വായുപുരാണമ്

കാദ്രവേയൌ തഥാ നാഗൌ കമ്ബലാശ്വതരാവുഭൌ। ഗന്ധര്വോ ധൃതരാഷ്ട്രശ്ച സൂര്യവര്ച്ചാസ്തഥൈവ ച ।। ൫൨.

കാദ്രവയ വംശത്തിൽ ജനിച്ച കംബലനും അശ്വതരനും, ഗന്ധർവ്വനായ ധൃതരാഷ്ട്രനും സൂര്യവർചസും അവിടെയുണ്ട്.

തിലോത്തമാപ്സരാശ്ചൈവ ദേവീ രമ്ബാ മനോരമാ। ഋതജിത്സത്യജിച്ചൈവ ഗ്രാമണ്യൌ ലോകവിശ്രുതൌ ।। ൫൨.

തിലോത്തര എന്ന അപ്സരസ്സും ദേവിയായ രംഭയും മനോരമയും, ഋതജിത്, സത്യജിത് എന്ന രണ്ട് പ്രശസ്ത ഗ്രാമണിമാരും അവിടെയുണ്ട്.

ബ്രഹ്മോപേതസ്തഥാ ദക്ഷോ യജ്ഞോപേതശ്ച സ സ്മൃതഃ। ഏതേ ദേവാ വസന്ത്യര്കേ ദ്വൌ മാസൌ തു ക്രമേണ തു ।। ൫൨.

ബ്രഹ്മോപ്പേതൻ, ദക്ഷൻ, യജ്ഞോപ്പേതൻ ഇവരും ഓർമ്മിക്കപ്പെടുന്നു. ഇവർ ഓരോരണ്ട് മാസം വീതം സൂര്യനോടൊപ്പം താമസിക്കുന്നു.

സ്ഥാനാഭിമാനിനോ ഹ്യേതേ ഗണാ ദ്വാദശ സപ്തകാഃ। സൂര്യമാപ്യായയന്ത്യേതേ തേജസാ തേജ ഉത്തമമ് ।। ൫൨.

സ്വന്തം സ്ഥാനങ്ങളിൽ അധികാരം വഹിക്കുന്ന ഇവർ പതിനിരണ്ട് ഏഴംഗസംഘങ്ങളാണ്. ഇവരുടെ തേജസ്സാൽ സൂര്യൻ പരമപ്രഭയോടെ പ്രകാശിക്കുന്നു.

പ്രഥിതൈസ്തൈര്വചോബിസ്തു സ്തുവന്തി മുനയോ രവിമ്। ഗന്ധര്വാപ്സരസശ്ചൈവ ഗീതനൃത്യൈരുപാസതേ ।। ൫൨.

പ്രശസ്തമായ വചനങ്ങളാൽ മുനികൾ സൂര്യനെ സ്തുതിക്കുന്നു. ഗന്ധർവ്വരും അപ്സരസ്സുകളും ഗാനനൃത്തങ്ങളാൽ അവനെ ആരാധിക്കുന്നു.

ഗ്രാമണീയക്ഷഭൂതാസ്തു കുര്വതേ ഭീമസംഗ്രഹമ്। സര്പാ വഹന്തി സൂര്യഞ്ച യാതുധാനാനുയാന്തി ച। വാലഖില്യാ നയന്ത്യസ്തം പരിചാര്യോദയാദ്രവിമ് ।। ൫൨.

ഗ്രാമണി, യക്ഷൻ, ഭൂതങ്ങൾ ഭീമമായ സംഗമം നടത്തുന്നു. സർപ്പങ്ങൾ സൂര്യനെ ചുമക്കുന്നു, യാതുധാനന്മാർ അവനെ അനുഗമിക്കുന്നു, വാലഖില്യന്മാർ അവനെ അസ്തമയത്തിലേക്ക് നയിക്കുകയും ഉദയസമയത്ത് സേവിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.

ഏതേഷാമേവ ദേവാനാം യതാവീര്യം യഥാതപഃ। യഥായോഗം യഥാസത്യം യഥാധര്മം യതാബലമ് ।। ൫൨.

