വായുപുരാണമ്

ഭസ്മാങ്ഗാരാശ്ച കേശാംശ്ച നദീം ശുഷ്കാം ഭുജങ്ഗമാന്। പശ്യേദ്യോ ദശരാത്രന്തു ന സ ജീവേത താദൃശഃ ।। ൧൯.

പത്ത് രാത്രികൾക്കുള്ളിൽ ചാരം, ചൂടുള്ള കല്ലുകൾ, മുടി, ഉണങ്ങിയ നദി, പാമ്പുകൾ എന്നിവ കാണുന്നവൻ ജീവിച്ചിരിക്കില്ല.

കൃഷ്ണൈശ്ച വികടൈശ്ചൈവ പുരുഷൈരുദ്യതായുധൈഃ। പാഷാണൈസ്താഡ്യതേ സ്വപ്നേ യഃ സദ്യോ ന സ ജീവതി ।। ൧൯.

കറുത്ത ഭയങ്കരരായ ആയുധങ്ങൾ ഉയർത്തിയ പുരുഷന്മാർ കല്ലുകൊണ്ട് അടിക്കുന്നതായി സ്വപ്നം കണ്ടാൽ, ഉടൻ മരണം സംഭവിക്കും.

സൂര്യോദയേ പ്രത്യുഷസി പ്രത്യക്ഷം യസ്യ വൈ ശിവാ। ക്രോശന്തീ സമ്മുഖാഭ്യേതി മ ഗതായുര്ഭവേന്നരഃ ।। ൧൯.

സൂര്യോദയത്തോ പുലർച്ചയിലോ ശിവ എന്ന സ്ത്രീ മുന്നിൽ വന്ന് കരയുന്നുവെങ്കിൽ, ആളുടെ ആയുസ്സ് തീർന്നിരിക്കുന്നു.

യസ്യ വൈ സ്രാതമാത്രസ്യ ഹൃദയം പീങ്യതേ ഭൃശമ്। ജായതേ ദന്തഹര്ഷശ്ച തം ഗതായുഷമാദിശേത് ।। ൧൯.

കുളിച്ച ഉടനെ ഹൃദയം കനത്ത震നവും പല്ലുകൾ കുലുങ്ങലും ഉണ്ടെങ്കിൽ, ആളുടെ ആയുസ്സ് അവസാനിക്കുകയാണ്.

ഭൂയോ ഭൂയഃ ശ്വസേദ്യസ്തു രാത്രൌ വാ യദി വാ ദിവാ। ദീപഗന്ധഞ്ച നോ വേത്തി വിദ്യാന്മൃത്യുമുപസ്ഥിതമ് ।। ൧൯.

പലതവണ ഉച്ചിരിപ്പുണ്ടാകുകയും, രാത്രിയോ പകലോ വിളക്കിന്റെ മണം അറിയാൻ കഴിയാതിരിക്കുകയുമാണെങ്കിൽ, മരണം അടുത്തിരിക്കുന്നു.

രാത്രൌ ചേന്ദ്രായുധം പശ്യേദ്ദിവാ നക്ഷത്രമണ്ഡലമ്। പരനേത്രേഷു ചാത്മാനം ന പശ്യേന്ന സ ജീവതി ।। ൧൯.

രാത്രിയിൽ ഇന്ദ്രധനുസ്സോ, പകൽ നക്ഷത്രവലയമോ കാണുകയോ, മറ്റുള്ളവരുടെ കണ്ണിൽ തൻറെ പ്രതിബിംബം കാണാനാകാതിരിക്കുകയോ ചെയ്താൽ, ജീവൻ നിലനിൽക്കില്ല.

നേത്രമേകം സ്രവേദ്യസ്യ കര്ണൌ സ്ഥാനാച്ച ഭ്രശ്യതഃ। നാസാ ച വക്രാ ഭവതി സ ജ്ഞേയോ ഗതജീവിതഃ ।। ൧൯.

ഒരു കണ്ണിൽ വെള്ളം ഒഴുകുകയും, രണ്ട് ചെവികൾ ഇടം തെറ്റുകയും, മൂക്ക് വക്രമാവുകയും ചെയ്താൽ, ജീവൻ നഷ്ടമായവനാണെന്ന് അറിയണം.

