വായുപുരാണമ്

ഭൃഗുമങ്ഗിരസം ദക്ഷം പുലസ്ത്യം പുലഹം ക്രതുമ്। വസിഷ്ഠഞ്ച മഹാതേജാഃ സസൃജേ സപ്ത മാനസാന് ।। ൨൫.

ഭൃഗു, അങ്കിരസ്, ദക്ഷ, പുലസ്ത്യ, പുലഹ, ക്രതു, വസിഷ്ഠൻ എന്നീ മഹത്തായ പ്രകാശമുള്ള ഏഴു മനസ്പുത്രന്മാരെ സൃഷ്ടിച്ചു.

പുത്രാനാത്മസമാനന്യാന് സോഽസൃജദ്വിശ്വസമ്ഭവാന് । തേഷാം ഭൂയോഽനുമാര്ഗേണ ഗാവോ വക്രാദ്വിജജ്ഞിരേ ।। ൨൫.

അവൻ സ്വയം തുല്യരായ മറ്റു പുത്രന്മാരെയും സർവ്വഭൂതാത്മാവിൽ നിന്നു സൃഷ്ടിച്ചു. അവരുടേത് പോലെ, പശുക്കൾ വീണ്ടും വളഞ്ഞതിൽ നിന്നു ജനിച്ചു.

ഓങ്കാരപ്രമുഖാന് വേദാനഭിമാന്യാശ്ച ദേവതാഃ। ഏവമേതാന് യതാപ്രോക്താന് ബ്രഹ്മാ ലോകപിതാമഹഃ ।। ൨൫.

ഓംകാരത്തിൽ തുടങ്ങുന്ന വേദങ്ങളും അവയിൽ അഭിമാനിക്കുന്ന ദേവതകളും—ഇങ്ങനെ മുമ്പ് പറഞ്ഞതുപോലെ, ലോകങ്ങളുടെ പിതാമഹനായ ബ്രഹ്മാവ് അവയെ സൃഷ്ടിച്ചു.

ദക്ഷാദ്യാന് മാനസാന് പുത്രാന് പ്രോവാച ഭഗവാന് പ്രഭുഃ। പ്രജാഃ സൃജത ഭദ്രം വോ രുദ്രേണ സഹ ധീമതാ ।। ൨൫.

ദക്ഷനെ തുടങ്ങിയ മനസ്പുത്രന്മാരോട് ഭാഗ്യവാൻ പ്രഭു പറഞ്ഞു: 'നിങ്ങൾക്ക് ശുഭം വരട്ടെ, രുദ്രനോടൊപ്പം ചേർന്ന് സൃഷ്ടി നടത്തൂ.'

അനുഗമ്യ മഹാത്മാനം പ്രജാനാം പതയസ്തദാ। വയമിച്ഛാമഹേ ദേവ പ്രജാഃ സ്രഷ്ടും ത്വയാ സഹ। ബ്രഹ്മണസ്ത്വേഷ സന്ദേശസ്തവ ചൈവ മഹേശ്വര ।। ൨൫.

മഹാത്മാവിനെ അനുഗമിച്ച്, പ്രജാപതികൾ അപ്പോൾ പറഞ്ഞു: 'ദേവാ, ഞങ്ങൾക്കു നിനക്കൊപ്പം ചേർന്ന് സൃഷ്ടി നടത്താൻ ആഗ്രഹമുണ്ട്. ഇത് ബ്രഹ്മാവിന്റെയും നിന്റെതുമായ ആജ്ഞയാണ്, മഹേശ്വരാ.'

തൈരേവമുക്തോ ഭഗവാന് രുദ്രഃ പ്രോവാച താന് പ്രഭുഃ। ബ്രഹ്മണശ്ചാത്മജാ മഹ്യം പ്രാണാന് ഗൃഹ്യ ച വൈ സുരാഃ ।। ൨൫.

അങ്ങനെ ദേവന്മാർ ചോദിച്ചതിന് ശേഷം, ഭഗവാൻ രുദ്രൻ അവരോടു പറഞ്ഞു: 'ബ്രഹ്മാവിന്റെ മക്കളുടെ പ്രാണൻ എടുത്ത് എനിക്ക് തരിക.'

