വായുപുരാണമ്

തതസ്തേഭ്യഃ സ്വരേഭ്യസ്തു ചതുര്ദ്ദശ മഹാമുഖാഃ। മനവഃ സമ്പ്രസൂയന്തേ ദിവ്യാ മന്വന്തരേ സ്വരാഃ ।। ൨൬.

അതിനുശേഷം, ആ ശബ്ദങ്ങളിൽ നിന്ന് പതിനാലു മഹാമുഖങ്ങൾ ജനിച്ചു; ദൈവിക മനുക്കൾ മന്വന്തരങ്ങളിൽ ഉദിക്കുന്നു, ശബ്ദങ്ങൾ ദൈവികമാണ്.

ചതുര്ദ്ദശമുഖോ യശ്ച അകാരോ ബ്രഹ്മസംജ്ഞിതഃ। ബ്രഹ്മകല്പഃ സമാഖ്യാതഃ സര്വവര്ണഃ പ്രജാപതിഃ ।। ൨൬.

പതിനാലു മുഖങ്ങളുള്ളവനും, ആദ്യം ഉച്ചരിക്കപ്പെടുന്ന അക്ഷരമായ 'അ'യും ബ്രഹ്മാവായി അറിയപ്പെടുന്നു. ബ്രഹ്മാവിന്റെ കാലഘട്ടം അങ്ങനെ വിളിക്കപ്പെടുന്നു. എല്ലാ വർണങ്ങളുടെയും സ്രഷ്ടാവാണ് ബ്രഹ്മാവ്.

മുഖാത്തു പ്രഥമാത്തസ്യ മനുഃ സ്വായമ്ഭുവഃ സ്മൃതഃ। അകാരസ്തു സ വിജ്ഞേയഃ ശ്വേതവര്ണഃ സ്വയമ്ഭുവഃ ।। ൨൬.

അവന്റെ ആദ്യമുഖത്തിൽ നിന്ന് സ്വായംഭുവനാമമുള്ള മനു ജനിച്ചു എന്നു ഓർക്കപ്പെടുന്നു. 'അ' എന്ന അക്ഷരം വെള്ള നിറമുള്ളതും സ്വയം ജനിച്ചതുമായതും ആണെന്ന് മനസ്സിലാക്കണം.

ദ്വിതീയാത്തു മുഖാത്തസ്യ ആകാരോ വൈ മുഖഃ സ്മൃതഃ। നാമ്നാ സ്വാരോചിഷോ നാമ വര്ണഃ പാണ്ഡുര ഉച്യതേ ।। ൨൬.

അവന്റെ രണ്ടാംമുഖത്തിൽ നിന്ന് 'ആ' എന്ന അക്ഷരം ഉച്ചരിക്കപ്പെടുന്നു. സ്വാരോചിഷൻ എന്ന പേരിൽ അറിയപ്പെടുന്ന മനുവിന് പാണ്ടുരം നിറമാണ്.

തൃതീയാത്തു മുഖാത്തസ്യ ഇകാരോ യജുഷാം വരഃ। യജുര്മയഃ സ ചാദിത്യോ യജുര്വേദോ യതഃ സ്മൃതഃ ।। ൨൬.

അവന്റെ മൂന്നാംമുഖത്തിൽ നിന്ന് 'ഇ' എന്ന അക്ഷരം യജുർവേദങ്ങളിൽ ഏറ്റവും ഉത്തമമായതാണ്. യജുർവേദം അവനിൽ നിന്നാണ് ഉണ്ടായത്. അവൻ യജുർമയനും ആദിത്യനുമാണ്.

ഈകാരഃ സ മനുര്ജ്ഞേയോ രക്തവര്ണഃ പ്രതാപവാന്। തതഃ ക്ഷത്രം പ്രവര്ത്തന്ത തസ്മാദ്രക്തസ്തു ക്ഷത്രിയഃ ।। ൨൬.

'ഈ' എന്ന അക്ഷരം മനുവായി അറിയപ്പെടുന്നു; ചുവപ്പ് നിറമുള്ളതും ശക്തിയുള്ളതുമാണ്. അവനിൽ നിന്നാണ് ക്ഷത്രിയവർഗം ഉദിച്ചത്, അതുകൊണ്ടു ക്ഷത്രിയർക്ക് ചുവപ്പ് നിറമാണ്.

ചതുര്ഥാത്തു മുഖാത്തസ്യ ഉകാരഃ സ്വര ഉച്യതേ। വര്ണതസ്തു സ്മൃതസ്താമ്രഃ സ മനുസ്താമസഃ സ്മൃതഃ ।। ൨൬.

അവന്റെ നാലാംമുഖത്തിൽ നിന്ന് 'ഉ' എന്ന സ്വരം ഉച്ചരിക്കപ്പെടുന്നു. അവൻ താമ്ര നിറമുള്ളതും താമസ എന്ന പേരിൽ അറിയപ്പെടുന്ന മനുവുമാണ്.

