വായുപുരാണമ്

യഥാ ദീപോ നിവാതസ്യോ നേങ്ഗതേ സോപമാ സ്മൃതാ। പ്രാഗുദക്പ്രവണേ ദേശേ തസ്മാദ്യുഞ്ജീത യോഗവിത് ।। ൧൯.

കാറ്റില്ലാത്ത സ്ഥലത്തുള്ള വിളക്ക് ഇളകാത്തതുപോലെ, അങ്ങനെ തന്നെയാണ് ഈ ഉപമ. അതുകൊണ്ട് കിഴക്കോ വടക്കോ ചായമുള്ള സ്ഥലത്ത് യോഗം അഭ്യസിക്കണം.

പ്രാണേ ച രമതേ നിത്യം ചക്ഷുഷോഃ സ്പര്ശനേ തഥാ। ശ്രോത്രേ മനസി ബുദ്ധൌ ച തഥാ വക്ഷസി ധാരയേത്। ന തസ്യ ധാരണായോഗാദ്വായുഃ സര്വം പ്രവര്ത്തതേ ।। ൧൯.

ശ്വാസത്തിൽ, കണ്ണുകളുടെ സ്പർശത്തിൽ, ചെവികളിൽ, മനസ്സിൽ, ബുദ്ധിയിൽ, നെഞ്ചിൽ എല്ലാം എപ്പോഴും നിലകൊള്ളണം; ധാരണയിലൂടെ, വായു എല്ലായിടത്തും ചലിക്കില്ല.

കാലഘര്മഝ്ച വിജ്ഞായ സമൂഹ़ഞ്ചൈവ സര്വശഃ। ദ്വാദശാധ്യാത്മമിത്യേവം യോഗധാരണമുച്യതേ ।। ൧൯.

സമയം, ചൂട്, എല്ലാ കൂട്ടങ്ങളും മനസ്സിലാക്കി, പന്ത്രണ്ടുവിധത്തിലുള്ള അന്തരാത്മാവിനെ അറിയുക—ഇതാണ് യോഗധാരണ എന്ന് പറയുന്നത്.

ശതമഷ്ട ശതം വാപി ധാരണാം മൂര്ധ്നി ധാരയേത്। ന തസ്യ ധാരണായോഗാദ്വായുഃ സര്വം പ്രവര്തതേ ।। ൧൯.

നൂറോ നൂറിനെട്ടോ തവണ മസ്തകത്തിൽ ധാരണ നിലനിർത്തണം; ധാരണയുടെ അഭ്യാസം കൊണ്ടു വായു എല്ലായിടത്തും ചലിക്കില്ല.

തതസ്ത്വാപൂരയേദ്ദേഹമോങ്കാരേണ സമാഹിതഃ। അഥോങ്കാരമയോ യോഗീ ന ക്ഷരേത്ത്വക്ഷരീ ഭവേത് । ൧൯.

ശാന്തമായ മനസ്സോടെ, ശരീരം ഓം ധ്വനിയിൽ നിറയ്ക്കണം; അങ്ങനെ ഓം രൂപനായ യോഗി നശിക്കാതെ, ശാശ്വതനാകും.

അത ഊര്ദ്ധ്വം പ്രവക്ഷ്യാമി ഓങ്കാരപ്രാപ്തിലക്ഷണമ്। ഏഷ ത്രിമാത്രോ വിജ്ഞേയോ വ്യഞ്ജനഞ്ചാത്ര സസ്വരമ് ।। ൨൦.

ഇനി ഞാൻ ഓം പ്രാപ്തിയുടെ ലക്ഷണങ്ങൾ വിശദീകരിക്കാം. ഇത് മൂന്നു അളവുകൾ ഉള്ളതാണെന്ന് അറിയണം; ഈ അക്ഷരം സ്വരത്തോടൊപ്പം ഉച്ചരിക്കപ്പെടണം.

പ്രഥമാ വൈദ്യുതീ മാത്രാ ദ്വിതീയാ താമസീ സ്മൃതാ। തൃതീയാ നിര്ഗുണീ വിദ്യാന്മാത്രാമക്ഷരഗാമിനീമ് ।। ൨൦.

ആദ്യത്തെ അളവ് മിന്നലുപോലെയാണ്, രണ്ടാംത് ഇരുണ്ടതാണെന്ന് പറയുന്നു, മൂന്നാമത്തേത് ഗുണരഹിതമായതും, അക്ഷരത്തിലേക്ക് നയിക്കുന്നതുമാണ്.

