വായുപുരാണമ്

ഖേ തസ്യോത്തരതശ്ചൈവ ശ്രൃങ്ഗവാന്നാമ പര്വതഃ। ത്രീണി തസ്യ തു ശ്രൃങ്ഗാണി സ്പൃശന്തീവ നഭസ്തലമ് ॥ ൫൦.

ആകാശത്തിൽ അതിന്റെ വടക്കുഭാഗത്ത് ശ്രൃംഗവാൻ എന്ന പേരിലുള്ള ഒരു പർവതം ഉണ്ട്; അതിന് മൂന്ന് ശിഖരങ്ങൾ ആകാശത്തെ തൊടുന്ന പോലെ കാണപ്പെടുന്നു.

തൈശ്ചാപി ശ്രൃങ്ഗവാന്നാമ സര്വതശ്ചൈവ വിശ്രുതഃ। ഏകമാര്ഗശ്ച വിസ്താരോ വിഷ്കമ്ഭശ്ചാപി കീര്തിതഃ ॥ ൫൦.

ഈ ശിഖരങ്ങൾ കാരണം അതിനെ എല്ലാ ദിശകളിലും ശ്രൃംഗവാൻ എന്ന പേരിൽ അറിയപ്പെടുന്നു; അതിന് ഒരു വഴിയും, വീതിയും, വ്യാപ്തിയും ഉള്ളതായി പറയുന്നു.

തസ്യ വൈ സര്വതഃ ശ്രൃങ്ഗം മധ്യമന്തദ്ധിരണ്മയമ്। ദക്ഷിണം രാജതഞ്ചൈവ ശ്രൃങ്ഗം തു സ്ഫടികപ്രഭമ് ॥ ൫൦.

അവയുടെ എല്ലാ ശിഖരങ്ങളിൽ മധ്യത്തിലുള്ളത് പൊൻ നിറമുള്ളതാണ്; ദക്ഷിണ ഭാഗത്തുള്ളത് വെള്ളി നിറമുള്ളതും, ശിഖരം സ്ഫടികത്തിന്റെ പ്രകാശം പോലെ തിളങ്ങുന്നതുമാണ്.

സര്വരത്നമയം ചൈകം ശ്രൃങ്ഗമുത്തരമുത്തമമ്। ഏവം കൂടൈസ്രിഭിഃ ശൈലൈഃ ശ്രൃങ്ഗവാനിതി വിശ്രുതഃ ॥ ൫൦.

വടക്കുഭാഗത്തും ഏറ്റവും ഉയർന്ന ശിഖരം എല്ലാ രത്നങ്ങളാൽ നിർമ്മിതമായതാണ്; ഇങ്ങനെ ഈ ശിഖരങ്ങളും പർവതങ്ങളും കൊണ്ടാണ് ശ്രൃംഗവാൻ എന്ന പേരിൽ പ്രസിദ്ധമായത്.

യത്തദ്വിഷുവതം ശ്രൃങ്ഗന്തദര്കഃ പ്രതിപദ്യതേ। ശരദ്വസന്തയോര്മധ്യേ മധ്യമാം ഗതിമാസ്ഥിതഃ। അഹസ്തുല്യാമഥോ രാത്രിം കരോതി തിമിരാപഹഃ ॥ ൫൦.

വിഷുവിന്റെ ശിഖരത്തിൽ സൂര്യൻ എത്തുന്നു; ശരദും വസന്തവും തമ്മിൽ ഇടയിൽ, സൂര്യൻ മധ്യഗതിയെടുക്കുന്നു, അപ്പോൾ ദിനവും രാത്രിയും സമം, അന്ധകാരം നീക്കുന്നു.

ഹരിതാശ്ച ഹയാ ദിവ്യാസ്തേ നിയുക്താ മഹാരഥേ। അനുലിപ്താ ഇവാഭാന്തി പഝരക്തൈര്ഗഭസ്തിഭിഃ ॥ ൫൦.

