വായുപുരാണമ്

ഋഷഭസ്തു തതഃ കല്പോ ജ്ഞേയഃ പംചദശോ ദ്വിജാഃ। ഋഷയോ യത്ര സമ്ഭൂതാഃ സ്വരോ ലോകമനോഹരഃ ।। ൨൧.

അതിനുശേഷം പന്ത്രണ്ടാംകാല്പം ഋഷഭം എന്നാണു അറിയേണ്ടത്, അവിടെ ഋഷിമാർ ജനിക്കുന്നു, ആ സ്വരം ലോകങ്ങളെ ആകർഷിക്കുന്നതാണ്.

ഷഡ്ജസ്തു ഷോഡശഃ കല്പഃ ഷഡ്ജനാ യത്ര ചര്ഷയഃ। ശിശിരശ്ച വസന്തശ്ച നിദാഘോ വര്ഷ ഏവ ച ।। ൨൧.

പതിനാറാമത്തേത് ഷഡ്ജം എന്ന കാല്പം, അവിടെ ആറു ഋഷിമാർ വസിക്കുന്നു. ശിശിരം, വസന്തം, നിദാഘം, വർഷം എന്നിവയും അവിടെയുണ്ട്.

ശരദ്ധേമന്ത ഇത്യേതേ മാനസാ ബ്രഹ്മണഃ സുതാഃ। ഉത്പന്നാഃ ഷഡ്ജ സംസിദ്ധാഃ പുത്രാഃ കല്പേ തു ഷോഡശേ ।। ൨൧.

ശരദ്, ഹേമന്തം എന്നിവ ബ്രഹ്മാവിന്റെ മനസ്സിൽ നിന്നു ജനിച്ച പുത്രന്മാർ ആണ്. ഷഡ്ജം എന്ന പതിനാറാം കാല്പത്തിൽ അവർ ജനിച്ചു, പൂർണ്ണതയിലേക്കു എത്തി.

യസ്മാജ്ജാതൈശ്ച തൈഃ ഷഡഭിഃ സദ്യോ ജാതോ മഹേശ്വരഃ। തസ്മാത് സമുത്ഥിതഃ ഷഡ്ജഃ സ്വരസ്തൂദധിസന്നിഭഃ ।। ൨൧.

അവ ആറ് പുത്രന്മാരിൽ നിന്നു മഹേശ്വരൻ ഉടൻ ജനിച്ചു. അതിനാൽ, സമുദ്രംപോലെ വിശാലമായ ഷഡ്ജസ്വരം ഉദിച്ചു.

തതഃ സപ്തദശഃ കല്പോ മാര്ജാലീയ ഇതി സ്മൃതഃ। മാര്ജ്ജാലീയം തു തത് കര്മ യസ്മാദ്ബ്രാഹ്മമകല്പയത് ।। ൨൧.

അതിനുശേഷം പതിനേഴാമത്തേത് മാർജാലീയ കാല്പം എന്നാണു അറിയപ്പെടുന്നത്. ബ്രഹ്മാവിന്റെ കർമ്മം മാർജാലീയമായി അവിടെ പൂർത്തിയായി.

തതസ്തു മധ്യമോ നാമ കല്പോഽഷ്ടാദശ ഉച്യതേ। യസ്മിംസ്തു മധ്യമോ നാമ സ്വരോ ധൈവതപൂജിതഃ । ഉത്പന്നഃ സര്വഭൂതേഷു മധ്യമോ വൈ സ്വയംഭുവഃ ।। ൨൧.

അടുത്തത് പതിനെട്ടാമത്തേത് മധ്യമം എന്ന കാല്പം. അവിടെ ധൈവതസ്വരത്തിൽ ആദരിക്കപ്പെടുന്ന മധ്യമസ്വരം എല്ലാ ജീവികളിലും സ്വയം ഉദിച്ചു.

തതസ്ത്വേകോനവിംശസ്തു കല്പോ വൈരാജകഃ സ്മൃതഃ। വൈരാജോ യത്ര ഭഗവാന് മുനുര്വൈ ബ്രഹ്മണഃ സുതഃ ।। ൨൧.

അതിനുശേഷം പതിനൊമ്പതാമത്തേത് വൈരാജക കാല്പം. അവിടെ വൈരാജൻ എന്ന ഭഗവാൻ, ബ്രഹ്മാവിന്റെ മകനായ മുനി, വസിക്കുന്നു.

തസ്യ പുത്രസ്തു ധര്മാത്മാ ദധീചിര്ന്നാമ ധാര്മികഃ। പ്രജാപതിര്മഹാതേജാ ബഭൂവ ത്രിദശേശ്വരഃ ।। ൨൧.

