വായുപുരാണമ്

ഊചതുശ്വൈവ വചനം ഭക്ഷ്യോ വൈ നൌ ഭവിഷ്യസി । ഏവമുക്ത്വാ തു തൌ തസ്മിന്നന്തര്ദ്ധാനം ഗതാവുഭൌ ।। ൨൫.

അവർ പറഞ്ഞു: 'നീ ഞങ്ങളുടെ ആഹാരമായിരിക്കും.' അങ്ങനെ പറഞ്ഞ്, ഇരുവരും അവിടെ നിന്ന് അപ്രത്യക്ഷരായി.

ദാരുണന്തു തയോര്ഭാവം ജ്ഞാത്വാ പുഷ്കരസമ്ഭവഃ । മാഹാത്മ്യം ചാത്മനോ ബുദ്ധ്വാ വിജ്ഞാതുമുപചക്രമേ ।। ൨൫.

അവരുടെ ഭയങ്കരമായ സ്വഭാവം മനസ്സിലാക്കി, താമരയിൽ ജനിച്ചവൻ തന്റെ മഹത്വം തിരിച്ചറിഞ്ഞ്, അതിന്റെ അർത്ഥം അന്വേഷിക്കാൻ തുടങ്ങി.

കര്ണികാഘടനം ഭൂയോ നാഭ്യജാനാദ്യദാ ഗതിമ്। തതഃ സ പദ്മനാലേന അവതീര്യ്യ രസാതലമ്। കൃഷ്ണാജിനോത്തരാസങ്ഗന്ദദൃശേഽന്തര്ജലേ ഹരിമ് ।। ൨൫.

കർണികയുടെ വഴി മനസ്സിലാക്കാൻ കഴിയാതെ, താമരയുടെ തണ്ടിലൂടെ അവൻ അടിയിലേക്കിറങ്ങി. അവിടെ വെള്ളത്തിനകത്ത് കൃഷ്ണമൃഗചർമ്മം ധരിച്ച ഹരിയെ കണ്ടു.

സ ച തം ബോധയാമാസ വിബുദ്ധം ചേദമബ്രവീത് । ഭൂതേഭ്യോ മേ ഭയം ദേവ ത്രായസ്വോത്തിഷ്ഠ ശങ്കുരു ।। ൨൫.

അവനെ ഉണർത്തി, ഉണർന്നവനോടു പറഞ്ഞു: "ദേവാ, ഭൂതങ്ങളിൽ നിന്നു എനിക്ക് ഭയം ഉണ്ട്. എന്നെ രക്ഷിക്കണം, എഴുന്നേൽക്കണം, കരുതണം."

തതഃ സ ഭഗവാന് വിഷ്ണുഃ സപ്രഹാസമരിന്ദമഃ। ന ഭേതവ്യം ന ഭേതവ്യമിത്യുവാച മുനിഃ സ്വയമ് ।। ൨൫.

അപ്പോൾ ശത്രുക്കളെ കീഴടക്കുന്ന വിശ്ണു ഭഗവാൻ മൃദുലമായ പുഞ്ചിരിയോടെ, സ്വയം അതി മഹർഷിയോടു പറഞ്ഞു: "ഭയപ്പെടേണ്ട, ഭയപ്പെടേണ്ട."

തസ്മാത്പൂര്വം ത്വയാ ചോക്തം ഭൂതേഭ്യോ മേ മഹദ്ഭയമ്। തസ്മാദ്ഭൂതാദിവാക്യൈസ്തൌ ദൈത്യൌ ത്വം നാശയിഷ്യസി ।। ൨൫.

ഇതിനു മുമ്പ് നീ ഭൂതങ്ങളിൽ നിന്നുള്ള വലിയ ഭയം എന്നോട് പറഞ്ഞിരുന്നു. അതുകൊണ്ട്, ഭൂതങ്ങളെ കുറിച്ചുള്ള വാക്കുകൾകൊണ്ട് നീ ആ രണ്ട് ദാനവന്മാരെയും നശിപ്പിക്കും.

