വായുപുരാണമ്

തതസ്തു ധ്യാനസംയുക്തസ്തപ ആസ്ഥായ ഭൈരവമ്। ചിന്തയാമാസ മനസാ ത്രിതയം കോഽന്വയന്ത്വിതി ।। ൨൬.

അതിനുശേഷം, ധ്യാനത്തിൽ ലീനനായ ബ്രഹ്മാവ് ഭയങ്കരമായ തപസ്സിൽ ഏർപ്പെട്ടു. മനസ്സിൽ ചിന്തിച്ചു: 'ആ മൂന്നു ലോകങ്ങളിലുമെല്ലാം വ്യാപിച്ചിരിക്കുന്നത് ആരാണ്?'

തസ്യ ചിന്തയമാനസ്യ പ്രാദുര്ഭൂതം തദക്ഷരമ്। അശബ്ദസ്പര്ശരൂപഞ്ച രസഗന്ധവിവര്ജ്ജിതമ് ।। ൨൬.

അവൻ അങ്ങനെ ആലോചിച്ചിരിക്കുമ്പോൾ, ശബ്ദം, സ്പർശം, രൂപം, രസം, ഗന്ധം എന്നിവയൊന്നുമില്ലാത്ത അക്ഷരം അവിടെ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു.

അഥോത്തമം സ ലോകേഷു സ്വമൂര്ത്തിഞ്ചാപി പശ്യതി। ധ്യായന്വൈ സ തദാ ദേവമഥൈനം പശ്യതേ പുനഃ ।। ൨൬.

അപ്പോൾ, ലോകങ്ങളിൽ തന്റെ ഉത്തമമായ രൂപം ബ്രഹ്മാവ് കണ്ടു; ധ്യാനത്തിൽ ആ ദേവനെ വീണ്ടും അവൻ ദർശിച്ചു.

തം ശ്വേതമഥ രക്തഞ്ച പീതം കൃഷ്ണം തദാ പുനഃ। വര്ണസ്ഥം തത്ര പശ്യേത ന സ്ത്രീ ന ച നപുംസകമ് ।। ൨൬.

അവിടെ ആദ്യം വെള്ളയും, പിന്നെ ചുവപ്പും, മഞ്ഞയും, കറുപ്പും എന്ന് നിറങ്ങളായി അതിനെ കാണാം; അതിന് നിറം മാത്രമേയുള്ളൂ, സ്ത്രീയോ നപുംസകവുമല്ല.

തത്സര്വം സുചിരം ജ്ഞാത്വാ ചിന്തയന് ഹി തദക്ഷരമ് । തസ്യ ചിന്തയമാനസ്യ കണ്ഠാദുത്തിഷ്ഠതേഽക്ഷരഃ ।। ൨൬.

അവയെല്ലാം ദീർഘകാലം മനസ്സിലാക്കി, ആ അക്ഷരത്തെ ധ്യാനിച്ചാൽ, ധ്യാനിക്കുന്നവന്റെ കഴുത്തിൽ നിന്ന് ആ അക്ഷരം ഉയിർന്നു വരും.

ഏകമാത്രോ മഹാഘോഷഃ ശ്വേതവര്ണഃ സുനിര്മലഃ। സ ഓങ്കാരോ ഭവേദ്വേദഃ അക്ഷരം വൈ മഹേശ്വരഃ ।। ൨൬.

അത് ഏകമായ അളവിൽ, മഹത്തായ ശബ്ദത്തോടെ, വെള്ള നിറത്തിൽ, പൂർണ്ണമായും വിശുദ്ധമാണ്; അതാണ് ഓം എന്ന അക്ഷരം, അതാണ് വേദം, ആ അക്ഷരമാണ് മഹേശ്വരൻ.

തതശ്ചിന്തയമാനസ്യ ത്വക്ഷരം വൈ സ്വയമ്ഭുവഃ। പ്രാദുര്ഭൂതന്തു രക്തന്തു സ ദേവഃ പ്രഥമഃ സ്മൃതഃ ।। ൨൬.

