വായുപുരാണമ്

പ്രജാഃ സ്രഷ്ടും തഥാകൂതിം യസ്മാദാഹ പ്രജാപതിഃ। തസ്മാത് സ പുരുഷോ ജ്ഞേയ ആകൂതിഃ കല്പസംജ്ഞിതഃ ।। ൨൧.

പ്രജാപതി, സൃഷ്ടിക്കായി ആകൂതിയെ പരാമർശിച്ചതിനാൽ, ആ പുരുഷൻ ആകൂതി എന്ന കല്പം എന്നറിയപ്പെടുന്നു.

പഞ്ചവിംശതിമഃ കല്പോ വിജ്ഞാതിഃ പരികീര്ത്തിതഃ। വിജ്ഞാതിശ്ച തഥാ ദേവീ മിഥുനം സമ്പ്രസൂയതേ ।। ൨൧.

ഇരുപത്തഞ്ചാമത്തെ കല്പം വിജ്ഞാതി എന്നാണു വിളിക്കുന്നത്. വിജ്ഞാതി ദേവിയും അവളുടെ ഭർത്താവും അന്നു ജനിച്ചു.

ധ്യായതഃ പുത്രകാമസ്യ മനസ്യധ്യാത്മസംജ്ഞിതമ്। വിജ്ഞാതം വൈ സമാസേന വിജ്ഞാതിസ്തു തതഃ സ്മൃതഃ ।। ൨൧.

പുത്രന്മാരെ ആഗ്രഹിച്ച ബ്രഹ്മാവ്, വിജ്ഞാനത്തിൽ മനസ്സു നിർത്തി ധ്യാനിച്ചപ്പോൾ, സംക്ഷേപത്തിൽ വിജ്ഞാനം ഉദിച്ചു. അതുകൊണ്ടാണ് വിജ്ഞാതി എന്ന പേരിൽ അറിയപ്പെടുന്നത്.

ഷഡ്‌വിംശസ്തു തതഃ കല്പോ മന ഇത്യഭിധീയതേ। ദേവീ ച ശാങ്കരീ നാമ മിഥുനം സമ്പ്രസൂയതേ ।। ൨൧.

അതിനുശേഷം ഇരുപത്തിയാറാമത്തെ കല്പം മന എന്നാണു വിളിക്കുന്നത്. ശങ്കരിയുടെ പേരിലുള്ള ദേവിയും അവളുടെ ഭർത്താവും അന്നു ജനിച്ചു.

പ്രജാ വൈ ചിന്തമാനസ്യ സ്രഷ്ടുകാമസ്യ വൈ തദാ। യസ്മാത് പ്രജാസമ്ഭവനാദുത്പന്നസ്തു സ്വയമ്ഭുവാ । തസ്മാത് പ്രജാസമ്ഭവനാദ്ഭാവനാസമ്ഭവഃ സ്മൃതഃ ।। ൨൧.

സൃഷ്ടിക്കായി ചിന്തിച്ചപ്പോൾ, സ്വയംഭുവിൽ നിന്നു ജീവികൾ ഉദിച്ചു. അതുകൊണ്ടാണ് ജീവികളുടെ ഉദയത്തിൽ നിന്നു ഭാവനാസംഭവം എന്ന പേരിൽ അറിയപ്പെടുന്നത്.

സപ്തവിംശതിമഃ കല്പോ ഭാവോ വൈ കല്പസംജ്ഞിതഃ। പൌര്ണമാസീ തഥാ ദേവീ മിഥുനം സമപദ്യത ।। ൨൧.

ഇരുപത്തിയേഴാമത്തെ കല്പം ഭാവം എന്നാണു വിളിക്കുന്നത്. പൗർണമാസി ദേവിയും അവളുടെ ഭർത്താവും അന്നു ജനിച്ചു.