പഞ്ചമാത്തു മുഖാത്തസ്യ ഊകാരോ നാമ ജായതേ। പീതകോ വര്ണതശ്ചൈവ മനുശ്ചാപി ചരിഷ്ണവഃ ।। ൨൬.

അവന്റെ അഞ്ചാംമുഖത്തിൽ നിന്ന് 'ഊ' എന്ന അക്ഷരം ജനിക്കുന്നു. അവൻ മഞ്ഞ നിറമുള്ളതും ചരിഷ്ണു എന്ന പേരിൽ അറിയപ്പെടുന്ന മനുവുമാണ്.

തതഃ ഷഷ്ഠാന്മുഖാത്തസ്യ ഓങ്കാരഃ കപിലഃ സ്മൃതഃ। വരിഷ്ഠശ്ച തതഃ ഷഷ്ഠോ വിജയഃ സ മഹാതപാഃ ।। ൨൬.

അവന്റെ ആറാംമുഖത്തിൽ നിന്ന് 'ഓം' എന്ന അക്ഷരം കപിലവണ്ണമായതായും ഓർക്കപ്പെടുന്നു. ആറാം മനു വിജയൻ എന്ന പേരിൽ അറിയപ്പെടുന്നു; അവൻ ഏറ്റവും ശ്രേഷ്ഠനും വലിയ തപസ്സുകാരനുമാണ്.

സപ്തമാത്തു മുഖാത്തസ്യ തതോ വൈവസ്വതോ മനുഃ। ഋകാരശ്ച സ്വരസ്തത്ര വര്ണതഃ കുഷ്ണ ഉച്യതേ ।। ൨൬.

അവന്റെ ഏഴാംമുഖത്തിൽ നിന്ന് വൈവസ്വതൻ എന്ന മനു ജനിക്കുന്നു. അവിടെ 'ഋ' എന്ന സ്വരം ഉണ്ട്; അവൻ കറുത്ത നിറമുള്ളവനാണ്.

അഷ്ടമാത്തു മുഖാത്തസ്യ ൠകാരഃ ശ്യാമവര്ണതഃ। ശ്യാമാക്ഷരസവര്ണശ്ച തതഃ സാവര്ണിരുച്യതേ ।। ൨൬.

അവന്റെ എട്ടാംമുഖത്തിൽ നിന്ന് 'ഋ' എന്ന അക്ഷരം ശ്യാമവർണ്ണമായതായാണ്. അക്ഷരവും നിറവും ഇരുണ്ടതായിരിക്കുന്നു; അവിടെ നിന്നാണ് സാവർണി എന്ന മനു അറിയപ്പെടുന്നത്.

മുഖാത്തു നവമാത്തസ്യ ലൃകാരോ നവമഃ സ്മൃതഃ। ധൂമ്രോ വൈ വര്ണതശ്ചാപി ധൂമ്രസ്വ മനുരുച്യതേ ।। ൨൬.

അവന്റെ ഒൻപതാംമുഖത്തിൽ നിന്ന് 'ഌ' എന്ന അക്ഷരം ഒൻപതാമത്തേതായി ഓർക്കപ്പെടുന്നു. അവൻ ധൂമ്ര നിറമുള്ളതും ധൂമ്ര എന്ന മനുവായി അറിയപ്പെടുന്നതുമാണ്.

ദശമാത്തു മുഖാത്തസ്യ ലൃകാരഃ പ്രഭുരുച്യതേ। സമശ്ചൈവ സവര്ണശ്ച ബഭൌ സാവര്ണികോ മനുഃ ।। ൨൬.

അവന്റെ പത്താംമുഖത്തിൽ നിന്ന് 'ഌ' എന്ന അക്ഷരം പ്രധാനമായതായും വിളിക്കപ്പെടുന്നു. അവൻ സമനിലയിലും ഒരേ നിറത്തിലും ഉള്ളവനാണ്; സാവർണികൻ എന്ന മനു പ്രകാശിച്ചു.

മുഖാദേകാദശാത്തസ്യ ഏകാരോ മനുരുച്യതേ। പിശങ്ഗോ വര്ണതശ്ചൈവ പിശങ്ഗോ വര്ണ ഉച്യതേ ।। ൨൬.

അവന്റെ പതിനൊന്നാംമുഖത്തിൽ നിന്ന് 'എ' എന്ന അക്ഷരം മനുവായി അറിയപ്പെടുന്നു. അവൻ പിശംഗനിറമുള്ളവനാണ്; ആ നിറം പിശംഗം എന്നാണ് വിളിക്കപ്പെടുന്നത്.