ഹരിത വർണ്ണത്തിലുള്ള ദിവ്യ കുതിരകൾ മഹാരഥത്തിൽ ചാർത്തിയിരിക്കുന്നു; സൂര്യന്റെ കിരണങ്ങൾ കൊണ്ട് ചുവപ്പായി പൂശിയതുപോലെ അവ ദൃശ്യമാണ്.

മേഷാന്തേ ച തുലാന്തേ ച ഭാസ്കരോദയതഃ സ്മൃതാഃ । മുഹൂര്ത്താ ദശ പഞ്ചൈവ അഹോരാത്രിശ്ച താവതീ ॥ ൫൦.

മേടത്തിന്റെ അവസാനം, തുലാമിന്റെ അവസാനം സൂര്യന്റെ ഉദയത്തിൽ പതിനഞ്ച് മുഹൂർത്തങ്ങൾ കണക്കാക്കുന്നു; അപ്പോൾ ദിനവും രാത്രിയും സമമാണ്.

കൃത്തികാനാം യദാ സൂര്യഃ പ്രഥമാംശഗതോ ഭവേത് । വിശാഖാനാം തഥാ ജ്ഞേയശ്ചതുര്ഥാംശേ നിശാകരഃ॥ ൫൦.

കൃതികയുടെ ആദ്യഭാഗത്തിൽ സൂര്യൻ പ്രവേശിച്ചപ്പോൾ, വിശാഖയുടെ നാലാം ഭാഗത്തിൽ ചന്ദ്രൻ ഉള്ളതായി അറിയണം.

വിശാഖായാം യദാ സൂര്യ ശ്ച്രതേംഽശം തൃതീയകമ്। തദാ ചന്ദ്രം വിജാനീയാത് കൃത്തികാശിരസി സ്ഥിതമ് ॥ ൫൦.

വിശാഖയുടെ മൂന്നാം ഭാഗത്തിൽ സൂര്യൻ എത്തിയപ്പോൾ, കൃതികയുടെ തലയിൽ ചന്ദ്രൻ നിലകൊള്ളുന്നതായി അറിയണം.

വിഷുവന്തം തദാ വിദ്യാദേവമാഹുര്മഹര്ഷയഃ। സൂര്യേണ വിഷുവം വിദ്യാത് കാലം സോമേന ലക്ഷയേത് ॥ ൫൦.

അപ്പോൾ വിഷുവം അറിയേണ്ടതാണെന്ന് മഹർഷികൾ പറയുന്നു; സൂര്യൻ വഴി വിഷുവം, ചന്ദ്രൻ വഴി കാലം നിർണ്ണയിക്കണം.

സമാ രാത്രിരഹശ്ചൈവ യദാ തദ്വിഷുവദ്ഭവേത്। തദാ ദാനാനി ദേയാനി പിതൃഭ്യോ വിഷുവത്യപി। ബ്രാഹ്മണേഭ്യോ വിശേഷേണ മുഖമേതത്തു ദൈവതമ് ॥ ൫൦.

ദിനവും രാത്രിയും സമമായപ്പോൾ അതാണ് വിഷുവം; അപ്പോൾ പിതൃകൾക്ക് ദാനം നൽകണം, പ്രത്യേകിച്ച് ബ്രാഹ്മണർക്കും; ദൈവങ്ങൾക്ക് അർപ്പണത്തിനുള്ള പ്രധാന സമയമാണിത്.

ഊനരാത്രാധിമാസൌ ച കലാകാഷ്ഠാമുഹൂര്ത്തകാഃ। പൌര്ണമാസീ തഥാ ജ്ഞേയാ അമാവാസ്യാ തഥൈവ ച। സിനീവാലീ കുഹൂശ്ചൈവ രാകാ ചാനുമതി സ്തഥാ ॥ ൫൦.

കുറഞ്ഞ രാത്രിയുള്ള മാസങ്ങൾ, അധിക മാസങ്ങൾ, കല, കഷ്ട, മുഹൂർത്തങ്ങൾ, പൂർണ്ണചന്ദ്രൻ, അമാവാസ്യ, സിനീവാലി, കുഹു, രാകാ, അനുമതി എന്നിവയും അറിയേണ്ടതാണ്.

