വായുപുരാണമ്

അഥ വിഷ്ണുരുവാചേദം പ്രജാകാമം പ്രജാപതിമ്। വീരമപ്രതിമം പുത്രം യത്ത്വമിച്ഛസി ധൂര്വഹമ് ।। ൨൫.

അപ്പോൾ വിഷ്ണു, സന്തതിക്കായി ആഗ്രഹിക്കുന്ന പ്രജാപതിയോടു പറഞ്ഞു: 'നീ ആഗ്രഹിക്കുന്ന ധൈര്യശാലിയും തുല്യൻ ഇല്ലാത്തവനും സ്ഥിരതയുള്ള പുത്രൻ—'

പുത്രത്വേനാഭിയുങ്ക്ഷ്വ ത്വം ദേവദേവം മഹേശ്വരമ്। സതസ്യ വാക്യം സംപൂജ്യ കേശവസ്യ പിതാമഹഃ ।। ൨൫.

പുത്രനായി ദേവദേവനായ മഹേശ്വരനോടു നീ അപേക്ഷിക്കണം; കേശവന്റെ വാക്കുകൾ ആദരിച്ച് പിതാമഹൻ അങ്ങനെ ചെയ്തു.

ഈശാനം വരദം രുദ്രമഭിവാദ്യ കൃതാഞ്ജലിഃ । ഉവാച പുത്രകാമസ്തു വാക്യാനി സഹ വിഷ്ണുനാ ।। ൨൫.

ഇശാനനെയും വരദായകനായ രുദ്രനെയും കർത്തൃദേഹംകൂപ്പി നമസ്കരിച്ച്, പുത്രാഗ്രഹത്തോടെ വിഷ്ണുവിനൊപ്പം ചേർന്ന് അവൻ ഈ വാക്കുകൾ പറഞ്ഞു.

യദി മേ ഭഗവാന് പ്രീതഃ പുത്രകാമസ്യ നിത്യശഃ। പുത്രോ മേ ഭവ വിശ്വാത്മന് സ്വതുല്യോ വാപി ധൂര്വ്വഹഃ। നാന്യം വരമഹം വവ്രേ പ്രീതേ ത്വയി മഹേശ്വര ।। ൨൫.

ഭഗവാനെ, എനിക്ക് ഒരുപുത്രൻ ജനിക്കണമെന്നുള്ള ആഗ്രഹം എപ്പോഴും ഉണ്ട്. നിങ്ങൾ എന്നിൽ സന്തുഷ്ടനാണെങ്കിൽ, വിശ്വാത്മാവേ, എന്റെപോലെയോ, അല്ലെങ്കിൽ നിങ്ങളെപ്പോലെയോ ഒരു പുത്രൻ എനിക്കുണ്ടാകട്ടെ. മഹേശ്വരാ, നിങ്ങൾ സന്തോഷത്തോടെ എന്നെ അനുഗ്രഹിക്കുമ്പോൾ മറ്റൊന്നും ഞാൻ ചോദിക്കുന്നില്ല.

തസ്യ താം പ്രാര്ഥനാം ശ്രുത്വാ ഭഗവാന് ഭഗനേത്രഹാ। നിഷ്കല്മഷമമായഞ്ച ബാഢമിത്യബ്രവീദ്വചഃ ।। ൨൫.

അവളുടെ ആ അപേക്ഷ കേട്ട ഭഗവാൻ, ഭഗന്റെ കണ്ണ് നശിപ്പിച്ചവൻ, കപടമോ കള്ളമോ ഇല്ലാതെ, 'അങ്ങനെയാകട്ടെ' എന്നു പറഞ്ഞു.

യദാ കാര്യസമാരമ്ഭേ കസ്മിംശ്ചിത്തവ സുവ്രത। അനിഷ്ണത്തൌ ച കാര്യസ്യ ക്രോധസ്ത്വാം സമുപേഷ്യതി। ആത്മൈകാദശ യേ രുദ്രാ വിഹിതാഃ പ്രാണ ഹേതവഃ ।। ൨൫.