ദ്വാദശാത്തു മുഖാത്തസ്യ ഐകാരോ നാമ ഉച്യതേ। പിശങ്ഗോ ഭസ്മവര്ണാഭഃ പിശങ്ഗോ മനുരുച്യതേ ।। ൨൬.

അവന്റെ പന്ത്രണ്ടാംമുഖത്തിൽ നിന്ന് 'ഐ' എന്ന അക്ഷരം അറിയപ്പെടുന്നു. അവൻ പിശംഗനിറം, അഗ്നിഭസ്മംപോലെയുള്ള നിറം; പിശംഗൻ എന്ന മനുവാണ് അവിടെ.

ത്രയോദശാന്മുഖാത്തസ്യ ഓകാരോ വര്ണ ഉച്യതേ। പഞ്ചവര്ണസമായുക്ത ഓകാരോ വര്ണ ഉത്തമഃ ।। ൨൬.

അവന്റെ പതിമൂന്നാംമുഖത്തിൽ നിന്ന് 'ഒ' എന്ന അക്ഷരം നിറമായി അറിയപ്പെടുന്നു. അഞ്ചു നിറങ്ങൾ ചേർന്നതായും, 'ഒ' എന്നത് ഏറ്റവും ഉത്തമമായ നിറമാണെന്നും പറയുന്നു.

ചതുര്ദ്ദശമുഖാത്തസ്യ ഔകാരോ വര്ണ ഉച്യതേ। കര്ബൂരോ വര്ണതശ്ചൈവ മനുഃ സാവര്ണിരുച്യതേ ।। ൨൬.

അവന്റെ പതിനാലാംമുഖത്തിൽ നിന്ന് 'ഔ' എന്ന അക്ഷരം നിറമായി അറിയപ്പെടുന്നു. അവൻ കർബൂരനിറമുള്ളതും സാവർണി എന്ന മനുവാണ്.

ഇത്യേതേ മനവശ്ചൈവ സ്വരാ വര്ണാശ്ച കല്പതഃ। വിജ്ഞേയാ ഹി യഥാതത്ത്വം സ്വരതോ വര്ണതസ്തഥാ ।। ൨൬.

ഇങ്ങനെ ഈ മനുക്കളെയും സ്വരങ്ങളെയും ഓരോ കാലത്തെയും നിറങ്ങളെയും യഥാർത്ഥത്തിൽ, അവയുടെ ശബ്ദത്തിലും നിറത്തിലും മനസ്സിലാക്കണം.

പരസ്പരസവര്ണാശ്ച സ്വരാ യസ്മാദ് വൃതാ ഹി വൈ । തസ്മാത്തേഷാം സവര്ണത്വാദന്വയസ്തു പ്രകീര്തിതഃ ।। ൨൬.

സ്വരങ്ങൾ തമ്മിൽ ഒരേ നിറമുള്ളവയാകയാൽ, അവയുടെ അനുക്രമം അതേ നിറം കൊണ്ടാണ് പറയപ്പെട്ടിരിക്കുന്നത്.

സവര്ണാഃ സദൃശാശ്ചൈവ യസ്മാജ്ജാതാസ്തു കല്പജാഃ। തസ്മാത് പ്രജാനാം ലോകേഽസ്മിന് സവര്ണാഃ സര്വസന്ധയഃ ।। ൨൬.

ഈ കല്പത്തിൽ ജനിച്ചവർ ഒരേ വർഗ്ഗത്തിൽപെട്ടവരും തമ്മിൽ സാമ്യമുള്ളവരുമാണ്. അതുകൊണ്ട് ഈ ലോകത്ത് സകല സന്ധികളും ഒരേ വർഗ്ഗത്തിൽപെട്ടവരുടേതാണ്.

ഭവിഷ്യന്തി യഥാശൈലം വര്ണാശ്ച ന്യായതോഽര്ഥതഃ। അഭ്യാസാത്സന്ധയശ്ചൈവ തസ്മാജ്ജ്ഞേയാഃ സ്വരാ ഇതി ।। ൨൬.

ന്യായപ്രകാരം അർത്ഥത്തിന് അനുസരിച്ച് വർണ്ണങ്ങൾ ഉണ്ടാകുന്നതുപോലെയും, ആവർത്തനത്തിലൂടെ സന്ധികൾ ഉണ്ടാകുന്നതുപോലെയും സ്വരങ്ങൾ അങ്ങനെ മനസ്സിലാക്കണം.

അസ്മിന് കല്പേ ത്വയാ ചോക്തഃ പ്രാദുര്ഭാവോ മഹാത്മനഃ। മഹാദേവസ്യ രുദ്രസ്യ സാധകൈര്മുനിഭിഃ സഹ ।। ൨൭.

ഈ കല്പത്തിൽ മഹാത്മാവായ മഹാദേവൻ, സിദ്ധിച്ച മുനിമാരോടൊപ്പം പ്രത്യക്ഷമായതിനെക്കുറിച്ച് നീ പറഞ്ഞിരുന്നു.