അവന്റെ പുത്രൻ ധർമ്മാത്മാവായ ദധീചി എന്ന ധാർമികൻ. അവൻ മഹത്തായ തേജസ്സോടെ പ്രജാപതിയും ദേവന്മാരുടെ അധിപനുമായി.

അകാമയത ഗായത്രീ യജമാനം പ്രജാപതിമ്। തസ്മാജ്ജജ്ഞേ സ്വരഃ സ്രിഗ്ധഃ പുത്രസ്തസ്യ ദധീചിനഃ ।। ൨൧.

ഗായത്രി, യജമാനനായ പ്രജാപതിയെ ആഗ്രഹിച്ചു. അവളിൽ നിന്നു സ്നിഗ്ധമായ സ്വരം, ദധീചിയുടെ പുത്രൻ, ജനിച്ചു.

തതോ വിംശതിമഃ കല്പോ നിഷാദഃ പരികീര്ത്തിതഃ। പ്രജാപതിസ്തു തം ദൃഷ്ട്വാ സ്വയമ്ഭൂപ്രഭവം തദാ। വിരരാമ പ്രജാഃ സ്രഷ്ടും നിഷാദസ്തു തപോഽതപത് ।। ൨൧.

അതിനുശേഷം ഇരുപതാമത്തേത് നിഷാദം എന്ന കാല്പം. സ്വയംഭുവിൽ നിന്ന് ജനിച്ച അവനെ കണ്ടപ്പോൾ പ്രജാപതി സൃഷ്ടി നിർത്തി, നിഷാദൻ തപസ്സിൽ ഏർപ്പെട്ടു.

ദിവ്യം വര്ഷസഹസ്രന്തു നിരാഹാരോ ജിതേന്ദ്രിയഃ। തമുവാച മഹാംതേജാ ബ്രഹ്മാ ലോകപിതാമഹഃ ।। ൨൧.

അവൻ ദിവ്യമായ ആയിരം വർഷം ഉപവാസം പാലിച്ചു, ഇന്ദ്രിയങ്ങൾ ജയിച്ചു. അപ്പോൾ ലോകപിതാമഹനായ മഹാതേജസ്സുള്ള ബ്രഹ്മാവ് അവനോട് പറഞ്ഞു.

ഊര്ദ്ധ്വബാഹും തപോഗ്ലാനം ദുഃഖിതം ക്ഷുത്പിപാസിതമ്। നിഷീദേത്യബ്രവീദേനം പുത്രം ശാന്തം പിതാമഹഃ। തസ്മാന്നിഷാദഃ സമ്ഭൂതഃ സ്വരസ്തു സ നിഷാദവാന് ।। ൨൧.

കൈകൾ ഉയർത്തി, തപസ്സിൽ ക്ഷീണിച്ച്, വിശപ്പും ദാഹവും അനുഭവിച്ചുകൊണ്ടിരുന്ന പുത്രനോട് ശാന്തനായി ഇരിക്കുവാൻ പിതാമഹൻ പറഞ്ഞു. അങ്ങനെ നിഷാദനും, നിഷാദസ്വരവും ജനിച്ചു.

ഏകവിംശതിമഃ കല്പോ വിജ്ഞേയഃ പഞ്ചമോ ദ്വിജാഃ। പ്രാണോഽപാനഃ സമാനശ്ച ഉദാനോ വ്യാന ഏവ ച ।। ൨൧.

ഇരുപത്തൊന്നാമത്തേത് അഞ്ചാമത്തേത് എന്നപോലെ അറിയണം, ദ്വിജന്മാരേ. അവിടെ പ്രാണൻ, അപാനൻ, സമാനൻ, ഉദാനൻ, വ്യാനൻ എന്നിവ ഉണ്ടു.

ബ്രഹ്മണോ മാനസാഃ പുത്രാഃ പഞ്ചൈതേ ബ്രഹ്മണഃ സമാഃ। തൈസ്ത്വര്ഥവാദിഭിര്യുക്തൈര്വാഗ്ഭിരിഷ്ടോ മഹേശ്വരഃ ।। ൨൧.

ബ്രഹ്മാവിന്റെ മനസ്സിൽ നിന്നു ജനിച്ച അഞ്ചു പുത്രന്മാർ, ബ്രഹ്മാവിനോടു തുല്യരായവരാണ്. അവർ അർത്ഥം ചേർന്ന വാക്കുകൾകൊണ്ട് മഹാദേവനെ സ്തുതിച്ചു.

യസ്മാത്പരിഗതൈര്ഗീതഃ പഞ്ചഭിസ്തൈര്മഹാത്മഭിഃ। സ്വരസ്തു പഞ്ചമഃ സ്നിഗ്ധഃ തസ്മാത്കല്പസ്തു പഞ്ചമഃ ।। ൨൧.

