വായുപുരാണമ്

ഘോര രൂപേണ ദീപ്യന്തം ചന്ദ്രാര്ധകൃതഭൂഷണമ്। വസാനം ചര്മ വൈയാഘ്രം മഹാരുധിരനിഃസ്രവമ് ।। ൩൦.

ഭയങ്കരമായ രൂപത്തിൽ ജ്വലിച്ചുകൊണ്ട്, അർദ്ധചന്ദ്രം അലങ്കാരമായി ധരിച്ചു, കടുവചർമ്മം ധരിച്ച്, ശരീരത്തിൽ നിന്ന് രക്തം ഒഴുകുന്നവനായി അവൻ ദൃശ്യമായി.

ദംഷ്ട്രാകരാലം വിഭ്രാന്തം മഹാവക്ത്രം മഹോദരമ്। വിദ്യുജ്ജിഹ്വം പ്രലമ്ബോഷ്ഠം ലമ്ബകര്ണം ദുരാസദമ് ।। ൩൦.

വലിയ ദന്തങ്ങൾ പുറത്തേക്ക് തൂങ്ങി, ഭയാനകമായ വായും വൻ ഉരൊവും, മിന്നലുപോലെയുള്ള നാവും, തൂങ്ങുന്ന അധരങ്ങളും നീണ്ട ചെവികളും, സമീപിക്കാനാവാത്ത ഭയാനകത്വവും അവനിൽ കാണാം.

കുലിശോദ്യോതിതകരമ്ഭാഭിര്ജ്വലിതമൂര്ദ്ധജമ്। ജ്വാലാമാലാപരിക്ഷിപ്തം മുക്താദാമവിഭൂഷിതമ് ।। ൩൦.

അവന്റെ മുടി ഇടിയടിച്ചപോലെ ജ്വലിച്ചു, അഗ്നിമാലിക ചുറ്റി, മുത്തുമാലകൾ കൊണ്ട് അലങ്കരിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു.

തേജസാ ചൈവ ദീപ്യന്തം യുഗാന്തമിവ പാവകമ്। ആകര്ണദാരിതാസ്യാന്തഞ്ചതുര്ദിക്ഷു ഭയാനകമ് ।। ൩൦.

സ്വന്തം തേജസ്സാൽ പ്രകാശിച്ച്, കാലാന്തരത്തിലെ അഗ്നിപോലും, ചെവിവരെ തുറന്ന വായും, എല്ലാ ദിശകളിലും ഭയപ്പെടുത്തുന്നവനുമാണ്.

മഹാബലം മഹാതേജം മഹാപുരുഷമീശ്വരമ്। വിശ്വഹര്തൃമഹാ കായം മഹാന്യഗ്രോധമണ്ഡലമ്। യുഗപച്ചന്ദ്രശതവദ്ദീപ്യന്തം മന്മഥാഗ്നിവത് ।। ൩൦.

അപരിമിതമായ ശക്തിയും തേജസ്സും ഉള്ള മഹാപുരുഷൻ, സർവ്വനാശകനായ ദൈവം, വലിയ ശരീരവും വടവൃക്ഷംപോലെയുള്ള വലിപ്പവും, ഒരേസമയം നൂറ് ചന്ദ്രന്മാരെപ്പോലും, മന്മഥാഗ്നിപോലും ജ്വലിക്കുന്നവനുമാണ്.

ചതുര്മഹാസ്യം സിതതീക്ഷ്ണദംഷ്ട്രം മഹോഗ്രതേജോബലകൌതുകാഢയമ്। യുഗാന്തസൂര്യ്യാഗ്നിസഹസ്രഭാസം സഹസ്രചന്ദ്രാമലകാന്തികാന്തമ്। പ്രദീപ്തസര്വൌഷധിമന്ദരാഭം സുമേരുകൈലാസഹിമാദ്രിതുല്യമ് ।। ൩൦.

