വായുപുരാണമ്

അയം യോ വര്ത്തതേ കല്പോ വാരാഹഃ സ തു കീര്ത്ത്യതേ। യസ്മിന് സ്വായമ്ഭുവാദ്യാശ്ച മനവശ്ച ചതുര്ദ്ദശ ।। ൨൧.

ഇപ്പോൾ നടക്കുന്നത് 'വരാഹ' എന്ന പേരിലുള്ള കല്പമാണ്, അതിൽ സ്വായംഭുവൻ തുടങ്ങി പതിനാലു മനുമാർ ഉണ്ട്.

കസ്മാദ്വാരാഹകല്പോയം നാമതഃ പരികീര്തിതഃ। കസ്മാച്ച കാരണാദ്ദേവോ വരാഹ ഇതി കീര്ത്ത്യതേ ।। ൨൧.

ഈ കല്പം 'വരാഹ' എന്ന പേരിൽ അറിയപ്പെടുന്നത് എന്തുകൊണ്ടാണ്? ദേവൻ 'വരാഹൻ' എന്ന് വിളിക്കപ്പെടുന്നത് എന്തിനാണ്?

കോ വാ വരാഹോ ഭഗവാന് കസ്യ യോനിഃ കിമാത്മകഃ। വരാഹഃ കഥമുത്പന്ന ഏതദിച്ഛാമ വേദിതുമ് ।। ൨൧.

ഭഗവാൻ വരാഹൻ ആരാണ്? അവൻ ആരിൽ നിന്നാണ് ജനിച്ചത്? അവന്റെ സ്വഭാവം എന്താണ്? വരാഹൻ എങ്ങനെ ജനിച്ചു? ഇതെല്ലാം ഞങ്ങൾ അറിയാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു.

വരാഹസ്തു യഥോത്പന്നോ യസ്മിന്നര്ഥേ ച കല്പിതഃ। വാരാഹശ്ച യഥാ കല്പഃ കല്പത്വം കല്പനാ ച യാ ।। ൨൧.

വരാഹൻ എങ്ങനെ ജനിച്ചു, ഏത് ഉദ്ദേശ്യത്താൽ അവൻ സൃഷ്ടിക്കപ്പെട്ടു, കല്പം എങ്ങനെ 'വരാഹ' എന്ന് വിളിക്കപ്പെടുന്നു, 'കല്പം' എന്നതിന്റെ അർത്ഥം എന്താണ്—

കല്പയോരന്തരം യച്ച തസ്യ ചാസ്യ ച കല്പിതമ്। തത്സര്വം സമ്പ്രവക്ഷ്യാമി യഥാദൃഷ്ടം യഥാശ്രുതമ് ।। ൨൧.

കല്പങ്ങൾ തമ്മിലുള്ള വ്യത്യാസം, ഓരോ കല്പത്തിനും എന്താണ് നിർണ്ണയിച്ചിരിക്കുന്നത്—ഇത് എല്ലാം ഞാൻ കണ്ടതുപോലെയും കേട്ടതുപോലെയും വിശദമായി പറയാം.

ഭവസ്തു പ്രഥമഃ കല്പോ ലോകാദൌ പ്രഥിതഃ പുരാ। ജ്ഞാതവ്യോ ഭഗവാനത്ര ഹ്യാനന്ദഃ സാമ്പ്രതഃ സ്വയമ് ।। ൨൧.

ഭവം എന്നത് ആദ്യകാല്പം, ലോകങ്ങളുടെ ആരംഭത്തിൽ തന്നെ പ്രശസ്തമായിരുന്നു. ഇവിടെ, ഈ സമയത്ത്, ഭഗവാനെ ആനന്ദസ്വരൂപനായി മനസ്സിലാക്കണം.

ബ്രഹ്മസ്ഥാനമിദം ദിവ്യം പ്രാപ്തം വാ ദിവ്യസമ്ഭവമ്। ദ്വിതീയസ്തു ഭുവഃ കല്പസ്തൃതീയസ്തപ ഉച്യതേ ।। ൨൧.

ഇത് ബ്രഹ്മാവിന്റെ ദിവ്യസിംഹാസനമാണ്, ദിവ്യമായ ഉത്ഭവമുള്ളതോ ലഭിച്ചതോ ആയത്. രണ്ടാമത്തേത് ഭൂവ: കാല്പം, മൂന്നാമത്തേത് തപ: എന്നു വിളിക്കപ്പെടുന്നു.

ഭവശ്ചതുര്ഥോ വിജ്ഞേയഃ പംചമോ രമ്ഭ ഏവ ച। ഋതുകല്പസ്തഥാ ഷഷ്ഠഃ സപ്തമസ്തു ക്രതുഃ സ്മൃതഃ ।। ൨൧.