തപസ്തപസ്യൌ മധുമാധവൌ ച ശുക്രഃ ശുചിശ്ചായനമുത്തരം സ്യാത്। നഭോ നഭശ്യോഽഥ ഇഷുഃ സഹോര്ജഃ സഹഃസഹസ്യാവിതി ദക്ഷിണം സ്യാത് ॥ ൫൦.

തപസ്, തപസ്യ, മധു, മാധവ, ശുക്ര, ശുചി എന്നിവ ഉത്തരായണത്തിന്റെ പേരുകളാണ്; നഭസ്, നഭസ്യ, ഇഷു, സഹസ്, സഹസ്യ, അവിതി എന്നിവ ദക്ഷിണായണത്തിന്റെ പേരുകളാണ്.

സംവത്സരാസ്തതോ ജ്ഞേയാഃ പഞ്ചാബ്ദാ ബ്രബ്മണഃ സുതാഃ। തസ്മാത്തു ഋതവോ ജ്ഞേയാ ഋതവോ ഹ്യന്തരാഃ സ്മൃതാഃ ॥ ൫൦.

അവിടെ നിന്ന് വർഷങ്ങൾ അറിയേണ്ടതാണ്; ബ്രഹ്മാവിന്റെ അഞ്ചു വർഷങ്ങൾ അവന്റെ പുത്രന്മാർ എന്നിങ്ങനെ പറയുന്നു. അവയിൽ നിന്ന് ঋതുക്കൾ അറിയേണ്ടതാണ്; ঋതുക്കൾ ഇടവേളകൾ എന്നിങ്ങനെ കണക്കാക്കുന്നു.

തസ്മാദനുമുഖാ ജ്ഞേയാ അമാവാസ്യാസ്യ പര്വണഃ. തസ്മാത്തു വിഷുവം ജ്ഞേയം പിതൃദൈവഹിതം സദാ ॥ ൫൦.

അവിടെ നിന്ന് അമാവാസ്യകൾ ചന്ദ്രനിന്റെ ഘട്ടങ്ങളുടെ മുഖങ്ങൾ എന്നിങ്ങനെ അറിയേണ്ടതാണ്. അതിൽ നിന്ന് വിഷുവും അറിയേണ്ടതാണ്; വിഷു സദാ പിതൃ-ദേവതകൾക്ക് ഉപകാരപ്രദമാണ്.

ഏവം ജ്ഞാത്വാ ന മുഹ്യേത ദൈവേ പിത്ര്യേ ച മാനവഃ। തസ്മാത് സ്മൃതം പ്രജാനാം വൈ വിഷുവത്സര്വഗം സദാ ॥ ൫൦.

ഇങ്ങനെ അറിയുമ്പോൾ, മനുഷ്യൻ ദൈവത്തിന്റെയും പിതൃകർമത്തിന്റെയും കാര്യത്തിൽ ആശയക്കുഴപ്പത്തിൽപ്പെടുന്നില്ല. അതുകൊണ്ട്, വിഷു എല്ലായ്പ്പോഴും എല്ലാ ജീവികൾക്കും പൊതുവായതായി ഓർമ്മിക്കപ്പെടുന്നു.

ആലോകാന്തഃ സ്മൃതോ ലോകോ ലോകാന്തോ ലോക ഉച്യതേ। ലോകപാലാഃ സ്ഥിതാസ്തത്ര ലോകാലോകസ്യ മധ്യതഃ ॥ ൫൦.

പ്രകാശത്തിന്റെ അറ്റം വരെയാണ് ലോകം എന്ന് പറയുന്നു; അതിന് അപ്പുറത്തെയാണ് ലോകാന്തം എന്ന് വിളിക്കുന്നത്. ലോകപാലകർ ലോകവും ലോകാന്തവും തമ്മിലുള്ള ഇടയിൽ നിലകൊള്ളുന്നു.

