വായുപുരാണമ്

സമാ രാത്രിരഹശ്ചൈവ യദാ തദ്വിഷുവദ്ഭവേത്। തദാ ദാനാനി ദേയാനി പിതൃഭ്യോ വിഷുവത്യപി। ബ്രാഹ്മണേഭ്യോ വിശേഷേണ മുഖമേതത്തു ദൈവതമ് ॥ ൫൦.

ദിനവും രാത്രിയും സമമായപ്പോൾ അതാണ് വിഷുവം; അപ്പോൾ പിതൃകൾക്ക് ദാനം നൽകണം, പ്രത്യേകിച്ച് ബ്രാഹ്മണർക്കും; ദൈവങ്ങൾക്ക് അർപ്പണത്തിനുള്ള പ്രധാന സമയമാണിത്.

ഊനരാത്രാധിമാസൌ ച കലാകാഷ്ഠാമുഹൂര്ത്തകാഃ। പൌര്ണമാസീ തഥാ ജ്ഞേയാ അമാവാസ്യാ തഥൈവ ച। സിനീവാലീ കുഹൂശ്ചൈവ രാകാ ചാനുമതി സ്തഥാ ॥ ൫൦.

കുറഞ്ഞ രാത്രിയുള്ള മാസങ്ങൾ, അധിക മാസങ്ങൾ, കല, കഷ്ട, മുഹൂർത്തങ്ങൾ, പൂർണ്ണചന്ദ്രൻ, അമാവാസ്യ, സിനീവാലി, കുഹു, രാകാ, അനുമതി എന്നിവയും അറിയേണ്ടതാണ്.

തപസ്തപസ്യൌ മധുമാധവൌ ച ശുക്രഃ ശുചിശ്ചായനമുത്തരം സ്യാത്। നഭോ നഭശ്യോഽഥ ഇഷുഃ സഹോര്ജഃ സഹഃസഹസ്യാവിതി ദക്ഷിണം സ്യാത് ॥ ൫൦.

തപസ്, തപസ്യ, മധു, മാധവ, ശുക്ര, ശുചി എന്നിവ ഉത്തരായണത്തിന്റെ പേരുകളാണ്; നഭസ്, നഭസ്യ, ഇഷു, സഹസ്, സഹസ്യ, അവിതി എന്നിവ ദക്ഷിണായണത്തിന്റെ പേരുകളാണ്.

സംവത്സരാസ്തതോ ജ്ഞേയാഃ പഞ്ചാബ്ദാ ബ്രബ്മണഃ സുതാഃ। തസ്മാത്തു ഋതവോ ജ്ഞേയാ ഋതവോ ഹ്യന്തരാഃ സ്മൃതാഃ ॥ ൫൦.

അവിടെ നിന്ന് വർഷങ്ങൾ അറിയേണ്ടതാണ്; ബ്രഹ്മാവിന്റെ അഞ്ചു വർഷങ്ങൾ അവന്റെ പുത്രന്മാർ എന്നിങ്ങനെ പറയുന്നു. അവയിൽ നിന്ന് ঋതുക്കൾ അറിയേണ്ടതാണ്; ঋതുക്കൾ ഇടവേളകൾ എന്നിങ്ങനെ കണക്കാക്കുന്നു.

തസ്മാദനുമുഖാ ജ്ഞേയാ അമാവാസ്യാസ്യ പര്വണഃ. തസ്മാത്തു വിഷുവം ജ്ഞേയം പിതൃദൈവഹിതം സദാ ॥ ൫൦.

അവിടെ നിന്ന് അമാവാസ്യകൾ ചന്ദ്രനിന്റെ ഘട്ടങ്ങളുടെ മുഖങ്ങൾ എന്നിങ്ങനെ അറിയേണ്ടതാണ്. അതിൽ നിന്ന് വിഷുവും അറിയേണ്ടതാണ്; വിഷു സദാ പിതൃ-ദേവതകൾക്ക് ഉപകാരപ്രദമാണ്.

ഏവം ജ്ഞാത്വാ ന മുഹ്യേത ദൈവേ പിത്ര്യേ ച മാനവഃ। തസ്മാത് സ്മൃതം പ്രജാനാം വൈ വിഷുവത്സര്വഗം സദാ ॥ ൫൦.