നാലാമത്തേത് ഭവം, അഞ്ചാമത്തേത് രംഭ, ആറാമത്തേത് ഋതു കാല്പം, ഏഴാമത്തേത് ക്രതു എന്നാണു ഓർക്കപ്പെടുന്നത്.

അഷ്ടമസ്തു ഭവേദ്വഹ്നിര്നവമോ ഹവ്യവഹനഃ। സാവിത്രോ ദശമഃ കല്പോ ഭുവസ്ത്വേകാദശഃ സ്മൃതഃ ।। ൨൧.

എട്ടാമത്തേത് വഹ്നി, ഒൻപതാമത്തേത് ഹവ്യവാഹനൻ, പത്താമത്തേത് സാവിത്രി കാല്പം, പതിനൊന്നാമത്തേത് ഭൂവസ് എന്നാണു അറിയപ്പെടുന്നത്.

ഉശികോ ദ്വാദശസ്തത്ര കുശികസ്തു ത്രയോദശഃ। ചതുര്ദ്ദശസ്തു ഗന്ധര്വോ ഗന്ധര്വോ യത്ര വൈ സ്വരഃ। ഉത്പന്നസ്തു യഥാ നാദോ ഗന്ധര്വാ യത്ര ചോത്ഥിതാഃ ।। ൨൧.

പന്ത്രണ്ടാമത്തേത് ഉശികൻ, പതിമൂന്നാമത്തേത് കുശികൻ, പതിനാലാമത്തേത് ഗന്ധർവൻ, അവിടെയാണ് സ്വരം ഉദയിക്കുകയും ഗന്ധർവർ ജനിക്കുകയും ചെയ്യുന്നത്.

ഋഷഭസ്തു തതഃ കല്പോ ജ്ഞേയഃ പംചദശോ ദ്വിജാഃ। ഋഷയോ യത്ര സമ്ഭൂതാഃ സ്വരോ ലോകമനോഹരഃ ।। ൨൧.

അതിനുശേഷം പന്ത്രണ്ടാംകാല്പം ഋഷഭം എന്നാണു അറിയേണ്ടത്, അവിടെ ഋഷിമാർ ജനിക്കുന്നു, ആ സ്വരം ലോകങ്ങളെ ആകർഷിക്കുന്നതാണ്.

ഷഡ്ജസ്തു ഷോഡശഃ കല്പഃ ഷഡ്ജനാ യത്ര ചര്ഷയഃ। ശിശിരശ്ച വസന്തശ്ച നിദാഘോ വര്ഷ ഏവ ച ।। ൨൧.

പതിനാറാമത്തേത് ഷഡ്ജം എന്ന കാല്പം, അവിടെ ആറു ഋഷിമാർ വസിക്കുന്നു. ശിശിരം, വസന്തം, നിദാഘം, വർഷം എന്നിവയും അവിടെയുണ്ട്.

ശരദ്ധേമന്ത ഇത്യേതേ മാനസാ ബ്രഹ്മണഃ സുതാഃ। ഉത്പന്നാഃ ഷഡ്ജ സംസിദ്ധാഃ പുത്രാഃ കല്പേ തു ഷോഡശേ ।। ൨൧.

ശരദ്, ഹേമന്തം എന്നിവ ബ്രഹ്മാവിന്റെ മനസ്സിൽ നിന്നു ജനിച്ച പുത്രന്മാർ ആണ്. ഷഡ്ജം എന്ന പതിനാറാം കാല്പത്തിൽ അവർ ജനിച്ചു, പൂർണ്ണതയിലേക്കു എത്തി.

യസ്മാജ്ജാതൈശ്ച തൈഃ ഷഡഭിഃ സദ്യോ ജാതോ മഹേശ്വരഃ। തസ്മാത് സമുത്ഥിതഃ ഷഡ്ജഃ സ്വരസ്തൂദധിസന്നിഭഃ ।। ൨൧.

അവ ആറ് പുത്രന്മാരിൽ നിന്നു മഹേശ്വരൻ ഉടൻ ജനിച്ചു. അതിനാൽ, സമുദ്രംപോലെ വിശാലമായ ഷഡ്ജസ്വരം ഉദിച്ചു.

തതഃ സപ്തദശഃ കല്പോ മാര്ജാലീയ ഇതി സ്മൃതഃ। മാര്ജ്ജാലീയം തു തത് കര്മ യസ്മാദ്ബ്രാഹ്മമകല്പയത് ।। ൨൧.

അതിനുശേഷം പതിനേഴാമത്തേത് മാർജാലീയ കാല്പം എന്നാണു അറിയപ്പെടുന്നത്. ബ്രഹ്മാവിന്റെ കർമ്മം മാർജാലീയമായി അവിടെ പൂർത്തിയായി.