കൃത്വാഗ്രജാഗ്രജാനേതാന് ബ്രാഹ്മണാനാത്മജാന്മമ। ബ്രഹ്മാദിസ്തമ്ബപര്യന്താന് സപ്തലോകാന്മമാത്മകാന്। ഭവന്തഃ സ്രഷ്ടുമര്ഹന്തി വചനാന്മമ സ്വസ്തി വഃ ।। ൨൫.

എന്റെ സ്വഭാവത്തിൽ നിന്നു ജനിച്ച മുതിർന്നവരും ഇളയവരുമായ ബ്രാഹ്മണന്മാരെയും, ബ്രഹ്മാവിൽ നിന്നു തുടങ്ങി സ്ഥംഭം വരെ ഉള്ള ഏഴു ലോകങ്ങളെയും എന്റെ മക്കളായി സൃഷ്ടിച്ചിരിക്കുന്നു. എന്റെ വചനപ്രകാരം നിങ്ങൾക്ക് സൃഷ്ടിക്കാൻ അർഹതയുണ്ട്. നിങ്ങൾക്ക് ആശംസകൾ ഉണ്ടാകട്ടെ.

തേനൈവമുക്താഃ പ്രത്യൂചുഃ രുദ്രമാദ്യന്ത്രിശൂലിനമ്। യഥാജ്ഞാപയസേ ദേവ തഥാ തദ്വൈ ഭവിഷ്യതി ।। ൨൫.

അങ്ങനെ രുദ്രനു ദേവന്മാർ മറുപടി പറഞ്ഞു: 'പ്രഭോ, നിങ്ങൾ ആജ്ഞാപിച്ചതുപോലെ തന്നെയാകും.'

അനുമാന്യ മഹാദേവം പ്രജാനാം പതയസ്തദാ। ഊചുര്ദക്ഷം മഹാത്മാനം ഭവാന് ശ്രേഷ്ഠഃ പ്രജാപതിഃ। ത്വാം പുരസ്കൃത്യ ഭദ്രന്തേ പ്രജാഃ സ്രക്ഷ്യാമഹേ വയമ് ।। ൨൫.

മഹാദേവനോട് അനുമതി വാങ്ങിയ ശേഷം, ജീവികളുടെ അധിപന്മാർ മഹാത്മാവായ ദക്ഷനോടു പറഞ്ഞു: 'നീയാണ് ഏറ്റവും ഉത്തമനായ പ്രജാപതി. നിനക്ക് മുന്നിൽ നിൽക്കുമ്പോൾ, നിന്റെ ക്ഷേമത്തിനായി, ഞങ്ങൾ സൃഷ്ടി നടത്തും.'

ഏവമസ്ത്വിതി വൈ ദക്ഷഃ പ്രത്യപദ്യത ഭാഷിതമ്। തൈഃ സഹ സ്രഷ്ടുമാരേഭേ പ്രജാകാമഃ പ്രജാപതിഃ। സര്ഗസ്ഥിതേ തതഃ സ്ഥാണൌ ബ്രഹ്മാ സര്ഗമഥാസൃജത് ।। ൨൫.

ദക്ഷൻ പറഞ്ഞു: 'അങ്ങനെയാകട്ടെ,' എന്നും അവരുടെ വാക്ക് അംഗീകരിച്ചു. പ്രജകൾക്കായി ആഗ്രഹിച്ച ദക്ഷൻ അവരോടൊപ്പം ചേർന്ന് സൃഷ്ടി ആരംഭിച്ചു. പിന്നെ സൃഷ്ടി നിലനിൽക്കുമ്പോൾ, ബ്രഹ്മാവ് സ്ഥംഭത്തിൽ സൃഷ്ടി നടത്തി.

അഥാസ്യ സപ്തമേഽതീതേ കല്പേ വൈ സമ്ബഭൂവതുഃ। ഋഭുഃ സനത്കുമാരശ്ച തപോ ലോകനിവാസിനൌ। തതൌ മഹര്ഷീനന്യാന് സ മാനസാനസൃജത് പ്രഭുഃ ।। ൨൫.

