വായുപുരാണമ്

പ്രകാശഞ്ചാപ്രകാശഞ്ച ജങ്ഗമം സ്ഥാവരഞ്ച യത് । വിശ്വരൂപമിദം സര്വ്വം രുദ്രനാരായണാത്മകമ് ।। ൨൫.

പ്രകാശമുള്ളതും പ്രകാശമില്ലാത്തതും, ചലിക്കുന്നതും അചലവുമായ ഈ സർവ്വം, ഈ വിശ്വരൂപം, രുദ്രനും നാരായണനും ചേർന്നതാണ്.

അഹമഗ്നിര്ഭവാന് സോമോ ഭവാന് രാത്രിരഹം ദിനമ്। ഭവാനൃതമഹം സത്യം ഭവാന് ക്രതുരഹം ഫലമ് ।। ൨൫.

ഞാൻ അഗ്നിയാണ്, നീ സോമൻ; നീ രാത്രിയാണ്, ഞാൻ പകലാണ്; നീ സത്യമാണ്, ഞാൻ സത്യം; നീ യാഗം, ഞാൻ അതിന്റെ ഫലം.

ഭവാന് ജ്ഞാനമഹം ജ്ഞേയം യജ്ജപിത്വാ സദാ ജനാഃ । മാം വിശന്തി ത്വയി പ്രീതേ ജനാഃ സുകൃതകാരിണഃ। ആവാഭ്യാം സഹിതാ ചൈവ ഗതിര്നാന്യാ യുഗക്ഷയേ ।। ൨൫.

നീ ജ്ഞാനമാണ്, ഞാൻ അറിയേണ്ടത്; എപ്പോഴും ആരാധിക്കുന്നവർ എന്നിൽ ലയിക്കും. നീ സന്തുഷ്ടനാകുമ്പോൾ, സത്കർമ്മം ചെയ്യുന്നവർ എന്നിൽ പ്രവേശിക്കും; കാലാവസാനത്തിൽ ഞങ്ങൾ രണ്ടുപേരോടൊപ്പം ഒഴിയുന്ന മറ്റൊരു മാർഗ്ഗമില്ല.

ആത്മാനം പ്രകൃതിം വിദ്ധി മാം വിദ്ധി പുരുഷം ശിവമ്। ഭവാനര്ദ്ധശരീരം മേ ത്വഹന്തവ യഥൈവ ച ।। ൨൫.

നീ സ്വയം പ്രകൃതിയെന്നറിയുക, എന്നെ ശിവനായ പുരുഷനെന്നറിയുക. നീ എന്റെ ശരീരത്തിന്റെ പാതിയാണ്, ഞാൻ നിന്റെ ശരീരത്തിന്റെ പാതിയാണതുപോലെ.

വാമപാര്ശ്വമഹമ്മഹ്യം ശ്യാമം ശ്രീവത്സലക്ഷണമ് । ത്വഞ്ച വാമേതരം പാര്ശ്വം ത്വഹം വൈ നീലലോഹിതഃ ।। ൨൫.

ഞാൻ ഇടതുഭാഗമാണ്, കറുത്തും ശ്രീവത്സചിഹ്നമുള്ളതും; നീ വലതുഭാഗമാണ്, ഞാൻ നീലവും ചുവപ്പുമാണ്.

ത്വഞ്ച മേ ഹ്വദയം വിഷ്ണോ തവ ചാഹം ഹൃദി സ്ഥിതഃ। ഭവാന് സര്വ്വസ്യ കാര്യസ്യ കര്ത്താഹമധിദൈവതമ് ।। ൨൫.

വിഷ്ണുവേ, നീ എന്റെ ഹൃദയമാണ്, ഞാൻ നിന്റെ ഹൃദയത്തിൽ വസിക്കുന്നു. സർവ്വ പ്രവർത്തികളുടെയും നിർവാഹകൻ നീയാണു, ഞാൻ അതിന്റെ മുഖ്യദേവത.

തദേഹി സ്വസ്തി തേ വത്സ ഗമിഷ്യാമ്യമ്ബുദപ്രഭ। ഏവമുക്ത്വാ ഗതോ വിഷ്ണോര്ദേവോഽന്തര്ദ്ധാനമീശ്വരഃ ।। ൨൫.

എങ്കിൽ, മകനേ, നിനക്ക് ആശംസകൾ; സമുദ്രപ്രഭനേ, ഞാൻ പോകുന്നു. അങ്ങനെ പറഞ്ഞ്, ദേവൻ വിഷ്ണുവിന്റെ കാഴ്ചയിൽ നിന്ന് അപ്രത്യക്ഷനായി.

തതഃ സോഽന്തര്ഹിതേ ദേവേ സംപ്രഹൃഷ്ടസ്തദാ പുനഃ। അശേത ശയനേ ഭൂപ പ്രവിശ്യാന്തര്ജലേ ഹരിഃ ।। ൨൫.