ഇങ്ങനെ അറിയുമ്പോൾ, മനുഷ്യൻ ദൈവത്തിന്റെയും പിതൃകർമത്തിന്റെയും കാര്യത്തിൽ ആശയക്കുഴപ്പത്തിൽപ്പെടുന്നില്ല. അതുകൊണ്ട്, വിഷു എല്ലായ്പ്പോഴും എല്ലാ ജീവികൾക്കും പൊതുവായതായി ഓർമ്മിക്കപ്പെടുന്നു.

ആലോകാന്തഃ സ്മൃതോ ലോകോ ലോകാന്തോ ലോക ഉച്യതേ। ലോകപാലാഃ സ്ഥിതാസ്തത്ര ലോകാലോകസ്യ മധ്യതഃ ॥ ൫൦.

പ്രകാശത്തിന്റെ അറ്റം വരെയാണ് ലോകം എന്ന് പറയുന്നു; അതിന് അപ്പുറത്തെയാണ് ലോകാന്തം എന്ന് വിളിക്കുന്നത്. ലോകപാലകർ ലോകവും ലോകാന്തവും തമ്മിലുള്ള ഇടയിൽ നിലകൊള്ളുന്നു.

ചത്വാരസ്തേ മഹാത്മാനസ്തിഷ്ഠന്ത്യാഭൂതസമ്പ്ലവാത്। സുധാമാ ചൈവ വൈരാജഃ കര്ദ്ദമഃ ശങ്‌കൃപസ്തഥാ। ഹിരണ്യലോമാ പര്ജ്ജന്യഃ കേതുമാന് ജാതനിശ്ചയഃ ॥ ൫൦.

ആഭൂതസംപ്ലവത്തിന് മുമ്പ് നാല് മഹാത്മാക്കൾ നിലകൊള്ളുന്നു: സുധാമാ, വൈരാജ, കർദമ, ശങ്കൃപ. ഹിരണ്യലോമ, പർജ്ജന്യ, കേതുമാൻ, ജാതനിശ്ചയൻ.

നിര്ദ്വന്ദ്വാ നിരഭീമാനാ നിസ്തന്ത്രാ നിഷ്പരിഗ്രഹാഃ। ലോകപാലാഃ സ്ഥിതാ ഹ്യേതേ ലോകാലോകേ ചതുര്ദിശമ് ॥ ൫൦.

ഈ ലോകപാലകർ ദ്വന്ദ്വമില്ലാതെ, അഭിമാനമില്ലാതെ, ബന്ധനമില്ലാതെ, സ്വാർത്ഥമില്ലാതെ, ലോകവും ലോകാന്തവും തമ്മിലുള്ള നാലു ദിശകളിൽ നിലകൊള്ളുന്നു.

ഉത്തരം യദഗസ്ത്യസ്യ അജവീഥ്യാശ്ച ദക്ഷിണമ്। പിതൃയാണഃ സ വൈ പന്ഥാ വൈശ്വാനരപഥാദ്ബഹിഃ ॥ ൫൦.

അഗസ്ത്യയുടെ വടക്കിലും അജവീഥിയുടെ തെക്കിലും പിതൃകളുടെ പാതയാണ്; അത് വൈശ്വാനരപഥത്തിന് പുറത്താണ്.

തത്രാസതേ പ്രജാവന്തോ മുനയോ ഹ്യഗ്നിഹോത്രിണഃ । ലോകസ്യ സന്താനകരാഃ പിതൃയാണേ പഥി സ്ഥിതാഃ ॥ ൫൦.

അവിടെ, അഗ്നിഹോത്രം ചെയ്യുന്ന, സന്തതിയുള്ള, ലോകത്തിന്റെ നിലനിൽപ്പിന് കാരണമായ മുനികൾ പിതൃപഥത്തിൽ നിലകൊള്ളുന്നു.

ഭൂതാരമ്ഭ കൃതം കര്മ ആശിഷാ ഋത്വിഗുച്യതേ । പ്രാരഭന്തേ ലോകകാമാസ്തേഷാം പന്ഥാഃ സ ദക്ഷിണഃ ॥ ൫൦.

