വായുപുരാണമ്

മന്വന്തരസ്യ സംഹാരേ പശ്ചിമസ്യ മഹാത്മനഃ। ആസീത്തു സപ്തമഃ കല്പഃ പദ്മോ നാമ ദ്വിജോത്തമ। വാരാഹഃ സാമ്പ്രതസ്തേഷാം തസ്യ വക്ഷ്യാമി വിസ്തരമ് ।। ൨൧.

മഹാത്മാവിന്റെ അവസാനത്തെ മന്വന്തരത്തിൽ പ്രളയം വന്നപ്പോൾ ഏഴാമത്തെ കല്പമായ 'പദ്മം' ഉണ്ടായിരുന്നു, ദ്വിജശ്രേഷ്ഠനേ. ഇപ്പോൾ നടക്കുന്ന കല്പം 'വരാഹം' ആണ്; അതിന്റെ വിശദാംശങ്ങൾ ഞാൻ പറയാം.

കിയതാ ചൈവ കാലേന കല്പഃ സമ്ഭവതേ കഥമ്। കിം ച പ്രമാണം കല്പസ്യ തത്ര പ്രബ്രൂഹി പൃച്ഛതാമ് ।। ൨൧.

ഏതു കാലപരിധിയിലാണ് ഒരു കല്പം ഉണ്ടാകുന്നത്? കല്പത്തിന്റെ ദൈർഘ്യം എത്ര? ഈ ചോദ്യം ചോദിക്കുന്നവർക്കായി അതിന്റെ ഉത്തരം പറയൂ.

മന്വന്തരാണാം സപ്താനാം കാലസംഖ്യാ യഥാക്രമമ്। പ്രവക്ഷ്യാമി സമാസേന ബ്രുവതോ മേ നിബോധത ।। ൨൧.

ഏഴു മന്വന്തരങ്ങളുടെ കാലഗണനയെ കുറിച്ച് ഞാൻ സംക്ഷിപ്തമായും ക്രമത്തിൽ പറഞ്ഞുതരാം; ഞാൻ പറയുന്നതു ശ്രദ്ധിച്ച് കേൾക്കൂ.

കോടീനാം ദ്വേ സഹസ്രേ വൈ അഷ്ടൌ കോടിശതാനി ച । ദ്വിഷഷ്ടിശ്ച തഥാ കോട്യോ നിയുതാനി ച സപ്തതിഃ। കല്പാര്ദ്ധസ്യ തു സംഖ്യായാമേതത് സര്വമുദാഹൃതമ് ।। ൨൧.

രണ്ടായിരം കോടി, എൺപത് കോടി ശതങ്ങൾ, ഇരുപത്തിരണ്ടു കോടി, എഴുപതു നിയുതങ്ങൾ—ഇവയെല്ലാം കല്പത്തിന്റെ അരയുടെ കാലപരിധിയാണെന്ന് പറയപ്പെടുന്നു.

പൂര്വോക്തൌ ച ഗുണച്ഛേദൌ വര്ഷാഗ്രം ലബ്ദമാദിശേത് । ശതം ചൈവ തു കോടീനാം കോടീനാമഷ്ടസപ്തതിഃ। ദ്വേ ച ശതസഹസ്രേ തു നവതിര്നിയുതാനി ച ।। ൨൧.

മുൻപറഞ്ഞ ഗുണഭേദങ്ങൾ പ്രകാരം വർഷങ്ങളുടെ അളവ് ലഭിക്കുന്നു: നൂറു കോടി, എഴുപത്തിയെട്ടു കോടി, രണ്ടായിരം, തൊണ്ണൂറ്റി നിയുതങ്ങൾ.

മാനുഷേണ പ്രമാണേന യാവദ്വൈവസ്വതാന്തരമ്। ഏഷ കല്പസ്തു വിജ്ഞേയഃ കല്പാര്ദ്ധദ്വിഗുണീകൃതഃ ।। ൨൧.

മനുഷ്യരുടെ അളവുപ്രകാരം, വൈവസ്വത മനുവിന്റെ അവസാനംവരെ, കല്പം എന്നത് കല്പത്തിന്റെ അരയുടെ ഇരട്ടിയാണെന്ന് മനസ്സിലാക്കണം.

അനാഗതാനാം സപ്താനാമേതദേവ യഥാക്രമമ്। പ്രമാണം കാലസംഖ്യായാ വിജ്ഞേയം മതമൈശ്വരമ് ।। ൨൧.

ഇനിയും വരാനിരിക്കുന്ന ഏഴു മന്വന്തരങ്ങൾക്കും ഈ അതേ കാലഗണന ദൈവികമായ രീതിയിൽ മനസ്സിലാക്കണം.