ഈzelfde ദേവന്മാരുടെ ശക്തിക്കനുസരിച്ച്, അവരുടെ താപത്തിലും യോഗ്യതയിലും സത്യത്തിലും ധർമ്മത്തിലും ബലത്തിലും അനുസരിച്ച്—

യഥാ തപത്യസൌ സൂര്യസ്തേഷാം സിദ്ധസ്തു തേജസാ। ഇത്യേതേ വൈ വസന്തീഹ ദ്വൌ ദ്വൌ മാസൌ ദിവാകരേ ।। ൫൨.

സൂര്യൻ ഇവരുടെ തേജസ്സാൽ പ്രകാശിക്കുന്നു; അതുപോലെ അവൻ അവരുടെ പ്രഭയാൽ പൂർണതയിലാകുന്നു. ഇവർ ഓരോരണ്ട് മാസം വീതം സൂര്യനോടൊപ്പം താമസിക്കുന്നു.

ഋഷയോ ദേവഗന്ധര്വാഃ പന്നഗാപ്സരസാങ്ഗണാഃ । ഗ്രാമണ്യശ്ച തഥാ യക്ഷാ യാതുധാനാശ്ച ഭൂരിശഃ ।। ൫൨.

മുനികൾ, ദേവന്മാർ, ഗന്ധർവ്വന്മാർ, പന്നഗന്മാർ, അപ്സരസ്സുകൾ, ഗ്രാമണിമാർ, യക്ഷന്മാർ, അനേകം യാതുധാനന്മാർ ഇവരും അവിടെയുണ്ട്.

ഏതേ തപന്തി വര്ഷന്തി ഭാന്തി വാന്തി സൃജന്തി ച। ഭൂതാനാമശുഭം കര്മ വ്യപോഹന്തീഹ കീര്തിതാഃ ।। ൫൨.

ഇവ shine ചെയ്യുകയും, ചൂട് കൊടുക്കുകയും, കാറ്റ് വീശിക്കുകയും, മഴ പെയ്യിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു; ഇവ ജീവികളുടെ ദുഷ്‌കർമ്മങ്ങൾ അകറ്റുന്നു എന്ന് ഇവിടെ പറയുന്നു.

മാനവാനാം ശുഭം ഹ്യേതേ ഹരന്തി ദുരിതാത്മനാമ്। ദുരിതം ഹി പ്രചാരാണാം വ്യപോഹന്തി വ്കചിത് വ്കചിത് ।। ൫൨.

ദുഷ്ട സ്വഭാവമുള്ള മനുഷ്യരുടെ ഭാഗ്യമാണ് ഇവ അകറ്റുന്നത്; എന്നാൽ ചിലപ്പോൾ ചിലരുടേയും ദുർഭാഗ്യവും ഇവ അകറ്റാറുണ്ട്.

വിമാനേഽവസ്ഥിതാ ദിവ്യേ കാമഗാ വാതരംഹസഃ। ഏതേ സഹൈവ സൂര്യേണ ഭ്രമന്തി ദിവസാനുഗാഃ ।। ൫൨.

ദിവ്യമായ ഒരു രഥത്തിൽ ഇരുന്ന്, ഇഷ്ടാനുസരണം കാറ്റിന്റെ വേഗത്തിൽ സഞ്ചരിച്ച്, ഇവ സൂര്യനോടൊപ്പം ദിവസങ്ങളെ പിന്തുടർന്ന് സഞ്ചരിക്കുന്നു.

വര്ഷന്തശ്ച തപന്തശ്ച ഹ്ലാദയന്തശ്ച വൈ പ്രജാഃ। ഗോപായന്തി തു ഭൂതാനി സര്വാനീഹാമനുക്ഷയാത് ।। ൫൨.

മഴ പെയ്യിക്കുകയും, ചൂട് കൊടുക്കുകയും, സകല ജീവജാലങ്ങളെയും ആനന്ദിപ്പിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന ഇവ, എല്ലാം നശിച്ചുപോകാതിരിക്കാൻ ജീവികളെ സംരക്ഷിക്കുന്നു.

സ്ഥാനാഭിമാനിനാമേതത് സ്ഥാനം മന്വന്തരേഷു വൈ। അതീതാനാഗതാനാം വൈ വര്ത്തന്തേ സാമ്പ്രതന്തു യേ ।। ൫൨.