പ്രജാ വൈ സ്രഷ്ടുകാമസ്യ ബ്രഹ്മണഃ പരമേഷ്ഠിനഃ। ധ്യായതസ്തു പരം ധ്യാനം പരമാത്മാനമീശ്വരമ് ।। ൨൧.

സൃഷ്ടിക്കായി ആഗ്രഹിച്ച പരമേശ്വരനായ ബ്രഹ്മാവ്, പരമധ്യാനമായ പരമാത്മാവിനെ ധ്യാനിച്ചു.

അഗ്നിസ്തു മണ്ഡലീഭൂത്വാ രശ്മിജാലസമാവൃതഃ । ഭുവന്ദിവഞ്ചവിഷ്ടഭ്യ ദീപ്യതേ സ മഹാവപുഃ ।। ൨൧.

അഗ്നി വലയംപോലെയും കിരണങ്ങളുടെ വലയിൽ പൊതിഞ്ഞതുപോലെയും ആയി, ഭൂമിയും ആകാശവും വ്യാപിച്ച് മഹത്തായ രൂപത്തിൽ ജ്വലിച്ചു.

തതോ വര്ഷസഹസ്രാന്തേ സമ്പൂര്ണേ ജ്യോതിമണ്ഡലേ। ആവിഷ്ടയാ സഹോത്പന്നമപശ്യത് സൂര്യമണ്ഡലമ് ।। ൨൧.

അതിനുശേഷം ആയിരം വർഷം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ, പ്രകാശവലയം പൂർണ്ണമായപ്പോൾ, ആ പ്രകാശത്തോടൊപ്പം സൂര്യന്റെ വലയം ഉദിച്ചതു കണ്ടു.

യസ്മാദദൃശ്യോ ഭൂതാനാം ബ്രഹ്മണാ പരമേഷ്ഠിനാ। ദൃഷ്ടസ്തു ഭഗവാന് ദേവഃ സൂര്യ്യഃ സമ്പൂര്ണമണ്ഡലഃ ।। ൨൧.

ഭൂതങ്ങൾക്ക് അദൃശ്യമായിരുന്ന പരമേശ്വരനായ ബ്രഹ്മാവ്, പൂർണ്ണമായ വലയത്തോടെ ഭഗവാൻ സൂര്യൻ ആയി പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു.

സര്വ്വേ യോഗാശ്ച മന്ത്രാശ്ച മണ്ഡലേന സഹോത്ഥിതാഃ। യസ്മാത് കല്പോ ഹ്യയം ദൃഷ്ടസ്തസ്മാത്തം ദര്ശ മുച്യതേ ।। ൨൧.

എല്ലാ യോഗങ്ങളും മന്ത്രങ്ങളും ആ വലയത്തോടൊപ്പം ഉദിച്ചു. ഈ കല്പം ദർശിക്കപ്പെട്ടതിനാൽ അതിനെ ദർശം എന്നു വിളിക്കുന്നു.

യസ്മാന്മനസി സമ്പൂര്ണോ ബ്രഹമണഃ പരമേഷ്ഠിനഃ। പുരാ വൈ ഭഗവാന് സോമഃ പൌര്ണമാസീ തതഃ സ്മൃതാ ।। ൨൧.

പരമേശ്വരനായ ബ്രഹ്മാവിന്റെ മനസ്സിൽ പൂർണ്ണമായിരുന്ന ഭഗവാൻ സോമൻ മുമ്പ് ഉണ്ടായിരുന്നതുകൊണ്ടാണ് പൗർണമാസി എന്ന പേരിൽ പൂർണ്ണചന്ദ്രൻ അറിയപ്പെടുന്നത്.

തസ്മാത്തു പര്വദര്ശേ വൈ പൌര്ണമാസഞ്ച യോഗിഭിഃ। ഉഭയോഃ പക്ഷയോര്ജ്യേഷ്ഠമാത്മനോ ഹിതകാമ്യയാ ।। ൨൧.