ഭൂര്ഭൂവഃസ്വസ്തതോ ദേവം വിവിശുസ്തമയോനിജമ് । തതഃ പ്രദക്ഷിണം കൃത്വാ തമേവാസീനമാഗതമ് ।। ൨൫.

അതിന് ശേഷം ഭൂ, ഭുവ, സ്വഃ എന്നിങ്ങനെയുള്ളവർ ആ സ്വയംജനിച്ച ദൈവനിൽ പ്രവേശിച്ചു. അവനെ ചുറ്റി പ്രദക്ഷിണം നടത്തി, അവിടെ ഇരുന്നവനടുത്തെത്തി.

ഗതേ തസ്മിംതതോഽനന്ത ഉദ്ഗീര്യ ഭ്രാതരൌ മുഖാത്। വിഷ്ണും ജിഷ്ണുഞ്ച പ്രോവാച ബ്രഹ്മാണമഭിരക്ഷതാമ്। മധുകൈടഭയോര്ജ്ഞാത്വാ തയോരാഗമനം പുനഃ ।। ൨൫.

അവർ പോയതിനു ശേഷം അനന്തൻ തന്റെ വായിൽ നിന്ന് ആ സഹോദരന്മാരെ പുറത്തുവിട്ടു. വിശ്ണുവിനോടും ജിഷ്ണുവിനോടും പറഞ്ഞു: "ബ്രഹ്മാവിനെ രക്ഷിക്കണം," മധു-കൈടഭന്മാരുടെ വരവ് വീണ്ടും മനസ്സിലാക്കി.

ചക്രാതേ രൂപ സാദൃശ്യം വിഷ്ണോര്ജിഷ്ണോശ്ച സത്തമൌ। കൃതസാദൃശ്യരൂപൌ തൌ താവേവാഭിമുഖൌ സ്ഥിതൌ ।। ൨൫.

ആ രണ്ട് ഉത്തമന്മാർ വിശ്ണുവിനെയും ജിഷ്ണുവിനെയും പോലെ രൂപം എടുത്തു. ഒരേപോലെയുള്ള രൂപം ധരിച്ച് അവർ നേരെ മുന്നിൽ നിന്നു.

തതസ്തൌ പ്രോചതുര്ദ്ദൈത്യൌ ബ്രഹ്മാണം ദാരുണം വചഃ। അസ്മാകം യുധ്യമാനാനാം മധ്യേ വൈ പ്രാശ്നികോ ഭവ ।। ൨൫.

അപ്പോൾ ആ രണ്ട് ദാനവന്മാർ ബ്രഹ്മാവിനോട് കടുത്ത വാക്കുകൾ പറഞ്ഞു: "ഞങ്ങൾ യുദ്ധം ചെയ്യുമ്പോൾ നീ ഞങ്ങളുടെ മദ്ധ്യത്തിൽ വിധികർത്താവാകണം."

തതസ്തൌ ജലമാവിശ്യ സംസ്തമ്ഭ്യാപഃ സ്വമായയാ । ചക്രതുസ്തുമുലം യുദ്ധം യസ്യ യേനേപ്സിതം തദാ ।। ൨൫.

അവർ വെള്ളത്തിൽ കയറി, തങ്ങളുടെ മായയാൽ വെള്ളം അടക്കി, ഇരുവരും ആഹ്ലാദത്തോടെ വിജയത്തിനായി ഉഗ്രമായ യുദ്ധം നടത്തി.

തേഷാന്തു യുധ്യമാനാനാം ദിവ്യം വര്ഷശതങ്ഗതമ്। ന ച യുദ്ധമദോത്സേകോ ഹ്യന്യോന്യം സംന്യവര്ത്തത ।। ൨൫.

