വായുപുരാണമ്

ജപോ ജപ്യോ മഹായോഗീ മഹാദേവോ മഹേശ്വരഃ। പുരേശയോ ഗുഹാവാസീ ഖേചരോ രജനീചരഃ ।। ൨൪.

ജപവും ജപ്യവുമാണ് അവൻ, മഹായോഗിയും മഹാദേവനും മഹേശ്വരനും; നഗരാധിപനും ഗുഹാവാസിയും ആകാശത്തിൽ സഞ്ചരിക്കുന്നവനും രാത്രിയിൽ സഞ്ചരിക്കുന്നവനുമാണ്.

തപോനിധിര്ഗുഹഗുരുര്നന്ദനോ നന്ദിവര്ദ്ധനഃ। ഹയശീര്ഷോ ധരാധാതാ വിധാതാ ഭൂതിവാഹനഃ ।। ൨൪.

തപസ്സിന്റെ നിധിയുമാണ്, ഗുഹ്യഗുരുവും സന്തോഷം നൽകുന്നവനും സന്തോഷം വർദ്ധിപ്പിക്കുന്നവനും; കുതിരമുനയുള്ളവനും ഭൂമിയുടെ അധാരവുമാണ്, സൃഷ്ടാവും ഐശ്വര്യത്തിന്റെ വാഹനവുമാണ്.

ബോദ്ധവ്യോ ബോധനോ നേതാ ധൂര്വഹോ ദുഷ്പ്രകമ്പകഃ। ബൃഹദ്രഥോ ഭീമകര്മാ ബൃഹത്കീര്തിര്ധനഞ്ജയഃ ।। ൨൪.

അറിയേണ്ടവനും ബോധം നൽകുന്നവനും നയിക്കുന്നവനും, ധ്രുവം പിടിക്കുന്നവനും അചഞ്ചലനുമാണ്; വലിയ രഥം ഉള്ളവനും ഭയങ്കരമായ പ്രവൃത്തികൾ ചെയ്യുന്നവനും വലിയ കീർത്തിയുള്ളവനും ധനം ജയിക്കുന്നവനുമാണ്.

ഘണ്ടാപ്രിയോ ധ്വജീഛത്രീ പതാകാധ്വജിനീപതിഃ। കവചീ പട്ടിശീ ശങ്ഖീ പാശഹസ്തഃ പരശ്വഭൃത് ।। ൨൪.

ഘണ്ടകളെ ഇഷ്ടപ്പെടുന്നവനും പതാകയും കുടയും കൈവശമുള്ളവനും പതാകയുള്ള സൈന്യങ്ങളുടെ നാഥനുമാണ്; കാവചം ധരിച്ചവനും വാൾ കൈവശമുള്ളവനും ശംഖം പിടിച്ചവനും പാശം കൈവശമുള്ളവനും പരശു വഹിക്കുന്നവനുമാണ്.

അഗമസ്ത്വനഘഃ ശൂരോ ദേവരാജാരിമര്ദനഃ। ത്വാം പ്രസാദ്യ പുരാഽസ്മാഭിര്ദ്വിഷന്തോ നിഹതാ യുധി ।। ൨൪.

നീ അപ്രാപ്യനും പാപരഹിതനും വീരനുമാണ്, ദേവരാജാവിന്റെ ശത്രുക്കളെ നശിപ്പിക്കുന്നവനും; നിന്നെ സന്തോഷിപ്പിച്ചുകൊണ്ട് ഞങ്ങൾ മുമ്പ് യുദ്ധത്തിൽ ശത്രുക്കളെ ജയിച്ചിരുന്നു.

അഗ്നിസ്ത്വം ചാര്ണവാന് സര്വാന് പിഭന്നൈവ ന തൃപ്യസേ। ക്രോധാഗാരഃ പ്രസന്നാത്മാ കാമഹാ കാമദഃ പ്രിയഃ ।। ൨൪.

നീ അഗ്നിയാണ്, എല്ലാ സമുദ്രങ്ങളും കുടിച്ചാലും തൃപ്തിയില്ലാത്തവൻ. കോപത്തിന്റെ വാസസ്ഥലമായിട്ടും മനസ്സിൽ സമാധാനമുള്ളവൻ. ആസക്തിയെ നശിപ്പിക്കുന്നവനും ആഗ്രഹങ്ങൾ നൽകുന്നവനും എല്ലാവർക്കും പ്രിയങ്കരനുമാണ് നീ.