നിയുതാന്യഷ്ടപഞ്ചാശത്തഥാഽശീതിശതാനി ച। ചതുരശീതിശ്ചവാന്യാനി പ്രയുതാനി പ്രമാണതഃ ।। ൨൧.

അമ്പത്തെട്ടു നിയുത്, എൺപത് ശതങ്ങൾ, നാല്പത്തിയെട്ടു പ്രയുത്—ഇവയാണ് അളവ്.

സപ്തര്ഷയോ മനുശ്ചൈവ ദേവാശ്ചേന്ദ്രപുരോഗമാഃ। ഏതത് കാലസ്യ വിജ്ഞേയം വര്ഷാഗ്രന്തു പ്രമാണതഃ ।। ൨൧.

സപ്തർഷിമാർ, മനു, ഇന്ദ്രനെ മുന്നിൽ നിർത്തിയുള്ള ദേവന്മാർ—ഇവർക്കുള്ള വർഷങ്ങളുടെ അളവ് ഇതാണ്.

ഏവം മന്വന്തരം തേഷാം മാനുഷാന്തഃ പ്രകീര്ത്തിതഃ। പ്രണവാന്താശചവ യേ ദേവാഃ സാധ്യാ ദേവഗണാശ്ച യേ। വിശ്വേദേവാശചവ യേ നിത്യാഃ കല്പം ജീവന്തി തേ ഗണാഃ ।। ൨൧.

ഇങ്ങനെ, അവർക്കുള്ള മന്വന്തരം മനുഷ്യരിൽ അവസാനിക്കുന്നു എന്ന് പറയുന്നു; പ്രണവത്തിൽ അവസാനിക്കുന്ന ദേവന്മാർ, സാദ്ധ്യന്മാർ, വിശ്വദേവന്മാർ—ഈ ശാശ്വത ദേവസംഘങ്ങൾ ഒരു കല്പം മുഴുവൻ ജീവിക്കുന്നു.

അയം യോ വര്ത്തതേ കല്പോ വാരാഹഃ സ തു കീര്ത്ത്യതേ। യസ്മിന് സ്വായമ്ഭുവാദ്യാശ്ച മനവശ്ച ചതുര്ദ്ദശ ।। ൨൧.

ഇപ്പോൾ നടക്കുന്നത് 'വരാഹ' എന്ന പേരിലുള്ള കല്പമാണ്, അതിൽ സ്വായംഭുവൻ തുടങ്ങി പതിനാലു മനുമാർ ഉണ്ട്.

കസ്മാദ്വാരാഹകല്പോയം നാമതഃ പരികീര്തിതഃ। കസ്മാച്ച കാരണാദ്ദേവോ വരാഹ ഇതി കീര്ത്ത്യതേ ।। ൨൧.

ഈ കല്പം 'വരാഹ' എന്ന പേരിൽ അറിയപ്പെടുന്നത് എന്തുകൊണ്ടാണ്? ദേവൻ 'വരാഹൻ' എന്ന് വിളിക്കപ്പെടുന്നത് എന്തിനാണ്?

കോ വാ വരാഹോ ഭഗവാന് കസ്യ യോനിഃ കിമാത്മകഃ। വരാഹഃ കഥമുത്പന്ന ഏതദിച്ഛാമ വേദിതുമ് ।। ൨൧.

ഭഗവാൻ വരാഹൻ ആരാണ്? അവൻ ആരിൽ നിന്നാണ് ജനിച്ചത്? അവന്റെ സ്വഭാവം എന്താണ്? വരാഹൻ എങ്ങനെ ജനിച്ചു? ഇതെല്ലാം ഞങ്ങൾ അറിയാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു.

വരാഹസ്തു യഥോത്പന്നോ യസ്മിന്നര്ഥേ ച കല്പിതഃ। വാരാഹശ്ച യഥാ കല്പഃ കല്പത്വം കല്പനാ ച യാ ।। ൨൧.

വരാഹൻ എങ്ങനെ ജനിച്ചു, ഏത് ഉദ്ദേശ്യത്താൽ അവൻ സൃഷ്ടിക്കപ്പെട്ടു, കല്പം എങ്ങനെ 'വരാഹ' എന്ന് വിളിക്കപ്പെടുന്നു, 'കല്പം' എന്നതിന്റെ അർത്ഥം എന്താണ്—

കല്പയോരന്തരം യച്ച തസ്യ ചാസ്യ ച കല്പിതമ്। തത്സര്വം സമ്പ്രവക്ഷ്യാമി യഥാദൃഷ്ടം യഥാശ്രുതമ് ।। ൨൧.