അവർ ദിവ്യമായ നൂറു വർഷം യുദ്ധം ചെയ്തിട്ടും, ആ യുദ്ധത്തിൽ ഒരുവനും വിജയിച്ചില്ല, ഒരുവനും പിന്മാറിയില്ല.

ലക്ഷണദ്വയസംസ്ഥാനാദ്രൂപവന്തൌ സ്ഥിതേങ്ഗിതൌ। സാദൃശ്യാദ്വ്യാകുലമനാ ബ്രഹ്മാ ധ്യാനമുപാഗമത് ।। ൨൫.

രൂപത്തിലും ചലനത്തിലും ഒരുപോലെയായിരുന്നതിനാൽ, ബ്രഹ്മാവിന് മനസ്സ് ആശങ്കയായി, അവൻ ധ്യാനത്തിൽ പ്രവേശിച്ചു.

സ തയോരന്തരം ബുദ്ധ്വാ ബ്രഹ്മാ ദിവ്യേന ചക്ഷുഷാ। പദ്മകേസരജം സൂക്ഷ്മം ബബന്ധ കവചന്തയോഃ। ആമേഖലഞ്ച ഗാത്രഞ്ച തതോ മന്ത്രമുദാഹരത് ।। ൨൫.

ദിവ്യദൃഷ്ടിയാൽ അവരിൽ വ്യത്യാസം കണ്ട ബ്രഹ്മാവു താമരപ്പൊടിയിൽ നിന്ന് സൂക്ഷ്മമായ ഒരു കാവചം ഉണ്ടാക്കി, അവരുടേത് ശരീരത്തിൽ കെട്ടി, പിന്നെ മന്ത്രം ഉച്ചരിച്ചു.

ജപതസ്ത്വഭവത്കന്യാ വിശ്വരൂപസമുത്ഥിതാ। പദ്മേന്ദുവദനപ്രഖ്യാ പദ്മഹസ്താ ശുഭാ സതീ। താം ദൃഷ്ട്വാ വ്യഥിതൌ ദൈത്യൌ ഭയാദ്വര്ണവിവര്ജ്ജിതൌ ।। ൨൫.

അവൻ ജപം നടത്തുമ്പോൾ, സർവ്വരൂപങ്ങളുമായി ഒരു കന്യക ഉദിച്ചുവന്നു. താമരയും ചന്ദ്രനുമെന്നപോലെ മുഖം, താമര കൈയിൽ, ശുഭയും സതിയും ആയ അവളെ കണ്ടപ്പോൾ ആ രണ്ട് ദാനവന്മാർ ഭയത്താൽ നിറം നഷ്ടപ്പെട്ടു.

തതഃ പ്രോവാച താം കന്യാം ബ്രഹ്മാ മധുരയാ ഗിരാ। കാഽത്ര ത്വമവഗന്തവ്യാ ബ്രൂഹി സത്യമനിന്ദിതേ ।। ൨൫.

അപ്പോൾ ബ്രഹ്മാവ് മധുരമായ വാക്കുകളിൽ ആ കന്യയോട് ചോദിച്ചു: "ഇവിടെ നീ ആരാണ്? നിനക്ക് അറിയപ്പെടണം. സത്യം പറയൂ, നിഷ്കളങ്കയേ."

സാമ്നാ സംപൂജ്യ സാ കന്യാ ബ്രഹ്മാണം പ്രാഞ്ജലിസ്തദാ । മോഹിനീം വിദ്ധി മാം മായാം വിഷ്ണോഃ സന്ദേശകാരിണീമ് ।। ൨൫.

സൗമ്യമായ വാക്കുകളോടെ, കയ്യുകൾ കൂട്ടി ബ്രഹ്മാവിനെ ആദരിച്ചു, ആ കന്യക പറഞ്ഞു: "നീ എന്നെ മോഹിനിയെന്നായി അറിയണം. ഞാൻ വിഷ്ണുവിന്റെ മായയുടെ ദൂതിയാണ്."