പിന്നീട് ധ്യാനിക്കുന്നവനിൽ സ്വയം ജനിച്ച അക്ഷരം പ്രത്യക്ഷമാകുന്നു; അതു ചുവപ്പാണ്, ആ ദേവനാണ് ആദിയായി ഓർക്കപ്പെടുന്നത്.

ഋഗ്വേദം പ്രഥമം തസ്യ ത്വഗ്നിമീളേ പുരോഹിതമ്। ഏതാം ദൃഷ്ട്വാ ഋചം ബ്രഹ്മാ ചിന്തയാമാസ വൈ പുനഃ। തദക്ഷരം മഹാതേജാഃ കിമേതദിതി ലോകകൃത് ।। ൨൬.

അവനു ആദ്യം ഋഗ്വേദം, 'അഗ്നിയെ ഞാൻ സ്തുതിക്കുന്നു, പുരോഹിതനായി' എന്നത്; ആ ഋച് കണ്ടു ബ്രഹ്മാവു വീണ്ടും ചിന്തിച്ചു: 'ലോകങ്ങളെ സൃഷ്ടിക്കുന്നവനേ, ഈ അക്ഷരം എന്താണ്, മഹത്തായ പ്രകാശമുള്ളതേ?'

തസ്യ ചിന്തയമാനസ്യ തസ്മിന്നഥ മഹേശ്വരഃ । ദ്വിമാത്രമക്ഷരം ജജ്ഞേ ഈശിത്വേന ദ്വിമാത്രികമ് ।। ൨൬.

അവൻ ധ്യാനിക്കുമ്പോൾ മഹേശ്വരൻ രണ്ടു അളവുള്ള അക്ഷരം സൃഷ്ടിച്ചു; അവന്റെ ശക്തിയാൽ അത് ഇരട്ടിയായി.

തതഃ പുനര്ദ്വിമാത്രം തു ചിന്തയാമാസ ചാക്ഷരമ്। പ്രാദുര്ഭൂതം ച രക്തം തച്ഛേദനേ ഗൃഹ്യ സാ യജുഃ ।। ൨൬.

അതിനുശേഷം, ആ രണ്ടളവുള്ള അക്ഷരം വീണ്ടും ധ്യാനിച്ചു; അത് ചുവപ്പായി പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു, അതിനെ വിഭജിച്ചപ്പോൾ യജുർവേദം ലഭിച്ചു.

ഇഷേ ത്വോര്ജ്ജേത്വാ വായവസ്ഥ ദേവോ വഃ സവിതാ പുനഃ। ഋഗ്വേദ ഏകമാത്രസ്തു ദ്വിമാത്രന്തു യജുഃ സ്മൃതമ് ।। ൨൬.

ശക്തിക്കും പോഷണത്തിനും വേണ്ടി, സവിതാ ദേവൻ വീണ്ടും നിങ്ങളുടേതാണ്; ഋഗ്വേദം ഒന്നാം അളവിലാണ്, യജുർവേദം രണ്ടാമത് ഓർക്കപ്പെടുന്നു.

തതോ വേദം ദ്വിമാത്രം തു ദൃഷ്ട്വാ ചൈവ തദക്ഷരമ്। ദ്വിമാത്രം ചിന്തയന് ബ്രഹ്മ ത്വക്ഷരം പുനരീശ്വരഃ ।। ൨൬.

അപ്പോൾ, രണ്ടളവുള്ള വേദവും ആ അക്ഷരവും കണ്ടു, ബ്രഹ്മാവ് ആ രണ്ടളവുള്ള അക്ഷരം ധ്യാനിച്ചു, വീണ്ടും പ്രഭുവായ ഇശ്വരൻ.

തസ്യ ചിന്തയമാനസ്യ ചോങ്കാരഃ സമ്ബഭൂവ ഹ। തതസ്തദക്ഷരം ബ്രഹ്മാ ഓങ്കാരം സമചിന്തയത് ।। ൨൬.