പ്രതേകം സ്ഥാനങ്ങൾ ഭരിക്കുന്നവരുടെ ഈ സ്ഥാനം ഓരോ മന്വന്തരത്തിലും — കഴിഞ്ഞവരും വരാനിരിക്കുന്നവരും ഇപ്പോൾ ഉള്ളവരും — നിലനില്ക്കുന്നു.

ഏവം വസന്തി വൈ സൂര്യേ സപ്തകാസ്തേ ചതുര്ദ്ദിശമ്। ചതുര്ദ്ദശസു സര്ഗേഷു ഗണാ മന്വന്തരേഷു ച ।। ൫൨.

ഇങ്ങനെ, ഈ ഏഴ് വിഭാഗങ്ങൾ സൂര്യനോടൊപ്പം നാലു ദിക്കുകളിലും, പതിനാലു സൃഷ്ടികളിലും, മന്വന്തരങ്ങളിലും വസിക്കുന്നു.

ഗ്രീഷ്മേ ഹിമേ ച വര്ഷാസു മുഞ്ചമാനാ ഘര്മം ഹിമ़ഞ്ച വര്ഷഞ്ച ദിനം നിശാഞ്ച। കാലേന ഗച്ഛത്യൃതുവശാത് പരിവൃത്തരശ്മി ര്ദേവാന് പിതൄംശ്ച മനുജാംശ്ച തര്പയന് വൈ ।। ൫൨.

വെയിൽക്കാലത്തും, ശീതകാലത്തും, മഴക്കാലത്തും ചൂടും തണുപ്പും മഴയും, പകലും രാത്രിയും, കാലത്തിന്റെ ശക്തിയാൽ, ഋതുക്കളുടെ ക്രമത്തിൽ, സൂര്യന്റെ കിരണങ്ങൾ ദേവന്മാരെയും പിതൃകളെയും മനുഷ്യരെയും തൃപ്തിപ്പെടുത്തുന്നു.

പ്രീണാതി ദേവാനമൃതേന സൂര്യഃ സോമം സുഷുമ്നേന വിവര്ദ്ധയിത്വാ । ശുക്ലേ തു പൂര്ണം ദിവസക്രമേണ തം കൃഷ്ണപക്ഷേ വിബുധാഃ പിബന്തി ।। ൫൨.

സൂര്യൻ ദേവന്മാരെ അമൃതംകൊണ്ട് സന്തോഷിപ്പിക്കുന്നു; സോമത്തെ സുഷുമ്ണ കിരണങ്ങളാൽ വളർത്തുന്നു; ശുക്ലപക്ഷത്തിൽ അത് പൂർണ്ണമാകുന്നു, കൃഷ്ണപക്ഷത്തിൽ ജ്ഞാനികൾ അതു കുടിക്കുന്നു.

പീതന്തു സോമം ദ്വികാലാവശിഷ്ടം കൃഷ്ണക്ഷയേ രശ്മിഭിസ്തം ക്ഷരന്തമ്। സുധാമൃതം തത്പിതരഃ പിബന്തി ദേവാശ്ച സൌമ്യാശ്ച തഥൈവ കവ്യമ് ।। ൫൨.

രണ്ടു കാലം ശേഷിച്ച സോമം കൃഷ്ണപക്ഷം അവസാനിക്കുമ്പോൾ കിരണങ്ങളാൽ ഒഴുകുമ്പോൾ, പിതൃകൾ, ദേവന്മാർ, സോമ്യദേവതകൾ, കാവ്യങ്ങൾ — അവരൊക്കെയും ആ അമൃതം കുടിക്കുന്നു.

സൂര്യേണ ഗോഭിസ്തു സമുദ്ധൃതാഭിരദ്ഭിഃ പുനശ്ചൈവ സമുദ്ധൃതാഭിഃ। വൃഷ്ട്യാതിവൃദ്ധാഭിരഥൌഷധീഭിര്മര്ത്യാഃ ക്ഷുധന്ത്വന്നപാനൈര്ജയന്തി ।। ൫൨.