ഭൂതങ്ങളുടെ ആരംഭത്തിനായി ചെയ്ത കർമ്മം, യജ്ഞികർ 'ആശിഷാ' എന്ന് വിളിക്കുന്നു. ലോകങ്ങൾ ആഗ്രഹിക്കുന്നവർ അതിനെ ആരംഭിക്കുന്നു; അവർക്കാണ് ആ തെക്കൻ പാത.

ചലിതന്തേ പുനര്ദ്ധര്മം സ്ഥാപയന്തി യുഗേ യുഗേ। സന്തത്യാ തപസാ ചൈവ മര്യാദാഭിഃ ശ്രുതേന ച ॥ ൫൦.

അവർ വഴിതിരിയുമ്പോൾ, ഓരോ യുഗത്തിലും ധർമ്മം പുനസ്ഥാപിക്കുന്നു; സന്തതി, തപസ്സ്, പരിധികൾ, ശാസ്ത്രം എന്നിവയിലൂടെ.

ജായമാനാസ്തു പൂര്വേ വൈ പശ്ചിമാനാം ഗൃഹേഷു ച। പശ്ചിമാശ്ചൈവ ജായന്തേ പൂര്വേഷാം നിധനേഷ്വപി। ഏവ മാവര്ത്തമാനാസ്തേ തിഷ്ഠന്ത്യാഭൂതസമ്പ്ലവാത് ॥ ൫൦.

മുന്‍പ് ജനിച്ചവർ പിന്നിട് ജനിച്ചവരുടെ വീടുകളിൽ ഉണ്ട്; പിന്നിട് ജനിച്ചവർ മുന്‍പുള്ളവരുടെ മരണത്തിൽ പോലും ജനിക്കുന്നു. ഇങ്ങനെ ചക്രം തിരിയുമ്പോൾ, അവർ അഭൂതസംപ്ലവത്തിന് മുമ്പ് നിലകൊള്ളുന്നു.

അഷ്ടാശീതിസഹസ്രാണി മുനീനാം ഗൃഹമേധിനാമ്। സവിതുര്ദ്ദക്ഷിണം മാര്ഗം ശ്രിതാ ഹ്യാചന്ദ്രതാരകമ്। ക്രിയാവതാം പ്രസങ്ഖ്യേയാ യേ ശ്മശാനാനി ഭേജിരേ ॥ ൫൦.

അശീതി നാലായിരം ഗൃഹസ്ഥമുനികൾ, സൂര്യന്റെ തെക്കൻ പാത, ചന്ദ്രനും നക്ഷത്രങ്ങൾ വരെയും, കർമ്മത്തിൽ സജീവമായവർ, ശ്മശാനങ്ങളിൽ പ്രവേശിച്ചവരാണ്.

ലോകശംവ്യവഹാരേണ ഭൂതാരമ്ഭകൃതേന ച। ഇച്ഛാദ്വേഷപ്രകൃത്യാ ച മൈഥുനോപഗമേന ച ॥ ൫൦.

ലോകത്തിലെ ഇടപാടുകൾ, ഭൂതങ്ങളുടെ ആരംഭത്തിനുള്ള കർമ്മങ്ങൾ, ഇച്ഛയും ദ്വേഷവും, ലൈംഗികസമാഗമം എന്നിവയിലൂടെ,

തഥാ കായകൃതേനേഹ സേവനാദ്വിഷയസ്യ ച। ഏതൈസ്തൈഃ കാരണൈഃ സിദ്ധാഃ ശ്മശാനാനി ഹി ഭേജിരേ। പ്രജൈഷിണസ്തേ മുനയോ ദ്വാപരേഷ്വിഹ ജജ്ഞിരേ ॥ ൫൦.

അതിനുപോലെ, ശരീരത്തിൽ ചെയ്യുന്ന കർമ്മങ്ങൾ, ഇന്ദ്രിയസുഖങ്ങൾ അനുഭവിക്കുന്നത്, ഈ വിവിധ കാരണങ്ങൾ കൊണ്ട്, സിദ്ധി നേടിയവർ ശ്മശാനത്തിൽ പ്രവേശിച്ചു; സന്തതി ആഗ്രഹിച്ച മുനികൾ ദ്വാപരയുഗത്തിൽ ഇവിടെ ജനിച്ചു.