അവൻ ധ്യാനിക്കുമ്പോൾ ഓം ഉദിച്ചുവന്നു; പിന്നെ ബ്രഹ്മാവ് ആ അക്ഷരം, ഓം, ധ്യാനിച്ചു.

അഥാപശ്യത്തതഃ പീതാമൃചം ചൈവ സമുത്ഥിതാമ്। അഗ്ന ആയാഹി വീതയേ ഗൃണാനോ ഹവ്യദാതയേ ।। ൨൬.

അപ്പോൾ അവൻ മഞ്ഞ നിറത്തിലുള്ള ഒരു ഋച് ഉയർന്നുവരുന്നത് കണ്ടു: 'അഗ്നേ, ഭോജനത്തിനായി വാ, ഹവ്യങ്ങൾ സ്വീകരിക്കാൻ സ്തുതിക്കപ്പെടുന്നവനേ.'

തതസ്തു സ മഹാതേജാ ദൃഷ്ട്വാ വേദാനുപസ്ഥിതാന്। ചിന്തയിത്വാ ച ഭഗവാംസ്ത്രിസന്ധ്യം യത്ര്രിരക്ഷരമ്। ത്രിവര്ണം യത് ത്രിഷവണമോങ്കാരം ബ്രഹ്മസംജ്ഞിതമ് ।। ൨൬.

പിന്നീട്, മഹത്തായ പ്രകാശമുള്ളവൻ വേദങ്ങൾ അവിടെ കാണുകയും, ഭഗവാൻ ത്രിസന്ധ്യയും, മൂന്ന് അക്ഷരങ്ങളുള്ള, മൂന്ന് നിറങ്ങളുള്ള, മൂന്നു പ്രഭാതങ്ങളിലും ഉച്ചരിക്കപ്പെടുന്ന ഓം എന്ന ബ്രഹ്മനാമം ധ്യാനിക്കുകയും ചെയ്തു.

തതശ്വൈവ ത്രിസംയോഗാത് ത്രിവര്ണം തു തദക്ഷരമ്। ലക്ഷ്യാലക്ഷ്യപ്രദൃശ്യം ച സഹിതം ത്രിദിവം ത്രികമ് ।। ൨൬.

അതിനുശേഷം, ആ ത്രയസമയ സംയുക്തത്തിൽ നിന്ന് ആ അക്ഷരം മൂന്ന് നിറങ്ങളുള്ളതായി; കാണാവുന്നതും കാണാനാവാത്തതുമായതും, മൂന്ന് സ്വർഗ്ഗങ്ങളുമായി ഒന്നിച്ചിരിക്കുന്നതും ആ ത്രയം കൂടിയതുമാണ്.

ത്രിമാത്രം ത്രിപദം ചൈവ ത്രിയോഗം ചൈവ ശാശ്വതമ്। തസ്മാത്തദക്ഷരം ബ്രഹ്മാ ചിന്തയാമാസ വൈ പ്രഭുഃ ।। ൨൬.

മൂന്ന് അളവുകളും, മൂന്ന് പാദങ്ങളും, ശാശ്വതമായ ത്രയയോഗവും; അതിനാൽ ബ്രഹ്മാവായ പ്രഭു ആ അക്ഷരം ധ്യാനിച്ചു.

തസ്മാത്തദക്ഷരം സോഽഥ ബ്രഹ്മരൂപം സ്വയമ്ഭുവഃ। ചതുര്ദ്ദശമുഖം ദേവം പശ്യതേ ദീപ്തതേജസമ്। തമോങ്കാരം സ കൃത്വാദൌ വിജ്ഞേയഃ സ സ്വയമ്ഭുവഃ ।। ൨൬.

അതിനാൽ സ്വയം ജനിച്ചവൻ ആ അക്ഷരത്തെ ബ്രഹ്മയുടെ രൂപത്തിൽ സൃഷ്ടിച്ചു; പതിനാലു മുഖങ്ങളുള്ള, ദീപ്തമായ പ്രകാശമുള്ള ദേവനെ അവൻ കണ്ടു; ആദിയിൽ ഓം സൃഷ്ടിച്ചവൻ സ്വയം ജനിച്ചവനായി അറിയപ്പെടുന്നു.