കല്പങ്ങൾ തമ്മിലുള്ള വ്യത്യാസം, ഓരോ കല്പത്തിനും എന്താണ് നിർണ്ണയിച്ചിരിക്കുന്നത്—ഇത് എല്ലാം ഞാൻ കണ്ടതുപോലെയും കേട്ടതുപോലെയും വിശദമായി പറയാം.

ഭവസ്തു പ്രഥമഃ കല്പോ ലോകാദൌ പ്രഥിതഃ പുരാ। ജ്ഞാതവ്യോ ഭഗവാനത്ര ഹ്യാനന്ദഃ സാമ്പ്രതഃ സ്വയമ് ।। ൨൧.

ഭവം എന്നത് ആദ്യകാല്പം, ലോകങ്ങളുടെ ആരംഭത്തിൽ തന്നെ പ്രശസ്തമായിരുന്നു. ഇവിടെ, ഈ സമയത്ത്, ഭഗവാനെ ആനന്ദസ്വരൂപനായി മനസ്സിലാക്കണം.

ബ്രഹ്മസ്ഥാനമിദം ദിവ്യം പ്രാപ്തം വാ ദിവ്യസമ്ഭവമ്। ദ്വിതീയസ്തു ഭുവഃ കല്പസ്തൃതീയസ്തപ ഉച്യതേ ।। ൨൧.

ഇത് ബ്രഹ്മാവിന്റെ ദിവ്യസിംഹാസനമാണ്, ദിവ്യമായ ഉത്ഭവമുള്ളതോ ലഭിച്ചതോ ആയത്. രണ്ടാമത്തേത് ഭൂവ: കാല്പം, മൂന്നാമത്തേത് തപ: എന്നു വിളിക്കപ്പെടുന്നു.

ഭവശ്ചതുര്ഥോ വിജ്ഞേയഃ പംചമോ രമ്ഭ ഏവ ച। ഋതുകല്പസ്തഥാ ഷഷ്ഠഃ സപ്തമസ്തു ക്രതുഃ സ്മൃതഃ ।। ൨൧.

നാലാമത്തേത് ഭവം, അഞ്ചാമത്തേത് രംഭ, ആറാമത്തേത് ഋതു കാല്പം, ഏഴാമത്തേത് ക്രതു എന്നാണു ഓർക്കപ്പെടുന്നത്.

അഷ്ടമസ്തു ഭവേദ്വഹ്നിര്നവമോ ഹവ്യവഹനഃ। സാവിത്രോ ദശമഃ കല്പോ ഭുവസ്ത്വേകാദശഃ സ്മൃതഃ ।। ൨൧.

എട്ടാമത്തേത് വഹ്നി, ഒൻപതാമത്തേത് ഹവ്യവാഹനൻ, പത്താമത്തേത് സാവിത്രി കാല്പം, പതിനൊന്നാമത്തേത് ഭൂവസ് എന്നാണു അറിയപ്പെടുന്നത്.

ഉശികോ ദ്വാദശസ്തത്ര കുശികസ്തു ത്രയോദശഃ। ചതുര്ദ്ദശസ്തു ഗന്ധര്വോ ഗന്ധര്വോ യത്ര വൈ സ്വരഃ। ഉത്പന്നസ്തു യഥാ നാദോ ഗന്ധര്വാ യത്ര ചോത്ഥിതാഃ ।। ൨൧.

പന്ത്രണ്ടാമത്തേത് ഉശികൻ, പതിമൂന്നാമത്തേത് കുശികൻ, പതിനാലാമത്തേത് ഗന്ധർവൻ, അവിടെയാണ് സ്വരം ഉദയിക്കുകയും ഗന്ധർവർ ജനിക്കുകയും ചെയ്യുന്നത്.

ഋഷഭസ്തു തതഃ കല്പോ ജ്ഞേയഃ പംചദശോ ദ്വിജാഃ। ഋഷയോ യത്ര സമ്ഭൂതാഃ സ്വരോ ലോകമനോഹരഃ ।। ൨൧.

അതിനുശേഷം പന്ത്രണ്ടാംകാല്പം ഋഷഭം എന്നാണു അറിയേണ്ടത്, അവിടെ ഋഷിമാർ ജനിക്കുന്നു, ആ സ്വരം ലോകങ്ങളെ ആകർഷിക്കുന്നതാണ്.

ഷഡ്ജസ്തു ഷോഡശഃ കല്പഃ ഷഡ്ജനാ യത്ര ചര്ഷയഃ। ശിശിരശ്ച വസന്തശ്ച നിദാഘോ വര്ഷ ഏവ ച ।। ൨൧.

