വായുപുരാണമ്

ഇത്യേതൈഃ കാരണൈഃ ശുദ്ധൈസ്തേഽ മ़തത്വം ഹി ഭേജിരേ। ആഭൂതസമ്പ്ലവസ്ഥാനമമൃതത്വം വിഭാവ്യതേ ॥ ൫൦.

ഈ ശുദ്ധമായ കാരണങ്ങൾ കൊണ്ടാണ് അവർ അമൃതത്വം നേടിയത്; അഭൂതസംപ്ലവത്തിന് മുമ്പുള്ള അവസ്ഥയാണ് അമൃതത്വം എന്ന് മനസ്സിലാക്കപ്പെടുന്നു.

ത്രൈലോക്യസ്ഥിതികാലോഽയമപുനര്മാര്ഗഗാമിനഃ। ബ്രഹ്മഹത്യാശ്വമേധാഭ്യാം പുണ്യാപാപകൃതോഽപരമ്। ആഭൂതസമ്പ്ലവാന്തേ തു ക്ഷീയന്തേ ഹ്യൂര്ദ്ധ്വരേതസഃ ॥ ൫൦.

മൂന്നു ലോകങ്ങളും നിലനിൽക്കുന്ന കാലം ഇതാണ്, വഴിതെറ്റിയവർക്ക് വീണ്ടും മടങ്ങാൻ കഴിയില്ല. ബ്രഹ്മഹത്യയോ അശ്വമേധ യാഗമോ ചെയ്തതിന്റെ പുണ്യവും പാപവും ഇതിൽ ബാധകമല്ല. മഹാപ്രളയത്തിന്റെ അവസാനം, ഉർദ്ധ്വരേതസ്സുകൾ അപ്പോൾ ഇല്ലാതാകും.

ഊര്ദ്ധ്വോത്തരമൃഷിഭ്യസ്തു ധ്രുവോ യത്രാസ്തി വൈ സ്മൃതമ്। ഏതദ്വിഷ്ണുപദം ദിവ്യം തൃതീയം വ്യോമ്നി ഭാസ്വരമ് ॥ ൫൦.

ഊർദ്ധ്വഗതമായ ഋഷിമാരെക്കാൾ മുകളിൽ, എപ്പോഴും അചഞ്ചലമായത് നിലനിൽക്കുന്നിടത്ത്, ആകാശത്തിൽ പ്രകാശമുള്ള വിഷ്ണുവിന്റെ ദിവ്യമായ മൂന്നാമത്തെ സ്ഥാനം ഉണ്ട്.

തത്ര ഗത്വാ ന ശോചന്തി തദ്വിഷ്ണോഃ പരമം പദമ്। ധര്മധ്രുവാദ്യാസ്തിഷ്ഠന്തി യത്ര തേ ലോകസാധകാഃ ॥ ൫൦.

അവിടെ എത്തുന്നവർക്ക് ദുഃഖം ഉണ്ടാവില്ല; അതാണ് വിഷ്ണുവിന്റെ പരമപദം. ധ്രുവനും ധർമ്മനിഷ്ഠരായ ലോകസംരക്ഷകരായ മറ്റുള്ളവരും അവിടെ നിലകൊള്ളുന്നു.

സ്വായമ്ഭുവേ നിസര്ഗേ തു വ്യാഖ്യാതാന്യുത്തരാണി തു। ഭവിഷ്യാണി ച സര്വാണി തേഷാം വക്ഷ്യാമ്യനുക്രമമ് ।। ൫൧.

സ്വായംഭുവമനുവിന്റെ സൃഷ്ടിയിൽ ഉയർന്ന ലോകങ്ങൾ വിശദീകരിച്ചു. ഇനി വരാനിരിക്കുന്നവയെ ഞാൻ ക്രമത്തിൽ പറയാം.

ഏതച്ഛ്രുത്വാ തു മുനയഃ പപ്രച്ഛുര്ലോമഹര്ഷണമ്। സൂര്യാചന്ദ്രമസോശ്ചാരം ഗ്രഹാണാഞ്ചൈവ സര്വശഃ ।। ൫൧.