ഗന്ധര്വീതി ച വിജ്ഞേയോ ഗാന്ധാരസ്വരസമ്ഭവാ। പിപീലികാസമസ്പര്ശാ പ്രയുക്താ മൂര്ദ്നി ലക്ഷ്യതേ ।। ൨൦.

ഇത് ഗന്ധർവി എന്നറിയപ്പെടുന്നു, ഗന്ധാരസ്വരത്തിൽ നിന്നാണ് ഉത്ഭവം; പുഴുവിന്റെ സ്പർശംപോലെ സൂക്ഷ്മം, മസ്തകത്തിൽ അനുഭവപ്പെടുന്നു.

തഥാ പ്രയുക്തമോങ്കാരം പ്രതിനിര്വാതി മൂര്ദ്ധനി । തഥോങ്കാരമയോ യോഗീ ഹ്യക്ഷരേ ത്വക്ഷരീ ഭവേത് ।। ൨൦.

അങ്ങനെ ഓം ഉച്ചരിക്കുമ്പോൾ അതിന്റെ ശബ്ദം മസ്തകത്തിൽ മുഴങ്ങുന്നു; അപ്പോൾ ഓം രൂപനായ യോഗി അക്ഷരത്തിൽ ശാശ്വതനാകും.

പ്രണവോ ധനുഃ ശരോ ഹ്യാത്മാ ബ്രഹ്മ തല്ലക്ഷ്യമുച്യതേ। അപ്രമത്തേന ചേദ്വധ്യം ശരവത്തന്മയോ ഭവേത് ।। ൨൦.

ഓം ആണ് വില്ല്, ആത്മാവാണ് അമ്പ്, ബ്രഹ്മം ലക്ഷ്യമാകുന്നു; ശ്രദ്ധയോടെ അമ്പ് ലക്ഷ്യംവിടുന്നത് പോലെ, ഒരുവൻ അതിൽ ലയിക്കുന്നു.

ഓമിത്യേകാക്ഷരം ബ്രഹ്മ ഗുഹായാം നിഹിതം പദമ്। ഓമിത്യേതത്രയോ വേദാസ്ത്രയോ ലോകാസ്ത്രയോഽഗ്നയഃ। വിഷ്ണുക്രമാസ്ത്രയസ്ത്വേതേ ഋക്സാമാനി യജൂംഷി ച ।। ൨൦.

ഓം എന്ന ഏകാക്ഷര ബ്രഹ്മം ഗുഹയിൽ ഒളിഞ്ഞിരിക്കുന്ന പരമാവസ്ഥയാണ്; ഓം—ഇവയാണ് മൂന്നു വേദങ്ങൾ, മൂന്നു ലോകങ്ങൾ, മൂന്നു അഗ്നികൾ, വിഷ്ണുവിന്റെ മൂന്നു പടികൾ, ഋക്, സാമ, യജുര്‍ മന്ത്രങ്ങൾ.

മാത്രാശ്ചാത്ര ചതസ്രസ്തു വിജ്ഞേയാഃ പരമാര്ഥതഃ। തത്ര യുക്തശ്ച യോ യോഗീ തസ്യ സാലോക്യതാം വ്രജേത് ।। ൨൦.

ഇവിടെ നാലു അളവുകൾ ഉന്നതമായ അർത്ഥത്തിൽ മനസ്സിലാക്കണം. അവയിൽ സ്ഥിരമായി നിലനിൽക്കുന്ന യോഗിക്ക് അതേ ലോകം ലഭിക്കും.

അകാരസ്ത്വക്ഷരോ ജ്ഞേയ ഉകാരഃ സ്വരിതഃ സ്മൃതഃ। മകാരസ്തു പ്ലുതോ ജ്ഞേയസ്ത്രിമാത്ര ഇതി സംജ്ഞിതഃ ।। ൨൦.

'അ' എന്നത് ചെറുതാണ്, 'ഉ' എന്നത് മധ്യമായതാണ്, 'മ' എന്നത് നീണ്ടതാണെന്ന് അറിയണം. അതിനാൽ ഇതിന് മൂന്നു അളവുകൾ ഉണ്ടെന്ന് പറയുന്നു.

അകാരസ്ത്വഥ ഭൂര്ലോക ഉകാരോ ഭുവരുച്യതേ। സവ്യഞ്ജനോ മകാരശ്ച സ്വര്ല്ലോകശ്ച വിധീയതേ ।। ൨൦.

'അ' ഭൂലോകം എന്നാണ് പറയുന്നത്, 'ഉ' ഭുവർലോകം എന്നാണ് അറിയപ്പെടുന്നത്, 'മ' എന്ന വ്യഞ്ജനം സ്വർഗ്ഗലോകം ആയി നിർദ്ദേശിക്കുന്നു.