അപ്പോൾ ദേവൻ അപ്രത്യക്ഷനായപ്പോൾ, ഹരി അത്യന്തം സന്തോഷത്തോടെ ജലത്തിൽ കടന്ന് തന്റെ ശയ്യയിൽ കിടന്നു, രാജാവേ.

തം പദ്മം പദ്മഗര്ഭാഭം പദ്മാക്ഷഃ പദ്മസമ്ഭവഃ। സമ്പ്രഹൃഷ്ടമനാ ബ്രഹ്മാ ഭേജേ ബ്രാഹ്മം തദാസനമ് ।। ൨൫.

പദ്മത്തിൽ നിന്നും ജനിച്ച, പദ്മംപോലെയുള്ള, പദ്മാക്ഷനായ ബ്രഹ്മാവ്, അത്യന്തം സന്തോഷത്തോടെ ബ്രാഹ്മാസനത്തിൽ ഇരുന്നു.

അഥ ദീര്ഘണ കാലേന തത്രാപ്യപ്രതിമാവുഭൌ। മഹാബലൌ മഹാസത്ത്വൌ ഭ്രാതരൌ മധുകൈടഭൌ ।। ൨൫.

അതിനുശേഷം, ദീർഘകാലം കഴിഞ്ഞ്, അവിടെ അപരിമിതമായ ശക്തിയും ധൈര്യവും ഉള്ള, മധു-കൈടഭ എന്ന സഹോദരന്മാർ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു.

ഊചതുശ്വൈവ വചനം ഭക്ഷ്യോ വൈ നൌ ഭവിഷ്യസി । ഏവമുക്ത്വാ തു തൌ തസ്മിന്നന്തര്ദ്ധാനം ഗതാവുഭൌ ।। ൨൫.

അവർ പറഞ്ഞു: 'നീ ഞങ്ങളുടെ ആഹാരമായിരിക്കും.' അങ്ങനെ പറഞ്ഞ്, ഇരുവരും അവിടെ നിന്ന് അപ്രത്യക്ഷരായി.

ദാരുണന്തു തയോര്ഭാവം ജ്ഞാത്വാ പുഷ്കരസമ്ഭവഃ । മാഹാത്മ്യം ചാത്മനോ ബുദ്ധ്വാ വിജ്ഞാതുമുപചക്രമേ ।। ൨൫.

അവരുടെ ഭയങ്കരമായ സ്വഭാവം മനസ്സിലാക്കി, താമരയിൽ ജനിച്ചവൻ തന്റെ മഹത്വം തിരിച്ചറിഞ്ഞ്, അതിന്റെ അർത്ഥം അന്വേഷിക്കാൻ തുടങ്ങി.

കര്ണികാഘടനം ഭൂയോ നാഭ്യജാനാദ്യദാ ഗതിമ്। തതഃ സ പദ്മനാലേന അവതീര്യ്യ രസാതലമ്। കൃഷ്ണാജിനോത്തരാസങ്ഗന്ദദൃശേഽന്തര്ജലേ ഹരിമ് ।। ൨൫.

കർണികയുടെ വഴി മനസ്സിലാക്കാൻ കഴിയാതെ, താമരയുടെ തണ്ടിലൂടെ അവൻ അടിയിലേക്കിറങ്ങി. അവിടെ വെള്ളത്തിനകത്ത് കൃഷ്ണമൃഗചർമ്മം ധരിച്ച ഹരിയെ കണ്ടു.

സ ച തം ബോധയാമാസ വിബുദ്ധം ചേദമബ്രവീത് । ഭൂതേഭ്യോ മേ ഭയം ദേവ ത്രായസ്വോത്തിഷ്ഠ ശങ്കുരു ।। ൨൫.

അവനെ ഉണർത്തി, ഉണർന്നവനോടു പറഞ്ഞു: "ദേവാ, ഭൂതങ്ങളിൽ നിന്നു എനിക്ക് ഭയം ഉണ്ട്. എന്നെ രക്ഷിക്കണം, എഴുന്നേൽക്കണം, കരുതണം."

തതഃ സ ഭഗവാന് വിഷ്ണുഃ സപ്രഹാസമരിന്ദമഃ। ന ഭേതവ്യം ന ഭേതവ്യമിത്യുവാച മുനിഃ സ്വയമ് ।। ൨൫.

അപ്പോൾ ശത്രുക്കളെ കീഴടക്കുന്ന വിശ്ണു ഭഗവാൻ മൃദുലമായ പുഞ്ചിരിയോടെ, സ്വയം അതി മഹർഷിയോടു പറഞ്ഞു: "ഭയപ്പെടേണ്ട, ഭയപ്പെടേണ്ട."

