വായുപുരാണമ്

ദിവ്യം വര്ഷസഹസ്രന്തു നിരാഹാരോ ജിതേന്ദ്രിയഃ। തമുവാച മഹാംതേജാ ബ്രഹ്മാ ലോകപിതാമഹഃ ।। ൨൧.

അവൻ ദിവ്യമായ ആയിരം വർഷം ഉപവാസം പാലിച്ചു, ഇന്ദ്രിയങ്ങൾ ജയിച്ചു. അപ്പോൾ ലോകപിതാമഹനായ മഹാതേജസ്സുള്ള ബ്രഹ്മാവ് അവനോട് പറഞ്ഞു.

ഊര്ദ്ധ്വബാഹും തപോഗ്ലാനം ദുഃഖിതം ക്ഷുത്പിപാസിതമ്। നിഷീദേത്യബ്രവീദേനം പുത്രം ശാന്തം പിതാമഹഃ। തസ്മാന്നിഷാദഃ സമ്ഭൂതഃ സ്വരസ്തു സ നിഷാദവാന് ।। ൨൧.

കൈകൾ ഉയർത്തി, തപസ്സിൽ ക്ഷീണിച്ച്, വിശപ്പും ദാഹവും അനുഭവിച്ചുകൊണ്ടിരുന്ന പുത്രനോട് ശാന്തനായി ഇരിക്കുവാൻ പിതാമഹൻ പറഞ്ഞു. അങ്ങനെ നിഷാദനും, നിഷാദസ്വരവും ജനിച്ചു.

ഏകവിംശതിമഃ കല്പോ വിജ്ഞേയഃ പഞ്ചമോ ദ്വിജാഃ। പ്രാണോഽപാനഃ സമാനശ്ച ഉദാനോ വ്യാന ഏവ ച ।। ൨൧.

ഇരുപത്തൊന്നാമത്തേത് അഞ്ചാമത്തേത് എന്നപോലെ അറിയണം, ദ്വിജന്മാരേ. അവിടെ പ്രാണൻ, അപാനൻ, സമാനൻ, ഉദാനൻ, വ്യാനൻ എന്നിവ ഉണ്ടു.

ബ്രഹ്മണോ മാനസാഃ പുത്രാഃ പഞ്ചൈതേ ബ്രഹ്മണഃ സമാഃ। തൈസ്ത്വര്ഥവാദിഭിര്യുക്തൈര്വാഗ്ഭിരിഷ്ടോ മഹേശ്വരഃ ।। ൨൧.

ബ്രഹ്മാവിന്റെ മനസ്സിൽ നിന്നു ജനിച്ച അഞ്ചു പുത്രന്മാർ, ബ്രഹ്മാവിനോടു തുല്യരായവരാണ്. അവർ അർത്ഥം ചേർന്ന വാക്കുകൾകൊണ്ട് മഹാദേവനെ സ്തുതിച്ചു.

യസ്മാത്പരിഗതൈര്ഗീതഃ പഞ്ചഭിസ്തൈര്മഹാത്മഭിഃ। സ്വരസ്തു പഞ്ചമഃ സ്നിഗ്ധഃ തസ്മാത്കല്പസ്തു പഞ്ചമഃ ।। ൨൧.

അവിടെ ആ അഞ്ചു മഹാത്മാക്കൾ മനസ്സോടെ പാടിയതിനാൽ, അഞ്ചാമത്തെ സ്വരം മധുരമായിരിക്കുന്നു. അതുകൊണ്ടാണ് അഞ്ചാമത്തെ കല്പം സ്ഥാപിക്കപ്പെട്ടത്.

ദ്വാവിംശസ്തു തഥാ കല്പോ വിജ്ഞേയോ മേഘവാഹനഃ। യത്ര വിഷ്ണുര്മഹാബാഹുര്മേഘോ ഭൂത്വാ മഹേശ്വരമ്। ദിവ്യം വര്ഷസഹസ്രന്തു അവഹത് കൃത്തിവാസസമ് ।। ൨൧.