ഏഴാമത്തെ കല്പം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ, ഋഭുവും സനത്കുമാരനും, ലോകങ്ങളിൽ വസിക്കുന്ന തപസ്സുകാരും ജനിച്ചു. പിന്നെ ഭഗവാൻ മനസ്സിൽ നിന്നു ജനിച്ച മറ്റു മഹർഷിമാരെയും സൃഷ്ടിച്ചു.

അഹോ വിസ്മയനീയാനി രഹസ്യാനി മഹാമതേ। ത്വയോക്താനി യഥാതത്ത്വം ലോകാനുഗ്രഹകാരണാത് ।। ൨൬.

അയ്യോ, മഹാമതിയുള്ളവനേ, ലോകക്ഷേമത്തിനായി നീ യഥാർത്ഥത്തിൽ പറഞ്ഞ ഈ രഹസ്യങ്ങൾ എത്ര അത്ഭുതകരമാണ്!

തത്ര വൈ സംശയോ മഹ്യമവതാ (വാ) രേഷു ശൂലിനഃ। കിം കാരണം മഹാദേവഃ കലിം പ്രാപ്യ സുദാരുണമ്। ഹിത്വാ യുഗാനി പൂര്വാണി അവതാരം കരോതി വൈ ।। ൨൬.

എന്നാൽ, ത്രിശൂലം കൈവശമുള്ള മഹാദേവന്റെ അവതാരങ്ങളെ കുറിച്ച് എനിക്ക് സംശയമുണ്ട്. മഹാദേവൻ മുൻകാലങ്ങളെയെല്ലാം വിട്ട്, ഈ ഭയങ്കരമായ കലിയുഗത്തിൽ എന്തുകൊണ്ടാണ് അവതാരം എടുക്കുന്നത്?

അസ്മിന്മന്വന്തരേ ചൈവ പ്രാപ്തേ വൈവസ്വതേ പ്രഭോ। അവതാരം കഥഞ്ചക്രേ ഏതദിച്ഛാമി വേദിതുമ് ।। ൨൬.

ഈ വൈവസ്വത മന്വന്തരത്തിൽ, ഭഗവൻ എങ്ങനെ അവതാരം എടുത്തു എന്നതും ഞാൻ അറിയാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു.

ന തേഽസ്ത്യവിദിതം കിഞ്ചിദിഹ ലോകേ പരത്ര ച। ഭക്താനാമുപദേശാര്ഥം വിനയാത് പൃച്ഛതോ മമ। കഥയസ്വ മഹാപ്രാജ്ഞ യദി ശ്രാവ്യം മഹാമതമ് ।। ൨൬.

ഈ ലോകത്തും പരലോകത്തും നിനക്കറിയാത്തത് ഒന്നുമില്ല. ഭക്തന്മാർക്ക് ഉപദേശത്തിനായി, വിനയത്തോടെ ഞാൻ ചോദിക്കുന്നതിനാൽ, മഹാപണ്ഡിതനേ, ഈ മഹത്തായ സത്യം പറയൂ, അത് കേൾക്കാൻ യോജിച്ചതാണെങ്കിൽ.

ഏവം പൃഷ്ടോഽഥ ഭഗവാന് വായുര്ലോകഹിതേ രതഃ। ഇദമാഹ മഹാതേജാ വായുര്ലോകനമസ്കൃതഃ ।। ൨൬.

അങ്ങനെ ചോദിച്ചപ്പോൾ, ലോകക്ഷേമത്തിൽ മനസ്സുള്ള മഹാതേജസ്വിയായ വായു ഭഗവാൻ, ലോകങ്ങൾ വണങ്ങുന്നവൻ, ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു.

ഏതദ്ഘുപ്തതമം ലോകേ യന്മാന്ത്വം പരിപൃച്ഛസി। തത്സര്വം ശ്രൃണു ഗാധേയ ഉച്യമാനം യഥാക്രമമ് ।। ൨൬.