നാലു വലിയ മുഖങ്ങൾ, വെളുത്ത മൂർച്ചയുള്ള പല്ലുകൾ, അതിവിശേഷമായ ശക്തിയും തേജസ്സും അത്ഭുതവും, കാലാന്ത്യത്തിലെ ആയിരം സൂര്യനും അഗ്നിയും പോലെ പ്രകാശം, ആയിരം പൂർണ്ണചന്ദ്രന്മാരുടെ ഭാസുരത്വം, എല്ലാ ഔഷധങ്ങളും മന്ദാരവൃക്ഷങ്ങളും പോലെ ദീപ്തിയും, സുമേരു, കൈലാസം, ഹിമാലയം എന്നിവയുമായി തുല്യമായ വലിപ്പവും.

യുഗാര്കാഭം മഹാവീര്യ്യം ചാരുനാസം മഹാനനമ്। പ്രചണ്ഡഗണ്ഡം ദീപ്താക്ഷമഗ്നിജ്വാലാവിലാനനമ് ।। ൩൦.

കാലാന്ത്യത്തിലെ സൂര്യനെപ്പോലെയുള്ള ഭാസുരത്വം, മഹാശക്തിയും, മനോഹരമായ മൂക്കും വലിയ മുഖവും, ഉഗ്രമായ കണങ്ങൾ, ജ്വലിക്കുന്ന കണ്ണുകൾ, അഗ്നിജ്വാല നിറഞ്ഞ വായ് എന്നിവയുണ്ട്.

മൃഗേന്ദ്രകൃത്തിവസനം മഹാഭുജഗവേഷ്ടിതമ്। ഉഷ്ണീഷിണം ചന്ദ്രധരം വ്കചിദുഗ്രം വ്കചിത്സമമ് ।। ൩൦.

സിംഹചർമ്മം ധരിച്ച്, വലിയ പാമ്പുകൾ ചുറ്റി, കിരീടം ധരിച്ച്, ചന്ദ്രനെ തലയിൽ വച്ചു, ചിലപ്പോൾ ഉഗ്രനും ചിലപ്പോൾ ശാന്തനുമാണ്.

നാനാകുസുമമൂര്ദ്ധാനം നാനാഗന്ദാനുലേപനമ് । നാനാരത്നവിചിത്രാങ്ഗം നാനാഭരണഭൂഷിതമ് ।। ൩൦.

തലയിൽ പലതരം പുഷ്പങ്ങൾ അലങ്കരിച്ച്, വിവിധ സുഗന്ധങ്ങൾ പുരട്ടി, അവന്റെ അവയവങ്ങൾ പലതരം രത്നങ്ങളാൽ അലങ്കരിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു; വിവിധാഭരണങ്ങൾ ധരിച്ചിരിക്കുന്നു.

കര്ണികാരസ്രജം ദീപ്തം ക്രോധാദുദ്ഭ്രാന്തലോചനമ്। വ്കചിന്നൃത്യതി ചിത്രാങ്ഗം വ്കചിദ്വദതി സുസ്വരമ് ।। ൩൦.

കർണികാരപൂക്കളാൽ നിർമ്മിച്ച ദീപ്തമായ മാല ധരിച്ച്, കോപത്തിൽ കണ്ണുകൾ ചുവപ്പിച്ച്, ചിലപ്പോൾ അലങ്കരിച്ച ശരീരത്തോടെ നൃത്തം ചെയ്യുകയും, ചിലപ്പോൾ മധുരമായ സ്വരത്തിൽ സംസാരിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.

വ്കചിദ്ധ്യായതി യുക്താത്മാ വ്കചിത്സ്തൂലം പ്രമാര്ജതി। വ്കചിദ്ഗായതി വിശ്വാത്മാ വ്കചിദ്രൌതി മുഹുര്മുഹുഃ ।। ൩൦.