ഇരുപത്തിരണ്ടാമത്തെ കല്പം മേഘവാഹനമെന്നു അറിയപ്പെടുന്നു. അതിൽ മഹാബാഹുവായ വിഷ്ണു മേഘമായി മാറി, ചർമ്മം ധരിച്ച മഹേശ്വരനെ ദിവ്യമായ ആയിരം വർഷം ചുമന്നു.

തസ്യ നിഃശ്വസമാനസ്യ ഭാരാകാന്തസ്യ വൈ മുഖാത്। നിര്ജഗാമ മഹാകായഃ കാലോ ലോകപ്രകാശനഃ। യസ്ത്വയം പഠ്യതേ വിപ്രൈര്വിഷ്ണുര്വൈ കശ്യപാത്മജഃ ।। ൨൧.

ഭാരം ചുമന്നവൻ ശ്വസിച്ചപ്പോൾ, അവന്റെ വായിൽ നിന്നു ലോകങ്ങളെ പ്രകാശിപ്പിക്കുന്ന മഹാകായനായ കാലൻ പുറത്ത് വന്നു. സപ്തർഷിമാർ വിഷ്ണുവിനെ, കശ്യപന്റെ പുത്രനെന്നു പറയുന്നു.

ത്രയോവിംശതിമഃ കല്പോ വിജ്ഞേയശ്ചിന്തകസ്തഥാ। പ്രജാപതിസുതഃ ശ്രീമാന് ചിതിശ്ച മിഥുനഞ്ച തൌ ।। ൨൧.

ഇരുപത്തിമൂന്നാമത്തെ കല്പം ചിന്തകമെന്നു അറിയപ്പെടുന്നു. പ്രജാപതിയുടെ മഹത്വമുള്ള പുത്രനായ ചിതിയും അവന്റെ ഭാര്യയും അന്നുണ്ടായി.

ധ്യായതോ ബ്രഹ്മണശ്ചൈവ യസ്മാച്ചിന്താ സമുത്ഥിതാ। തസ്മാത്തു ചിന്തകഃ സോ വൈ കല്പഃ പ്രോക്തഃ സ്വയമ്ഭുവാ ।। ൨൧.

ബ്രഹ്മാവ് ധ്യാനത്തിലിരുന്നപ്പോൾ, അവന്റെ ചിന്തയിൽ നിന്നു ചിന്ത ഉദിച്ചു. അതുകൊണ്ടാണ് സ്വയംഭുവായവൻ അതിനെ ചിന്തകകല്പം എന്നു വിളിച്ചത്.

ചതുര്വിംശതിമശ്ചാപി ഹ്യാകൂതിഃ കല്പ ഉച്യതേ। ആകൂതിശ്ച തഥാ ദേവീ മിഥുനം സമ്ബഭൂവ ഹ ।। ൨൧.

ഇരുപത്തിനാലാമത്തെ കല്പം ആകൂതി എന്നാണു വിളിക്കുന്നത്. ആകൂതി എന്ന ദേവിയും അവളുടെ ഭർത്താവും അന്നുണ്ടായി.

പ്രജാഃ സ്രഷ്ടും തഥാകൂതിം യസ്മാദാഹ പ്രജാപതിഃ। തസ്മാത് സ പുരുഷോ ജ്ഞേയ ആകൂതിഃ കല്പസംജ്ഞിതഃ ।। ൨൧.

പ്രജാപതി, സൃഷ്ടിക്കായി ആകൂതിയെ പരാമർശിച്ചതിനാൽ, ആ പുരുഷൻ ആകൂതി എന്ന കല്പം എന്നറിയപ്പെടുന്നു.

പഞ്ചവിംശതിമഃ കല്പോ വിജ്ഞാതിഃ പരികീര്ത്തിതഃ। വിജ്ഞാതിശ്ച തഥാ ദേവീ മിഥുനം സമ്പ്രസൂയതേ ।। ൨൧.

