വായുപുരാണമ്

ഭദ്രാശ്വോ ഭരതശ്ചൈവ കേതുമാലശ്ച പശ്ചിമഃ। ഉത്തരാഃ കുരവശ്ചൈവ കൃതപുണ്യപ്രതിശ്രയാഃ ।। ൩൪.

ഭദ്രാശ്വം, ഭാരതം, പടിഞ്ഞാറ് കെതുമാലം, വടക്കേ കുരുക്കൾ — ഇവയെല്ലാം പുണ്യം ചെയ്തവർക്ക് ആശ്രയസ്ഥലങ്ങളാണ്.

കര്ണികാ തസ്യ പദ്മസ്യ സമന്താത്പരിമണ്ഡലാ। യോജനാനാം സഹസ്രാണി നവതിഃ ഷട് പ്രകീര്ത്തിതാഃ। ചത്വാരശ്ചാപ്യശീതിശ്ച അന്തരാന്തര ധിഷ്ഠിതാഃ ।। ൩൪.

ആ താമരയുടെ കർണിക ചുറ്റും വൃത്താകാരമാണ്; തൊണ്ണൂറായിരത്താറായിരം അളവാണ് അതിന്റെ വലിപ്പം, ഇടയ്ക്കിടയിൽ നാലും എൺപതും അളവുകൾ കൂടി ഉണ്ട്.

ത്രിശതഞ്ച സഹസ്രാണി യോജനാനാം പ്രമാണതഃ। തസ്യ കേശരജാലാനി വിസ്തീര്ണാനി സമന്തതഃ ।। ൩൪.

മുന്നൂറായിരം അളവാണ് അതിന്റെ അളവ്; അതിന്റെ രേണുക്കൾ എല്ലാടും വ്യാപിച്ചിരിക്കുന്നു.

ശതസാഹസ്രികായാമാ സാശീതിപൃഥുലായതാ। ചത്വാരി തസ്യ പത്രാണി യോജനാനാം ചതുര്ദ്ദിശമ് ।। ൩൪.

അത് നൂറായിരം അളവോളം നീളമുള്ളതും, എൺപത് അളവോളം വീതിയുള്ളതുമായ നാലു ഇലകൾ നാലു ദിക്കുകളിലായി വ്യാപിച്ചിരിക്കുന്നു.

തത്ര യാസൌ മയാ പൂര്വം കര്ണികേത്യഭിശബ്ദിതാ। താം വര്ണ്യമാനാമേകാഗ്രാഃ സമാസേന നിബോധത ।। ൩൪.

മുൻപേ ഞാൻ കർണിക എന്ന് പറഞ്ഞതിന്റെ വിവരണം, നിങ്ങൾ ശ്രദ്ധയോടെ ചുരുക്കത്തിൽ കേൾക്കുക.

ശതാശ്രിമേനം മേനേഽത്രിഃ സഹസ്രാശ്രിമൃഷിര്ഭൃഗുഃ। അഷ്ടാശ്രിമേനം സാവര്ണിശ്ചതുരസ്രന്തു ഭാഗുരിഃ ।। ൩൪.

അത്രി അതിനെ നൂറു കിരണങ്ങളുള്ളതെന്ന് കരുതുന്നു; ഭൃഗു ആയിരം കിരണങ്ങളുള്ളതെന്ന്; സാവർണി എട്ട് കിരണങ്ങളുള്ളതെന്നും, ഭാഗുരി നാലു കിരണങ്ങളുള്ളതെന്നും പറയുന്നു.

വാര്ഷായണിസ്തു സാമുദ്രം ശരാവഞ്ചൈവ ഗാലവഃ। ഊര്ദ്ധ്വവേണീകൃതം ഗാര്ഗ്യഃ ക്രോഷ്ടകിഃ പരിമണ്ഡലമ് ।। ൩൪.

വാർഷായണൻ അതിനെ സമുദ്രംപോലെയെന്നും, ഗാലവൻ തട്ടുപോലെയെന്നും, ഗാർഗ്യൻ നേരായ ചുരുളുപോലെയെന്നും, ക്രോഷ്ടകി വൃത്താകാരമെന്നുമാണ് കരുതുന്നത്.

യദ്യദ്യസ്യ ഹി യത്പാര്ശ്ച പര്വതാധിപതേര്ഋഷിഃ। തത്തദേവാസ്യ വേദാസൌ ബ്രഹ്മൈനം വേദ കൃത്സ്നശഃ ।। ൩൪.

ഏത് ഭാഗം ഏത് ദിശയിലാണോ, ആ പർവതാധിപതിയുടെ ഋഷി അതറിയുന്നു; അതുപോലെ അവൻ വേദങ്ങളും ബ്രഹ്മവും മുഴുവനായി അറിയുന്നു.