സുഭവ്രതേ, നീ ഏതെങ്കിലും കാര്യത്തിൽ ശ്രമിക്കുമ്പോൾ, ആ പ്രവർത്തി പൂർത്തിയാകാതെ കോപം നിന്നിൽ വരുമ്പോൾ, ജീവന്റെ കാരണമായ ആ പതിനൊന്ന് രുദ്രന്മാർ അവിടെ പ്രത്യക്ഷമാകും.

സോഽഹമേകാദശാത്മാ വൈ ശൂലഹസ്തഃ സഹാനുഗഃ। ഋഷിര്മ്മിത്രോ മഹാത്മാ വൈ ലലാടാദ്ഭവിതാ തദാ ।। ൨൫.

ഞാനാണ് ആ പതിനൊന്ന് രൂപങ്ങളുള്ളവൻ, ത്രിശൂലം കൈവശമുള്ളവൻ, അനുചരന്മാരോടൊപ്പം. മഹാത്മാവായ മിത്രമുനി, അപ്പോൾ എന്റെ നെറ്റിയിൽ നിന്ന് ജനിക്കും.

പ്രസാദമതുലം കൃത്വാ ബ്രഹ്മണസ്താദൃശം പുരാ। വിഷ്ണും പുനരുവാചേദം ദദാമി ച വരന്തവ ।। ൨൫.

മുന്പ് ബ്രഹ്മാവിന് അപാരമായ അനുഗ്രഹം നൽകിയ ശേഷം, ഭഗവാൻ വീണ്ടും വിഷ്ണുവിനോട് പറഞ്ഞു: 'നിനക്ക് ഞാൻ ഈ വരം നൽകുന്നു.'

സ ഹോവാച മഹാഭാഗോ വിഷ്ണുര്ഭവമിദം വചഃ। സര്വ്വമേതത് കൃതം ദേവ പരിതുഷ്ടോഽസി മേ യദി। ത്വയി മേ സുപ്രതിഷ്ഠാഽസ്തു ഭക്തിരമ്ബുദവാഹന ।। ൨൫.

മഹാഭാഗനായ വിഷ്ണു ഭവനോടു പറഞ്ഞു: 'ദേവാ, ഇതെല്ലാം പൂർത്തിയായി. നിങ്ങൾ എന്നിൽ സന്തുഷ്ടനാണെങ്കിൽ, സമുദ്രം ചുമക്കുന്നവനേ, എനിക്ക് നിങ്ങളുടെ ഭക്തി ഉറപ്പായി നിലനില്ക്കട്ടെ.'

ഏവമുക്തസ്തതോ ദേവസ്തമഭാഷത കേശവമ്। വിഷ്ണോ ശ്രൃണു യഥാ ദേവ പ്രീതോഽഹന്തവ ശാശ്വത ।। ൨൫.

അങ്ങനെ വിഷ്ണു പറഞ്ഞപ്പോൾ, ദേവൻ കേശവനോടു പറഞ്ഞു: 'വിഷ്ണുവേ, ഞാൻ എങ്ങിനെയാണ് നിത്യമായി നിന്നിൽ സന്തുഷ്ടനാകുന്നത് എന്നത് കേൾക്കൂ.'

പ്രകാശഞ്ചാപ്രകാശഞ്ച ജങ്ഗമം സ്ഥാവരഞ്ച യത് । വിശ്വരൂപമിദം സര്വ്വം രുദ്രനാരായണാത്മകമ് ।। ൨൫.

പ്രകാശമുള്ളതും പ്രകാശമില്ലാത്തതും, ചലിക്കുന്നതും അചലവുമായ ഈ സർവ്വം, ഈ വിശ്വരൂപം, രുദ്രനും നാരായണനും ചേർന്നതാണ്.