ത്വയാ സങ്കീര്ത്ത്യമാനാഽഹം ബ്രഹ്മന് പ്രാപ്താ ത്വരായുതാ। അസ്യാഃ പ്രീതമനാ ബ്രഹ്മാ ഗൌണം നാമ ചകാര ഹ ।। ൨൫.

നീ എന്നെ വിളിച്ചതിനാൽ, ബ്രഹ്മാവേ, ഞാൻ വേഗത്തിൽ എത്തി. അവളിൽ സന്തോഷംകൊണ്ടു ബ്രഹ്മാവ് അവൾക്ക് ഒരു ഉപനാമം നൽകി.

മയാ ച വ്യാഹൃതാ യസ്മാത്ത്വഞ്ചൈവ സമുപസ്ഥിതാ। മഹാവ്യാഹൃതിരിത്യേവ നാമ തേ വിചരിഷ്യതി ।। ൨൫.

നീ എന്നെ വിളിച്ചു, ഞാൻ പ്രത്യക്ഷമായതിനാൽ, മഹാവ്യാഹൃതി എന്ന പേരിൽ നീ അറിയപ്പെടും.

ഉത്ഥിതാ ച ശിരോ ഭിത്ത്വാ സാവിത്രീ തേന ചോച്യതേ। ഏകാനംശാത്തു യസ്മാത്ത്വമനേകാംശാ ഭവിഷ്യസി ।। ൨൫.

അവളുടെ തല ഉയർന്ന് പുറത്ത് വന്നപ്പോൾ, അവളെ സാവിത്രി എന്നു വിളിച്ചു. നീ ഒരൊറ്റ ഭാഗം മാത്രമല്ലാത്തതിനാൽ, പല ഭാഗങ്ങളായി മാറും എന്ന് അവൻ പറഞ്ഞു.

ഗൌണാനി താവദേതാനി കര്മജാന്യപരാണി ച। നാമാനി തേ ഭവിഷ്യന്തി മത്പ്രസാദാത് ശുഭാനനേ ।। ൨൫.

നിന്റെ നല്ല മുഖത്തേയ്ക്കു എന്റെ അനുഗ്രഹത്താൽ, നിന്റെ പ്രവൃത്തികളാൽ ഉണ്ടാകുന്ന മറ്റു പേരുകളും ഗൗണപേരുകളും നിനക്കു ലഭിക്കും.

തതസ്തൌ പീഡ്യമാനൌ തു വരമേനമയാചതാമ്। അനാവൃതം നൌ മരണം പുത്രത്വഞ്ച ഭവേത്തവ ।। ൨൫.

അവരെ ഇരുവരെയും കഷ്ടപ്പെടുമ്പോൾ, അവർ ഒരു വരം ചോദിച്ചു: ഞങ്ങളുടെ മരണവും മറഞ്ഞിരിക്കരുത്, നീ ഞങ്ങളുടെ മകനാകണം.

തഥേത്യുക്ത്വാ തതസ്തൂര്ണമനയത് യമസാദനമ്। അനയത് കൈടഭം വിഷ്ണുര്ജിഷ്ണുശ്ചാപ്യനയന്മധുമ് ।। ൨൫.

അങ്ങനെ എന്നു സമ്മതിച്ച്, അവൻ അവരെ ഉടൻ യമന്റെ വാസസ്ഥലത്തേക്ക് കൊണ്ടുപോയി. വിഷ്ണു കൈടഭനെ എടുത്തു, ജിഷ്ണു മധുവിനെയും അങ്ങനെ തന്നെ എടുത്തു.

ഏവന്തൌ നിഹതൌ ദൈത്യൌ വിഷ്ണുനാ ജിഷ്ണുനാ സഹ। പ്രീതേന ബ്രഹ്മണാ ചാഥ ലോകാനാം ഹിതകാമ്യയാ ।। ൨൫.