ഉത്പത്തിരാദിസര്ഗസ്യ മയാ പ്രോക്ത സമാസതഃ। വിസ്തരേണാസ്യ വക്ഷ്യാമി നാമാനി തനുഭിഃ സഹ ।। ൨൭.

ആദ്യ സൃഷ്ടിയുടെ ഉത്ഭവം ഞാൻ സംക്ഷിപ്തമായി പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്. ഇനി അതിന്റെ വിശദാംശങ്ങളും പേരുകളും ശരീരങ്ങളുമൊക്കെയും വിശദമായി പറയും.

പത്നീഷു ജനയാമാസ മഹാദേവഃ സുതാന് ബഹൂന്। കല്പേഽഷ്ടമേ വ്യതീതേ തു യസ്മിന് കല്പേ തു തച്ഛൃണു ।। ൨൭.

മഹാദേവൻ തന്റെ ഭാര്യമാരിൽ നിന്ന് അനേകം പുത്രന്മാരെ ജനിപ്പിച്ചു. ഏത് കല്പത്തിൽ, എട്ടാമത്തെ കല്പം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ, ഇത് സംഭവിച്ചുവെന്ന് കേൾക്കു.

കല്പാദൌ ചാത്മാനസ്തുല്യം സുതം പ്രധ്യായതഃ പ്രഭോഃ। പ്രാദുരാസീത്തതോങ്കേഽസ്യ കുമാരോ നീലലോഹിതഃ। തം ദധേ സുസ്വരം ഘോരം നിര്ദഹന്നിവ തേജസാ ।। ൨൭.

കല്പത്തിന്റെ ആരംഭത്തിൽ, ഭഗവാൻ തനിക്കു തുല്യനായ ഒരു പുത്രനെ ആലോചിച്ച്, തന്റെ ശരീരത്തിൽ നിന്ന് നീലയും ചുവപ്പും കലർന്ന ഒരു ബാലനെ പ്രത്യക്ഷമാക്കി. അത്രയും ഭയാനകവും ഉജ്ജ്വലവുമായ ആ ബാലനെ തന്റെ തേജസ്സിൽ കത്തുന്നവനായി അവൻ വച്ചു.

ദൃഷ്ട്വാ രുദന്തം സഹസാ കുമാരം നീലലോഹിതമ്। വ്ക രോദിഷി കുമാരേതി ബ്രഹ്മാ തം പ്രത്യഭാഷത ।। ൨൭.

അപ്രത്യക്ഷമായി കരയുന്ന ആ നീലചുവപ്പ് ബാലനെ കണ്ടു ബ്രഹ്മാവു ചോദിച്ചു: 'കുഞ്ഞേ, നീ എന്തിനാണ് കരയുന്നത്?'

സോഽബ്രവീദ്ദേഹി മേ നാമ പ്രഥമം വൈ പിതാമഹ। രുദ്രസ്ത്വം ദേവ നാമ്നാസി ഇത്യുക്തഃ സോഽരുദത്പുനഃ ।। ൨൭.

അവൻ പറഞ്ഞു: 'പിതാമഹാ, എന്നെ ആദ്യം വിളിക്കേണ്ട പേരെ തരിക.' ബ്രഹ്മാവു പറഞ്ഞു: 'നീ രുദ്രനാണ്.' എന്നിട്ടും അവൻ വീണ്ടും കരയാൻ തുടങ്ങി.

കിം രോദിഷീതി തം ബ്രഹ്മാ രുദന്തം പുനരബ്രവീത് । നാമ ദേഹി ദ്വിതീയം മേ ഇത്യുവാച സ്വയമ്ഭുവമ് ।। ൨൭.

ബ്രഹ്മാവു വീണ്ടും ചോദിച്ചു: 'നീ എന്തിനാണ് കരയുന്നത്?' ബാലൻ സ്വയംഭുവിനെ നോക്കി പറഞ്ഞു: 'എനിക്ക് രണ്ടാമത്തെ പേരും തരിക.'

ഭവസ്ത്വം ദേവ നാമ്നാസി ങ്ത്യുക്തഃ സോഽരുദത്പുനഃ। കിം രോദിഷീതി തം ബ്രഹ്മാ പ്രത്യുവാചാഥ ശങ്കരമ് ।। ൨൭.

ബ്രഹ്മാവു പറഞ്ഞു: 'ദേവാ, നീ ഭവനാണ്.' എന്നിട്ടും അവൻ വീണ്ടും കരയാൻ തുടങ്ങി. പിന്നെ ബ്രഹ്മാവു ശങ്കരനോട് ചോദിച്ചു: 'നീ എന്തിനാണ് കരയുന്നത്?'