യസ്യ കൃഷ്ണാ ഖരാ ജിഹ്വാ പങ്കഭാസഞ്ച വൈ മുഖമ്। ഗണ്ഡേ ചിപിടകേ രക്തേ തസ്യ മൃത്യുരുപസ്ഥിതഃ ।। ൧൯.

കറുത്തും കഠിനവുമായ നാവും, ചെളിപോലെയുള്ള വായും, ചുവപ്പും കുഴിഞ്ഞ കണ്പീഠങ്ങളും ഉള്ളവനു മരണം അടുത്തിരിക്കുന്നു.

മുക്തകേശോ ഹസംശ്ചൈവ ഗായന് നൃത്യംശ്ച യോ നരഃ। യാമ്യാശാഭിമുഖോ ഗച്ഛേത്തദന്തം തസ്യ ജീവിതമ് ।। ൧൯.

മുടി വിടർന്നു, ചിരിച്ചു, പാടിയും നൃത്തം ചെയ്തും ദക്ഷിണ ദിശയിലേക്കു പോകുന്നവന്റെ ജീവൻ അവസാനിക്കുകയാണ്.

യസ്യ സ്വേദസമുദ്ഭൂതാഃ ശ്വേതസര്ഷപസന്നിഭാഃ। സ്വേദാ ഭവന്തി ഹ്യസകൃത്തസ്യ മൃത്യുരുപശ്ഥിതഃ ।। ൧൯.

ആളുടെ ചോർച്ച ചതഞ്ഞു വീണ്ടും വീണ്ടും വെള്ളപ്പൊടിപോലും വെളുത്ത കടുകുപോലുമാണെങ്കിൽ, മരണം അടുത്തിരിക്കുന്നു.

ഉഷ്ഠ്രാ വാ രാസഭാ വാപി യുക്താഃ സ്വ്പരേ രഥേഽശുഭാഃ। യസ്യ സോപി ന ജീവേത ദക്ഷിണാഭിമുഖോ ഗതഃ ।। ൧൯.

ഒട്ടകങ്ങളോ കഴുതകളോ രഥത്തിൽ ചേർത്തു ദക്ഷിണ ദിശയിലേക്കു പോകുന്നത് കാണുന്നവനും ജീവിച്ചിരിക്കില്ല.

ദ്വേ ചാത്ര പരമേഽരിഷ്ടേ ഏതദ്രൂപം പരം ഭവേത്। ഘോഷം ന ശ്രൃണുയാത് കര്ണേ ജ്യോതിര്ന്നേത്രേ ന പശ്യതി ।। ൧൯.

ഇവിടെ രണ്ട് പ്രധാന മരണലക്ഷണങ്ങൾ ഉണ്ട്: ചെവിയിൽ ശബ്ദം കേൾക്കാനാവാതിരിക്കുക, കണ്ണിൽ വെളിച്ചം കാണാനാവാതിരിക്കുക.

ശ്വഭ്രേയോ നിപതേത് സ്വപ്നേ ദ്വാരഞ്ചാസ്യ ന വിദ്യതേ। ന ചോതിഷ്ഠതി യഃ ശ്വബ്രാത്തദന്തം തസ്യ ജീവിതമ് ।। ൧൯.

സ്വപ്നത്തിൽ ആൾ കുഴിയിൽ വീണു പുറത്ത് പോകാൻ വഴി കാണാതെ, അതിൽ നിന്ന് എഴുന്നേൽക്കാതിരുന്നാൽ, അവന്റെ ജീവൻ അവസാനിച്ചിരിക്കുന്നു.

ഊര്ദ്ധ്വാ ച ദൃഷ്ടിര്ന ച സമ്പ്രതിഷ്ഠാ രക്താ പുനഃ സമ്പരിവര്ത്തമാനാ। മുഖസ്യ ചോഷ്മാ മുഷിരാ ച നാഭിരത്യുഷ്ണമൂത്രോ വിഷമസ്ഥ ഏവ ।। ൧൯.

കണ്ണുകൾ മേലോട്ടാണ് നോക്കുന്നത്, അവ സ്ഥിരമായി നിൽക്കുന്നില്ല; കണ്ണുകൾ ചുവപ്പാണ്, ഇടവേളയില്ലാതെ ചലിക്കുന്നു. വായിലും നാഭിയിലും അതിയായ ചൂട് അനുഭവപ്പെടുന്നു, മൂത്രം വളരെ ചൂടാണ്, ശരീരഭാവം അസമമാണ്.