ചിലപ്പോൾ ഏകാഗ്രചിത്തത്തോടെ ധ്യാനം ചെയ്യുന്നു, ചിലപ്പോൾ യാഗശാല വൃത്തിയാക്കുന്നു, ചിലപ്പോൾ സർവ്വാത്മാവായി പാടുന്നു, ചിലപ്പോൾ വീണ്ടും വീണ്ടും ഗർജ്ജിക്കുന്നു.

ജ്ഞാനം വൈരാഗ്യമൈശ്വര്യ്യം തപഃ സത്യം ക്ഷമാ ധൃതിഃ। പ്രഭുത്വമാത്മസംബോധോ ഹ്യധിഷ്ഠാനഗുണൈര്യുതഃ ।। ൩൦.

അവനിൽ ജ്ഞാനം, വൈരാഗ്യം, ഐശ്വര്യം, തപസ്സ്, സത്യവാക്യം, ക്ഷമ, ധൈര്യം, അധികാരം, ആത്മബോധം, മേൽനിലവാരങ്ങൾ എന്നിവയൊക്കെ സമ്പൂർണ്ണമായി നിലനിൽക്കുന്നു.

ജാനുഭ്യാമവനിം ഗത്വാ പ്രണതഃ പ്രാഞ്ജലിഃ സ്ഥിതഃ। ആജ്ഞാപയ ത്വം ദേവേശ കിം കാര്യ്യം കരവാണി തേ ।। ൩൦.

മുട്ടുകുത്തി നിലത്ത് വീണു, കൈകൾ കൂപ്പി വണങ്ങി, അവൻ പറഞ്ഞു: 'ദേവതകളുടെ നാഥാ, എന്ത് ചെയ്യണമെന്ന് ആജ്ഞാപിക്കുക, ഞാൻ നിർവഹിക്കാം.'

തമുവാചാക്ഷിപ മഖം ദക്ഷസ്യേഹ മഹേശ്വരഃ। ദേവസ്യാനുമതിം ശ്രുത്വാ വീരഭദ്രോ മഹാബലഃ। പ്രണമ്യ ശിരസാ പാദൌ ദേവേശസ്യ ഉമാപതേഃ ।। ൩൦.

അവനോട് മഹേശ്വരൻ പറഞ്ഞു: 'ഇവിടെ ദക്ഷന്റെ യാഗം നശിപ്പിക്കൂ.' ദേവിയുടെ അനുമതി കേട്ട്, മഹാശക്തനായ വീരഭദ്രൻ ഉമാപതിയുടെ പാദങ്ങളിൽ തലകൂപ്പി വണങ്ങി.

തതോ ബന്ധാത് പ്രമുക്തേന സിംഹേനേവേഹ ലീലയാ। ദേവ്യാ മന്യുകൃതം മത്വാ ഹതോ ദക്ഷസ്യ സ ക്രതുഃ ।। ൩൦.

ശൃംഖലയിൽ നിന്ന് മോചിതനായ ശേഷം, ഒരു സിംഹം കളിക്കുന്നതുപോലെ, ദേവിയുടെ കോപം മനസ്സിലാക്കി, ദക്ഷന്റെ യാഗം നശിപ്പിച്ചു.

മന്യുനാ ച മഹാഭീമാ ഭദ്രകാലീ മഹേശ്വരീ। ആത്മനഃ സര്വസാക്ഷിത്വേ തേന സാര്ദ്ധ സഹാനുഗാ ।। ൩൦.

വലിയ കോപത്തോടെ ഭദ്രകാളി, മഹേശ്വരി, സർവ്വസാക്ഷിയായ ദേവി, അവളുടെ അനുചരന്മാരോടൊപ്പം അവനെ അനുഗമിച്ചു.

സ ഏഷ ഭഗവാന് ക്രുദ്ധഃ പ്രേതാവാസകൃതാലയഃ। വീരഭദ്ര ഇതി ഖ്യാതോ ദേവ്യാ മന്യുപ്രമാര്ജകഃ ।। ൩൦.