പതിനാറാമത്തേത് ഷഡ്ജം എന്ന കാല്പം, അവിടെ ആറു ഋഷിമാർ വസിക്കുന്നു. ശിശിരം, വസന്തം, നിദാഘം, വർഷം എന്നിവയും അവിടെയുണ്ട്.

ശരദ്ധേമന്ത ഇത്യേതേ മാനസാ ബ്രഹ്മണഃ സുതാഃ। ഉത്പന്നാഃ ഷഡ്ജ സംസിദ്ധാഃ പുത്രാഃ കല്പേ തു ഷോഡശേ ।। ൨൧.

ശരദ്, ഹേമന്തം എന്നിവ ബ്രഹ്മാവിന്റെ മനസ്സിൽ നിന്നു ജനിച്ച പുത്രന്മാർ ആണ്. ഷഡ്ജം എന്ന പതിനാറാം കാല്പത്തിൽ അവർ ജനിച്ചു, പൂർണ്ണതയിലേക്കു എത്തി.

യസ്മാജ്ജാതൈശ്ച തൈഃ ഷഡഭിഃ സദ്യോ ജാതോ മഹേശ്വരഃ। തസ്മാത് സമുത്ഥിതഃ ഷഡ്ജഃ സ്വരസ്തൂദധിസന്നിഭഃ ।। ൨൧.

അവ ആറ് പുത്രന്മാരിൽ നിന്നു മഹേശ്വരൻ ഉടൻ ജനിച്ചു. അതിനാൽ, സമുദ്രംപോലെ വിശാലമായ ഷഡ്ജസ്വരം ഉദിച്ചു.

തതഃ സപ്തദശഃ കല്പോ മാര്ജാലീയ ഇതി സ്മൃതഃ। മാര്ജ്ജാലീയം തു തത് കര്മ യസ്മാദ്ബ്രാഹ്മമകല്പയത് ।। ൨൧.

അതിനുശേഷം പതിനേഴാമത്തേത് മാർജാലീയ കാല്പം എന്നാണു അറിയപ്പെടുന്നത്. ബ്രഹ്മാവിന്റെ കർമ്മം മാർജാലീയമായി അവിടെ പൂർത്തിയായി.

തതസ്തു മധ്യമോ നാമ കല്പോഽഷ്ടാദശ ഉച്യതേ। യസ്മിംസ്തു മധ്യമോ നാമ സ്വരോ ധൈവതപൂജിതഃ । ഉത്പന്നഃ സര്വഭൂതേഷു മധ്യമോ വൈ സ്വയംഭുവഃ ।। ൨൧.

അടുത്തത് പതിനെട്ടാമത്തേത് മധ്യമം എന്ന കാല്പം. അവിടെ ധൈവതസ്വരത്തിൽ ആദരിക്കപ്പെടുന്ന മധ്യമസ്വരം എല്ലാ ജീവികളിലും സ്വയം ഉദിച്ചു.

തതസ്ത്വേകോനവിംശസ്തു കല്പോ വൈരാജകഃ സ്മൃതഃ। വൈരാജോ യത്ര ഭഗവാന് മുനുര്വൈ ബ്രഹ്മണഃ സുതഃ ।। ൨൧.

അതിനുശേഷം പതിനൊമ്പതാമത്തേത് വൈരാജക കാല്പം. അവിടെ വൈരാജൻ എന്ന ഭഗവാൻ, ബ്രഹ്മാവിന്റെ മകനായ മുനി, വസിക്കുന്നു.

തസ്യ പുത്രസ്തു ധര്മാത്മാ ദധീചിര്ന്നാമ ധാര്മികഃ। പ്രജാപതിര്മഹാതേജാ ബഭൂവ ത്രിദശേശ്വരഃ ।। ൨൧.

അവന്റെ പുത്രൻ ധർമ്മാത്മാവായ ദധീചി എന്ന ധാർമികൻ. അവൻ മഹത്തായ തേജസ്സോടെ പ്രജാപതിയും ദേവന്മാരുടെ അധിപനുമായി.

അകാമയത ഗായത്രീ യജമാനം പ്രജാപതിമ്। തസ്മാജ്ജജ്ഞേ സ്വരഃ സ്രിഗ്ധഃ പുത്രസ്തസ്യ ദധീചിനഃ ।। ൨൧.

ഗായത്രി, യജമാനനായ പ്രജാപതിയെ ആഗ്രഹിച്ചു. അവളിൽ നിന്നു സ്നിഗ്ധമായ സ്വരം, ദധീചിയുടെ പുത്രൻ, ജനിച്ചു.