അഹമഗ്നിര്ഭവാന് സോമോ ഭവാന് രാത്രിരഹം ദിനമ്। ഭവാനൃതമഹം സത്യം ഭവാന് ക്രതുരഹം ഫലമ് ।। ൨൫.

ഞാൻ അഗ്നിയാണ്, നീ സോമൻ; നീ രാത്രിയാണ്, ഞാൻ പകലാണ്; നീ സത്യമാണ്, ഞാൻ സത്യം; നീ യാഗം, ഞാൻ അതിന്റെ ഫലം.

ഭവാന് ജ്ഞാനമഹം ജ്ഞേയം യജ്ജപിത്വാ സദാ ജനാഃ । മാം വിശന്തി ത്വയി പ്രീതേ ജനാഃ സുകൃതകാരിണഃ। ആവാഭ്യാം സഹിതാ ചൈവ ഗതിര്നാന്യാ യുഗക്ഷയേ ।। ൨൫.

നീ ജ്ഞാനമാണ്, ഞാൻ അറിയേണ്ടത്; എപ്പോഴും ആരാധിക്കുന്നവർ എന്നിൽ ലയിക്കും. നീ സന്തുഷ്ടനാകുമ്പോൾ, സത്കർമ്മം ചെയ്യുന്നവർ എന്നിൽ പ്രവേശിക്കും; കാലാവസാനത്തിൽ ഞങ്ങൾ രണ്ടുപേരോടൊപ്പം ഒഴിയുന്ന മറ്റൊരു മാർഗ്ഗമില്ല.

ആത്മാനം പ്രകൃതിം വിദ്ധി മാം വിദ്ധി പുരുഷം ശിവമ്। ഭവാനര്ദ്ധശരീരം മേ ത്വഹന്തവ യഥൈവ ച ।। ൨൫.

നീ സ്വയം പ്രകൃതിയെന്നറിയുക, എന്നെ ശിവനായ പുരുഷനെന്നറിയുക. നീ എന്റെ ശരീരത്തിന്റെ പാതിയാണ്, ഞാൻ നിന്റെ ശരീരത്തിന്റെ പാതിയാണതുപോലെ.

വാമപാര്ശ്വമഹമ്മഹ്യം ശ്യാമം ശ്രീവത്സലക്ഷണമ് । ത്വഞ്ച വാമേതരം പാര്ശ്വം ത്വഹം വൈ നീലലോഹിതഃ ।। ൨൫.

ഞാൻ ഇടതുഭാഗമാണ്, കറുത്തും ശ്രീവത്സചിഹ്നമുള്ളതും; നീ വലതുഭാഗമാണ്, ഞാൻ നീലവും ചുവപ്പുമാണ്.

ത്വഞ്ച മേ ഹ്വദയം വിഷ്ണോ തവ ചാഹം ഹൃദി സ്ഥിതഃ। ഭവാന് സര്വ്വസ്യ കാര്യസ്യ കര്ത്താഹമധിദൈവതമ് ।। ൨൫.

വിഷ്ണുവേ, നീ എന്റെ ഹൃദയമാണ്, ഞാൻ നിന്റെ ഹൃദയത്തിൽ വസിക്കുന്നു. സർവ്വ പ്രവർത്തികളുടെയും നിർവാഹകൻ നീയാണു, ഞാൻ അതിന്റെ മുഖ്യദേവത.

തദേഹി സ്വസ്തി തേ വത്സ ഗമിഷ്യാമ്യമ്ബുദപ്രഭ। ഏവമുക്ത്വാ ഗതോ വിഷ്ണോര്ദേവോഽന്തര്ദ്ധാനമീശ്വരഃ ।। ൨൫.

എങ്കിൽ, മകനേ, നിനക്ക് ആശംസകൾ; സമുദ്രപ്രഭനേ, ഞാൻ പോകുന്നു. അങ്ങനെ പറഞ്ഞ്, ദേവൻ വിഷ്ണുവിന്റെ കാഴ്ചയിൽ നിന്ന് അപ്രത്യക്ഷനായി.