അവിടെ ആ അഞ്ചു മഹാത്മാക്കൾ മനസ്സോടെ പാടിയതിനാൽ, അഞ്ചാമത്തെ സ്വരം മധുരമായിരിക്കുന്നു. അതുകൊണ്ടാണ് അഞ്ചാമത്തെ കല്പം സ്ഥാപിക്കപ്പെട്ടത്.

ദ്വാവിംശസ്തു തഥാ കല്പോ വിജ്ഞേയോ മേഘവാഹനഃ। യത്ര വിഷ്ണുര്മഹാബാഹുര്മേഘോ ഭൂത്വാ മഹേശ്വരമ്। ദിവ്യം വര്ഷസഹസ്രന്തു അവഹത് കൃത്തിവാസസമ് ।। ൨൧.

ഇരുപത്തിരണ്ടാമത്തെ കല്പം മേഘവാഹനമെന്നു അറിയപ്പെടുന്നു. അതിൽ മഹാബാഹുവായ വിഷ്ണു മേഘമായി മാറി, ചർമ്മം ധരിച്ച മഹേശ്വരനെ ദിവ്യമായ ആയിരം വർഷം ചുമന്നു.

തസ്യ നിഃശ്വസമാനസ്യ ഭാരാകാന്തസ്യ വൈ മുഖാത്। നിര്ജഗാമ മഹാകായഃ കാലോ ലോകപ്രകാശനഃ। യസ്ത്വയം പഠ്യതേ വിപ്രൈര്വിഷ്ണുര്വൈ കശ്യപാത്മജഃ ।। ൨൧.

ഭാരം ചുമന്നവൻ ശ്വസിച്ചപ്പോൾ, അവന്റെ വായിൽ നിന്നു ലോകങ്ങളെ പ്രകാശിപ്പിക്കുന്ന മഹാകായനായ കാലൻ പുറത്ത് വന്നു. സപ്തർഷിമാർ വിഷ്ണുവിനെ, കശ്യപന്റെ പുത്രനെന്നു പറയുന്നു.

ത്രയോവിംശതിമഃ കല്പോ വിജ്ഞേയശ്ചിന്തകസ്തഥാ। പ്രജാപതിസുതഃ ശ്രീമാന് ചിതിശ്ച മിഥുനഞ്ച തൌ ।। ൨൧.

ഇരുപത്തിമൂന്നാമത്തെ കല്പം ചിന്തകമെന്നു അറിയപ്പെടുന്നു. പ്രജാപതിയുടെ മഹത്വമുള്ള പുത്രനായ ചിതിയും അവന്റെ ഭാര്യയും അന്നുണ്ടായി.

ധ്യായതോ ബ്രഹ്മണശ്ചൈവ യസ്മാച്ചിന്താ സമുത്ഥിതാ। തസ്മാത്തു ചിന്തകഃ സോ വൈ കല്പഃ പ്രോക്തഃ സ്വയമ്ഭുവാ ।। ൨൧.

ബ്രഹ്മാവ് ധ്യാനത്തിലിരുന്നപ്പോൾ, അവന്റെ ചിന്തയിൽ നിന്നു ചിന്ത ഉദിച്ചു. അതുകൊണ്ടാണ് സ്വയംഭുവായവൻ അതിനെ ചിന്തകകല്പം എന്നു വിളിച്ചത്.

ചതുര്വിംശതിമശ്ചാപി ഹ്യാകൂതിഃ കല്പ ഉച്യതേ। ആകൂതിശ്ച തഥാ ദേവീ മിഥുനം സമ്ബഭൂവ ഹ ।। ൨൧.

ഇരുപത്തിനാലാമത്തെ കല്പം ആകൂതി എന്നാണു വിളിക്കുന്നത്. ആകൂതി എന്ന ദേവിയും അവളുടെ ഭർത്താവും അന്നുണ്ടായി.

പ്രജാഃ സ്രഷ്ടും തഥാകൂതിം യസ്മാദാഹ പ്രജാപതിഃ। തസ്മാത് സ പുരുഷോ ജ്ഞേയ ആകൂതിഃ കല്പസംജ്ഞിതഃ ।। ൨൧.

പ്രജാപതി, സൃഷ്ടിക്കായി ആകൂതിയെ പരാമർശിച്ചതിനാൽ, ആ പുരുഷൻ ആകൂതി എന്ന കല്പം എന്നറിയപ്പെടുന്നു.

പഞ്ചവിംശതിമഃ കല്പോ വിജ്ഞാതിഃ പരികീര്ത്തിതഃ। വിജ്ഞാതിശ്ച തഥാ ദേവീ മിഥുനം സമ്പ്രസൂയതേ ।। ൨൧.