ദിവാ വാ യതി വാ രാത്രൌ പ്രത്യക്ഷം യോഽഭിഹന്യതേ। തം പശ്യേദഥ ഹന്താരം സ ഹതസ്തു ന ജീവതി ।। ൧൯.

പകൽക്കാലമായാലും രാത്രിയായാലും, ആരെങ്കിലും വ്യക്തമായി അടിയേറ്റാൽ, അവനെ അടിച്ചവനെ കാണണം; അടിയേറ്റവൻ ജീവിച്ചിരിപ്പില്ല.

അഗ്നിപ്രവേശം കുരുതേ സ്വപ്നാന്തേ യസ്തു മാനവഃ। സ്മൃതിം നോപലഭേച്ചാപി തദന്തം തസ്യ ജീവിതമ് ।। ൧൯.

ഒരു മനുഷ്യൻ സ്വപ്നം അവസാനിക്കുമ്പോൾ അഗ്നിയിലേക്ക് കടന്നാൽ, പിന്നെ ഓർമ്മ തിരിച്ചുവരാതെ പോയാൽ, അതാണ് അവന്റെ ജീവന്റെ അവസാനം.

യസ്തു പ്രാവരണം ശുക്ലം സ്വകം പശ്യതി മാനവഃ। രക്തം കൃഷ്ണമപി സ്വപ്നേ തസ്യ മൃത്യുരുപസ്ഥിതഃ ।। ൧൯.

ഒരു മനുഷ്യൻ തന്റെ വെള്ള വസ്ത്രം സ്വപ്നത്തിൽ ചുവപ്പോ കറുപ്പോ ആയി കാണുകയാണെങ്കിൽ, മരണമാണ് അവനടുത്ത് എത്തുന്നത്.

അരിഷ്ടസൂചിതേ ദേഹേ തസ്മിന് കാല ഉപാഗതേ। ത്യക്ത്വാ ഭയവിഷാദഞ്ച ഉദ്ഗച്ഛേദൂഭുദ്ധിമാന്നരഃ ।। ൧൯.

മരണചിഹ്നങ്ങൾ ശരീരത്തിൽ പ്രത്യക്ഷമായപ്പോൾ, സമയവും എത്തിയപ്പോൾ, ഭയവും നിരാശയും ഉപേക്ഷിച്ച് ബുദ്ധിമാൻ ധൈര്യത്തോടെ നിലകൊള്ളണം.

പ്രാചീം വാ യദി വോദീചീം ദിശം നിഷ്ക്രമ്യ വൈ ശുചിഃ। സമേഽതിസ്ഥാവരേ ദേശേ വിവിക്തേ ജനവര്ജ്ജിതേ ।। ൧൯.

കിഴക്കോ വടക്കോ നോക്കി, വൃത്തിയുള്ളതും സമതലവുമായ, ഉറപ്പുള്ളതും ആളുകളില്ലാത്തതുമായ ഒരു സ്ഥലത്ത് പോകണം.

ഉദങ്മുഖഃ പ്രാങ്മുഖോ വാ സ്വസ്ഥഃ സ്വാചാന്ത ഏവ ച। സ്വസ്തികോപനിവിഷ്ടശ്ച നമസ്കൃത്യ മഹേശ്വരമ്। സമകായശിരോഗ്രീവം ധാര്യേന്നാവലോകയേത് ।। ൧൯.

വടക്കോ കിഴക്കോ മുഖം തിരിച്ച്, മനസ്സ് ശാന്തവും നിയന്ത്രിതവുമാക്കി, സ്വസ്തികാസനത്തിൽ ഇരുന്നു, മഹേശ്വരനെ വന്ദിച്ച്, ശരീരം, തല, കഴുത്ത് നേരായി നിലനിർത്തി, ചുറ്റും നോക്കാതിരിക്കുക.

യഥാ ദീപോ നിവാതസ്യോ നേങ്ഗതേ സോപമാ സ്മൃതാ। പ്രാഗുദക്പ്രവണേ ദേശേ തസ്മാദ്യുഞ്ജീത യോഗവിത് ।। ൧൯.

കാറ്റില്ലാത്ത സ്ഥലത്തുള്ള വിളക്ക് ഇളകാത്തതുപോലെ, അങ്ങനെ തന്നെയാണ് ഈ ഉപമ. അതുകൊണ്ട് കിഴക്കോ വടക്കോ ചായമുള്ള സ്ഥലത്ത് യോഗം അഭ്യസിക്കണം.