ബ്രഹ്മണ്യോ ബ്രഹ്മചാരീ ച ഗോഘ്നസ്ത്വം ശിഷ്ടപൂജിതഃ। വേദാനാമവ്യയഃ കോശസ്ത്വയാ യജ്ഞഃ പ്രകല്പിതഃ ।। ൨൪.

നീ ബ്രഹ്മത്തിന് ഭക്തിയുള്ളവനും ബ്രഹ്മചാരിയും ആണു. പശുക്കളെ കൊല്ലുന്നവനാണെങ്കിലും സദാചാരികൾ നിന്നെ ആദരിക്കുന്നു. വേദങ്ങൾക്കുള്ള അക്ഷയമായ ഭണ്ഡാരവും യജ്ഞം നിന്റെ മുഖാന്തിരമാണ് സിദ്ധിക്കുന്നത്.

ഹവ്യഞ്ച വേദം വഹതി വേദോക്തം ഹവ്യവാഹനഃ। പ്രീതേ ത്വയി മഹാദേവ വയം പ്രീതാ ഭവാമഹേ ।। ൨൪.

നീ ഹവിസും വേദവും വഹിക്കുന്നവൻ, വേദങ്ങളിൽ പറഞ്ഞിരിക്കുന്നപോലെ ഹവ്യവാഹനൻ. മഹാദേവാ, നീ സന്തുഷ്ടനായാൽ ഞങ്ങൾക്കും സന്തോഷം ലഭിക്കും.

ഭവാനീശോ നാദിമാന് ധാമരാശിര്ബ്രഹ്മമ ലോകാനാന്ത്വം കര്ത്താ ത്വാദിസര്ഗഃ। സാങ്ഖ്യാഃ പ്രകൃതിഭ്യഃ പരമം ത്വാം വിദിത്വാ ക്ഷീണധ്യാനാസ്തേ ന മൃത്യും വിശന്തി ।। ൨൪.

നീ ഭവാനിയുടെ നാഥനും ആദിയില്ലാത്തവനും പ്രകാശത്തിന്റെ ആകൃതിയും ബ്രഹ്മവും ലോകങ്ങളുടെ സ്രഷ്ടാവുമാണ്. സാംഖ്യശാസ്ത്രജ്ഞർ പ്രകൃതികളെക്കാൾ അതീതനായ നിന്നെ അറിഞ്ഞാൽ, അവരുടെ ധ്യാനം തീർന്നാൽ, അവർ മരണത്തിൽ പ്രവേശിക്കാറില്ല.

യോഗേന ത്വാന്ധ്യാനിനോ നിത്യയുക്താഃ ജ്ഞാത്വാ ഭോഗാന് സന്ത്യജന്തേ പുനസ്താന് । യേഽന്യേ മര്ത്ത്യാസ്ത്വാം പ്രപന്നാ വിശുദ്ധാസ്തേ കര്മഭിര്ദിവ്യഭോഗാന് ഭജന്തേ ।। ൨൪.

യോഗത്തിലൂടെ എപ്പോഴും ധ്യാനത്തിൽ ഏർപ്പെട്ടിരിക്കുന്നവർ നിന്നെ അറിയുന്നു, വീണ്ടും വീണ്ടും ഭോഗങ്ങൾ ഉപേക്ഷിക്കുന്നു. മറ്റു മനുഷ്യർ ശുദ്ധമായ കർമ്മങ്ങൾകൊണ്ടു നിന്നിൽ അഭയം പ്രാപിച്ചാൽ ദൈവികമായ അനുഭവങ്ങൾ അനുഭവിക്കുന്നു.

അപ്രമേയസ്യ തത്ത്വസ്യ യഥാ വിഝഃ സ്വശക്തിതഃ। കീര്തിതം തവ മാഹാത്മ്യമപാരം പരമാത്മനഃ। ശിവോ നോ ഭവ സര്വത്ര യോഽസി സോഽസി നമോഽസ്തു തേ ।। ൨൪.

അളവുകിട്ടാത്ത സത്യത്തിന്റെ യഥാശക്തി ഗ്രഹിക്കാൻ കഴിയുന്നതുവരെ, പരമാത്മാവായ നിന്റെ മഹത്വം ഇതുവരെ പാടപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. എല്ലായിടത്തും നിലകൊള്ളുന്ന ശിവനേ, ഞങ്ങൾക്കു ദയയുണ്ടാകണമേ, നമസ്കാരം.