തസ്മാത്പൂര്വം ത്വയാ ചോക്തം ഭൂതേഭ്യോ മേ മഹദ്ഭയമ്। തസ്മാദ്ഭൂതാദിവാക്യൈസ്തൌ ദൈത്യൌ ത്വം നാശയിഷ്യസി ।। ൨൫.

ഇതിനു മുമ്പ് നീ ഭൂതങ്ങളിൽ നിന്നുള്ള വലിയ ഭയം എന്നോട് പറഞ്ഞിരുന്നു. അതുകൊണ്ട്, ഭൂതങ്ങളെ കുറിച്ചുള്ള വാക്കുകൾകൊണ്ട് നീ ആ രണ്ട് ദാനവന്മാരെയും നശിപ്പിക്കും.

ഭൂര്ഭൂവഃസ്വസ്തതോ ദേവം വിവിശുസ്തമയോനിജമ് । തതഃ പ്രദക്ഷിണം കൃത്വാ തമേവാസീനമാഗതമ് ।। ൨൫.

അതിന് ശേഷം ഭൂ, ഭുവ, സ്വഃ എന്നിങ്ങനെയുള്ളവർ ആ സ്വയംജനിച്ച ദൈവനിൽ പ്രവേശിച്ചു. അവനെ ചുറ്റി പ്രദക്ഷിണം നടത്തി, അവിടെ ഇരുന്നവനടുത്തെത്തി.

ഗതേ തസ്മിംതതോഽനന്ത ഉദ്ഗീര്യ ഭ്രാതരൌ മുഖാത്। വിഷ്ണും ജിഷ്ണുഞ്ച പ്രോവാച ബ്രഹ്മാണമഭിരക്ഷതാമ്। മധുകൈടഭയോര്ജ്ഞാത്വാ തയോരാഗമനം പുനഃ ।। ൨൫.

അവർ പോയതിനു ശേഷം അനന്തൻ തന്റെ വായിൽ നിന്ന് ആ സഹോദരന്മാരെ പുറത്തുവിട്ടു. വിശ്ണുവിനോടും ജിഷ്ണുവിനോടും പറഞ്ഞു: "ബ്രഹ്മാവിനെ രക്ഷിക്കണം," മധു-കൈടഭന്മാരുടെ വരവ് വീണ്ടും മനസ്സിലാക്കി.

ചക്രാതേ രൂപ സാദൃശ്യം വിഷ്ണോര്ജിഷ്ണോശ്ച സത്തമൌ। കൃതസാദൃശ്യരൂപൌ തൌ താവേവാഭിമുഖൌ സ്ഥിതൌ ।। ൨൫.

ആ രണ്ട് ഉത്തമന്മാർ വിശ്ണുവിനെയും ജിഷ്ണുവിനെയും പോലെ രൂപം എടുത്തു. ഒരേപോലെയുള്ള രൂപം ധരിച്ച് അവർ നേരെ മുന്നിൽ നിന്നു.

തതസ്തൌ പ്രോചതുര്ദ്ദൈത്യൌ ബ്രഹ്മാണം ദാരുണം വചഃ। അസ്മാകം യുധ്യമാനാനാം മധ്യേ വൈ പ്രാശ്നികോ ഭവ ।। ൨൫.

അപ്പോൾ ആ രണ്ട് ദാനവന്മാർ ബ്രഹ്മാവിനോട് കടുത്ത വാക്കുകൾ പറഞ്ഞു: "ഞങ്ങൾ യുദ്ധം ചെയ്യുമ്പോൾ നീ ഞങ്ങളുടെ മദ്ധ്യത്തിൽ വിധികർത്താവാകണം."

തതസ്തൌ ജലമാവിശ്യ സംസ്തമ്ഭ്യാപഃ സ്വമായയാ । ചക്രതുസ്തുമുലം യുദ്ധം യസ്യ യേനേപ്സിതം തദാ ।। ൨൫.

അവർ വെള്ളത്തിൽ കയറി, തങ്ങളുടെ മായയാൽ വെള്ളം അടക്കി, ഇരുവരും ആഹ്ലാദത്തോടെ വിജയത്തിനായി ഉഗ്രമായ യുദ്ധം നടത്തി.

തേഷാന്തു യുധ്യമാനാനാം ദിവ്യം വര്ഷശതങ്ഗതമ്। ന ച യുദ്ധമദോത്സേകോ ഹ്യന്യോന്യം സംന്യവര്ത്തത ।। ൨൫.

അവർ ദിവ്യമായ നൂറു വർഷം യുദ്ധം ചെയ്തിട്ടും, ആ യുദ്ധത്തിൽ ഒരുവനും വിജയിച്ചില്ല, ഒരുവനും പിന്മാറിയില്ല.