ലോകത്തിൽ ഏറ്റവും രഹസ്യമായതാണീ നീ എന്നോടു ചോദിക്കുന്നത്. ഗാധിയുടെ പുത്രനേ, എല്ലാം ക്രമമായി ഞാൻ പറയുന്നതു കേൾക്കൂ.

പുരാ ഹ്യേകാര്ണവേ വൃത്തേ ദിവ്യേ വര്ഷസഹസ്രകേ। സ്രഷ്ടുകാമഃ പ്രജാ ബ്രഹ്മാ ചിന്തയാമാസ ദുഃശിതഃ ।। ൨൬.

പണ്ടെ, ഏകാർണവത്തിൽ ആയിരം ദിവ്യവർഷങ്ങൾ കഴിഞ്ഞപ്പോൾ, ബ്രഹ്മാവ് സൃഷ്ടിക്കാനാഗ്രഹിച്ച്, മനസ്സിൽ വിഷമത്തോടെ ആലോചിച്ചു.

തസ്യ ചിന്തയമാനസ്യ പ്രാദുര്ഭൂതഃ കുമാരകഃ। ദിവ്യഗന്ധഃ സുധാപേക്ഷീ ദിവ്യാം ശ്രുതിമുദീരയന് ।। ൨൬.

അവൻ അങ്ങനെ ആലോചിച്ചിരിക്കുമ്പോൾ, ദിവ്യസൗരഭമുള്ള, അമൃതം ആഗ്രഹിക്കുന്ന, ദിവ്യശബ്ദം ഉച്ചരിക്കുന്ന ഒരു ബാലൻ അവിടെ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു.

അശബ്ദസ്പര്ശരൂപാന്താമഗന്ധാം രസവര്ജ്ജിതാമ്। ശ്രുതിം ഹ്യുദീരയന് ദേവോ യാമവിന്ദച്ചതുര്മ്മുഖഃ ।। ൨൬.

ശബ്ദം, സ്പർശം, രൂപം, ഗന്ധം, രസം എന്നിവയൊന്നുമില്ലാത്ത ഒരു ശബ്ദം ദേവൻ ഉച്ചരിച്ചപ്പോൾ, അതാണ് ചതുരാനനൻ അറിഞ്ഞത്.

തതസ്തു ധ്യാനസംയുക്തസ്തപ ആസ്ഥായ ഭൈരവമ്। ചിന്തയാമാസ മനസാ ത്രിതയം കോഽന്വയന്ത്വിതി ।। ൨൬.

അതിനുശേഷം, ധ്യാനത്തിൽ ലീനനായ ബ്രഹ്മാവ് ഭയങ്കരമായ തപസ്സിൽ ഏർപ്പെട്ടു. മനസ്സിൽ ചിന്തിച്ചു: 'ആ മൂന്നു ലോകങ്ങളിലുമെല്ലാം വ്യാപിച്ചിരിക്കുന്നത് ആരാണ്?'

തസ്യ ചിന്തയമാനസ്യ പ്രാദുര്ഭൂതം തദക്ഷരമ്। അശബ്ദസ്പര്ശരൂപഞ്ച രസഗന്ധവിവര്ജ്ജിതമ് ।। ൨൬.

അവൻ അങ്ങനെ ആലോചിച്ചിരിക്കുമ്പോൾ, ശബ്ദം, സ്പർശം, രൂപം, രസം, ഗന്ധം എന്നിവയൊന്നുമില്ലാത്ത അക്ഷരം അവിടെ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു.

അഥോത്തമം സ ലോകേഷു സ്വമൂര്ത്തിഞ്ചാപി പശ്യതി। ധ്യായന്വൈ സ തദാ ദേവമഥൈനം പശ്യതേ പുനഃ ।। ൨൬.

അപ്പോൾ, ലോകങ്ങളിൽ തന്റെ ഉത്തമമായ രൂപം ബ്രഹ്മാവ് കണ്ടു; ധ്യാനത്തിൽ ആ ദേവനെ വീണ്ടും അവൻ ദർശിച്ചു.