ചത്വാരസ്തേ മഹാത്മാനസ്തിഷ്ഠന്ത്യാഭൂതസമ്പ്ലവാത്। സുധാമാ ചൈവ വൈരാജഃ കര്ദ്ദമഃ ശങ്‌കൃപസ്തഥാ। ഹിരണ്യലോമാ പര്ജ്ജന്യഃ കേതുമാന് ജാതനിശ്ചയഃ ॥ ൫൦.

ആഭൂതസംപ്ലവത്തിന് മുമ്പ് നാല് മഹാത്മാക്കൾ നിലകൊള്ളുന്നു: സുധാമാ, വൈരാജ, കർദമ, ശങ്കൃപ. ഹിരണ്യലോമ, പർജ്ജന്യ, കേതുമാൻ, ജാതനിശ്ചയൻ.

നിര്ദ്വന്ദ്വാ നിരഭീമാനാ നിസ്തന്ത്രാ നിഷ്പരിഗ്രഹാഃ। ലോകപാലാഃ സ്ഥിതാ ഹ്യേതേ ലോകാലോകേ ചതുര്ദിശമ് ॥ ൫൦.

ഈ ലോകപാലകർ ദ്വന്ദ്വമില്ലാതെ, അഭിമാനമില്ലാതെ, ബന്ധനമില്ലാതെ, സ്വാർത്ഥമില്ലാതെ, ലോകവും ലോകാന്തവും തമ്മിലുള്ള നാലു ദിശകളിൽ നിലകൊള്ളുന്നു.

ഉത്തരം യദഗസ്ത്യസ്യ അജവീഥ്യാശ്ച ദക്ഷിണമ്। പിതൃയാണഃ സ വൈ പന്ഥാ വൈശ്വാനരപഥാദ്ബഹിഃ ॥ ൫൦.

അഗസ്ത്യയുടെ വടക്കിലും അജവീഥിയുടെ തെക്കിലും പിതൃകളുടെ പാതയാണ്; അത് വൈശ്വാനരപഥത്തിന് പുറത്താണ്.

തത്രാസതേ പ്രജാവന്തോ മുനയോ ഹ്യഗ്നിഹോത്രിണഃ । ലോകസ്യ സന്താനകരാഃ പിതൃയാണേ പഥി സ്ഥിതാഃ ॥ ൫൦.

അവിടെ, അഗ്നിഹോത്രം ചെയ്യുന്ന, സന്തതിയുള്ള, ലോകത്തിന്റെ നിലനിൽപ്പിന് കാരണമായ മുനികൾ പിതൃപഥത്തിൽ നിലകൊള്ളുന്നു.

ഭൂതാരമ്ഭ കൃതം കര്മ ആശിഷാ ഋത്വിഗുച്യതേ । പ്രാരഭന്തേ ലോകകാമാസ്തേഷാം പന്ഥാഃ സ ദക്ഷിണഃ ॥ ൫൦.

ഭൂതങ്ങളുടെ ആരംഭത്തിനായി ചെയ്ത കർമ്മം, യജ്ഞികർ 'ആശിഷാ' എന്ന് വിളിക്കുന്നു. ലോകങ്ങൾ ആഗ്രഹിക്കുന്നവർ അതിനെ ആരംഭിക്കുന്നു; അവർക്കാണ് ആ തെക്കൻ പാത.

ചലിതന്തേ പുനര്ദ്ധര്മം സ്ഥാപയന്തി യുഗേ യുഗേ। സന്തത്യാ തപസാ ചൈവ മര്യാദാഭിഃ ശ്രുതേന ച ॥ ൫൦.

അവർ വഴിതിരിയുമ്പോൾ, ഓരോ യുഗത്തിലും ധർമ്മം പുനസ്ഥാപിക്കുന്നു; സന്തതി, തപസ്സ്, പരിധികൾ, ശാസ്ത്രം എന്നിവയിലൂടെ.

ജായമാനാസ്തു പൂര്വേ വൈ പശ്ചിമാനാം ഗൃഹേഷു ച। പശ്ചിമാശ്ചൈവ ജായന്തേ പൂര്വേഷാം നിധനേഷ്വപി। ഏവ മാവര്ത്തമാനാസ്തേ തിഷ്ഠന്ത്യാഭൂതസമ്പ്ലവാത് ॥ ൫൦.