സൂര്യൻ തന്റെ കിരണങ്ങളാൽ വെള്ളം ഉയർത്തുകയും, വീണ്ടും അതേ വെള്ളം ഉയർത്തുകയും, മഴയാൽ വളർന്ന ഔഷധികൾകൊണ്ടും, മനുഷ്യർ ഭക്ഷണവും പാനീയവും കൊണ്ടു വിശപ്പു അകറ്റുന്നു.

അമൃതേന തൃപ്തിസ്ത്വര്ദ്ധമാസം സുരാണാം മാസാര്ദ്ധതൃപ്തിഃ സ്വധയാ പിതൄണാമ്। അന്നേന ശശ്വത്തു ദധാതി മര്ത്യാന് സൂര്യഃ സ്വയം തച്ച ബിഭര്തി ഗോഭിഃ ।। ൫൨.

അമൃതംകൊണ്ട് ദേവന്മാർക്ക് അരമാസം തൃപ്തി ലഭിക്കുന്നു; സ്വധയാൽ പിതൃകൾക്ക് അരമാസം തൃപ്തി; ഭക്ഷണത്താൽ സൂര്യൻ മനുഷ്യരെ എപ്പോഴും പോഷിപ്പിക്കുന്നു, അതും കിരണങ്ങളാൽ തന്നെ വഹിക്കുന്നു.

അയം ഹരിസ്തൈര്ഹരിഭിസ്തുരങ്ഗമൈരയന് ഹി ചാപോ ഹരതീതി രശ്മിഭിഃ। വിസര്ഗകാലേ വിസൃജംശ്ച താഃ പുനര്ബിഭര്തി ശശ്വത് സവിതാ ചരാചരമ് ।। ൫൨.

ഈ ഹരി സ്വർണ്ണയാനങ്ങളോടുകൂടി കിരണങ്ങളാൽ വെള്ളം ഉയർത്തുന്നു; വിട്ടയക്കുന്ന സമയത്ത് വീണ്ടും അതു വിടുകയും, സൂര്യൻ എല്ലാം ചലിക്കുന്നതും അചലമായതും എപ്പോഴും പോഷിപ്പിക്കുന്നു.

ഹരിര്ഹരിദ്ഭിര്ഹ്രിയതേ തുരങ്ഗമൈഃ പിബത്യഥാപോ ഹരിഭിഃ സഹസ്രധാ। തതഃ പ്രമുഞ്ചത്യപി താസ്ത്വസൌ ഹരിഃ സ മുഹ്യമാനോ ഹരിഭിസ്തുരങ്ഗമൈഃ ।। ൫൨.

ഹരി സ്വർണ്ണയാനങ്ങളാൽ വലിച്ചുകൊണ്ടുപോകപ്പെടുന്നു, അവയോടൊപ്പം ആയിരം വഴികളിൽ വെള്ളം കുടിക്കുന്നു; പിന്നെ വീണ്ടും അതു വിട്ടയക്കുമ്പോൾ, ഈ ഹരി അതേ സ്വർണ്ണയാനങ്ങളാൽ ആശ്ചര്യപ്പെടുന്നു.

ഇത്യേഷ ഏകചക്രേണ സൂര്യസ്തൂര്ണം രഥേന തു। ഭദ്രൈസ്തൈരക്ഷതൈരശ്വൈഃ സര്പതേഽസൌ ദിവി ക്ഷയേ ।। ൫൨.

ഇങ്ങനെ, ഒരു ചക്രമുള്ള രഥത്തിൽ സൂര്യൻ അതിവേഗം സഞ്ചരിക്കുന്നു; ആ ഉത്തമവും പരുക്കില്ലാത്ത കുതിരകൾ കൊണ്ടാണ് അവൻ ആകാശം പകൽ അവസാനിക്കുമ്പോൾ ചുറ്റുന്നത്.

അഹോരാത്രാദ്രഥൈനാസൌ ഏകചക്രേണ തു ഭ്രമന്। സപ്തദ്വീപസമുദ്രാന്തം സപ്തഭിഃ സപ്തഭിര്ഹയൈഃ ।। ൫൨.

പകലും രാത്രിയും, ഒരു ചക്രമുള്ള രഥത്തിൽ, ഏഴു കൂട്ടം ഏഴു കുതിരകളോടുകൂടി, ഏഴു ദ്വീപുകളും സമുദ്രങ്ങളും വരെ ചുറ്റുന്നു.

