വായുപുരാണമ്

ഋഷീണാമഗ്നികല്പാനാം നൈമിഷാരണ്യവാസിനാമ് । ഋഷിഃ ശ്രുതിധരഃ പ്രാജ്ഞഃ സാവര്ണിര്ന്നാമ നാമതഃ ।। ൨൧.

അഗ്നിയെപ്പോലെ തേജസ്സുള്ള, നൈമിഷാരണ്യത്തിൽ താമസിക്കുന്ന ഋഷിമാരിൽ, ശാസ്ത്രജ്ഞനും പ്രജ്ഞാവാനുമായ സാവർണി എന്നൊരു ഋഷി ഉണ്ടായിരുന്നു.

തേഷാം സോപ്യഗ്രതോ ഭൂത്വാ വായും വാക്യവിശാരദഃ। സാതത്യം തത്ര കുര്വന്തം പ്രിയാര്ഥേ സത്രയാജിനാമ്। വിനയേനോപസംഗമ്യ പപ്രച്ഛ സ മഹാദ്യുതിമ് ।। ൨൧.

അവൻ അവരുടെ മുന്നിൽ നിന്ന്, സദാ യജ്ഞക്കായി അവിടെ പ്രവർത്തിച്ചുകൊണ്ടിരുന്ന വായുവിനോട് വിനയപൂർവ്വം സമീപിച്ച്, മഹാതേജസ്വിയായവനോട് ചോദിച്ചു.

വിഭോ പുരാണസം ബദ്ധാം കഥാം വൈ വേദസംമിതാമ്। ശ്രോതുമിച്ഛാമഹേ സമ്യക് പ്രസാദാത്സര്വദര്ശിനഃ ।। ൨൧.

പ്രഭോ, വേദാനുസൃതമായ പുരാതനകഥ നിങ്ങൾക്കിൽ നിന്നു കേൾക്കാൻ ഞങ്ങൾ ആഗ്രഹിക്കുന്നു; ദയവായി, സർവ്വജ്ഞനായ നിങ്ങളുടെ അനുഗ്രഹത്തോടെ അതു പറയുക.

ഹിരണ്യഗര്ഭോ ഭഗവാന് ലലാടാന്നീലലോഹിതമ്। കഥം തത്തേജസം ദേവം ലബ്ധവാന് പുത്രമാത്മനഃ ।। ൨൧.

ഹിരണ്യഗർഭൻ, ഭഗവാൻ, തന്റെ നെറ്റിയിൽ നിന്ന് നീലയും ചുവപ്പും കലർന്ന ആ തേജസ്സുള്ള ദൈവത്തെ തന്റെ മകനായി എങ്ങനെ ലഭിച്ചു?

കഥം ച ഭഗവാന് ജജ്ഞേ ബ്രഹ്മാ കമലസംഭവഃ। രുദ്രത്വം ചൈവ സര്വസ്യ സ്വാത്മജസ്യ കഥം പുനഃ ।। ൨൧.

കമലത്തിൽ ജനിച്ച ഭഗവാൻ ബ്രഹ്മാവ് എങ്ങനെ ജനിച്ചു? അവന്റെ സ്വന്തം മകൻ വീണ്ടും എങ്ങനെ എല്ലാറ്റിനും രുദ്രനായി?

കഥം ച വിഷ്ണോ രുദ്രേണ സാര്ദ്ധം പ്രീതിരനുത്തമാ। സര്വേ വിഷ്ണുമയാ ദേവാ സര്വേ വിഷ്ണുമയാ ഗണാഃ ।। ൨൧.

വിഷ്ണുവും രുദ്രനും തമ്മിൽ എങ്ങനെ പരമമായ സ്നേഹം ഉണ്ടായി? എല്ലാ ദേവതകളും, എല്ലാ ഗണങ്ങളും വിഷ്ണുവിൽ ലയിച്ചിരിക്കുന്നു.

ന ച വിഷ്ണുസമാ കാചിദ്ഗതിരന്യാ വിധീയതേ। ഇത്യേവം സതതം ദേവാ ഗായന്തേ നാത്ര സംശയഃ। ഭവസ്യ സകഥം നിത്യം പ്രണാമം കുരുതേ ഹരിഃ ।। ൨൧.

വിഷ്ണുവിനേക്കാൾ സമം മറ്റൊരു മാർഗ്ഗം ഇല്ലെന്ന് നിർണയിച്ചിരിക്കുന്നു; ദേവതകൾ എന്നും ഇങ്ങനെ പാടുന്നു, സംശയമില്ല. ഹരിഭഗവാൻ എങ്ങനെ ഭവനോടു എന്നും വന്ദനം ചെയ്യുന്നു?