തതസ്തു മധ്യമോ നാമ കല്പോഽഷ്ടാദശ ഉച്യതേ। യസ്മിംസ്തു മധ്യമോ നാമ സ്വരോ ധൈവതപൂജിതഃ । ഉത്പന്നഃ സര്വഭൂതേഷു മധ്യമോ വൈ സ്വയംഭുവഃ ।। ൨൧.

അടുത്തത് പതിനെട്ടാമത്തേത് മധ്യമം എന്ന കാല്പം. അവിടെ ധൈവതസ്വരത്തിൽ ആദരിക്കപ്പെടുന്ന മധ്യമസ്വരം എല്ലാ ജീവികളിലും സ്വയം ഉദിച്ചു.

തതസ്ത്വേകോനവിംശസ്തു കല്പോ വൈരാജകഃ സ്മൃതഃ। വൈരാജോ യത്ര ഭഗവാന് മുനുര്വൈ ബ്രഹ്മണഃ സുതഃ ।। ൨൧.

അതിനുശേഷം പതിനൊമ്പതാമത്തേത് വൈരാജക കാല്പം. അവിടെ വൈരാജൻ എന്ന ഭഗവാൻ, ബ്രഹ്മാവിന്റെ മകനായ മുനി, വസിക്കുന്നു.

തസ്യ പുത്രസ്തു ധര്മാത്മാ ദധീചിര്ന്നാമ ധാര്മികഃ। പ്രജാപതിര്മഹാതേജാ ബഭൂവ ത്രിദശേശ്വരഃ ।। ൨൧.

അവന്റെ പുത്രൻ ധർമ്മാത്മാവായ ദധീചി എന്ന ധാർമികൻ. അവൻ മഹത്തായ തേജസ്സോടെ പ്രജാപതിയും ദേവന്മാരുടെ അധിപനുമായി.

അകാമയത ഗായത്രീ യജമാനം പ്രജാപതിമ്। തസ്മാജ്ജജ്ഞേ സ്വരഃ സ്രിഗ്ധഃ പുത്രസ്തസ്യ ദധീചിനഃ ।। ൨൧.

ഗായത്രി, യജമാനനായ പ്രജാപതിയെ ആഗ്രഹിച്ചു. അവളിൽ നിന്നു സ്നിഗ്ധമായ സ്വരം, ദധീചിയുടെ പുത്രൻ, ജനിച്ചു.

തതോ വിംശതിമഃ കല്പോ നിഷാദഃ പരികീര്ത്തിതഃ। പ്രജാപതിസ്തു തം ദൃഷ്ട്വാ സ്വയമ്ഭൂപ്രഭവം തദാ। വിരരാമ പ്രജാഃ സ്രഷ്ടും നിഷാദസ്തു തപോഽതപത് ।। ൨൧.

അതിനുശേഷം ഇരുപതാമത്തേത് നിഷാദം എന്ന കാല്പം. സ്വയംഭുവിൽ നിന്ന് ജനിച്ച അവനെ കണ്ടപ്പോൾ പ്രജാപതി സൃഷ്ടി നിർത്തി, നിഷാദൻ തപസ്സിൽ ഏർപ്പെട്ടു.

ദിവ്യം വര്ഷസഹസ്രന്തു നിരാഹാരോ ജിതേന്ദ്രിയഃ। തമുവാച മഹാംതേജാ ബ്രഹ്മാ ലോകപിതാമഹഃ ।। ൨൧.

അവൻ ദിവ്യമായ ആയിരം വർഷം ഉപവാസം പാലിച്ചു, ഇന്ദ്രിയങ്ങൾ ജയിച്ചു. അപ്പോൾ ലോകപിതാമഹനായ മഹാതേജസ്സുള്ള ബ്രഹ്മാവ് അവനോട് പറഞ്ഞു.

ഊര്ദ്ധ്വബാഹും തപോഗ്ലാനം ദുഃഖിതം ക്ഷുത്പിപാസിതമ്। നിഷീദേത്യബ്രവീദേനം പുത്രം ശാന്തം പിതാമഹഃ। തസ്മാന്നിഷാദഃ സമ്ഭൂതഃ സ്വരസ്തു സ നിഷാദവാന് ।। ൨൧.

കൈകൾ ഉയർത്തി, തപസ്സിൽ ക്ഷീണിച്ച്, വിശപ്പും ദാഹവും അനുഭവിച്ചുകൊണ്ടിരുന്ന പുത്രനോട് ശാന്തനായി ഇരിക്കുവാൻ പിതാമഹൻ പറഞ്ഞു. അങ്ങനെ നിഷാദനും, നിഷാദസ്വരവും ജനിച്ചു.

ഏകവിംശതിമഃ കല്പോ വിജ്ഞേയഃ പഞ്ചമോ ദ്വിജാഃ। പ്രാണോഽപാനഃ സമാനശ്ച ഉദാനോ വ്യാന ഏവ ച ।। ൨൧.