ഓങ്കാരസ്തു ത്രയോ ലോകാഃ ശിരസ്തസ്യ ത്രിവിഷ്ടപമ്। ഭുവനാന്തഞ്ച തത്സര്വം ബ്രാഹ്മം തത്പദമുച്യതേ ।। ൨൦.

ഓം എന്ന അക്ഷരം മൂന്നു ലോകങ്ങളാണ്; അതിന്റെ മുകളിൽ സ്വർഗ്ഗലോകം, എല്ലാ ലോകങ്ങളുടെയും അന്ത്യഭാഗം ബ്രഹ്മപദം എന്നാണ് വിളിക്കുന്നത്.

മാത്രാപദം രുദ്രലോകോ ഹ്യമാത്രസ്തു ശിവം പദമ്। ഏവന്ധ്യാനവിശേഷേണ തത്പദം സമുപാസതേ ।। ൨൦.

അളവുള്ള അവസ്ഥ രുദ്രന്റെ ലോകമാണ്; അളവില്ലാത്തത് ശിവപദമാണ്. ഇങ്ങനെ പ്രത്യേകമായ ധ്യാനത്തിലൂടെ ആ പദം ആരാധിക്കപ്പെടുന്നു.

തസ്മാദ്ധയാനരതിര്നിത്യമമാത്രം ഹി തദക്ഷരമ്। ഉപാസ്യം ഹി പ്രയത്നേന ശാശ്വതം പദമിച്ഛതാ ।। ൨൦.

അതിനാൽ എപ്പോഴും ധ്യാനത്തിൽ ആനന്ദിക്കുന്നവൻ ശാശ്വതപദം ആഗ്രഹിച്ച് ആ അളവില്ലാത്ത അക്ഷരം ഉത്സാഹത്തോടെ ആരാധിക്കണം.

ഹൃസ്വാ തു പ്രഥമാ മാത്രാ തതോ ദീര്ഘാ ത്വനന്തരമ്। തതഃ പ്ലുതവതീ ചൈവ തൃതീയാ ഉപദിശ്യതേ ।। ൨൦.

ആദ്യത്തെ അളവ് ചെറുതാണ്, അതിന് ശേഷം രണ്ടാമത്തേത് നീണ്ടതും, മൂന്നാമത്തേത് ദീർഘമായി നീളുന്നതും ആകുന്നു.

ഏതാസ്തു മാത്രാ വിജ്ഞേയാ യഥാവദനുപൂര്വശഃ । യാവച്ചൈവ തു ശക്യന്തേ ധാര്യന്തേ താവദേവ ഹി ।। ൨൦.

ഈ അളവുകൾ ശരിയായി ക്രമത്തിൽ മനസ്സിലാക്കണം; ഒരാൾക്ക് എത്രത്തോളം കഴിയുന്നുവോ അത്രത്തോളം മാത്രം അവ പിടിച്ചു നിർത്തണം.

ഇന്ദ്രിയാണി മനോ ബുദ്ധിം ധ്യായന്നാത്മനി യഃ സദാ । അത്രാഷ്ടമാത്രമപിചേച്ഛൃണുയാത്ഫലമാപ്നുയാത് ।। ൨൦.

യാരെങ്കിലും എപ്പോഴും തന്റെ ഉള്ളിൽ ഇന്ദ്രിയങ്ങൾ, മനസ്സ്, ബുദ്ധി എന്നിവയെ ധ്യാനിച്ചാൽ, ഇവിടെ എട്ടാമത്തെ അളവ് പോലും കേട്ടാൽ ഫലം ലഭിക്കും.

മാസേ മാസേഽശ്വമേധേന യോ യജേത ശതം സമാഃ । ന സ തത് പ്രാപ്നുയാത് പുണ്യം മാത്രയാ യദവാപ്നുയാത് ।। ൨൦.

ആരു മാസംതോറും നൂറു വർഷം അശ്വമേധയാഗം നടത്തിയാലും, ഒരു അളവിലൂടെ ലഭിക്കുന്ന പുണ്യം അതിനാൽ ലഭിക്കില്ല.

അബ്ബിന്ദും യഃ കുശാഗ്രേണ മാസേ മാസേ പിബേന്നരഃ। സംവത്സരശതം പൂര്ണം മാത്രയാ തദവാപ്നുയാത് ।। ൨൦.