തം ശ്വേതമഥ രക്തഞ്ച പീതം കൃഷ്ണം തദാ പുനഃ। വര്ണസ്ഥം തത്ര പശ്യേത ന സ്ത്രീ ന ച നപുംസകമ് ।। ൨൬.

അവിടെ ആദ്യം വെള്ളയും, പിന്നെ ചുവപ്പും, മഞ്ഞയും, കറുപ്പും എന്ന് നിറങ്ങളായി അതിനെ കാണാം; അതിന് നിറം മാത്രമേയുള്ളൂ, സ്ത്രീയോ നപുംസകവുമല്ല.

തത്സര്വം സുചിരം ജ്ഞാത്വാ ചിന്തയന് ഹി തദക്ഷരമ് । തസ്യ ചിന്തയമാനസ്യ കണ്ഠാദുത്തിഷ്ഠതേഽക്ഷരഃ ।। ൨൬.

അവയെല്ലാം ദീർഘകാലം മനസ്സിലാക്കി, ആ അക്ഷരത്തെ ധ്യാനിച്ചാൽ, ധ്യാനിക്കുന്നവന്റെ കഴുത്തിൽ നിന്ന് ആ അക്ഷരം ഉയിർന്നു വരും.

ഏകമാത്രോ മഹാഘോഷഃ ശ്വേതവര്ണഃ സുനിര്മലഃ। സ ഓങ്കാരോ ഭവേദ്വേദഃ അക്ഷരം വൈ മഹേശ്വരഃ ।। ൨൬.

അത് ഏകമായ അളവിൽ, മഹത്തായ ശബ്ദത്തോടെ, വെള്ള നിറത്തിൽ, പൂർണ്ണമായും വിശുദ്ധമാണ്; അതാണ് ഓം എന്ന അക്ഷരം, അതാണ് വേദം, ആ അക്ഷരമാണ് മഹേശ്വരൻ.

തതശ്ചിന്തയമാനസ്യ ത്വക്ഷരം വൈ സ്വയമ്ഭുവഃ। പ്രാദുര്ഭൂതന്തു രക്തന്തു സ ദേവഃ പ്രഥമഃ സ്മൃതഃ ।। ൨൬.

പിന്നീട് ധ്യാനിക്കുന്നവനിൽ സ്വയം ജനിച്ച അക്ഷരം പ്രത്യക്ഷമാകുന്നു; അതു ചുവപ്പാണ്, ആ ദേവനാണ് ആദിയായി ഓർക്കപ്പെടുന്നത്.

ഋഗ്വേദം പ്രഥമം തസ്യ ത്വഗ്നിമീളേ പുരോഹിതമ്। ഏതാം ദൃഷ്ട്വാ ഋചം ബ്രഹ്മാ ചിന്തയാമാസ വൈ പുനഃ। തദക്ഷരം മഹാതേജാഃ കിമേതദിതി ലോകകൃത് ।। ൨൬.

അവനു ആദ്യം ഋഗ്വേദം, 'അഗ്നിയെ ഞാൻ സ്തുതിക്കുന്നു, പുരോഹിതനായി' എന്നത്; ആ ഋച് കണ്ടു ബ്രഹ്മാവു വീണ്ടും ചിന്തിച്ചു: 'ലോകങ്ങളെ സൃഷ്ടിക്കുന്നവനേ, ഈ അക്ഷരം എന്താണ്, മഹത്തായ പ്രകാശമുള്ളതേ?'

തസ്യ ചിന്തയമാനസ്യ തസ്മിന്നഥ മഹേശ്വരഃ । ദ്വിമാത്രമക്ഷരം ജജ്ഞേ ഈശിത്വേന ദ്വിമാത്രികമ് ।। ൨൬.

അവൻ ധ്യാനിക്കുമ്പോൾ മഹേശ്വരൻ രണ്ടു അളവുള്ള അക്ഷരം സൃഷ്ടിച്ചു; അവന്റെ ശക്തിയാൽ അത് ഇരട്ടിയായി.