അതുകൊണ്ട് पर्वദർശം, പൗർണമാസം എന്നീ ദിവസങ്ങളിൽ യോഗികൾ സ്വന്തം ക്ഷേമത്തിനായി ഇരുപക്ഷങ്ങളിലും ഇവയെ ഏറ്റവും പ്രധാനമായതായി കണക്കാക്കുന്നു.

ദര്ശഞ്ച പൌര്ണമാസഞ്ച യേ യജന്തി ദ്വിജാതയഃ। ന തേഷാം പുനരാവൃത്തിര്ബ്രഹ്മലോകാത് കദാചന ।। ൨൧.

ദ്വിജന്മാർ ദർശയും പൗർണമാസവും യജ്ഞം ചെയ്യുമ്പോൾ, അവർക്ക് ബ്രഹ്മലോകത്തിൽ നിന്ന് ഒരിക്കലും തിരികെ വരേണ്ടി വരില്ല.

യോഽനാഹിതാഗ്നിഃ പ്രയതോ വീരാധ്വാനം ഗതോപി വാ । സമാധായ മനസ്തീവ്രം മന്ത്രമുച്ചാരയേച്ഛനൈഃ ।। ൨൧.

യജ്ഞാഗ്നി സ്ഥാപിച്ചിട്ടില്ലാത്തവനും, ശുദ്ധനും, വീരമാർഗം സ്വീകരിച്ചവനും, മനസ്സ് ശക്തമായി ഏകാഗ്രമാക്കി മന്ത്രം മൃദുവായി ഉച്ചരിക്കണം.

ത്വമഗ്നേ രുദ്രോ അസുരോ മഹീ ദിവസ്ത്വം ശര്വ്വോ മാരുതം പൃഷ്ട ഈശിഷേ। * ത്വം പാശഗന്ധര്വ്വശിഷം പൂഷാ വിധത്തപാസിനാ। ഇത്യേവ മന്ത്രം മനസാ സമ്യഗുച്ചാരയേദ്ദ്വിജഃ। അഗ്നിം പ്രവിശതേ യസ്തു രുദ്രലോകം സ ഗച്ഛതി ।। ൨൧.

‘നീ അഗ്നേ, രുദ്രനും അസുരനും ആകാശത്തിൽ മഹത്വമുള്ളവനും, നീ ശർവ്വനും മാർത്ത്യന്മാരുടെ അധിപതിയും, നീ പാശനും ഗന്ധർവനും ശിഷനും പൂഷനും, കരളിയുള്ള ദാനിയും ആകുന്നു’ എന്ന മന്ത്രം ദ്വിജൻ മനസ്സിൽ ശരിയായി ഉച്ചരിക്കണം. അഗ്നിയിൽ പ്രവേശിക്കുന്നവൻ രുദ്രലോകത്തേക്കാണ് പോകുന്നത്.

സോമശ്ചാഗ്നിസ്തു ഭഗവാന് കാലോ രുദ്ര ഇതി ശ്രുതിഃ। തസ്മാദ്യഃ പ്രവിശേദഗ്നിം സ രുദ്രാന്ന നിവര്ത്തതേ ।। ൨൧.

ശാസ്ത്രം പറയുന്നു: സോമൻ, അഗ്നി, ഭഗവാൻ, കാലൻ, രുദ്രൻ ഇവർ എല്ലാം ഒന്നാണെന്ന്. അതുകൊണ്ട് അഗ്നിയിൽ പ്രവേശിക്കുന്നവൻ രുദ്രനിൽ നിന്ന് തിരികെ വരാറില്ല.

അഷ്ടാവിംശതിമഃ കല്പോ ബൃഹദിത്യഭിസംജ്ഞിതഃ। ബ്രഹ്മണഃ പുത്രകാമസ്യ സ്രഷ്ഠുകാമസ്യ വൈ പ്രജാഃ। ധ്യായമാനസ്യ മനസാ ബൃഹത്സാമ രഥന്തരമ് ।। ൨൧.