ആരു മാസംതോറും കുശത്തണ്ട് ഉപയോഗിച്ച് ഒരു തുള്ളി പോലും കൂടാതെ വെള്ളം കുടിച്ചാലും, നൂറു വർഷം മുഴുവൻ ചെയ്താലും, അത്രയുള്ള ഫലം ഒരു അളവിലൂടെ ലഭിക്കും.

ഇഷ്ടാപൂര്ത്തസ്യ യജ്ഞസ്യ സത്യവാക്യേ ച യത് ഫലമ്। അഭക്ഷണേ ച മാംസസ്യ മാത്രയാ തദവാപ്നുയാത് ।। ൨൦.

യാഗം, ദാനം, സത്യവാക്ക്, മാംസം കഴിക്കാതിരിക്കുക എന്നിവകൊണ്ട് കിട്ടുന്ന ഫലം ഒരു അളവിലൂടെ ലഭിക്കും.

സ്വാമ്യര്ഥേ യുധ്യമാനാനാം ശൂരാണാമനിവര്ത്തിനാമ്। യദ്ഭവേത്തത് ഫലം ദൃഷ്ടം മാത്രയാ തദവാപ്നുയാത് ।। ൨൦.

സ്വാമിയുടെ കാര്യത്തിൽ പോരാടുന്ന ധീരന്മാർക്ക് ലഭിക്കുന്ന ഫലം, ഒരു അളവിലൂടെ ലഭിക്കും.

ന തഥാ തപസോഗ്രേണ ന യജ്ഞൈര്ഭൂരിദക്ഷിണൈഃ। യത് ഫലം പ്രാപ്നുയാത് സമ്യഗ് മാത്രയാ തദവാപ്നുയാത് ।। ൨൦.

കഠിനമായ തപസ്സിലൂടെയോ, വലിയ ദാനങ്ങളോടുകൂടിയ യാഗങ്ങളിലൂടെയോ ആ ഫലം ലഭ്യമല്ല; അത് പൂർണ്ണമായി ഒരു അളവിലൂടെ മാത്രം ലഭിക്കും.

തത്ര വൈ യോഽര്ദ്ധമാത്രോ യഃ പ്ലുതോ നാമോപദിശ്യതേ। ഏഷാ ഏവ ഭവേത് കാര്യാ ഗൃഹസ്ഥാനാന്തു യോഗിനാമ് ।। ൨൦.

അവിടെ അർദ്ധമാത്രം എന്ന prolong ചെയ്ത അളവ് ഗൃഹസ്ഥരും യോഗികളും നിർബന്ധമായി അഭ്യസിക്കണം.

ഏഷാ ചൈവ വിശേഷേണ ഐശ്വര്യസമലക്ഷണാ। യോഗിനാന്തു വിശേഷേണ ഐശ്വര്യേ ഹ്യഷ്ടലക്ഷണേ। അണിമാദ്യേതി വിജ്ഞേയാ തസ്മാദ്യുഞ്ജീത താം ദ്വിജഃ ।। ൨൦.

ഇത് പ്രത്യേകമായി ഐശ്വര്യത്തിന്റെ ലക്ഷണമാണ്; യോഗികൾക്ക് പ്രത്യേകിച്ച് അണിമ തുടങ്ങിയ എട്ട് ഐശ്വര്യങ്ങൾ എന്നറിയപ്പെടുന്നു. അതിനാൽ ദ്വിജൻ അതിനെ അഭ്യസിക്കണം.

ഏവം ഹി യോഗീ സംയുക്തഃ ശുചിര്ദ്ദാന്തോ ജിതേന്ദ്രിയഃ। ആത്മാനം വിന്ദതേ യസ്തു സ സര്വം വിന്ദതേ ദ്വിജഃ ।। ൨൦.

ഇങ്ങനെ നിയന്ത്രിതനും ശുദ്ധനും ഇന്ദ്രിയജയിയും ആയ യോഗി ആത്മാവിനെ കണ്ടെത്തുന്നു; ആത്മാവിനെ കണ്ടെത്തുന്നവൻ എല്ലാം കണ്ടെത്തുന്നു, ദ്വിജനേ.

ഋചോ യജൂംഷി സാമാനി വേദോപനിഷദസ്തഥാ। യോഗജ്ഞാനാദവാപ്നോതി ബ്രാഹ്മണോ ധ്യാനചിന്തകഃ ।। ൨൦.

ധ്യാനചിന്തയിലൂടെ യോഗജ്ഞാനം നേടുന്ന ബ്രാഹ്മണൻ ഋക്, യജുർ, സാമവേദങ്ങളും ഉപനിഷത്തുകളും നേടുന്നു.