ഇങ്ങനെ, ഈ ഭഗവാൻ കോപത്തോടെ, പ്രേതവാസം ആകുന്ന സ്ഥലത്ത് വസിക്കുന്നു; ദേവിയുടെ കോപം ശമിപ്പിക്കുന്നവനായി വീരഭദ്രൻ എന്ന പേരിൽ അറിയപ്പെടുന്നു.

സോഽസൃജദ്രോമകൂപേഭ്യോ രൌദ്രാന്നാമ ഗണേശ്വരാന്। രുദ്രാനുഗാ മഹാവീര്യ്യാ രുദ്രവീര്യപരാക്രമാഃ ।। ൩൦.

അവന്റെ രോമരന്ധ്രങ്ങളിൽ നിന്ന് ഭയാനകമായ, രുദ്രന്റെ അനുയായികളും മഹാശക്തിയുള്ളവരും രുദ്രന്റെ വീര്യവും ധൈര്യവും ഉള്ളവരുമായ ഗണനാഥന്മാരെ സൃഷ്ടിച്ചു.

രുദ്രസ്യാനുചരാഃ സര്വേ സര്വേ രുദ്രസമപ്രഭാഃ। തേ നിപേതുസ്തതസ്തൂര്ണം ശതശോഽഥ സഹസ്രശഃ ।। ൩൦.

അവരൊക്കെയും രുദ്രന്റെ അനുചിതന്മാരായിരുന്നു; എല്ലാവരും രുദ്രനുപമമായ പ്രകാശത്തിൽ തിളങ്ങി. പിന്നെ അവർ നൂറുകണക്കിനും ആയിരക്കണക്കിനും വേഗത്തിൽ അവിടെ ഇറങ്ങി.

തതഃ കിലകിലാശബ്ദ ആകാശം പൂരയന്നിവ। തേന ശബ്ദേന മഹതാ ത്രസ്താഃ സര്വേ ദിവൌകസഃ।। ൩൦.

അപ്പോൾ ആകാശം മുഴുവൻ നിറയ്ക്കുന്ന ശബ്ദം ഉയർന്നു; ആ വലിയ ശബ്ദം കേട്ട് സ്വർഗ്ഗവാസികൾ എല്ലാവരും ഭയത്തോടെ വിറച്ചു.

പര്വതാശ്ച വ്യശീര്യന്ത കമ്പതേ ച വസുന്ധരാ। മേരുശ്ച ഘൂര്ണതേ വിപ്രാഃ ക്ഷുഭ്യന്തേ വരുണാലയാഃ ।। ൩൦.

പർവതങ്ങൾ തകർന്നു, ഭൂമി നടുങ്ങി, മേരു മലയും ചലിച്ചു, മഹർഷികളേ, വരുണന്റെ ആലയങ്ങളും കലങ്ങിപ്പോയി.

അഗ്നയോ നൈവ ദീപ്യന്തേ ന ച ദീപ്യന്തി ഭാസ്കരാഃ। ഗ്രഹാ നൈവ പ്രകാശന്തേ നക്ഷത്രാണി ന താരകാഃ ।। ൩൦.

അഗ്നികൾ കത്തിയില്ല, സൂര്യന്മാരും പ്രകാശിച്ചില്ല; ഗ്രഹങ്ങൾക്കും നക്ഷത്രങ്ങൾക്കും താറാവുകൾക്കും വെളിച്ചം നൽകാൻ കഴിഞ്ഞില്ല.

ഋഷയോ നാഭ്യഭാഷന്ത ന ദേവാ ന ച ദാനവാഃ। ഏവം ഹി തിമിരീഭൂതം നിര്ദ്ദഹന്തി വിമാനിതാഃ ।। ൩൦.

മഹർഷികൾ സംസാരിച്ചില്ല, ദേവന്മാരും അസുരന്മാരും ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല; അങ്ങനെ എല്ലാം ഇരുട്ടിൽ മുങ്ങി, അപമാനിതരായവരുടെ ക്രോധത്തിൽ ദഹിച്ചു.