ഏവമുക്തേ തു ഭഗവാന് വായുഃ സാവര്ണിമബ്രവീത്। അഹോ സാധു ത്വയാ സാധോ പൃഷ്ടഃ പ്രശ്നോ ഹ്യനുത്തമഃ ।। ൨൧.

ഇങ്ങനെ ചോദിച്ചതിന് ശേഷം ഭഗവാൻ വായു സാവർണിയെ പറഞ്ഞു: "അയ്യോ, വളരെ നന്നായി ചോദിച്ചു! മഹാനായവനേ, നീ ചോദിച്ച ചോദ്യം അത്യുത്തമമാണ്."

ഭവസ്യ പുത്രജന്മത്വം ബ്രഹ്മണഃ സോഽഭവദ്യഥാ। ബ്രഹ്മണഃ പദ്മ യോനിത്വം രുദ്രത്വം ശംകരസ്യ ച ।। ൨൧.

ഭവന്റെ ജനനം എങ്ങനെ ബ്രഹ്മാവിൽ നിന്നുണ്ടായി, ബ്രഹ്മാവിന്റെ ജനനം താമരയിൽ നിന്നാണ്, ശംകരൻ എങ്ങനെ രുദ്രനായി എന്നതും,

ദ്വാഭ്യാമപി ച സമ്പ്രീതിര് വിഷ്ണോശ്ചൈവ ഭവസ്യ ച । യച്ചാപി കുരുതേ നിത്യം പ്രണാമം ശംകരസ്യ ച। വിസ്തരേണാനുപൂര്വ്യാച്ച ശ്രൃണുത ബ്രുവതോ മമ ।। ൨൧.

വിഷ്ണുവിനും ഭവനും തമ്മിലുള്ള പരസ്പര സ്‌നേഹവും, ശംകരനോടുള്ള സ്ഥിരമായ വിനയവും—ഇവയെല്ലാം ഞാൻ ക്രമത്തിൽ വിശദമായി പറയാം, ശ്രദ്ധിച്ച് കേൾക്കൂ.

മന്വന്തരസ്യ സംഹാരേ പശ്ചിമസ്യ മഹാത്മനഃ। ആസീത്തു സപ്തമഃ കല്പഃ പദ്മോ നാമ ദ്വിജോത്തമ। വാരാഹഃ സാമ്പ്രതസ്തേഷാം തസ്യ വക്ഷ്യാമി വിസ്തരമ് ।। ൨൧.

മഹാത്മാവിന്റെ അവസാനത്തെ മന്വന്തരത്തിൽ പ്രളയം വന്നപ്പോൾ ഏഴാമത്തെ കല്പമായ 'പദ്മം' ഉണ്ടായിരുന്നു, ദ്വിജശ്രേഷ്ഠനേ. ഇപ്പോൾ നടക്കുന്ന കല്പം 'വരാഹം' ആണ്; അതിന്റെ വിശദാംശങ്ങൾ ഞാൻ പറയാം.

കിയതാ ചൈവ കാലേന കല്പഃ സമ്ഭവതേ കഥമ്। കിം ച പ്രമാണം കല്പസ്യ തത്ര പ്രബ്രൂഹി പൃച്ഛതാമ് ।। ൨൧.

ഏതു കാലപരിധിയിലാണ് ഒരു കല്പം ഉണ്ടാകുന്നത്? കല്പത്തിന്റെ ദൈർഘ്യം എത്ര? ഈ ചോദ്യം ചോദിക്കുന്നവർക്കായി അതിന്റെ ഉത്തരം പറയൂ.

മന്വന്തരാണാം സപ്താനാം കാലസംഖ്യാ യഥാക്രമമ്। പ്രവക്ഷ്യാമി സമാസേന ബ്രുവതോ മേ നിബോധത ।। ൨൧.

ഏഴു മന്വന്തരങ്ങളുടെ കാലഗണനയെ കുറിച്ച് ഞാൻ സംക്ഷിപ്തമായും ക്രമത്തിൽ പറഞ്ഞുതരാം; ഞാൻ പറയുന്നതു ശ്രദ്ധിച്ച് കേൾക്കൂ.

കോടീനാം ദ്വേ സഹസ്രേ വൈ അഷ്ടൌ കോടിശതാനി ച । ദ്വിഷഷ്ടിശ്ച തഥാ കോട്യോ നിയുതാനി ച സപ്തതിഃ। കല്പാര്ദ്ധസ്യ തു സംഖ്യായാമേതത് സര്വമുദാഹൃതമ് ।। ൨൧.

രണ്ടായിരം കോടി, എൺപത് കോടി ശതങ്ങൾ, ഇരുപത്തിരണ്ടു കോടി, എഴുപതു നിയുതങ്ങൾ—ഇവയെല്ലാം കല്പത്തിന്റെ അരയുടെ കാലപരിധിയാണെന്ന് പറയപ്പെടുന്നു.