എണ്ണിയാൽ ഇരുപത്തിയെട്ടാമത്തെ കല്പം ബൃഹത് എന്ന പേരിലാണ് അറിയപ്പെടുന്നത്. മക്കളെ സൃഷ്ടിക്കാനായി ബ്രഹ്മാവ് മനസ്സിൽ ധ്യാനം ചെയ്തപ്പോൾ ബൃഹത് സാമവും രഥന്തരം എന്നതും ഉദിച്ചുവന്നു.

യസ്മാത്തത്ര സമുത്പന്നോ ബൃഹതഃ സര്വ്വതോമുഖഃ। തസ്മാത്തു ബൃഹതഃ കല്പോ വിജ്ഞേയസ്തത്ത്വചിന്തകൈഃ ।। ൨൧.

ബൃഹത് എന്നതിൽ നിന്ന് എല്ലാ ദിക്കുകളിലേക്കും വ്യാപിച്ചത് ഉദിച്ചുവന്നതുകൊണ്ടാണ് ഈ കല്പം സത്യത്തെ ധ്യാനിക്കുന്നവർക്ക് ബൃഹത് എന്ന പേരിൽ അറിയപ്പെടുന്നത്.

അഷ്ടാശീതിസഹസ്രാണാം യോജനാനാം പ്രമാണതഃ । രഥന്തരന്തുവിജ്ഞേയം പരമം സൂര്യ്യമണ്ഡലമ്। തസ്മാദണ്ഡന്തു വിജ്ഞേയമഭേദ്യം സൂര്യമണ്ഡലമ് ।। ൨൧.

എൺപത്തിനാലായിരം യോജന വലിപ്പമുള്ള പരമസൂര്യമണ്ഡലം രഥന്തരം എന്ന പേരിൽ അറിയപ്പെടുന്നു. അതുകൊണ്ട് സൂര്യമണ്ഡലം വിഭജിക്കാനാവാത്ത ഏകമണ്ഡലമായാണ് മനസ്സിലാക്കേണ്ടത്.

യത്സൂര്യ്യമണ്ഡലഞ്ചാപി ബൃഹത്സാമ തു ഭിദ്യതേ। ഭിത്വാ ചൈവം ദ്വിജാ യാന്തി യോഗാത്മാനോ ദൃഢവ്രതാഃ। സങ്ഘാതമുപനീതാശ്ച അന്യേ കല്പാ രഥന്തരേ ।। ൨൧.

സൂര്യമണ്ഡലം ബൃഹത് സാമം കൊണ്ടു വിഭജിക്കപ്പെടുമ്പോൾ, അങ്ങനെ അതിനെ തകർത്തു ദൃഢവ്രതമുള്ള യോഗികൾ മുന്നോട്ട് പോവുന്നു. മറ്റു കല്പുകൾ രഥന്തരത്തിൽ ഒന്നിച്ചു ചേരുന്നു.

ഇത്യേതത്തു മയാ പ്രോക്തം ചിത്രമധ്യാത്മദര്ശനമ്। അതഃ പരം പ്രവക്ഷ്യാമി കല്പാനാം വിസ്തരം ശുഭമ് ।। ൨൧.

ഇങ്ങനെ അത്ഭുതകരമായ ആത്മദർശനം ഞാൻ പറഞ്ഞുതന്നു. ഇനി ഞാൻ കല്പുകളുടെ വിശാലതയും ശുഭതയും വിശദമായി പറയാം.

അത്യദ്ഭുതമിദം സര്വ്വം കല്പാനാന്തേ മഹാമുനേ। രഹസ്യം വൈ സമാഖ്യാതം മന്ത്രാണാഞ്ച പ്രകല്പനമ് ।। ൨൨.