സിംഹനാദം പ്രമുഞ്ചന്തേ ഘോരരൂപാ മഹാബലാഃ। പ്രഭഞ്ജന്തേ പരേ ഘോരാ യൂപാനുത്പാടയന്തി ച ।। ൩൦.

ഭയാനകമായ രൂപവും മഹാശക്തിയും ഉള്ളവർ സിംഹം പോലെ ഗർജിച്ചു; മറ്റുള്ളവർ ക്രൂരമായി യാഗസ്തംഭങ്ങൾ പൊട്ടിച്ചു വേരോടെ പിഴുതുമാറ്റി.

പ്രമര്ദ്ദന്തി തഥാ ചാന്യേ വിനൃത്യന്തി തതാഽപരേ। ആധാവന്തി പ്രധാവന്തി വായുവേഗാ മനോജവാഃ ।। ൩൦.

ചിലർ എല്ലാം തകർത്തു, മറ്റുള്ളവർ നൃത്തം ചെയ്തു, ചിലർ കാറ്റിന്റെ വേഗത്തിലും മനസ്സിന്റെ വേഗത്തിലും ഓടി ചുറ്റി നടന്നു.

ചൂര്ണന്തേ യജ്ഞപാത്രാണി യാഗസ്യായതനാനി ച। ശീര്യമാണാനി ദൃശ്യന്തേ താരാ ഇവ നഭസ്തലാത് ।। ൩൦.

അവർ യാഗപാത്രങ്ങളും പൂജാസ്ഥലങ്ങളും തകർത്തു; അവ തകർന്നു വീഴുമ്പോൾ ആകാശത്തിൽ നിന്ന് നക്ഷത്രങ്ങൾ വീഴുന്നതുപോലെ തോന്നി.

ദിവ്യാന്നപാനഭക്ഷാണാം രാശയഃ പര്വതോപമാഃ। ക്ഷീര നദ്യസ്തഥാ ചാന്യാ ഘൃതപായസകര്ദമാഃ. മധുമണ്ഡോദകാ ദിവ്യാഃ ഖണ്ഡശര്കരവാലുകാഃ ।। ൩൦.

ദൈവികമായ അന്നപാനങ്ങൾ പർവതംപോലെ കൂമ്പാരമായി കിടന്നു; പാലുനദികളും, നെയ്യും പായസം കലർന്ന ചെളിയും, തേനും വെള്ളവും പഞ്ചസാരക്കല്ലുകൾ നിറഞ്ഞ മണലുമുള്ള ദൈവിക നദികളും കാണപ്പെട്ടു.

ഷഡ്രസാന്നിവഹന്ത്യന്യാ ഗുഡകുല്യാ മനോരമാഃ। ഉച്ചാവചാനി മാംസാനി ഭക്ഷ്യാണി വിവിധാനി ച ।। ൩൦.

മറ്റു മനോഹരമായ കുള്യകളിൽ ആറു രുചികളും ഒഴുകി; ഉയരവും താഴ്വാരവും ഉള്ള വിവിധതരം മാംസങ്ങളും പലവിധ ഭക്ഷണങ്ങളും അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നു.

യാനി കാനി ച ദിവ്യാനി ലേഹ്യഞ്ചോഷ്യം തഥാപരേ। ഭുഞ്ജതേ വിവിധൈര്വക്ത്രൈര്വിലുണ്ഠന്തി ച സര്വസഃ। ക്രീഡന്തി വിവിധാകാരാശ്ചിക്ഷിപുഃ സുരയോഷിതഃ ।। ൩൦.

എന്തെല്ലാം ദൈവികമായ ലേഹ്യവും ചോഷ്യവും ഉണ്ടോ, അവയെ പലതരം വായുകൾകൊണ്ട് അവർ കഴിച്ചു, എല്ലാം കൊള്ളയടിച്ചു; പല രൂപത്തിൽ അവർ കളിച്ചു, ദേവസ്ത്രീയരെ എറിഞ്ഞു കളിച്ചു.