മണിരത്നമയം ചിത്രം നാനാവര്ണപ്രഭായുതമ്। അനേകവര്ണനിചയം സൌവര്ണമരുണപ്രഭമ് ।। ൩൪.

അത് രത്നങ്ങളും മുത്തുകളും കൊണ്ടു അലങ്കരിക്കപ്പെട്ടതും, വിവിധ വർണപ്രഭകളാൽ ദീപ്തമായതും, അനേകം നിറങ്ങൾ ഉള്ളതും, പൊന്നുപോലും ചുവപ്പു പ്രകാശമുള്ളതുമാണ്.

കാന്തം സഹസ്രപര്വാണം സഹസ്രോദകകന്ദരമ്। സഹസ്ര ശതപത്രന്തം വിദ്ധി മേരും നഗോത്തമമ് ।। ൩൪.

കാന്തമായ, ആയിരം കുന്തുകളുള്ള, ആയിരം വെള്ളം നിറഞ്ഞ ഗുഹകളുള്ള, ആയിരം താമരപ്പൂക്കളിൽ അവസാനിക്കുന്ന, മലകളിൽ ഏറ്റവും ശ്രേഷ്ഠമായ മേരു പർവ്വതത്തെ നീ അറിയണം.

മണിരത്നാര്പിതസ്തമ്ഭൈര്മണിചിത്രിതവേദികൈഃ। സുവര്ണമണിചിത്രാങ്ഗം തഥാ വിദ്രുമതോരണൈഃ ।। ൩൪.

അവന്റെ തൂണുകൾ രത്നങ്ങളാൽ അലങ്കരിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു, പീഠങ്ങൾ വിലയേറിയ കല്ലുകളാൽ ചാരുതയോടെ അലങ്കരിച്ചിരിക്കുന്നു, അവന്റെ രൂപം പൊന്നും രത്നങ്ങളാലും ഭംഗിയായി അലങ്കരിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു, കവാടങ്ങൾ ചുവന്ന പവിഴംകൊണ്ടാണ് നിർമ്മിച്ചിരിക്കുന്നത്.

വിമാനയാനൈഃ ശ്രീമദ്ഭിഃ ശതസങ്ഖ്യൈര്ദിവൌകസാമ്। പ്രഭാദീപിതപര്യന്തം മേരും പര്വണി പര്വണി ।। ൩൪.

മേരുവിന്റെ ഓരോ കുന്തിലും, ദേവന്മാരുടെ നൂറുകണക്കിന് ഭംഗിയുള്ള ആകാശരഥങ്ങൾ ചുറ്റിപ്പറ്റി, അതിന്റെ അറ്റങ്ങളിൽ പ്രകാശം പകർന്നു നില്ക്കുന്നു.

തസ്യ പര്വസഹസ്രേഽസ്മിന് നാനാശ്രയവിഭൂഷിതേ। സര്വദേവ നികായാനി സന്നിവിഷ്ടാന്യനേകശഃ ।। ൩൪.

ആ ആയിരം കുന്തുകളിൽ, പലവിധ വാസസ്ഥലങ്ങളാൽ അലങ്കരിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന അവിടെ, എല്ലാ ദേവതകളുടെയും കൂട്ടങ്ങൾ പലവിധത്തിലും സ്ഥിതി ചെയ്യുന്നു.

തമാവസച്ചോര്ദ്ധ്വതലേ ദേവദേവശ്ചതുര്മുഖഃ। ബ്രഹ്മാ ബ്രഹ്മവിദാം ശ്രേഷ്ഠോ വരിഷ്ഠസ്ത്രിദിവൌകസാമ് ।। ൩൪.

അവിടെ, മുകളിലെ നിലയിൽ, ദേവന്മാരിൽ ദേവനായ, നാലുമുഖൻ ബ്രഹ്മാവ്, ബ്രഹ്മവിദ്യയിൽ ഏറ്റവും ശ്രേഷ്ഠനും ദേവന്മാരിൽ ഏറ്റവും പ്രധാനവനും ആയവൻ വസിക്കുന്നു.

മഹാഭുവനസമ്പൂര്ണൈഃ സര്വ്വൈഃ കാമഫലപ്രദൈഃ । മഹാസുരസഹസ്രൈസ്തം ദിക്ഷ്വനേകസമാകുലമ് ।। ൩൪.

ആ സ്ഥലം എല്ലാ ദിക്കുകളിലും ആയിരക്കണക്കിന് മഹാസുരന്മാരാൽ, എല്ലാ ലോകങ്ങളും നിറഞ്ഞതും, എല്ലാ ഇഷ്ടഫലങ്ങളും ലഭ്യമാകുന്നതുമായതും ആകുന്നു.