പൂര്വോക്തൌ ച ഗുണച്ഛേദൌ വര്ഷാഗ്രം ലബ്ദമാദിശേത് । ശതം ചൈവ തു കോടീനാം കോടീനാമഷ്ടസപ്തതിഃ। ദ്വേ ച ശതസഹസ്രേ തു നവതിര്നിയുതാനി ച ।। ൨൧.

മുൻപറഞ്ഞ ഗുണഭേദങ്ങൾ പ്രകാരം വർഷങ്ങളുടെ അളവ് ലഭിക്കുന്നു: നൂറു കോടി, എഴുപത്തിയെട്ടു കോടി, രണ്ടായിരം, തൊണ്ണൂറ്റി നിയുതങ്ങൾ.

മാനുഷേണ പ്രമാണേന യാവദ്വൈവസ്വതാന്തരമ്। ഏഷ കല്പസ്തു വിജ്ഞേയഃ കല്പാര്ദ്ധദ്വിഗുണീകൃതഃ ।। ൨൧.

മനുഷ്യരുടെ അളവുപ്രകാരം, വൈവസ്വത മനുവിന്റെ അവസാനംവരെ, കല്പം എന്നത് കല്പത്തിന്റെ അരയുടെ ഇരട്ടിയാണെന്ന് മനസ്സിലാക്കണം.

അനാഗതാനാം സപ്താനാമേതദേവ യഥാക്രമമ്। പ്രമാണം കാലസംഖ്യായാ വിജ്ഞേയം മതമൈശ്വരമ് ।। ൨൧.

ഇനിയും വരാനിരിക്കുന്ന ഏഴു മന്വന്തരങ്ങൾക്കും ഈ അതേ കാലഗണന ദൈവികമായ രീതിയിൽ മനസ്സിലാക്കണം.

നിയുതാന്യഷ്ടപഞ്ചാശത്തഥാഽശീതിശതാനി ച। ചതുരശീതിശ്ചവാന്യാനി പ്രയുതാനി പ്രമാണതഃ ।। ൨൧.

അമ്പത്തെട്ടു നിയുത്, എൺപത് ശതങ്ങൾ, നാല്പത്തിയെട്ടു പ്രയുത്—ഇവയാണ് അളവ്.

സപ്തര്ഷയോ മനുശ്ചൈവ ദേവാശ്ചേന്ദ്രപുരോഗമാഃ। ഏതത് കാലസ്യ വിജ്ഞേയം വര്ഷാഗ്രന്തു പ്രമാണതഃ ।। ൨൧.

സപ്തർഷിമാർ, മനു, ഇന്ദ്രനെ മുന്നിൽ നിർത്തിയുള്ള ദേവന്മാർ—ഇവർക്കുള്ള വർഷങ്ങളുടെ അളവ് ഇതാണ്.

ഏവം മന്വന്തരം തേഷാം മാനുഷാന്തഃ പ്രകീര്ത്തിതഃ। പ്രണവാന്താശചവ യേ ദേവാഃ സാധ്യാ ദേവഗണാശ്ച യേ। വിശ്വേദേവാശചവ യേ നിത്യാഃ കല്പം ജീവന്തി തേ ഗണാഃ ।। ൨൧.

ഇങ്ങനെ, അവർക്കുള്ള മന്വന്തരം മനുഷ്യരിൽ അവസാനിക്കുന്നു എന്ന് പറയുന്നു; പ്രണവത്തിൽ അവസാനിക്കുന്ന ദേവന്മാർ, സാദ്ധ്യന്മാർ, വിശ്വദേവന്മാർ—ഈ ശാശ്വത ദേവസംഘങ്ങൾ ഒരു കല്പം മുഴുവൻ ജീവിക്കുന്നു.

അയം യോ വര്ത്തതേ കല്പോ വാരാഹഃ സ തു കീര്ത്ത്യതേ। യസ്മിന് സ്വായമ്ഭുവാദ്യാശ്ച മനവശ്ച ചതുര്ദ്ദശ ।। ൨൧.

ഇപ്പോൾ നടക്കുന്നത് 'വരാഹ' എന്ന പേരിലുള്ള കല്പമാണ്, അതിൽ സ്വായംഭുവൻ തുടങ്ങി പതിനാലു മനുമാർ ഉണ്ട്.

കസ്മാദ്വാരാഹകല്പോയം നാമതഃ പരികീര്തിതഃ। കസ്മാച്ച കാരണാദ്ദേവോ വരാഹ ഇതി കീര്ത്ത്യതേ ।। ൨൧.