നാഗവീഥ്യുത്തരേ യച്ച സപ്തര്ഷിഭ്യശ്ച ദക്ഷിണമ് । ഉത്തരഃ സവിതുഃ പന്ഥാ ദേവയാനസ്തു സ സ്മൃതഃ ॥ ൫൦.

നാഗവീഥിയുടെ വടക്കിലും സപ്തർഷികളുടെ തെക്കിലും സൂര്യന്റെ വടക്കൻ പാത, ദേവതകളുടെ പാതയായി ഓർമ്മിക്കപ്പെടുന്നു.

യത്ര തേ വാസിനഃ സിദ്ധാ വിമലാ ബ്രഹ്മചാരിണഃ। സതതന്തേ ജുഗുപ്സന്തേ തസ്മാന്മൃത്യുര്ജ്ജിതസ്തു തൈഃ ॥ ൫൦.

അവിടെ, സിദ്ധന്മാർ, വിശുദ്ധരും ബ്രഹ്മചാരികളും, എപ്പോഴും നിയന്ത്രിതരും നിരസിതരുമാണ്; അവരാൽ മരണം ജയിക്കപ്പെടുന്നു.

അഷ്ടാശീതിസഹസ്രാണി തേഷാമപ്യൂര്ദ്ധ്വരേതസാമ്। ഉദകൂപന്ഥാനമര്യമ്ണഃ ശ്രിതാ ഹ്യാഭൂതസമ്പ്ലവാത് ॥ ൫൦.

അശീതി നാലായിരം ഉർദ്ധ്വരേതസുകൾ, അഭൂതസംപ്ലവത്തിന് മുമ്പ്, ആര്യമന്റെ ജലരഹിത പാത സ്വീകരിച്ചവരാണ്.

ഇത്യേതൈഃ കാരണൈഃ ശുദ്ധൈസ്തേഽ മ़തത്വം ഹി ഭേജിരേ। ആഭൂതസമ്പ്ലവസ്ഥാനമമൃതത്വം വിഭാവ്യതേ ॥ ൫൦.

ഈ ശുദ്ധമായ കാരണങ്ങൾ കൊണ്ടാണ് അവർ അമൃതത്വം നേടിയത്; അഭൂതസംപ്ലവത്തിന് മുമ്പുള്ള അവസ്ഥയാണ് അമൃതത്വം എന്ന് മനസ്സിലാക്കപ്പെടുന്നു.

ത്രൈലോക്യസ്ഥിതികാലോഽയമപുനര്മാര്ഗഗാമിനഃ। ബ്രഹ്മഹത്യാശ്വമേധാഭ്യാം പുണ്യാപാപകൃതോഽപരമ്। ആഭൂതസമ്പ്ലവാന്തേ തു ക്ഷീയന്തേ ഹ്യൂര്ദ്ധ്വരേതസഃ ॥ ൫൦.

മൂന്നു ലോകങ്ങളും നിലനിൽക്കുന്ന കാലം ഇതാണ്, വഴിതെറ്റിയവർക്ക് വീണ്ടും മടങ്ങാൻ കഴിയില്ല. ബ്രഹ്മഹത്യയോ അശ്വമേധ യാഗമോ ചെയ്തതിന്റെ പുണ്യവും പാപവും ഇതിൽ ബാധകമല്ല. മഹാപ്രളയത്തിന്റെ അവസാനം, ഉർദ്ധ്വരേതസ്സുകൾ അപ്പോൾ ഇല്ലാതാകും.

ഊര്ദ്ധ്വോത്തരമൃഷിഭ്യസ്തു ധ്രുവോ യത്രാസ്തി വൈ സ്മൃതമ്। ഏതദ്വിഷ്ണുപദം ദിവ്യം തൃതീയം വ്യോമ്നി ഭാസ്വരമ് ॥ ൫൦.

ഊർദ്ധ്വഗതമായ ഋഷിമാരെക്കാൾ മുകളിൽ, എപ്പോഴും അചഞ്ചലമായത് നിലനിൽക്കുന്നിടത്ത്, ആകാശത്തിൽ പ്രകാശമുള്ള വിഷ്ണുവിന്റെ ദിവ്യമായ മൂന്നാമത്തെ സ്ഥാനം ഉണ്ട്.