ഇത് കേട്ട ശേഷം, മുനിമാർ ലോമഹർഷണനോടു സൂര്യനും ചന്ദ്രനും എങ്ങനെ ഉദയാസ്തമയമാകുന്നു എന്നും ഗ്രഹങ്ങളെക്കുറിച്ചുമൊക്കെയും ചോദിച്ചു.

ഭ്രമന്തേ കഥമേതാനി ജ്യോതീംഷി ദിവി മണ്ഡലമ്। തിര്യഗ്വ്യൂഹേന സര്വാണി തഥൈവാസങ്കരേണ ച। കശ്ച ഭ്രാമയതേ താനി ഭ്രമന്തി യദി വാ സ്വയമ് ।। ൫൧.

ഈ ജ്യോതിസ്സ്കന്ധങ്ങൾ ആകാശത്ത് എങ്ങനെ ചുറ്റുന്നു, അവയുടെ ചക്രത്തിൽ എങ്ങനെ പരസ്പരം കലർന്നിരിക്കുന്നു? അവയെ ആരാണ് ചലിപ്പിക്കുന്നത്, അല്ലെങ്കിൽ അവ സ്വയം ചലിക്കുന്നുവോ?

ഏതദ്വേദിതുമിച്ഛാമസ്തന്നോ നിഗദ സത്തമ്। ഭൂതസമ്മോഹനന്ത്വേതച്ഛ്രോതുമിച്ഛാ പ്രവര്ത്തതേ ।। ൫൧.

ഇത് അറിയാൻ ഞങ്ങൾ ആഗ്രഹിക്കുന്നു, മഹാനേ, ദേഹികൾക്ക് ഉണ്ടാകുന്ന ഈ മായയെക്കുറിച്ച് ഞങ്ങൾ കേൾക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു.

ഭൂതസമ്മോഹനം ഹ്യേതദ് ബ്രുവതോ മേ നിബോധത। പ്രത്യക്ഷമപി ദൃസ്യം യത്തത് സംമോഹയതേ പ്രജാഃ ।। ൫൧.

ഭൂതങ്ങളുടെ ഈ മായയെക്കുറിച്ച് ഞാൻ പറയുന്നത് ശ്രദ്ധിക്കൂ; കണ്ണുകൊണ്ട് കാണാവുന്നതായിട്ടും, അത് ജനങ്ങളെ കുഴപ്പത്തിലാക്കുന്നു.

യോഽസൌ ചതുര്ദിശം പുച്ഛേ ശിശുമാരേ വ്യവസ്ഥിതഃ। ഉത്താനപാദപുത്രോഽസൌ മേഢീഭൂതോ ധ്രുവോ ദിവി ।। ൫൧.

നാലു ദിശകളിലേക്കും മുഖം തിരിച്ച് ശിശുമാരരാശിയുടെ വാലിൽ നിലകൊള്ളുന്നവൻ, ഉത്താനപാദന്റെ മകനായ ധ്രുവൻ ആകാശത്തിൽ അചഞ്ചലമായി നിലകൊള്ളുന്നു.

സ ഹി ഭ്രമന് ഭ്രാമയതേ ചന്ദ്രാദിത്യൌ ഗ്രഹൈഃ സഹ। ഭ്രമന്തമനുഗച്ഛന്തി നക്ഷത്രാണി ച ചക്രവത് ।। ൫൧.

അവൻ ചുറ്റുമ്പോൾ, ചന്ദ്രനും സൂര്യനും ഗ്രഹങ്ങളും അവനോടൊപ്പം ചുറ്റുന്നു; നക്ഷത്രങ്ങൾ ചക്രംപോലെ അവനെ പിന്തുടരുന്നു.

ധ്രുവസ്യ മനസാ ചാസൌ സര്പതേ ഭഗണഃ സ്വയമ്। സൂര്യാചന്ദ്രമസൌ താരാ നക്ഷത്രാണി ഗ്രഹൈഃ സഹ ।। ൫൧.