സംപിബന്നിവ തൌ ദൃഷ്ട്വാ മധുപിങ്ഗായതേക്ഷണഃ । പ്രഹൃഷ്ടവദനോഽത്യര്ഥമഭവച്ച സ്വകീര്ത്തനാത് ।। ൨൫.

മധുരം കലർന്ന കപ്പിവർണ്ണമായ കണ്ണുകളുള്ള ആ ഇരുവരെയും കണ്ടപ്പോൾ, അവരെ നോക്കി ആസ്വദിക്കുന്നതുപോലെ, അവന്റെ മുഖത്ത് അതിയായ സന്തോഷം തെളിഞ്ഞു; അവരുടെ സ്തുതിയാൽ അവൻ അതിയായി ആനന്ദിച്ചു.

ഉമാപതിര്വിരൂപാക്ഷോ ദക്ഷയജ്ഞവിനാശനഃ। പിനാകീ ഖണ്ഡപരശുര്ഭൂതപ്രാന്തസ്ത്രിലോചനഃ ।। ൨൫.

ഉമയുടെ ഭർത്താവും, മൂന്ന് കണ്ണുള്ളവനും, ദക്ഷന്റെ യജ്ഞം നശിപ്പിച്ചവനും, പിനാകം വഹിക്കുന്നവനും, തകർന്ന പരശു കൈവശമുള്ളവനും, ഭൂതങ്ങളുടെ നാഥനുമായ ശിവൻ അവിടെ നിലകൊണ്ടു.

തതഃ സ ഭഗവാന് ദേവഃ ശ്രുത്വാ വാക്യാമൃതം തയോഃ। ജാനന്നപി മഹാഭാഗഃ പ്രീതപൂര്വമഥാബ്രവീത് ।। ൨൫.

അപ്പോൾ ആ ഭാഗ്യശാലിയായ ദേവൻ, അവരുടെ അമൃതസദൃശമായ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ, എല്ലാം അറിയുന്നവനാണെങ്കിലും, വലിയ സ്നേഹത്തോടെ സംസാരിച്ചു.

കൌ ഭവന്തൌ മഹാത്മാനൌ പരസ്പരഹിതൈഷിണൌ। സമേതാവമ്ബുജാഭാക്ഷൌ തസ്മിന് ഘോരേ ജലപ്ലവേ ।। ൨൫.

ആ വലിയ ആത്മാക്കളായ, കമലപോലെയുള്ള കണ്ണുകളുള്ള, പരസ്പരത്തിന്റെ ക്ഷേമം ആഗ്രഹിക്കുന്ന നിങ്ങളാരാണ് ഈ ഭയാനകമായ വെള്ളപ്പൊക്കത്തിൽ ഒന്നിച്ചു വന്നത്?

താവൂചതൂര്മഹാത്മാനൌ സന്നിരീക്ഷ്യ പരസ്പരമ്। ഭഗവന് കിഞ്ച തഥ്യേന വിജ്ഞാതേന ത്വയാ വിഭോ। കുത്ര വാ സുഖമാനന്ത്യമിച്ഛാചാരമൃതേ ത്വയാ ।। ൨൫.

അവരിൽ ആ മഹാത്മാക്കൾ പരസ്പരം നോക്കി പറഞ്ഞു: 'ഭഗവനെ, മഹാശക്തനേ, യഥാർത്ഥത്തിൽ നിനക്ക് അറിയാവുന്നതെന്താണോ അതാണ് സത്യം. നിന്റെ ഇച്ഛയ്ക്ക് പുറമെ എവിടെയും സുഖമോ അനന്തതയോ ഉണ്ടോ?'

ഉവാച ഭഗവാന് ദേവോ മധുരശ്ലക്ഷ്ണയാ ഗിരാ। ഭോ ഭോ ഹിരണ്യഗര്ഭ ത്വാം ത്വാം ച കൃഷ്ണ വദാമ്യഹമ് ।। ൨൫.

അപ്പോൾ ഭാഗവതൻ മധുരവും സ്നേഹപൂർവ്വവുമായ വാക്കുകളിൽ പറഞ്ഞു: 'ഹേ ഹിരണ്യഗർഭാ, കൃഷ്ണാ, ഞാൻ നിങ്ങളോടു സംസാരിക്കുന്നു.'