ഇരുപത്തഞ്ചാമത്തെ കല്പം വിജ്ഞാതി എന്നാണു വിളിക്കുന്നത്. വിജ്ഞാതി ദേവിയും അവളുടെ ഭർത്താവും അന്നു ജനിച്ചു.

ധ്യായതഃ പുത്രകാമസ്യ മനസ്യധ്യാത്മസംജ്ഞിതമ്। വിജ്ഞാതം വൈ സമാസേന വിജ്ഞാതിസ്തു തതഃ സ്മൃതഃ ।। ൨൧.

പുത്രന്മാരെ ആഗ്രഹിച്ച ബ്രഹ്മാവ്, വിജ്ഞാനത്തിൽ മനസ്സു നിർത്തി ധ്യാനിച്ചപ്പോൾ, സംക്ഷേപത്തിൽ വിജ്ഞാനം ഉദിച്ചു. അതുകൊണ്ടാണ് വിജ്ഞാതി എന്ന പേരിൽ അറിയപ്പെടുന്നത്.

ഷഡ്‌വിംശസ്തു തതഃ കല്പോ മന ഇത്യഭിധീയതേ। ദേവീ ച ശാങ്കരീ നാമ മിഥുനം സമ്പ്രസൂയതേ ।। ൨൧.

അതിനുശേഷം ഇരുപത്തിയാറാമത്തെ കല്പം മന എന്നാണു വിളിക്കുന്നത്. ശങ്കരിയുടെ പേരിലുള്ള ദേവിയും അവളുടെ ഭർത്താവും അന്നു ജനിച്ചു.

പ്രജാ വൈ ചിന്തമാനസ്യ സ്രഷ്ടുകാമസ്യ വൈ തദാ। യസ്മാത് പ്രജാസമ്ഭവനാദുത്പന്നസ്തു സ്വയമ്ഭുവാ । തസ്മാത് പ്രജാസമ്ഭവനാദ്ഭാവനാസമ്ഭവഃ സ്മൃതഃ ।। ൨൧.

സൃഷ്ടിക്കായി ചിന്തിച്ചപ്പോൾ, സ്വയംഭുവിൽ നിന്നു ജീവികൾ ഉദിച്ചു. അതുകൊണ്ടാണ് ജീവികളുടെ ഉദയത്തിൽ നിന്നു ഭാവനാസംഭവം എന്ന പേരിൽ അറിയപ്പെടുന്നത്.

സപ്തവിംശതിമഃ കല്പോ ഭാവോ വൈ കല്പസംജ്ഞിതഃ। പൌര്ണമാസീ തഥാ ദേവീ മിഥുനം സമപദ്യത ।। ൨൧.

ഇരുപത്തിയേഴാമത്തെ കല്പം ഭാവം എന്നാണു വിളിക്കുന്നത്. പൗർണമാസി ദേവിയും അവളുടെ ഭർത്താവും അന്നു ജനിച്ചു.

പ്രജാ വൈ സ്രഷ്ടുകാമസ്യ ബ്രഹ്മണഃ പരമേഷ്ഠിനഃ। ധ്യായതസ്തു പരം ധ്യാനം പരമാത്മാനമീശ്വരമ് ।। ൨൧.

സൃഷ്ടിക്കായി ആഗ്രഹിച്ച പരമേശ്വരനായ ബ്രഹ്മാവ്, പരമധ്യാനമായ പരമാത്മാവിനെ ധ്യാനിച്ചു.

അഗ്നിസ്തു മണ്ഡലീഭൂത്വാ രശ്മിജാലസമാവൃതഃ । ഭുവന്ദിവഞ്ചവിഷ്ടഭ്യ ദീപ്യതേ സ മഹാവപുഃ ।। ൨൧.

അഗ്നി വലയംപോലെയും കിരണങ്ങളുടെ വലയിൽ പൊതിഞ്ഞതുപോലെയും ആയി, ഭൂമിയും ആകാശവും വ്യാപിച്ച് മഹത്തായ രൂപത്തിൽ ജ്വലിച്ചു.

തതോ വര്ഷസഹസ്രാന്തേ സമ്പൂര്ണേ ജ്യോതിമണ്ഡലേ। ആവിഷ്ടയാ സഹോത്പന്നമപശ്യത് സൂര്യമണ്ഡലമ് ।। ൨൧.

അതിനുശേഷം ആയിരം വർഷം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ, പ്രകാശവലയം പൂർണ്ണമായപ്പോൾ, ആ പ്രകാശത്തോടൊപ്പം സൂര്യന്റെ വലയം ഉദിച്ചതു കണ്ടു.