ധ്രുവന്റെ മനസ്സിന്റെ ശക്തിയാൽ, ആ കൂട്ടം സ്വയം സഞ്ചരിക്കുന്നു; സൂര്യനും ചന്ദ്രനും നക്ഷത്രങ്ങളും ഗ്രഹങ്ങളും ഒരുമിച്ച് ചലിക്കുന്നു.

വാതാനീകമയൈര്ബന്ധൈര്ധ്രുവേ ബദ്ധാനി താനി വൈ। തേഷാം യോഗസ്വ ഭേദാശ്ച കാലചാരസ്തഥൈവ ച ।। ൫൧.

വായുവിന്റെ ബന്ധനങ്ങളാൽ ആ ഗ്രഹങ്ങൾ ധ്രുവനോട് ബന്ധിപ്പിച്ചിരിക്കുന്നു; അവയുടെ സംയോജനവും വേർപാടും സമയക്രമത്തിൽ നടക്കുന്നു.

അസ്തോദയൌ തഥോത്പാതാ അയനേ ദക്ഷിണോത്തരേ। വിഷുവദ്‌ഗ്രഹവര്ണാശ്ച ധ്രുവാത്സര്വം പ്രവര്ത്തതേ ।। ൫൧.

ഉദയാസ്തമയവും, അപൂർവ്വസംഭവങ്ങളും, ദക്ഷിണയാനവും ഉത്തരയാനവും, വിഷുവവും ഗ്രഹങ്ങളുടെ വർണ്ണങ്ങളും—ഇതെല്ലാം ധ്രുവനിൽ നിന്നാണ് സംഭവിക്കുന്നത്.

വര്ഷാ ഘര്മോ ഹിമം രാത്രിഃ സന്ധ്യാ ചൈവ ദിനം തഥാ । ശുഭാശുഭം പ്രജാനാഞ്ച ധ്രുവാത്സര്വം പ്രവര്ത്തതേ ।। ൫൧.

മഴ, ചൂട്, തണുപ്പ്, രാത്രി, സന്ധ്യ, പകലും, ജീവികളുടെ നല്ലതും ചീത്തയുമൊക്കെയും ധ്രുവനിൽ നിന്നാണ് ഉണ്ടാകുന്നത്.

ധ്രുവേണാധികൃതാംശ്ചൈവ സൂര്യോഽപാവൃത്ത്യ തിഷ്ഠതി। തദേഷ ദീപ്തകിരണഃ സ കാലാഗ്നിര്ദ്ദിവാകരഃ ।। ൫൧.

ധ്രുവനിൽ നിന്ന് അവനു ലഭിച്ച സ്ഥാനം സൂര്യൻ കൈവശം വയ്ക്കുന്നു; പ്രകാശമുള്ള കിരണങ്ങളാൽ അവൻ കാലാഗ്നിയും പകലിന്റെ പ്രകാശകനുമാണ്.

പരിവര്ത്ത ക്രമാദ്വിപ്രാ ഭാഭിരാലോകയന് ദിശഃ। സൂര്യഃ കിരണജാലേന വായുയുക്തേന സര്വശഃ। ജഗതോ ജലമാദത്തേ കൃത്സ്നസ്യ ദ്വിജസത്തമാഃ ।। ൫൧.

ദ്വിജശ്രേഷ്ഠന്മാരേ, സൂര്യൻ ക്രമത്തിൽ ചുറ്റി കിരണങ്ങളാൽ ദിശകളെ പ്രകാശിപ്പിക്കുന്നു; കിരണങ്ങളുടെ ജാലം വായുവുമായി ചേർന്ന് ലോകത്തിലെ മുഴുവൻ വെള്ളവും ആഗിരണം ചെയ്യുന്നു.

ആധിത്യപീതം സൂര്യാഗ്നേഃ സോമം സംക്രമതേ ജലമ്। നാഡീഭിര്വായുയുക്താഭിര്ലോകാധാനം പ്രവര്ത്തതേ ।। ൫൧.