ഈ കല്പം 'വരാഹ' എന്ന പേരിൽ അറിയപ്പെടുന്നത് എന്തുകൊണ്ടാണ്? ദേവൻ 'വരാഹൻ' എന്ന് വിളിക്കപ്പെടുന്നത് എന്തിനാണ്?

കോ വാ വരാഹോ ഭഗവാന് കസ്യ യോനിഃ കിമാത്മകഃ। വരാഹഃ കഥമുത്പന്ന ഏതദിച്ഛാമ വേദിതുമ് ।। ൨൧.

ഭഗവാൻ വരാഹൻ ആരാണ്? അവൻ ആരിൽ നിന്നാണ് ജനിച്ചത്? അവന്റെ സ്വഭാവം എന്താണ്? വരാഹൻ എങ്ങനെ ജനിച്ചു? ഇതെല്ലാം ഞങ്ങൾ അറിയാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു.

വരാഹസ്തു യഥോത്പന്നോ യസ്മിന്നര്ഥേ ച കല്പിതഃ। വാരാഹശ്ച യഥാ കല്പഃ കല്പത്വം കല്പനാ ച യാ ।। ൨൧.

വരാഹൻ എങ്ങനെ ജനിച്ചു, ഏത് ഉദ്ദേശ്യത്താൽ അവൻ സൃഷ്ടിക്കപ്പെട്ടു, കല്പം എങ്ങനെ 'വരാഹ' എന്ന് വിളിക്കപ്പെടുന്നു, 'കല്പം' എന്നതിന്റെ അർത്ഥം എന്താണ്—

കല്പയോരന്തരം യച്ച തസ്യ ചാസ്യ ച കല്പിതമ്। തത്സര്വം സമ്പ്രവക്ഷ്യാമി യഥാദൃഷ്ടം യഥാശ്രുതമ് ।। ൨൧.

കല്പങ്ങൾ തമ്മിലുള്ള വ്യത്യാസം, ഓരോ കല്പത്തിനും എന്താണ് നിർണ്ണയിച്ചിരിക്കുന്നത്—ഇത് എല്ലാം ഞാൻ കണ്ടതുപോലെയും കേട്ടതുപോലെയും വിശദമായി പറയാം.

ഭവസ്തു പ്രഥമഃ കല്പോ ലോകാദൌ പ്രഥിതഃ പുരാ। ജ്ഞാതവ്യോ ഭഗവാനത്ര ഹ്യാനന്ദഃ സാമ്പ്രതഃ സ്വയമ് ।। ൨൧.

ഭവം എന്നത് ആദ്യകാല്പം, ലോകങ്ങളുടെ ആരംഭത്തിൽ തന്നെ പ്രശസ്തമായിരുന്നു. ഇവിടെ, ഈ സമയത്ത്, ഭഗവാനെ ആനന്ദസ്വരൂപനായി മനസ്സിലാക്കണം.

ബ്രഹ്മസ്ഥാനമിദം ദിവ്യം പ്രാപ്തം വാ ദിവ്യസമ്ഭവമ്। ദ്വിതീയസ്തു ഭുവഃ കല്പസ്തൃതീയസ്തപ ഉച്യതേ ।। ൨൧.

ഇത് ബ്രഹ്മാവിന്റെ ദിവ്യസിംഹാസനമാണ്, ദിവ്യമായ ഉത്ഭവമുള്ളതോ ലഭിച്ചതോ ആയത്. രണ്ടാമത്തേത് ഭൂവ: കാല്പം, മൂന്നാമത്തേത് തപ: എന്നു വിളിക്കപ്പെടുന്നു.

ഭവശ്ചതുര്ഥോ വിജ്ഞേയഃ പംചമോ രമ്ഭ ഏവ ച। ഋതുകല്പസ്തഥാ ഷഷ്ഠഃ സപ്തമസ്തു ക്രതുഃ സ്മൃതഃ ।। ൨൧.

നാലാമത്തേത് ഭവം, അഞ്ചാമത്തേത് രംഭ, ആറാമത്തേത് ഋതു കാല്പം, ഏഴാമത്തേത് ക്രതു എന്നാണു ഓർക്കപ്പെടുന്നത്.

അഷ്ടമസ്തു ഭവേദ്വഹ്നിര്നവമോ ഹവ്യവഹനഃ। സാവിത്രോ ദശമഃ കല്പോ ഭുവസ്ത്വേകാദശഃ സ്മൃതഃ ।। ൨൧.

എട്ടാമത്തേത് വഹ്നി, ഒൻപതാമത്തേത് ഹവ്യവാഹനൻ, പത്താമത്തേത് സാവിത്രി കാല്പം, പതിനൊന്നാമത്തേത് ഭൂവസ് എന്നാണു അറിയപ്പെടുന്നത്.