മഹാമുനിയേ, കല്പങ്ങളുടെ അവസാനം ഇതെല്ലാം അത്യന്തം അത്ഭുതകരമാണ്. രഹസ്യവും മന്ത്രങ്ങളുടെ ക്രമീകരണവും ഞാൻ വിശദമായി പറഞ്ഞു.

ന തവാവിദിതം കിഞ്ചിത് ത്രിഷു ലോകേഷു വിദ്യതേ। തസ്മാദ്വിസ്തരതഃ സര്വ്വാഃ കല്പസംഖ്യാ ബ്രവീഹി നഃ ।। ൨൨.

മൂന്നു ലോകങ്ങളിലും നിനക്കൊന്നും അറിയാത്തത് ഒന്നുമില്ല. അതുകൊണ്ട് കല്പകളുടെ എണ്ണം മുഴുവനും വിശദമായി ഞങ്ങൾക്ക് പറയൂ.

അത്ര വഃ കഥയിഷ്യാമി കല്പസംഖ്യാം യഥാ തഥാ। യുഗാഗ്രം ച വര്ഷാഗ്രന്തു ബ്രഹ്മണഃ പരമേഷ്ഠിനഃ ।। ൨൨.

ഇവിടെ ഞാൻ കല്പകളുടെ എണ്ണം യഥാർത്ഥത്തിൽ എത്രയാണോ അതുപോലെ തന്നെ, കൂടാതെ പരമേശ്വരനായ ബ്രഹ്മാവിന്റെ യുഗങ്ങളുടെ തുടക്കം, വർഷങ്ങളുടെ തുടക്കം എന്നിവയും പറയാം.

ഏകം കല്പസഹസ്രന്തു ബ്രഹ്മണോഽബ്ദഃ പ്രകീര്ത്തിതഃ। ഏതദഷ്ടസഹസ്രന്തു ബ്രഹ്മണസ്തദ്യുഗം സ്മൃതമ് ।। ൨൨.

ആയിരം കല്പകൾ ചേർന്നതാണ് ബ്രഹ്മാവിന്റെ ഒരു വർഷം എന്ന് പറയുന്നു. അത്തരമൊരു വർഷം എട്ടായിരം ആകുമ്പോൾ അതാണ് ബ്രഹ്മയുഗം എന്ന് ഓർമ്മിക്കുന്നു.

ഏകം യുഗസഹസ്രന്തു സവനം തത് പ്രജാപതേഃ। സവനാനാം സഹസ്രന്തു ദ്വിഗുണം ത്രിവൃതം തഥാ ।। ൨൨.

ആയിരം യുഗങ്ങൾ ചേർന്നതാണ് പ്രജാപതിയുടെ സവനം. അങ്ങനെ ആയിരം സവനങ്ങൾ, അതിന്റെ ഇരട്ടിയും മൂന്നിരട്ടിയും കൂടി.

ബ്രഹ്മണഃ സ്ഥിതികാലസ്യ ചൈതത് സര്വം പ്രകീര്തിതമ്। തസ്യ സംഖ്യാം പ്രവക്ഷ്യാമി പുരസ്താദ്വൈ യഥാക്രമമ് ।। ൨൨.

ഇതെല്ലാം ബ്രഹ്മാവിന്റെ നിലനില്പിന്റെ കാലമായാണ് പറയുന്നത്. അതിന്റെ കണക്കുകൾ തുടക്കം മുതൽ ക്രമമായി ഞാൻ വിശദീകരിക്കാം.

അഷ്ടാവിംശതിര്യേ കല്പാ നാമതഃ പരികീര്തിതാഃ। തൈഷാം പുരസ്താദ്വക്ഷ്യാമി കല്പസംജ്ഞാം, യഥാക്രമമ് ।। ൨൨.

പേരോടെ പറഞ്ഞിരിക്കുന്ന ഇരുപത്തിയെട്ട് കല്പകളുടെ പേരുകൾ ഞാൻ ഇപ്പോൾ തുടക്കം മുതൽ ക്രമമായി പറയാം.