തത്ര ബ്രഹ്മസഭാ രമ്യാ ബ്രഹ്മര്ഷിഗണസേവിതാ । നാമ്നാ മനോവതീ നാമ സര്വലോകേഷു വിശ്രുതാ ।। ൩൪.

അവിടെ, ബ്രഹ്മാവിന്റെ മനോഹരമായ സഭ, ബ്രഹ്മർഷിമാരുടെ കൂട്ടം സേവിക്കുന്ന, മനോവതീ എന്ന പേരിൽ എല്ലാ ലോകങ്ങളിലും പ്രശസ്തമായതും സ്ഥിതിചെയ്യുന്നു.

തത്രേശാനസ്യ ദേവസ്യ സഹസ്രാദിത്യവര്ചസമ്। മഹാവിമാനം സംസ്ഥാപ്യ മഹിമ്നാ വര്തതേ സദാ ।। ൩൪.

അവിടെ, ആയിരം സൂര്യന്മാരുടെ പ്രകാശം ഉള്ള ഈശാനൻ ദൈവം, മഹത്തായ ഒരു ആകാശമഹലിൽ വസിക്കുന്നു; അതു എപ്പോഴും മഹത്വത്തോടെ നിലനിൽക്കുന്നു.

തത്ര സര്ഷിഗണാ ദേവാശ്ചതുര്വക്ത്രസ്യ തേ തദാ। തദേവ തേജസാം രാശിര്ദേവാനാം തത്ര കീര്ത്ത്യതേ ।। ൩൪.

അവിടെ, നാലുമുഖനായ ബ്രഹ്മാവിനെ, ഋഷികളും ദേവതകളും സേവിക്കുന്നു; അവിടെയാണ് ദേവന്മാരുടെ മഹത്തായ പ്രകാശത്തിന്റെ കൂട്ടം പ്രശംസിക്കപ്പെടുന്നത്.

തത്രാസ്തേ ശ്രീപതിഃ ശ്രീമാന് സഹസ്രാക്ഷഃ പുരന്ദരഃ। ഉപാസ്യമാനസ്ത്രിദശൈര്മഹായോഗൈഃ സുരര്ഷിഭിഃ ।। ൩൪.

അവിടെ, മഹത്വമുള്ള ശ്രീപതിയും ആയിരം കണ്ണുള്ള പുരന്ദരനും ദേവന്മാരാൽ, മഹായോഗിമാരാൽ, ദേവർഷിമാരാൽ ആരാധിക്കപ്പെടുന്നു.

തത്ര ലോകപതേഃ സ്ഥാനമാദിത്യസമവര്ചസഃ। മഹേന്ദ്രസ്യ മഹാരാജ്ഞഃ സര്വ്വസിദ്ധൈര്നമസ്കൃതമ് ।। ൩൪.

അവിടെയാണ് ലോകങ്ങളുടെ അധിപനായ, സൂര്യന്റെ തേജസ്സുള്ള മഹേന്ദ്രൻ, മഹാരാജാവ്, എല്ലാ സിദ്ധന്മാരും വണങ്ങുന്നവൻ വസിക്കുന്നത്.

തമിന്ദ്രലോകം ലോകസ്യ ഋദ്ധ്യാ പരമയാ യുതമ്। ദീപ്യതേ ത്വമരശ്രേഷ്ഠൈസ്ത്രിദശൈര്നിത്യസേവിതമ് ।। ൩൪.

ആ ഇന്ദ്രലോകം, പരമമായ ഐശ്വര്യത്തോടെ, ദേവന്മാരിൽ ശ്രേഷ്ഠന്മാരും അമരന്മാരും എപ്പോഴും സേവിക്കുന്നതുകൊണ്ട് പ്രകാശിക്കുന്നു.

ദ്വിതീയേഽപ്യന്തരതടേ വൈദിശ്യേ പൂര്വ്വദക്ഷിണേ। നാനാധാതുശതശ്ചിത്രൈഃ സുരമ്യമതിതേജസമ് ।। ൩൪.

രണ്ടാമത്തെ അകത്തുള്ള ചരിവിൽ, കിഴക്കേ തെക്കുഭാഗത്ത്, നാനാതരം ലോഹങ്ങളാൽ അലങ്കരിക്കപ്പെട്ട, അത്യന്തം മനോഹരവും പ്രകാശമുള്ളതുമായ ഒരു സ്ഥലം ഉണ്ട്.