ചതുര്മുഖമുഖാത്തസ്മാദജായന്ത ചതുര്ദ്ദശ। നാനാവര്ണാഃ സ്വരാ ദിവ്യമാദ്യം തച്ച തദക്ഷരമ്। തസ്മാത് ത്രിഷഷ്ടിവര്ണാ വൈ അകാരപ്രഭവാഃ സ്മൃതാഃ ।। ൨൬.

അപ്പോൾ ആ നാലുമുഖനിൽ നിന്ന് പതിനാലു ദിവ്യസ്വരങ്ങൾ ജനിച്ചു; വിവിധ നിറങ്ങളിലുള്ള ദൈവിക ശബ്ദങ്ങളും ആ അക്ഷരവും; അതിനാൽ അക്ഷര 'അ'യിൽ നിന്ന് മുപ്പത്തിമൂന്ന് അക്ഷരങ്ങൾ ഉത്ഭവിച്ചതായി ഓർക്കപ്പെടുന്നു.

തതഃ സാധാരണാര്ഥായ വര്ണാനാന്തു സ്വയമ്ഭുവഃ। അകാരരൂപ ആദൌ തു സ്ഥിതഃ സ പ്രഥമഃ സ്വരഃ ।। ൨൬.

പിന്നീട്, അക്ഷരങ്ങളുടെ പൊതുവായ അർത്ഥത്തിനായി, സ്വയം ജനിച്ചവൻ 'അ' എന്ന രൂപത്തിൽ ആദിയിൽ നിലകൊള്ളുന്നു; അതാണ് ആദ്യ ശബ്ദം.

തതസ്തേഭ്യഃ സ്വരേഭ്യസ്തു ചതുര്ദ്ദശ മഹാമുഖാഃ। മനവഃ സമ്പ്രസൂയന്തേ ദിവ്യാ മന്വന്തരേ സ്വരാഃ ।। ൨൬.

അതിനുശേഷം, ആ ശബ്ദങ്ങളിൽ നിന്ന് പതിനാലു മഹാമുഖങ്ങൾ ജനിച്ചു; ദൈവിക മനുക്കൾ മന്വന്തരങ്ങളിൽ ഉദിക്കുന്നു, ശബ്ദങ്ങൾ ദൈവികമാണ്.

ചതുര്ദ്ദശമുഖോ യശ്ച അകാരോ ബ്രഹ്മസംജ്ഞിതഃ। ബ്രഹ്മകല്പഃ സമാഖ്യാതഃ സര്വവര്ണഃ പ്രജാപതിഃ ।। ൨൬.

പതിനാലു മുഖങ്ങളുള്ളവനും, ആദ്യം ഉച്ചരിക്കപ്പെടുന്ന അക്ഷരമായ 'അ'യും ബ്രഹ്മാവായി അറിയപ്പെടുന്നു. ബ്രഹ്മാവിന്റെ കാലഘട്ടം അങ്ങനെ വിളിക്കപ്പെടുന്നു. എല്ലാ വർണങ്ങളുടെയും സ്രഷ്ടാവാണ് ബ്രഹ്മാവ്.

മുഖാത്തു പ്രഥമാത്തസ്യ മനുഃ സ്വായമ്ഭുവഃ സ്മൃതഃ। അകാരസ്തു സ വിജ്ഞേയഃ ശ്വേതവര്ണഃ സ്വയമ്ഭുവഃ ।। ൨൬.

അവന്റെ ആദ്യമുഖത്തിൽ നിന്ന് സ്വായംഭുവനാമമുള്ള മനു ജനിച്ചു എന്നു ഓർക്കപ്പെടുന്നു. 'അ' എന്ന അക്ഷരം വെള്ള നിറമുള്ളതും സ്വയം ജനിച്ചതുമായതും ആണെന്ന് മനസ്സിലാക്കണം.