പ്രീതോഽഹമനയാ ഭക്ത്യാ ശാശ്വതാക്ഷരയുക്തയാ। ഭവന്തൌ മാനനീയൌ വൈ മമ ഹ്യര്ഹതരാവുഭൌ। യുവാഭ്യാം കിം ദദാമ്യദ്യ വരാണാം വരമുത്തമമ് ।। ൨൫.

ഈ ശാശ്വതവും അക്ഷരവുമായ ഭക്തിയിൽ ഞാൻ സന്തോഷവാനാണ്. നിങ്ങൾ ഇരുവരും എന്റെ ആദരത്തിന് അർഹരാണ്. ഇന്ന് ഞാൻ നിങ്ങൾക്കു ഏത് പരമോന്നതമായ വരം നൽകണം?

തേനൈവമുക്തേ വചനേ ബ്രഹ്മാണം വിഷ്ണുരബ്രവീത് । ബ്രൂഹി ബ്രൂഹി മഹാഭാഗ വരോ യസ്തേ വിവക്ഷിതഃ ।। ൨൫.

അങ്ങനെ ഈ വാക്കുകൾ പറഞ്ഞപ്പോൾ, വിഷ്ണു ബ്രഹ്മാവിനോടു പറഞ്ഞു: 'പറയൂ, പറയൂ, മഹാഭാഗവ, നിനക്ക് ഏത് വരം ആഗ്രഹമുണ്ട്?'

പ്രജാകാമോഽസ്മ്യഹം വിഷ്ണോ പുത്രമിച്ഛാമി ധൂര്വഹമ്। തതഃ സ ഭഗവാന് ബ്രഹ്മാ വേരപ്സുഃ പുത്രലിപ്സയാ ।। ൨൫.

സന്തതിക്കായി ഞാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു, വിഷ്ണുവേ, സ്ഥിരതയുള്ള ഒരു പുത്രനെ ഞാൻ വേണം; അപ്പോൾ ആ ഭാഗ്യശാലിയായ ബ്രഹ്മാവ് പുത്രാഗ്രഹത്തോടെ അങ്ങനെ പറഞ്ഞു.

അഥ വിഷ്ണുരുവാചേദം പ്രജാകാമം പ്രജാപതിമ്। വീരമപ്രതിമം പുത്രം യത്ത്വമിച്ഛസി ധൂര്വഹമ് ।। ൨൫.

അപ്പോൾ വിഷ്ണു, സന്തതിക്കായി ആഗ്രഹിക്കുന്ന പ്രജാപതിയോടു പറഞ്ഞു: 'നീ ആഗ്രഹിക്കുന്ന ധൈര്യശാലിയും തുല്യൻ ഇല്ലാത്തവനും സ്ഥിരതയുള്ള പുത്രൻ—'

പുത്രത്വേനാഭിയുങ്ക്ഷ്വ ത്വം ദേവദേവം മഹേശ്വരമ്। സതസ്യ വാക്യം സംപൂജ്യ കേശവസ്യ പിതാമഹഃ ।। ൨൫.

പുത്രനായി ദേവദേവനായ മഹേശ്വരനോടു നീ അപേക്ഷിക്കണം; കേശവന്റെ വാക്കുകൾ ആദരിച്ച് പിതാമഹൻ അങ്ങനെ ചെയ്തു.

ഈശാനം വരദം രുദ്രമഭിവാദ്യ കൃതാഞ്ജലിഃ । ഉവാച പുത്രകാമസ്തു വാക്യാനി സഹ വിഷ്ണുനാ ।। ൨൫.

ഇശാനനെയും വരദായകനായ രുദ്രനെയും കർത്തൃദേഹംകൂപ്പി നമസ്കരിച്ച്, പുത്രാഗ്രഹത്തോടെ വിഷ്ണുവിനൊപ്പം ചേർന്ന് അവൻ ഈ വാക്കുകൾ പറഞ്ഞു.

യദി മേ ഭഗവാന് പ്രീതഃ പുത്രകാമസ്യ നിത്യശഃ। പുത്രോ മേ ഭവ വിശ്വാത്മന് സ്വതുല്യോ വാപി ധൂര്വ്വഹഃ। നാന്യം വരമഹം വവ്രേ പ്രീതേ ത്വയി മഹേശ്വര ।। ൨൫.