നൈകരത്നാര്ഥിതതലമനേകസ്തമ്ഭസംയുതമ്। ജാമ്ബൂനദകൃതോദ്യാനം നാനാരത്നസുവേദികമ് ।। ൩൪.

അവിടെയുള്ള നിലം പലവിധ രത്നങ്ങൾക്കായി ആഗ്രഹിക്കപ്പെടുന്നതും, അനേകം തൂണുകളാൽ സംയുക്തവുമാണ്; പൊന്നാൽ നിർമ്മിച്ച ഉദ്യാനങ്ങളും, വിവിധ രത്നങ്ങളാൽ അലങ്കരിച്ച പീഠങ്ങളും അവിടെ ഉണ്ട്.

കൂടാഗാരൈര്വിനിക്ഷിപ്തമനേകൈര്ഭവനോത്തമൈഃ । മഹാവിമാനം പ്രഥിതം ഭാസ്കരം ജാതവേദസമ് ।। ൩൪.

അവിട് അനേകം ഭവനങ്ങളും ഉന്നതമായ വീടുകളും ചേർത്ത്, പ്രശസ്തമായ മഹാ ആകാശമഹലും, സൂര്യനെപ്പോലെ പ്രകാശിക്കുന്ന ജാതവേദസിന്റെ (അഗ്നി) വാസസ്ഥലവും ഉണ്ട്.

സാ ഹി തേജോവതീ നാമ ഹുതാശസ്യ മഹാസഭാ। സാക്ഷാത്തത്ര സുരശ്രേഷ്ഠഃ സര്വദേവമുഖോഽനലഃ ।। ൩൪.

അത് തന്നെയാണ് അഗ്നിദേവന്റെ മഹാസഭയായ തേജോവതീ; അവിടെ ദേവന്മാരിൽ ശ്രേഷ്ഠനും എല്ലാ ദേവന്മാരുടെയും മുഖ്യനുമായ അനലൻ നേരിട്ട് സന്നിഹിതനാണ്.

ശിഖാശതസഹസ്രാഢ്യോ ജ്വാലാമാലീ വിഭാ വസുഃ। സ്തൂയതേ ഹൂയതേ ചൈവ തത്ര സര്ഷിഗണൈഃ സുരൈഃ ।। ൩൪.

അവൻ നൂറുകണക്കിന് ആയിരം ജ്വാലകൾ കൊണ്ട് സമ്പന്നനാണ്, അഗ്നിമാലകൾ അണിഞ്ഞവൻ, വസുവായി അവിടെ പ്രകാശിക്കുന്നു; അവിടെയുള്ള ഋഷികളും ദേവതകളും അവനെ സ്തുതിക്കുകയും ഹോമം അർപ്പിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.

അധിദൈവകൃതം വിപ്രൈര്വിശേഷഃ സ തു ഉച്യതേ। സ വിഭാഗഞ്ച തേജശ്ച സര്വ ഏവ ന സംശയഃ ।। ൩൪.

ദേവതകളെ കുറിച്ച് ഋഷിമാർ നിർദ്ദേശിച്ചിരിക്കുന്ന ഈ വ്യത്യാസം ഇങ്ങനെ പറയുന്നു; ഈ വിഭജനംയും തേജസ്സും എല്ലാം സംശയമില്ലാതെ സത്യമാണ്.

ഭോഗാന്തരമനുപ്രാപ്ത ഏകതേജോ വിഭുഃ സ്മൃതഃ। പൃഥക്‌ത്വഞ്ച ഹി യുക്ത്യാ തു കാര്യകാരണമിശ്രിതമ് ।। ൩൪.

മറ്റൊരു അനുഭവത്തിലേക്ക് പ്രവേശിച്ചപ്പോൾ അതിനെ ഏകതേജസ്സായും സർവ്വവ്യാപിയായ പ്രകാശമായും കണക്കാക്കുന്നു. എന്നാൽ, കാരണഫലങ്ങളുടെ കലവറയെന്ന നിലയിൽ വ്യത്യസ്തതയും യുക്തിപ്രകാരമാണ് തിരിച്ചറിയപ്പെടുന്നത്.

തമഗ്നിം ലോകലോകജ്ഞൈസ്തദ്വീര്യൈംസ്തത്പരാ ക്രമൈഃ । മഹാത്മഭിര്മഹാസിദ്ധൈര്മഹാഭാഗൈര്നമസ്കൃതമ് ।। ൩൪.

ആ അഗ്നിയെ ലോകങ്ങളെ അറിയുന്നവർ അതിന്റെ ശക്തികൾക്കായി, ക്രമമായി, മഹാത്മാക്കളും മഹാസിദ്ധന്മാരും മഹാഭാഗ്യശാലികളും ആദരിക്കുന്നു.