ദ്വിതീയാത്തു മുഖാത്തസ്യ ആകാരോ വൈ മുഖഃ സ്മൃതഃ। നാമ്നാ സ്വാരോചിഷോ നാമ വര്ണഃ പാണ്ഡുര ഉച്യതേ ।। ൨൬.

അവന്റെ രണ്ടാംമുഖത്തിൽ നിന്ന് 'ആ' എന്ന അക്ഷരം ഉച്ചരിക്കപ്പെടുന്നു. സ്വാരോചിഷൻ എന്ന പേരിൽ അറിയപ്പെടുന്ന മനുവിന് പാണ്ടുരം നിറമാണ്.

തൃതീയാത്തു മുഖാത്തസ്യ ഇകാരോ യജുഷാം വരഃ। യജുര്മയഃ സ ചാദിത്യോ യജുര്വേദോ യതഃ സ്മൃതഃ ।। ൨൬.

അവന്റെ മൂന്നാംമുഖത്തിൽ നിന്ന് 'ഇ' എന്ന അക്ഷരം യജുർവേദങ്ങളിൽ ഏറ്റവും ഉത്തമമായതാണ്. യജുർവേദം അവനിൽ നിന്നാണ് ഉണ്ടായത്. അവൻ യജുർമയനും ആദിത്യനുമാണ്.

ഈകാരഃ സ മനുര്ജ്ഞേയോ രക്തവര്ണഃ പ്രതാപവാന്। തതഃ ക്ഷത്രം പ്രവര്ത്തന്ത തസ്മാദ്രക്തസ്തു ക്ഷത്രിയഃ ।। ൨൬.

'ഈ' എന്ന അക്ഷരം മനുവായി അറിയപ്പെടുന്നു; ചുവപ്പ് നിറമുള്ളതും ശക്തിയുള്ളതുമാണ്. അവനിൽ നിന്നാണ് ക്ഷത്രിയവർഗം ഉദിച്ചത്, അതുകൊണ്ടു ക്ഷത്രിയർക്ക് ചുവപ്പ് നിറമാണ്.

ചതുര്ഥാത്തു മുഖാത്തസ്യ ഉകാരഃ സ്വര ഉച്യതേ। വര്ണതസ്തു സ്മൃതസ്താമ്രഃ സ മനുസ്താമസഃ സ്മൃതഃ ।। ൨൬.

അവന്റെ നാലാംമുഖത്തിൽ നിന്ന് 'ഉ' എന്ന സ്വരം ഉച്ചരിക്കപ്പെടുന്നു. അവൻ താമ്ര നിറമുള്ളതും താമസ എന്ന പേരിൽ അറിയപ്പെടുന്ന മനുവുമാണ്.

പഞ്ചമാത്തു മുഖാത്തസ്യ ഊകാരോ നാമ ജായതേ। പീതകോ വര്ണതശ്ചൈവ മനുശ്ചാപി ചരിഷ്ണവഃ ।। ൨൬.

അവന്റെ അഞ്ചാംമുഖത്തിൽ നിന്ന് 'ഊ' എന്ന അക്ഷരം ജനിക്കുന്നു. അവൻ മഞ്ഞ നിറമുള്ളതും ചരിഷ്ണു എന്ന പേരിൽ അറിയപ്പെടുന്ന മനുവുമാണ്.

തതഃ ഷഷ്ഠാന്മുഖാത്തസ്യ ഓങ്കാരഃ കപിലഃ സ്മൃതഃ। വരിഷ്ഠശ്ച തതഃ ഷഷ്ഠോ വിജയഃ സ മഹാതപാഃ ।। ൨൬.

അവന്റെ ആറാംമുഖത്തിൽ നിന്ന് 'ഓം' എന്ന അക്ഷരം കപിലവണ്ണമായതായും ഓർക്കപ്പെടുന്നു. ആറാം മനു വിജയൻ എന്ന പേരിൽ അറിയപ്പെടുന്നു; അവൻ ഏറ്റവും ശ്രേഷ്ഠനും വലിയ തപസ്സുകാരനുമാണ്.