ഭഗവാനെ, എനിക്ക് ഒരുപുത്രൻ ജനിക്കണമെന്നുള്ള ആഗ്രഹം എപ്പോഴും ഉണ്ട്. നിങ്ങൾ എന്നിൽ സന്തുഷ്ടനാണെങ്കിൽ, വിശ്വാത്മാവേ, എന്റെപോലെയോ, അല്ലെങ്കിൽ നിങ്ങളെപ്പോലെയോ ഒരു പുത്രൻ എനിക്കുണ്ടാകട്ടെ. മഹേശ്വരാ, നിങ്ങൾ സന്തോഷത്തോടെ എന്നെ അനുഗ്രഹിക്കുമ്പോൾ മറ്റൊന്നും ഞാൻ ചോദിക്കുന്നില്ല.

തസ്യ താം പ്രാര്ഥനാം ശ്രുത്വാ ഭഗവാന് ഭഗനേത്രഹാ। നിഷ്കല്മഷമമായഞ്ച ബാഢമിത്യബ്രവീദ്വചഃ ।। ൨൫.

അവളുടെ ആ അപേക്ഷ കേട്ട ഭഗവാൻ, ഭഗന്റെ കണ്ണ് നശിപ്പിച്ചവൻ, കപടമോ കള്ളമോ ഇല്ലാതെ, 'അങ്ങനെയാകട്ടെ' എന്നു പറഞ്ഞു.

യദാ കാര്യസമാരമ്ഭേ കസ്മിംശ്ചിത്തവ സുവ്രത। അനിഷ്ണത്തൌ ച കാര്യസ്യ ക്രോധസ്ത്വാം സമുപേഷ്യതി। ആത്മൈകാദശ യേ രുദ്രാ വിഹിതാഃ പ്രാണ ഹേതവഃ ।। ൨൫.

സുഭവ്രതേ, നീ ഏതെങ്കിലും കാര്യത്തിൽ ശ്രമിക്കുമ്പോൾ, ആ പ്രവർത്തി പൂർത്തിയാകാതെ കോപം നിന്നിൽ വരുമ്പോൾ, ജീവന്റെ കാരണമായ ആ പതിനൊന്ന് രുദ്രന്മാർ അവിടെ പ്രത്യക്ഷമാകും.

സോഽഹമേകാദശാത്മാ വൈ ശൂലഹസ്തഃ സഹാനുഗഃ। ഋഷിര്മ്മിത്രോ മഹാത്മാ വൈ ലലാടാദ്ഭവിതാ തദാ ।। ൨൫.

ഞാനാണ് ആ പതിനൊന്ന് രൂപങ്ങളുള്ളവൻ, ത്രിശൂലം കൈവശമുള്ളവൻ, അനുചരന്മാരോടൊപ്പം. മഹാത്മാവായ മിത്രമുനി, അപ്പോൾ എന്റെ നെറ്റിയിൽ നിന്ന് ജനിക്കും.

പ്രസാദമതുലം കൃത്വാ ബ്രഹ്മണസ്താദൃശം പുരാ। വിഷ്ണും പുനരുവാചേദം ദദാമി ച വരന്തവ ।। ൨൫.

മുന്പ് ബ്രഹ്മാവിന് അപാരമായ അനുഗ്രഹം നൽകിയ ശേഷം, ഭഗവാൻ വീണ്ടും വിഷ്ണുവിനോട് പറഞ്ഞു: 'നിനക്ക് ഞാൻ ഈ വരം നൽകുന്നു.'

സ ഹോവാച മഹാഭാഗോ വിഷ്ണുര്ഭവമിദം വചഃ। സര്വ്വമേതത് കൃതം ദേവ പരിതുഷ്ടോഽസി മേ യദി। ത്വയി മേ സുപ്രതിഷ്ഠാഽസ്തു ഭക്തിരമ്ബുദവാഹന ।। ൨൫.

മഹാഭാഗനായ വിഷ്ണു ഭവനോടു പറഞ്ഞു: 'ദേവാ, ഇതെല്ലാം പൂർത്തിയായി. നിങ്ങൾ എന്നിൽ സന്തുഷ്ടനാണെങ്കിൽ, സമുദ്രം ചുമക്കുന്നവനേ, എനിക്ക് നിങ്ങളുടെ ഭക്തി ഉറപ്പായി നിലനില്ക്കട്ടെ.'