ഇരുപത്തഞ്ചാമത്തെ കല്പം വിജ്ഞാതി എന്നാണു വിളിക്കുന്നത്. വിജ്ഞാതി ദേവിയും അവളുടെ ഭർത്താവും അന്നു ജനിച്ചു.

ധ്യായതഃ പുത്രകാമസ്യ മനസ്യധ്യാത്മസംജ്ഞിതമ്। വിജ്ഞാതം വൈ സമാസേന വിജ്ഞാതിസ്തു തതഃ സ്മൃതഃ ।। ൨൧.

പുത്രന്മാരെ ആഗ്രഹിച്ച ബ്രഹ്മാവ്, വിജ്ഞാനത്തിൽ മനസ്സു നിർത്തി ധ്യാനിച്ചപ്പോൾ, സംക്ഷേപത്തിൽ വിജ്ഞാനം ഉദിച്ചു. അതുകൊണ്ടാണ് വിജ്ഞാതി എന്ന പേരിൽ അറിയപ്പെടുന്നത്.

ഷഡ്‌വിംശസ്തു തതഃ കല്പോ മന ഇത്യഭിധീയതേ। ദേവീ ച ശാങ്കരീ നാമ മിഥുനം സമ്പ്രസൂയതേ ।। ൨൧.

അതിനുശേഷം ഇരുപത്തിയാറാമത്തെ കല്പം മന എന്നാണു വിളിക്കുന്നത്. ശങ്കരിയുടെ പേരിലുള്ള ദേവിയും അവളുടെ ഭർത്താവും അന്നു ജനിച്ചു.

പ്രജാ വൈ ചിന്തമാനസ്യ സ്രഷ്ടുകാമസ്യ വൈ തദാ। യസ്മാത് പ്രജാസമ്ഭവനാദുത്പന്നസ്തു സ്വയമ്ഭുവാ । തസ്മാത് പ്രജാസമ്ഭവനാദ്ഭാവനാസമ്ഭവഃ സ്മൃതഃ ।। ൨൧.

സൃഷ്ടിക്കായി ചിന്തിച്ചപ്പോൾ, സ്വയംഭുവിൽ നിന്നു ജീവികൾ ഉദിച്ചു. അതുകൊണ്ടാണ് ജീവികളുടെ ഉദയത്തിൽ നിന്നു ഭാവനാസംഭവം എന്ന പേരിൽ അറിയപ്പെടുന്നത്.

സപ്തവിംശതിമഃ കല്പോ ഭാവോ വൈ കല്പസംജ്ഞിതഃ। പൌര്ണമാസീ തഥാ ദേവീ മിഥുനം സമപദ്യത ।। ൨൧.

ഇരുപത്തിയേഴാമത്തെ കല്പം ഭാവം എന്നാണു വിളിക്കുന്നത്. പൗർണമാസി ദേവിയും അവളുടെ ഭർത്താവും അന്നു ജനിച്ചു.

പ്രജാ വൈ സ്രഷ്ടുകാമസ്യ ബ്രഹ്മണഃ പരമേഷ്ഠിനഃ। ധ്യായതസ്തു പരം ധ്യാനം പരമാത്മാനമീശ്വരമ് ।। ൨൧.

സൃഷ്ടിക്കായി ആഗ്രഹിച്ച പരമേശ്വരനായ ബ്രഹ്മാവ്, പരമധ്യാനമായ പരമാത്മാവിനെ ധ്യാനിച്ചു.

അഗ്നിസ്തു മണ്ഡലീഭൂത്വാ രശ്മിജാലസമാവൃതഃ । ഭുവന്ദിവഞ്ചവിഷ്ടഭ്യ ദീപ്യതേ സ മഹാവപുഃ ।। ൨൧.

അഗ്നി വലയംപോലെയും കിരണങ്ങളുടെ വലയിൽ പൊതിഞ്ഞതുപോലെയും ആയി, ഭൂമിയും ആകാശവും വ്യാപിച്ച് മഹത്തായ രൂപത്തിൽ ജ്വലിച്ചു.