മുന്‍പ് ജനിച്ചവർ പിന്നിട് ജനിച്ചവരുടെ വീടുകളിൽ ഉണ്ട്; പിന്നിട് ജനിച്ചവർ മുന്‍പുള്ളവരുടെ മരണത്തിൽ പോലും ജനിക്കുന്നു. ഇങ്ങനെ ചക്രം തിരിയുമ്പോൾ, അവർ അഭൂതസംപ്ലവത്തിന് മുമ്പ് നിലകൊള്ളുന്നു.

അഷ്ടാശീതിസഹസ്രാണി മുനീനാം ഗൃഹമേധിനാമ്। സവിതുര്ദ്ദക്ഷിണം മാര്ഗം ശ്രിതാ ഹ്യാചന്ദ്രതാരകമ്। ക്രിയാവതാം പ്രസങ്ഖ്യേയാ യേ ശ്മശാനാനി ഭേജിരേ ॥ ൫൦.

അശീതി നാലായിരം ഗൃഹസ്ഥമുനികൾ, സൂര്യന്റെ തെക്കൻ പാത, ചന്ദ്രനും നക്ഷത്രങ്ങൾ വരെയും, കർമ്മത്തിൽ സജീവമായവർ, ശ്മശാനങ്ങളിൽ പ്രവേശിച്ചവരാണ്.

ലോകശംവ്യവഹാരേണ ഭൂതാരമ്ഭകൃതേന ച। ഇച്ഛാദ്വേഷപ്രകൃത്യാ ച മൈഥുനോപഗമേന ച ॥ ൫൦.

ലോകത്തിലെ ഇടപാടുകൾ, ഭൂതങ്ങളുടെ ആരംഭത്തിനുള്ള കർമ്മങ്ങൾ, ഇച്ഛയും ദ്വേഷവും, ലൈംഗികസമാഗമം എന്നിവയിലൂടെ,

തഥാ കായകൃതേനേഹ സേവനാദ്വിഷയസ്യ ച। ഏതൈസ്തൈഃ കാരണൈഃ സിദ്ധാഃ ശ്മശാനാനി ഹി ഭേജിരേ। പ്രജൈഷിണസ്തേ മുനയോ ദ്വാപരേഷ്വിഹ ജജ്ഞിരേ ॥ ൫൦.

അതിനുപോലെ, ശരീരത്തിൽ ചെയ്യുന്ന കർമ്മങ്ങൾ, ഇന്ദ്രിയസുഖങ്ങൾ അനുഭവിക്കുന്നത്, ഈ വിവിധ കാരണങ്ങൾ കൊണ്ട്, സിദ്ധി നേടിയവർ ശ്മശാനത്തിൽ പ്രവേശിച്ചു; സന്തതി ആഗ്രഹിച്ച മുനികൾ ദ്വാപരയുഗത്തിൽ ഇവിടെ ജനിച്ചു.

നാഗവീഥ്യുത്തരേ യച്ച സപ്തര്ഷിഭ്യശ്ച ദക്ഷിണമ് । ഉത്തരഃ സവിതുഃ പന്ഥാ ദേവയാനസ്തു സ സ്മൃതഃ ॥ ൫൦.

നാഗവീഥിയുടെ വടക്കിലും സപ്തർഷികളുടെ തെക്കിലും സൂര്യന്റെ വടക്കൻ പാത, ദേവതകളുടെ പാതയായി ഓർമ്മിക്കപ്പെടുന്നു.

യത്ര തേ വാസിനഃ സിദ്ധാ വിമലാ ബ്രഹ്മചാരിണഃ। സതതന്തേ ജുഗുപ്സന്തേ തസ്മാന്മൃത്യുര്ജ്ജിതസ്തു തൈഃ ॥ ൫൦.

അവിടെ, സിദ്ധന്മാർ, വിശുദ്ധരും ബ്രഹ്മചാരികളും, എപ്പോഴും നിയന്ത്രിതരും നിരസിതരുമാണ്; അവരാൽ മരണം ജയിക്കപ്പെടുന്നു.