തത്ര ഗത്വാ ന ശോചന്തി തദ്വിഷ്ണോഃ പരമം പദമ്। ധര്മധ്രുവാദ്യാസ്തിഷ്ഠന്തി യത്ര തേ ലോകസാധകാഃ ॥ ൫൦.

അവിടെ എത്തുന്നവർക്ക് ദുഃഖം ഉണ്ടാവില്ല; അതാണ് വിഷ്ണുവിന്റെ പരമപദം. ധ്രുവനും ധർമ്മനിഷ്ഠരായ ലോകസംരക്ഷകരായ മറ്റുള്ളവരും അവിടെ നിലകൊള്ളുന്നു.

സ്വായമ്ഭുവേ നിസര്ഗേ തു വ്യാഖ്യാതാന്യുത്തരാണി തു। ഭവിഷ്യാണി ച സര്വാണി തേഷാം വക്ഷ്യാമ്യനുക്രമമ് ।। ൫൧.

സ്വായംഭുവമനുവിന്റെ സൃഷ്ടിയിൽ ഉയർന്ന ലോകങ്ങൾ വിശദീകരിച്ചു. ഇനി വരാനിരിക്കുന്നവയെ ഞാൻ ക്രമത്തിൽ പറയാം.

ഏതച്ഛ്രുത്വാ തു മുനയഃ പപ്രച്ഛുര്ലോമഹര്ഷണമ്। സൂര്യാചന്ദ്രമസോശ്ചാരം ഗ്രഹാണാഞ്ചൈവ സര്വശഃ ।। ൫൧.

ഇത് കേട്ട ശേഷം, മുനിമാർ ലോമഹർഷണനോടു സൂര്യനും ചന്ദ്രനും എങ്ങനെ ഉദയാസ്തമയമാകുന്നു എന്നും ഗ്രഹങ്ങളെക്കുറിച്ചുമൊക്കെയും ചോദിച്ചു.

ഭ്രമന്തേ കഥമേതാനി ജ്യോതീംഷി ദിവി മണ്ഡലമ്। തിര്യഗ്വ്യൂഹേന സര്വാണി തഥൈവാസങ്കരേണ ച। കശ്ച ഭ്രാമയതേ താനി ഭ്രമന്തി യദി വാ സ്വയമ് ।। ൫൧.

ഈ ജ്യോതിസ്സ്കന്ധങ്ങൾ ആകാശത്ത് എങ്ങനെ ചുറ്റുന്നു, അവയുടെ ചക്രത്തിൽ എങ്ങനെ പരസ്പരം കലർന്നിരിക്കുന്നു? അവയെ ആരാണ് ചലിപ്പിക്കുന്നത്, അല്ലെങ്കിൽ അവ സ്വയം ചലിക്കുന്നുവോ?

ഏതദ്വേദിതുമിച്ഛാമസ്തന്നോ നിഗദ സത്തമ്। ഭൂതസമ്മോഹനന്ത്വേതച്ഛ്രോതുമിച്ഛാ പ്രവര്ത്തതേ ।। ൫൧.

ഇത് അറിയാൻ ഞങ്ങൾ ആഗ്രഹിക്കുന്നു, മഹാനേ, ദേഹികൾക്ക് ഉണ്ടാകുന്ന ഈ മായയെക്കുറിച്ച് ഞങ്ങൾ കേൾക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു.

ഭൂതസമ്മോഹനം ഹ്യേതദ് ബ്രുവതോ മേ നിബോധത। പ്രത്യക്ഷമപി ദൃസ്യം യത്തത് സംമോഹയതേ പ്രജാഃ ।। ൫൧.

ഭൂതങ്ങളുടെ ഈ മായയെക്കുറിച്ച് ഞാൻ പറയുന്നത് ശ്രദ്ധിക്കൂ; കണ്ണുകൊണ്ട് കാണാവുന്നതായിട്ടും, അത് ജനങ്ങളെ കുഴപ്പത്തിലാക്കുന്നു.