തതോ വര്ഷസഹസ്രാന്തേ സമ്പൂര്ണേ ജ്യോതിമണ്ഡലേ। ആവിഷ്ടയാ സഹോത്പന്നമപശ്യത് സൂര്യമണ്ഡലമ് ।। ൨൧.

അതിനുശേഷം ആയിരം വർഷം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ, പ്രകാശവലയം പൂർണ്ണമായപ്പോൾ, ആ പ്രകാശത്തോടൊപ്പം സൂര്യന്റെ വലയം ഉദിച്ചതു കണ്ടു.

യസ്മാദദൃശ്യോ ഭൂതാനാം ബ്രഹ്മണാ പരമേഷ്ഠിനാ। ദൃഷ്ടസ്തു ഭഗവാന് ദേവഃ സൂര്യ്യഃ സമ്പൂര്ണമണ്ഡലഃ ।। ൨൧.

ഭൂതങ്ങൾക്ക് അദൃശ്യമായിരുന്ന പരമേശ്വരനായ ബ്രഹ്മാവ്, പൂർണ്ണമായ വലയത്തോടെ ഭഗവാൻ സൂര്യൻ ആയി പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു.

സര്വ്വേ യോഗാശ്ച മന്ത്രാശ്ച മണ്ഡലേന സഹോത്ഥിതാഃ। യസ്മാത് കല്പോ ഹ്യയം ദൃഷ്ടസ്തസ്മാത്തം ദര്ശ മുച്യതേ ।। ൨൧.

എല്ലാ യോഗങ്ങളും മന്ത്രങ്ങളും ആ വലയത്തോടൊപ്പം ഉദിച്ചു. ഈ കല്പം ദർശിക്കപ്പെട്ടതിനാൽ അതിനെ ദർശം എന്നു വിളിക്കുന്നു.

യസ്മാന്മനസി സമ്പൂര്ണോ ബ്രഹമണഃ പരമേഷ്ഠിനഃ। പുരാ വൈ ഭഗവാന് സോമഃ പൌര്ണമാസീ തതഃ സ്മൃതാ ।। ൨൧.

പരമേശ്വരനായ ബ്രഹ്മാവിന്റെ മനസ്സിൽ പൂർണ്ണമായിരുന്ന ഭഗവാൻ സോമൻ മുമ്പ് ഉണ്ടായിരുന്നതുകൊണ്ടാണ് പൗർണമാസി എന്ന പേരിൽ പൂർണ്ണചന്ദ്രൻ അറിയപ്പെടുന്നത്.

തസ്മാത്തു പര്വദര്ശേ വൈ പൌര്ണമാസഞ്ച യോഗിഭിഃ। ഉഭയോഃ പക്ഷയോര്ജ്യേഷ്ഠമാത്മനോ ഹിതകാമ്യയാ ।। ൨൧.

അതുകൊണ്ട് पर्वദർശം, പൗർണമാസം എന്നീ ദിവസങ്ങളിൽ യോഗികൾ സ്വന്തം ക്ഷേമത്തിനായി ഇരുപക്ഷങ്ങളിലും ഇവയെ ഏറ്റവും പ്രധാനമായതായി കണക്കാക്കുന്നു.

ദര്ശഞ്ച പൌര്ണമാസഞ്ച യേ യജന്തി ദ്വിജാതയഃ। ന തേഷാം പുനരാവൃത്തിര്ബ്രഹ്മലോകാത് കദാചന ।। ൨൧.

ദ്വിജന്മാർ ദർശയും പൗർണമാസവും യജ്ഞം ചെയ്യുമ്പോൾ, അവർക്ക് ബ്രഹ്മലോകത്തിൽ നിന്ന് ഒരിക്കലും തിരികെ വരേണ്ടി വരില്ല.

യോഽനാഹിതാഗ്നിഃ പ്രയതോ വീരാധ്വാനം ഗതോപി വാ । സമാധായ മനസ്തീവ്രം മന്ത്രമുച്ചാരയേച്ഛനൈഃ ।। ൨൧.