തതഃ സോഽന്തര്ഹിതേ ദേവേ സംപ്രഹൃഷ്ടസ്തദാ പുനഃ। അശേത ശയനേ ഭൂപ പ്രവിശ്യാന്തര്ജലേ ഹരിഃ ।। ൨൫.

അപ്പോൾ ദേവൻ അപ്രത്യക്ഷനായപ്പോൾ, ഹരി അത്യന്തം സന്തോഷത്തോടെ ജലത്തിൽ കടന്ന് തന്റെ ശയ്യയിൽ കിടന്നു, രാജാവേ.

തം പദ്മം പദ്മഗര്ഭാഭം പദ്മാക്ഷഃ പദ്മസമ്ഭവഃ। സമ്പ്രഹൃഷ്ടമനാ ബ്രഹ്മാ ഭേജേ ബ്രാഹ്മം തദാസനമ് ।। ൨൫.

പദ്മത്തിൽ നിന്നും ജനിച്ച, പദ്മംപോലെയുള്ള, പദ്മാക്ഷനായ ബ്രഹ്മാവ്, അത്യന്തം സന്തോഷത്തോടെ ബ്രാഹ്മാസനത്തിൽ ഇരുന്നു.

അഥ ദീര്ഘണ കാലേന തത്രാപ്യപ്രതിമാവുഭൌ। മഹാബലൌ മഹാസത്ത്വൌ ഭ്രാതരൌ മധുകൈടഭൌ ।। ൨൫.

അതിനുശേഷം, ദീർഘകാലം കഴിഞ്ഞ്, അവിടെ അപരിമിതമായ ശക്തിയും ധൈര്യവും ഉള്ള, മധു-കൈടഭ എന്ന സഹോദരന്മാർ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു.

ഊചതുശ്വൈവ വചനം ഭക്ഷ്യോ വൈ നൌ ഭവിഷ്യസി । ഏവമുക്ത്വാ തു തൌ തസ്മിന്നന്തര്ദ്ധാനം ഗതാവുഭൌ ।। ൨൫.

അവർ പറഞ്ഞു: 'നീ ഞങ്ങളുടെ ആഹാരമായിരിക്കും.' അങ്ങനെ പറഞ്ഞ്, ഇരുവരും അവിടെ നിന്ന് അപ്രത്യക്ഷരായി.

ദാരുണന്തു തയോര്ഭാവം ജ്ഞാത്വാ പുഷ്കരസമ്ഭവഃ । മാഹാത്മ്യം ചാത്മനോ ബുദ്ധ്വാ വിജ്ഞാതുമുപചക്രമേ ।। ൨൫.

അവരുടെ ഭയങ്കരമായ സ്വഭാവം മനസ്സിലാക്കി, താമരയിൽ ജനിച്ചവൻ തന്റെ മഹത്വം തിരിച്ചറിഞ്ഞ്, അതിന്റെ അർത്ഥം അന്വേഷിക്കാൻ തുടങ്ങി.

കര്ണികാഘടനം ഭൂയോ നാഭ്യജാനാദ്യദാ ഗതിമ്। തതഃ സ പദ്മനാലേന അവതീര്യ്യ രസാതലമ്। കൃഷ്ണാജിനോത്തരാസങ്ഗന്ദദൃശേഽന്തര്ജലേ ഹരിമ് ।। ൨൫.

കർണികയുടെ വഴി മനസ്സിലാക്കാൻ കഴിയാതെ, താമരയുടെ തണ്ടിലൂടെ അവൻ അടിയിലേക്കിറങ്ങി. അവിടെ വെള്ളത്തിനകത്ത് കൃഷ്ണമൃഗചർമ്മം ധരിച്ച ഹരിയെ കണ്ടു.

സ ച തം ബോധയാമാസ വിബുദ്ധം ചേദമബ്രവീത് । ഭൂതേഭ്യോ മേ ഭയം ദേവ ത്രായസ്വോത്തിഷ്ഠ ശങ്കുരു ।। ൨൫.

