ൫൨.

ഈ പ്രകാശങ്ങളുടെ ചക്രം എപ്പോഴും താഴോട്ടാണ് വലിക്കപ്പെടുന്നത്, മെരുവിനെ നോക്കി; അവൻ മെരുവിനെ നിരീക്ഷിച്ച് വലതുവശത്തേക്ക് ചുറ്റുന്നു.

ഏതച്ഛ്രുത്വാ തു മുനയഃ പുനസ്തേ സംശയാന്വിതാഃ। പപ്രച്ഛുരുത്തരം ഭൂയസ്തദാ തേ ലോമഹര്ഷണമ് ।। ൫൩.

ഇത് കേട്ട ശേഷം, മുനികൾ വീണ്ടും സംശയത്തോടെ ലോമഹർഷണനോടു കൂടുതൽ ചോദിച്ചു.

യദേതദുക്തമ്ഭവതാ ഗൃഹാണ്യേതാനി വിശ്രിതമ്। കഥം ദേവഗൃഹാണി സ്യുഃ കഥം ജ്യോതീംഷി വര്ണയ ।। ൫൩.

നിങ്ങൾ പറഞ്ഞത് വിശദമായി വിശദീകരിക്കണം; ദേവതകളുടെ ആലയങ്ങൾ എങ്ങനെ നിലനിൽക്കുന്നു, പ്രകാശങ്ങൾ എങ്ങനെ വരണം എന്ന് പറയൂ.

ഏതത്സര്വം സമാചക്ഷ്വ ജ്യോതിഷാഞ്ചൈവ നിശ്ചയമ്। ശ്രുത്വാ തു വചനം തേഷാം തദാ സൂതഃ സമാഹിതഃ ।। ൫൩.

ഇതെല്ലാം ഞങ്ങൾക്ക് വിശദമായി പറയൂ, ജ്യോതിശ്ചിഹ്നങ്ങളുടെ ഉറപ്പും കൂടി. അവരുടെ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ, സൂതൻ ശ്രദ്ധയോടെ ഇരുന്നു.

അസ്മിന്നര്ഥേ മഹാപ്രാജ്ഞൈര്യദുക്തം ജ്ഞാനബുദ്ധിഭിഃ। തദ്വോഽഹം സമ്പ്രവക്ഷ്യാമി സൂര്യാചന്ദ്രമസോര്ഭവമ്। യഥാ ദേവഗൃഹാണീഹ സൂര്യാചന്ദ്രമസോര്ഗൃഹമ് ।। ൫൩.

ഈ വിഷയത്തിൽ വലിയ ജ്ഞാനികളും വിവേകികളും പറഞ്ഞതെന്താണോ, അതെല്ലാം ഞാൻ നിങ്ങളോട് പറയുന്നു. സൂര്യനും ചന്ദ്രനും എങ്ങനെയാണ് ഉത്ഭവിച്ചത്, ദേവതകളുടെ വാസസ്ഥലങ്ങളിൽ ഇവർക്കുള്ള സ്ഥാനം എങ്ങനെയാണ് എന്നതും ഞാൻ വിശദീകരിക്കുന്നു.

അതഃ പരം ത്രിവിധാഗ്നേര്വക്ഷ്യേഽഹന്തു സമുദ്ഭവമ്। ദിവ്യസ്യ ഭൌതികസ്യാഗ്നേരഥാഗ്നേഃ പാര്ഥിവസ്യ ച ।। ൫൩.

ഇനി ഞാൻ മൂന്നു വിധത്തിലുള്ള അഗ്നിയുടെ ഉത്ഭവം വിശദമായി പറയുന്നു: ദൈവികം, ഭൗതികം, ഭൂമിയിൽ ഉള്ളതെന്നും.

വ്യുഷ്ടായാന്തു രജന്യാം വൈ ബ്രഹ്മണോഽവ്യക്തജന്മനഃ। അവ്യാകൃതമിദന്ത്വാസീന്നൈശേന തമസാവൃതമ് ।। ൫൩.

രാത്രി കഴിഞ്ഞപ്പോൾ, അദൃശ്യമായ ജനനമുള്ള ബ്രഹ്മാവിൽ നിന്ന് അപ്രകൃതമായത് ഉണ്ടായി; അതു രാത്രിയുടെ ഇരുണ്ടതാൽ മൂടപ്പെട്ടിരുന്നതായിരുന്നു.

ചതുര്ഭൂതാവശിഷ്ടേഽസ്മിന് പാര്ഥിവഃ സോഽഗ്നിരുച്യതേ। യശ്ചാദൌ തപതേ സൂര്യേ ശുചിരഗ്നിസ്തു സ സ്മൃതഃ ।। ൫൩.

നാലു ഭൂതങ്ങൾ മാത്രം ശേഷിക്കുമ്പോൾ, അതാണ് ഭൂമിയിലെ അഗ്നി എന്ന് പറയുന്നത്. ആദ്യം സൂര്യനിൽ തെളിഞ്ഞു കത്തുന്ന ശുദ്ധമായ അഗ്നി അഗ്നി എന്ന പേരിൽ അറിയപ്പെടുന്നു.

വൈദ്യുതാഖ്യസ്തു വിജ്ഞേയസ്തേഷാം വക്ഷ്യേഽഥ ലക്ഷണമ്। വൈദ്യുതോ ജാഠരഃ സൌരോ ഹ്യപാങ്ഗര്ഭാസ്ത്രയോഽഗ്നയഃ। തസ്മാദപഃ പിബന് സൂര്യോ ഗോഭിദീര്പ്യത്യസൌ ദിവി ।। ൫൩.

വൈദ്യുതം എന്ന പേരിൽ അറിയപ്പെടുന്ന അഗ്നിയെയും, അവയുടെ സ്വഭാവവും ഞാൻ വിശദീകരിക്കുന്നു. വൈദ്യുതം, ജഠരാഗ്നി, സൂര്യൻ—ഈ മൂന്ന് അഗ്നികളും വെള്ളത്തിൽ നിന്നാണ് ഉത്ഭവിക്കുന്നത്. അതുകൊണ്ടാണ് സൂര്യൻ വെള്ളം കുടിച്ച് ആകാശത്ത് അതിനെ വിടുവിക്കുന്നത്.

വൈദ്യുതേന സമാവിഷ്ടോ വാര്ക്ഷോ നാദ്ഭിഃ പ്രശാമ്യതി । മാനവാനാഞ്ച കുക്ഷിസ്ഥോ നാദ്ഭിഃ ശാമ്യതി പാവകഃ ।। ൫൩.

വൈദ്യുത അഗ്നി ചേർന്നിരിക്കുന്ന മരത്തിൽ ഉള്ള അഗ്നി വെള്ളം കൊണ്ടു അണയുന്നില്ല; മനുഷ്യരുടെ വയറ്റിൽ ഉള്ള അഗ്നിയും വെള്ളം കൊണ്ടു അണയുന്നില്ല.

അര്ച്ചിഷ്മാന് പരമഃ സോഽഗ്നിഃ പ്രഭവോ ജാഠരഃ സ്മൃതഃ। യശ്ചായം മണ്ഡലീ ശുക്ലോ നിരൂഷ്മാ സംപ്രകാശതേ ।। ൫൩.

അരികെ കത്തുന്ന പരമമായ അഗ്നി ജഠരാഗ്നി എന്ന പേരിൽ അറിയപ്പെടുന്നു; വട്ടംപോലെയും വെള്ളയുമാണ്, ചൂടില്ലാതെ പ്രകാശിക്കുന്നതുമാണ്.