ലക്ഷണദ്വയസംസ്ഥാനാദ്രൂപവന്തൌ സ്ഥിതേങ്ഗിതൌ। സാദൃശ്യാദ്വ്യാകുലമനാ ബ്രഹ്മാ ധ്യാനമുപാഗമത് ।। ൨൫.

രൂപത്തിലും ചലനത്തിലും ഒരുപോലെയായിരുന്നതിനാൽ, ബ്രഹ്മാവിന് മനസ്സ് ആശങ്കയായി, അവൻ ധ്യാനത്തിൽ പ്രവേശിച്ചു.

സ തയോരന്തരം ബുദ്ധ്വാ ബ്രഹ്മാ ദിവ്യേന ചക്ഷുഷാ। പദ്മകേസരജം സൂക്ഷ്മം ബബന്ധ കവചന്തയോഃ। ആമേഖലഞ്ച ഗാത്രഞ്ച തതോ മന്ത്രമുദാഹരത് ।। ൨൫.

ദിവ്യദൃഷ്ടിയാൽ അവരിൽ വ്യത്യാസം കണ്ട ബ്രഹ്മാവു താമരപ്പൊടിയിൽ നിന്ന് സൂക്ഷ്മമായ ഒരു കാവചം ഉണ്ടാക്കി, അവരുടേത് ശരീരത്തിൽ കെട്ടി, പിന്നെ മന്ത്രം ഉച്ചരിച്ചു.

ജപതസ്ത്വഭവത്കന്യാ വിശ്വരൂപസമുത്ഥിതാ। പദ്മേന്ദുവദനപ്രഖ്യാ പദ്മഹസ്താ ശുഭാ സതീ। താം ദൃഷ്ട്വാ വ്യഥിതൌ ദൈത്യൌ ഭയാദ്വര്ണവിവര്ജ്ജിതൌ ।। ൨൫.

അവൻ ജപം നടത്തുമ്പോൾ, സർവ്വരൂപങ്ങളുമായി ഒരു കന്യക ഉദിച്ചുവന്നു. താമരയും ചന്ദ്രനുമെന്നപോലെ മുഖം, താമര കൈയിൽ, ശുഭയും സതിയും ആയ അവളെ കണ്ടപ്പോൾ ആ രണ്ട് ദാനവന്മാർ ഭയത്താൽ നിറം നഷ്ടപ്പെട്ടു.

തതഃ പ്രോവാച താം കന്യാം ബ്രഹ്മാ മധുരയാ ഗിരാ। കാഽത്ര ത്വമവഗന്തവ്യാ ബ്രൂഹി സത്യമനിന്ദിതേ ।। ൨൫.

അപ്പോൾ ബ്രഹ്മാവ് മധുരമായ വാക്കുകളിൽ ആ കന്യയോട് ചോദിച്ചു: "ഇവിടെ നീ ആരാണ്? നിനക്ക് അറിയപ്പെടണം. സത്യം പറയൂ, നിഷ്കളങ്കയേ."

സാമ്നാ സംപൂജ്യ സാ കന്യാ ബ്രഹ്മാണം പ്രാഞ്ജലിസ്തദാ । മോഹിനീം വിദ്ധി മാം മായാം വിഷ്ണോഃ സന്ദേശകാരിണീമ് ।। ൨൫.

സൗമ്യമായ വാക്കുകളോടെ, കയ്യുകൾ കൂട്ടി ബ്രഹ്മാവിനെ ആദരിച്ചു, ആ കന്യക പറഞ്ഞു: "നീ എന്നെ മോഹിനിയെന്നായി അറിയണം. ഞാൻ വിഷ്ണുവിന്റെ മായയുടെ ദൂതിയാണ്."

ത്വയാ സങ്കീര്ത്ത്യമാനാഽഹം ബ്രഹ്മന് പ്രാപ്താ ത്വരായുതാ। അസ്യാഃ പ്രീതമനാ ബ്രഹ്മാ ഗൌണം നാമ ചകാര ഹ ।। ൨൫.

നീ എന്നെ വിളിച്ചതിനാൽ, ബ്രഹ്മാവേ, ഞാൻ വേഗത്തിൽ എത്തി. അവളിൽ സന്തോഷംകൊണ്ടു ബ്രഹ്മാവ് അവൾക്ക് ഒരു ഉപനാമം നൽകി.

മയാ ച വ്യാഹൃതാ യസ്മാത്ത്വഞ്ചൈവ സമുപസ്ഥിതാ। മഹാവ്യാഹൃതിരിത്യേവ നാമ തേ വിചരിഷ്യതി ।। ൨൫.

നീ എന്നെ വിളിച്ചു, ഞാൻ പ്രത്യക്ഷമായതിനാൽ, മഹാവ്യാഹൃതി എന്ന പേരിൽ നീ അറിയപ്പെടും.