യജ്ഞാഗ്നി സ്ഥാപിച്ചിട്ടില്ലാത്തവനും, ശുദ്ധനും, വീരമാർഗം സ്വീകരിച്ചവനും, മനസ്സ് ശക്തമായി ഏകാഗ്രമാക്കി മന്ത്രം മൃദുവായി ഉച്ചരിക്കണം.

ത്വമഗ്നേ രുദ്രോ അസുരോ മഹീ ദിവസ്ത്വം ശര്വ്വോ മാരുതം പൃഷ്ട ഈശിഷേ। * ത്വം പാശഗന്ധര്വ്വശിഷം പൂഷാ വിധത്തപാസിനാ। ഇത്യേവ മന്ത്രം മനസാ സമ്യഗുച്ചാരയേദ്ദ്വിജഃ। അഗ്നിം പ്രവിശതേ യസ്തു രുദ്രലോകം സ ഗച്ഛതി ।। ൨൧.

‘നീ അഗ്നേ, രുദ്രനും അസുരനും ആകാശത്തിൽ മഹത്വമുള്ളവനും, നീ ശർവ്വനും മാർത്ത്യന്മാരുടെ അധിപതിയും, നീ പാശനും ഗന്ധർവനും ശിഷനും പൂഷനും, കരളിയുള്ള ദാനിയും ആകുന്നു’ എന്ന മന്ത്രം ദ്വിജൻ മനസ്സിൽ ശരിയായി ഉച്ചരിക്കണം. അഗ്നിയിൽ പ്രവേശിക്കുന്നവൻ രുദ്രലോകത്തേക്കാണ് പോകുന്നത്.

സോമശ്ചാഗ്നിസ്തു ഭഗവാന് കാലോ രുദ്ര ഇതി ശ്രുതിഃ। തസ്മാദ്യഃ പ്രവിശേദഗ്നിം സ രുദ്രാന്ന നിവര്ത്തതേ ।। ൨൧.

ശാസ്ത്രം പറയുന്നു: സോമൻ, അഗ്നി, ഭഗവാൻ, കാലൻ, രുദ്രൻ ഇവർ എല്ലാം ഒന്നാണെന്ന്. അതുകൊണ്ട് അഗ്നിയിൽ പ്രവേശിക്കുന്നവൻ രുദ്രനിൽ നിന്ന് തിരികെ വരാറില്ല.

അഷ്ടാവിംശതിമഃ കല്പോ ബൃഹദിത്യഭിസംജ്ഞിതഃ। ബ്രഹ്മണഃ പുത്രകാമസ്യ സ്രഷ്ഠുകാമസ്യ വൈ പ്രജാഃ। ധ്യായമാനസ്യ മനസാ ബൃഹത്സാമ രഥന്തരമ് ।। ൨൧.

എണ്ണിയാൽ ഇരുപത്തിയെട്ടാമത്തെ കല്പം ബൃഹത് എന്ന പേരിലാണ് അറിയപ്പെടുന്നത്. മക്കളെ സൃഷ്ടിക്കാനായി ബ്രഹ്മാവ് മനസ്സിൽ ധ്യാനം ചെയ്തപ്പോൾ ബൃഹത് സാമവും രഥന്തരം എന്നതും ഉദിച്ചുവന്നു.

യസ്മാത്തത്ര സമുത്പന്നോ ബൃഹതഃ സര്വ്വതോമുഖഃ। തസ്മാത്തു ബൃഹതഃ കല്പോ വിജ്ഞേയസ്തത്ത്വചിന്തകൈഃ ।। ൨൧.

ബൃഹത് എന്നതിൽ നിന്ന് എല്ലാ ദിക്കുകളിലേക്കും വ്യാപിച്ചത് ഉദിച്ചുവന്നതുകൊണ്ടാണ് ഈ കല്പം സത്യത്തെ ധ്യാനിക്കുന്നവർക്ക് ബൃഹത് എന്ന പേരിൽ അറിയപ്പെടുന്നത്.