സൂര്യാഗ്നിയിൽ ആഗിരണം ചെയ്ത വെള്ളം ചന്ദ്രനിലേക്ക് കടക്കുന്നു; വായുവിന്റെ സഹായമുള്ള നാളികളിലൂടെ അത് ലോകങ്ങളുടെ പോഷണമായി വിതരണം ചെയ്യപ്പെടുന്നു.

യത്സോമാത് സ്രവതേ സൂര്യസ്തദഗ്രേഷ്വവതിഷ്ഠതേ। മേഘാ വായുനിഘാതേന വിസൃജന്തി ജലമ്ഭുവി ।। ൫൧.

ചന്ദ്രനിൽ നിന്ന് പുറപ്പെടുന്നത് സൂര്യൻ ആഗിരണം ചെയ്യുന്നു; അതു മേഘങ്ങളിൽ നിലനിൽക്കുന്നു. വായുവിന്റെ പ്രഭാവത്തിൽ മേഘങ്ങൾ ഭൂമിയിൽ വെള്ളം വീഴ്ത്തുന്നു.

ഏകമുത്ക്ഷിപ്യതേ ചൈവ പതതേ ച പുനര്ജ്ജലമ്। നാനാപ്രകാരമുദകന്തദേവ പരിവര്ത്തതേ ।। ൫൧.

ജലം ഒരുമിച്ച് ഉയർത്തപ്പെടുകയും വീണ്ടും താഴേയ്ക്ക് വീഴുകയും ചെയ്യുന്നു. പലവിധങ്ങളിലായി ജലം നിരന്തരം ചുറ്റിപ്പറ്റി സഞ്ചരിക്കുന്നു.

സന്ധാരണാര്ഥം ഭൂതാനാം മായൈഷാ വിശ്വനിര്മിതാ। അനയാ മായയാ വ്യാപ്തം ത്രൈലോക്യം സചരാചരമ് ।। ൫൧.

ഭൂതങ്ങളുടെ നിലനില്പിനായി സൃഷ്ടിക്കപ്പെട്ട ഈ മായയാണ് ലോകത്ത് വ്യാപിച്ചിരിക്കുന്നത്. ഈ മായയാൽ ചലിക്കുന്നതും അചലമായതുമായ മൂന്നു ലോകങ്ങളും മുഴുവനായി നിറഞ്ഞിരിക്കുന്നു.

വിശ്വേശോ ലോകകൃദ്ദേവഃ സഹസ്രാംശുഃ പ്രജാപതിഃ। ധാതാ കൃത്സ്നസ്യ ലോകസ്യ പ്രഭു ര്വിഷ്ണുര്ദിവാകരഃ ।। ൫൧.

ലോകത്തിന്റെ അധിപൻ, ലോകങ്ങളെ സൃഷ്ടിക്കുന്നവൻ, ആയിരം കിരണങ്ങളുള്ള ദൈവം, സകല ജീവികളുടെ രക്ഷകൻ, ലോകത്തിന്റെ സംരക്ഷകൻ, മഹാപ്രഭു — വിഷ്ണുവായ സൂര്യൻ.

സര്വലൌകികമമ്ഭോ വൈ യത്സോമാന്നഭസഃ സ്നുതമ്। സോമാധാരം ജഗത്സര്വമേതത്തഥ്യം പ്രകീര്തിതമ് ।। ൫൧.

ആകാശത്തിൽ നിന്ന് ചോരുന്ന ഭൂമിയിലെ എല്ലാ ജലവും സോമം എന്ന് വിളിക്കപ്പെടുന്നു. ഈ ലോകം മുഴുവൻ സോമത്തിൽ ആധാരമെന്നു പറയപ്പെടുന്നു — ഇതാണ് സത്യം.

സൂര്യാദുഷ്ണം നിസ്രവതേ സോമാച്ഛീതം പ്രവര്ത്തതേ। ശീതോഷ്ണവീര്യൌ ദ്വാവേതൌ യുക്തൌ ധാരയതോ ജഗത് ।। ൫൧.