ഇരുപത്തൊന്നാമത്തേത് അഞ്ചാമത്തേത് എന്നപോലെ അറിയണം, ദ്വിജന്മാരേ. അവിടെ പ്രാണൻ, അപാനൻ, സമാനൻ, ഉദാനൻ, വ്യാനൻ എന്നിവ ഉണ്ടു.

ബ്രഹ്മണോ മാനസാഃ പുത്രാഃ പഞ്ചൈതേ ബ്രഹ്മണഃ സമാഃ। തൈസ്ത്വര്ഥവാദിഭിര്യുക്തൈര്വാഗ്ഭിരിഷ്ടോ മഹേശ്വരഃ ।। ൨൧.

ബ്രഹ്മാവിന്റെ മനസ്സിൽ നിന്നു ജനിച്ച അഞ്ചു പുത്രന്മാർ, ബ്രഹ്മാവിനോടു തുല്യരായവരാണ്. അവർ അർത്ഥം ചേർന്ന വാക്കുകൾകൊണ്ട് മഹാദേവനെ സ്തുതിച്ചു.

യസ്മാത്പരിഗതൈര്ഗീതഃ പഞ്ചഭിസ്തൈര്മഹാത്മഭിഃ। സ്വരസ്തു പഞ്ചമഃ സ്നിഗ്ധഃ തസ്മാത്കല്പസ്തു പഞ്ചമഃ ।। ൨൧.

അവിടെ ആ അഞ്ചു മഹാത്മാക്കൾ മനസ്സോടെ പാടിയതിനാൽ, അഞ്ചാമത്തെ സ്വരം മധുരമായിരിക്കുന്നു. അതുകൊണ്ടാണ് അഞ്ചാമത്തെ കല്പം സ്ഥാപിക്കപ്പെട്ടത്.

ദ്വാവിംശസ്തു തഥാ കല്പോ വിജ്ഞേയോ മേഘവാഹനഃ। യത്ര വിഷ്ണുര്മഹാബാഹുര്മേഘോ ഭൂത്വാ മഹേശ്വരമ്। ദിവ്യം വര്ഷസഹസ്രന്തു അവഹത് കൃത്തിവാസസമ് ।। ൨൧.

ഇരുപത്തിരണ്ടാമത്തെ കല്പം മേഘവാഹനമെന്നു അറിയപ്പെടുന്നു. അതിൽ മഹാബാഹുവായ വിഷ്ണു മേഘമായി മാറി, ചർമ്മം ധരിച്ച മഹേശ്വരനെ ദിവ്യമായ ആയിരം വർഷം ചുമന്നു.

തസ്യ നിഃശ്വസമാനസ്യ ഭാരാകാന്തസ്യ വൈ മുഖാത്। നിര്ജഗാമ മഹാകായഃ കാലോ ലോകപ്രകാശനഃ। യസ്ത്വയം പഠ്യതേ വിപ്രൈര്വിഷ്ണുര്വൈ കശ്യപാത്മജഃ ।। ൨൧.

ഭാരം ചുമന്നവൻ ശ്വസിച്ചപ്പോൾ, അവന്റെ വായിൽ നിന്നു ലോകങ്ങളെ പ്രകാശിപ്പിക്കുന്ന മഹാകായനായ കാലൻ പുറത്ത് വന്നു. സപ്തർഷിമാർ വിഷ്ണുവിനെ, കശ്യപന്റെ പുത്രനെന്നു പറയുന്നു.

ത്രയോവിംശതിമഃ കല്പോ വിജ്ഞേയശ്ചിന്തകസ്തഥാ। പ്രജാപതിസുതഃ ശ്രീമാന് ചിതിശ്ച മിഥുനഞ്ച തൌ ।। ൨൧.

ഇരുപത്തിമൂന്നാമത്തെ കല്പം ചിന്തകമെന്നു അറിയപ്പെടുന്നു. പ്രജാപതിയുടെ മഹത്വമുള്ള പുത്രനായ ചിതിയും അവന്റെ ഭാര്യയും അന്നുണ്ടായി.

ധ്യായതോ ബ്രഹ്മണശ്ചൈവ യസ്മാച്ചിന്താ സമുത്ഥിതാ। തസ്മാത്തു ചിന്തകഃ സോ വൈ കല്പഃ പ്രോക്തഃ സ്വയമ്ഭുവാ ।। ൨൧.

ബ്രഹ്മാവ് ധ്യാനത്തിലിരുന്നപ്പോൾ, അവന്റെ ചിന്തയിൽ നിന്നു ചിന്ത ഉദിച്ചു. അതുകൊണ്ടാണ് സ്വയംഭുവായവൻ അതിനെ ചിന്തകകല്പം എന്നു വിളിച്ചത്.