ഛന്ദോഭിരശ്വരൂപൈസ്തൈര്യതശ്ചക്രന്തതഃ സ്ഥിതൈഃ। കാമരൂപൈഃ സകൃദ്യുക്തൈരമിതൈസ്തൈര്മനോജവൈഃ ।। ൫൨.

അവ കുതിരകൾ ഛന്ദസ്സുകളുടെ രൂപത്തിൽ, എവിടെയായാലും നിലകൊള്ളുന്നു; ഇഷ്ടരൂപങ്ങളോടെ, ഒരുമിച്ച് ചേർത്തു, അനവധി, മനസ്സിന്റെ വേഗത്തിൽ സഞ്ചരിക്കുന്നു.

ഹരിതൈരവ്യയൈഃ പിങ്ഗൈരീശ്വരൈര്ബ്രഹ്മവാദിഭിഃ। അശീതി മണ്ഡലശതം ഭ്രമന്ത്യബ്ദേന തേ ഹയാഃ ।। ൫൨.

സ്വർണ്ണ നിറമുള്ള, നശിക്കാത്ത, കപ്പിയൻ നിറമുള്ള, പ്രഭുവായ, ബ്രഹ്മജ്ഞന്മാർ പുകഴ്ത്തുന്ന, ആ കുതിരകൾ ഒരു വർഷത്തിൽ എൺപതു ശതമണ്ഡലങ്ങൾ ചുറ്റുന്നു.

ബാഹ്യമഭ്യന്തരഞ്ചൈവ മണ്ഡലം ദിവസക്രമാത് । കല്പാദൌ സമ്പ്രയുക്താസ്തേ വഹന്ത്യാഭൂതസമ്പ്ലവാത്। ആവൃതാ വാലഖില്യൈസ്തേ ഭ്രമന്തേ രാത്ര്യഹാനി തു ।। ൫൨.

പുറത്തും ഉള്ളിലുമുള്ള മണ്ഡലങ്ങൾ, ദിവസങ്ങളുടെ ക്രമത്തിൽ, ഒരു കല്പയുടെ ആരംഭത്തിൽ സജ്ജീകരിക്കപ്പെട്ടവ, സൃഷ്ടികൾ നശിക്കാത്തപ്പോൾ വരെ വഹിക്കുന്നു; വാലഖില്യന്മാർ ചുറ്റി നിൽക്കുമ്പോൾ, അവ പകലും രാത്രിയും ചുറ്റുന്നു.

പ്രഥിതൈര്വചോഭങിരഗ്ര്യൈഃ സ്തൂയമാനോ മഹര്ഷിഭിഃ। സൈവ്യതേ ഗീതവൃത്യൈശ്ച ഗന്ധര്വൈരപ്സരോഗണൈഃ। പതങ്ഗഃ പത ഗൈരശ്വൈര്ഭ്രമമാണോ ദിവസ്പതിഃ ।। ൫൨.

പ്രസിദ്ധരായ മഹർഷിമാർ ഉത്തമമായ വചനങ്ങളാൽ സ്തുതിക്കുകയും, ഗന്ധർവന്മാരും അപ്സരസുകളുടെ സംഘങ്ങളും സംഗീതഭരിതമായ പാടലുകളാൽ ഗാനം ചെയ്യുകയും ചെയ്യുമ്പോൾ, ആകാശത്തിന്റെ അധിപൻ, പക്ഷിയെപ്പോലെ, വേഗതയുള്ള കുതിരകളോടൊപ്പം അലയുന്നു.

വീഥ്യാശ്രയാണി ചരതി നക്ഷത്രാണി തഥാ ശശീ। ഹ്രാസവൃദ്ധീ തഥൈവാസ്യ രശ്മീനാം സൂര്യവത് സ്മൃതേ ।। ൫൨.

അവൻ നക്ഷത്രങ്ങളുടെ വഴികളിലൂടെ സഞ്ചരിക്കുന്നു; ചന്ദ്രനും അതുപോലെ തന്നെ. അവന്റെ കിരണങ്ങൾ സൂര്യന്റെതുപോലെ കുറയുകയും വർദ്ധിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.