ചൂട് സൂര്യനിൽ നിന്ന് ഒഴുകുന്നു, തണുപ്പ് ചന്ദ്രനിൽ നിന്ന് വരുന്നു. ഈ രണ്ട് ശക്തികൾ, ചൂടും തണുപ്പും ചേർന്ന് ലോകത്തെ നിലനിർത്തുന്നു.

സോമാധാരാ നദീ ഗങ്ഗാ പവിത്രാ വിമലോദകാ। സോമപുത്രപുരോഗാശ്ച മഹാനദ്യോ ദ്വിജോത്തമാഃ ।। ൫൧.

സോമത്തിന്റെ ആധാരമായ നദിയാണ് ഗംഗ, ശുദ്ധവും സുതാര്യമുള്ള വെള്ളവും ഉള്ളത്. സോമപുത്രന്മാർക്ക് നേതൃത്വം നൽകുന്ന മഹാനദികളും ഉണ്ട്, ദ്വിജശ്രേഷ്ഠ.

സര്വഭൂതശരീരേഷു ആപോ ഹ്യനുഗതാശ്ച യാഃ । തേഷു സന്ദഹ്യമാനേഷു ജങ്ഗമസ്ഥാവരേഷു ച। ധൂമഭൂതാസ്തു താ ആപോ നിഷ്ക്രാമന്തീഹ സര്വശഃ ।। ൫൧.

സകല ജീവികളുടെ ശരീരങ്ങളിൽ ഉള്ള ജലങ്ങൾ — അവ ചലിക്കുന്നതിലും അചലമായതിലും അഗ്നിയിൽ കത്തുമ്പോൾ, ആ ജലങ്ങൾ പുകയായി മാറി എല്ലായിടത്തും പുറത്തേക്ക് പോകുന്നു.

തേന ചാഭ്രാണി ജായന്തേ സ്ഥാനമത്രാമ്ഭസാം സ്മൃതമ് । ആര്കന്തേജോ ഹി ഭൂതേഭ്യോ ഹ്യാദത്തേ രശ്മിഭിര്ജലമ് ।। ൫൧.

അത് കൊണ്ടാണ് മേഘങ്ങൾ ഉണ്ടാകുന്നത്; ഇത് ജലങ്ങളുടെ സ്ഥലം എന്നറിയപ്പെടുന്നു. സൂര്യൻ തന്റെ കിരണങ്ങൾകൊണ്ട് ഭൂതങ്ങളിൽ നിന്ന് ജലം ആഗിരണം ചെയ്യുന്നു.

സമുദ്രാദ്വായുസംയോഗാദ്വഹന്ത്യാപോ ഗഭസ്തയഃ। യതസ്ത്വൃതുവശാത് കാലേ പരിവര്ത്തോ ദിവാകരഃ। യച്ഛത്യപോ ഹി മേഘേഭ്യഃ ശുക്ലാഃ ശുക്ലഗഭസ്തിഭിഃ ।। ൫൧.

സമുദ്രത്തിൽ നിന്ന് വായുവിന്റെ കൂട്ടായ്മയിലൂടെ സൂര്യന്റെ കിരണങ്ങൾ ജലം കൊണ്ടുപോകുന്നു. കാലാവസ്ഥയും സമയവും അനുസരിച്ച് സൂര്യൻ മാറ്റം വരുത്തുന്നു; വെളുത്ത പ്രകാശമുള്ള കിരണങ്ങളാൽ മേഘങ്ങൾക്ക് ജലം നൽകുന്നു.

അഭ്രസ്ഥാ പ്രപതന്ത്യാപോ വായുനാ സമുദീരിതാഃ। സര്വഭൂതഹിതാര്ഥായ വായുഭിശ്ച സമന്തതഃ ।। ൫൧.

മേഘങ്ങളിൽ ഉള്ള ജലം, വായു ഉണർത്തുമ്പോൾ, എല്ലാ ജീവികൾക്കും ഉപകാരത്തിനായി താഴേക്ക് വീഴുന്നു; കാറ്റ് അവയെ എല്ലായിടത്തും വ്യാപിപ്പിക്കുന്നു.