അവനെ ഉണർത്തി, ഉണർന്നവനോടു പറഞ്ഞു: "ദേവാ, ഭൂതങ്ങളിൽ നിന്നു എനിക്ക് ഭയം ഉണ്ട്. എന്നെ രക്ഷിക്കണം, എഴുന്നേൽക്കണം, കരുതണം."

തതഃ സ ഭഗവാന് വിഷ്ണുഃ സപ്രഹാസമരിന്ദമഃ। ന ഭേതവ്യം ന ഭേതവ്യമിത്യുവാച മുനിഃ സ്വയമ് ।। ൨൫.

അപ്പോൾ ശത്രുക്കളെ കീഴടക്കുന്ന വിശ്ണു ഭഗവാൻ മൃദുലമായ പുഞ്ചിരിയോടെ, സ്വയം അതി മഹർഷിയോടു പറഞ്ഞു: "ഭയപ്പെടേണ്ട, ഭയപ്പെടേണ്ട."

തസ്മാത്പൂര്വം ത്വയാ ചോക്തം ഭൂതേഭ്യോ മേ മഹദ്ഭയമ്। തസ്മാദ്ഭൂതാദിവാക്യൈസ്തൌ ദൈത്യൌ ത്വം നാശയിഷ്യസി ।। ൨൫.

ഇതിനു മുമ്പ് നീ ഭൂതങ്ങളിൽ നിന്നുള്ള വലിയ ഭയം എന്നോട് പറഞ്ഞിരുന്നു. അതുകൊണ്ട്, ഭൂതങ്ങളെ കുറിച്ചുള്ള വാക്കുകൾകൊണ്ട് നീ ആ രണ്ട് ദാനവന്മാരെയും നശിപ്പിക്കും.

ഭൂര്ഭൂവഃസ്വസ്തതോ ദേവം വിവിശുസ്തമയോനിജമ് । തതഃ പ്രദക്ഷിണം കൃത്വാ തമേവാസീനമാഗതമ് ।। ൨൫.

അതിന് ശേഷം ഭൂ, ഭുവ, സ്വഃ എന്നിങ്ങനെയുള്ളവർ ആ സ്വയംജനിച്ച ദൈവനിൽ പ്രവേശിച്ചു. അവനെ ചുറ്റി പ്രദക്ഷിണം നടത്തി, അവിടെ ഇരുന്നവനടുത്തെത്തി.

ഗതേ തസ്മിംതതോഽനന്ത ഉദ്ഗീര്യ ഭ്രാതരൌ മുഖാത്। വിഷ്ണും ജിഷ്ണുഞ്ച പ്രോവാച ബ്രഹ്മാണമഭിരക്ഷതാമ്। മധുകൈടഭയോര്ജ്ഞാത്വാ തയോരാഗമനം പുനഃ ।। ൨൫.

അവർ പോയതിനു ശേഷം അനന്തൻ തന്റെ വായിൽ നിന്ന് ആ സഹോദരന്മാരെ പുറത്തുവിട്ടു. വിശ്ണുവിനോടും ജിഷ്ണുവിനോടും പറഞ്ഞു: "ബ്രഹ്മാവിനെ രക്ഷിക്കണം," മധു-കൈടഭന്മാരുടെ വരവ് വീണ്ടും മനസ്സിലാക്കി.

ചക്രാതേ രൂപ സാദൃശ്യം വിഷ്ണോര്ജിഷ്ണോശ്ച സത്തമൌ। കൃതസാദൃശ്യരൂപൌ തൌ താവേവാഭിമുഖൌ സ്ഥിതൌ ।। ൨൫.

ആ രണ്ട് ഉത്തമന്മാർ വിശ്ണുവിനെയും ജിഷ്ണുവിനെയും പോലെ രൂപം എടുത്തു. ഒരേപോലെയുള്ള രൂപം ധരിച്ച് അവർ നേരെ മുന്നിൽ നിന്നു.