അങ്ങനെ വിഷ്ണുവും ജിഷ്ണുവും ചേർന്ന് ആ രണ്ട് ദൈത്യന്മാരെയും സംഹരിച്ചു. ലോകങ്ങളുടെ ക്ഷേമം ആഗ്രഹിച്ച് ബ്രഹ്മാവും സന്തോഷിച്ചു.

പുത്രത്വമീശേന യഥാ ഹ്യാത്മാ ദത്തോ നിബോധത। വിഷ്ണുനാ ജിഷ്ണുനാ സാര്ദ്ധം മധുകൈടഭയോസ്തഥാ। സമ്പരായേ വ്യതിക്രാന്തേ ബ്രഹ്മാ വിഷ്ണുമഭാഷത ।। ൨൫.

പ്രഭുവിന്റെ അനുഗ്രഹത്തിൽപെട്ടു പുത്രത്വം ലഭിച്ചത് എങ്ങനെ എന്നത് കേൾക്കൂ. അങ്ങനെ തന്നെ വിഷ്ണുവും ജിഷ്ണുവും ചേർന്ന് മധുവിനും കൈടഭനുമും പുത്രത്വം നൽകി. യുദ്ധം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ ബ്രഹ്മാവ് വിഷ്ണുവിനോട് പറഞ്ഞു.

അദ്യ വര്ഷശതം പൂര്ണം സമയഃ പ്രത്യുപസ്ഥിതഃ। സംക്ഷേപസംപ്ലവങ്ഘോരം സ്വസ്ഥാനം യാമി ചാപ്യഹമ് ।। ൨൫.

ഇപ്പോൾ നൂറുവർഷം പൂര്‍ത്തിയായി, നിശ്ചയിച്ച സമയവും എത്തിയിരിക്കുന്നു. ഈ ഭയങ്കരമായ സംഹാരം കഴിഞ്ഞ് ഞാൻ എന്റെ സ്ഥലത്തേക്ക് പോകുന്നു.

സ തസ്യ വചസാ ദേവഃ സംഹാരമകരോത്തദാ। മഹീം നിസ്ഥാവരാം കൃത്വാ പ്രകൃതിസ്ഥാംശ്ച ജങ്ഗമാന് ।। ൨൫.

അവന്റെ വാക്ക് കേട്ട ദൈവം അപ്പോൾ സംഹാരം നടത്തി: ഭൂമിയെ അചഞ്ചലമായതിൽ നിന്ന് ശൂന്യമാക്കി, ചലിക്കുന്ന ജീവികളെ അവരുടെ സ്വഭാവസ്ഥയിലേക്ക് മടക്കി.

യദി ഗോവിന്ദ ഭദ്രന്തേ ക്ഷിപ്തസ്തേ യാദസാം പതിഃ। ബ്രൂഹി യത് കരണീയം സ്യാന്മയാ തേ ലക്ഷ്മിവര്ദ്ധന ।। ൨൫.

ഗോവിന്ദാ, നിനക്ക് സുഖമാണെങ്കിൽ, ജലങ്ങളുടെ അധിപൻ താഴെ വീണിരിക്കുന്നു. ലക്ഷ്മിയെ വർദ്ധിപ്പിക്കുന്നവനേ, ഞാൻ നിനക്കായി എന്ത് ചെയ്യണം എന്ന് പറയൂ.

ബാഢം ശ്രൃണു ഹേമാഭ പദ്മയോനേ വചോ മമ । പ്രസാദോ യസ്ത്വയാ ലബ്ധ ഈശ്വരാത് പുത്രലിപ്സയാ ।। ൨൫.

പൊന്നുപോലുള്ളവനേ, കമലത്തിൽ ജനിച്ചവനേ, എന്റെ വാക്കുകൾ കേൾക്കൂ: പുത്രലാഭം ആഗ്രഹിച്ച് നീ പ്രഭുവിൽ നിന്ന് ലഭിച്ച അനുഗ്രഹം—