പ്രാണേ ച രമതേ നിത്യം ചക്ഷുഷോഃ സ്പര്ശനേ തഥാ। ശ്രോത്രേ മനസി ബുദ്ധൌ ച തഥാ വക്ഷസി ധാരയേത്। ന തസ്യ ധാരണായോഗാദ്വായുഃ സര്വം പ്രവര്ത്തതേ ।। ൧൯.

ശ്വാസത്തിൽ, കണ്ണുകളുടെ സ്പർശത്തിൽ, ചെവികളിൽ, മനസ്സിൽ, ബുദ്ധിയിൽ, നെഞ്ചിൽ എല്ലാം എപ്പോഴും നിലകൊള്ളണം; ധാരണയിലൂടെ, വായു എല്ലായിടത്തും ചലിക്കില്ല.

കാലഘര്മഝ്ച വിജ്ഞായ സമൂഹ़ഞ്ചൈവ സര്വശഃ। ദ്വാദശാധ്യാത്മമിത്യേവം യോഗധാരണമുച്യതേ ।। ൧൯.

സമയം, ചൂട്, എല്ലാ കൂട്ടങ്ങളും മനസ്സിലാക്കി, പന്ത്രണ്ടുവിധത്തിലുള്ള അന്തരാത്മാവിനെ അറിയുക—ഇതാണ് യോഗധാരണ എന്ന് പറയുന്നത്.

ശതമഷ്ട ശതം വാപി ധാരണാം മൂര്ധ്നി ധാരയേത്। ന തസ്യ ധാരണായോഗാദ്വായുഃ സര്വം പ്രവര്തതേ ।। ൧൯.

നൂറോ നൂറിനെട്ടോ തവണ മസ്തകത്തിൽ ധാരണ നിലനിർത്തണം; ധാരണയുടെ അഭ്യാസം കൊണ്ടു വായു എല്ലായിടത്തും ചലിക്കില്ല.

തതസ്ത്വാപൂരയേദ്ദേഹമോങ്കാരേണ സമാഹിതഃ। അഥോങ്കാരമയോ യോഗീ ന ക്ഷരേത്ത്വക്ഷരീ ഭവേത് । ൧൯.

ശാന്തമായ മനസ്സോടെ, ശരീരം ഓം ധ്വനിയിൽ നിറയ്ക്കണം; അങ്ങനെ ഓം രൂപനായ യോഗി നശിക്കാതെ, ശാശ്വതനാകും.

അത ഊര്ദ്ധ്വം പ്രവക്ഷ്യാമി ഓങ്കാരപ്രാപ്തിലക്ഷണമ്। ഏഷ ത്രിമാത്രോ വിജ്ഞേയോ വ്യഞ്ജനഞ്ചാത്ര സസ്വരമ് ।। ൨൦.

ഇനി ഞാൻ ഓം പ്രാപ്തിയുടെ ലക്ഷണങ്ങൾ വിശദീകരിക്കാം. ഇത് മൂന്നു അളവുകൾ ഉള്ളതാണെന്ന് അറിയണം; ഈ അക്ഷരം സ്വരത്തോടൊപ്പം ഉച്ചരിക്കപ്പെടണം.

പ്രഥമാ വൈദ്യുതീ മാത്രാ ദ്വിതീയാ താമസീ സ്മൃതാ। തൃതീയാ നിര്ഗുണീ വിദ്യാന്മാത്രാമക്ഷരഗാമിനീമ് ।। ൨൦.

ആദ്യത്തെ അളവ് മിന്നലുപോലെയാണ്, രണ്ടാംത് ഇരുണ്ടതാണെന്ന് പറയുന്നു, മൂന്നാമത്തേത് ഗുണരഹിതമായതും, അക്ഷരത്തിലേക്ക് നയിക്കുന്നതുമാണ്.

ഗന്ധര്വീതി ച വിജ്ഞേയോ ഗാന്ധാരസ്വരസമ്ഭവാ। പിപീലികാസമസ്പര്ശാ പ്രയുക്താ മൂര്ദ്നി ലക്ഷ്യതേ ।। ൨൦.

ഇത് ഗന്ധർവി എന്നറിയപ്പെടുന്നു, ഗന്ധാരസ്വരത്തിൽ നിന്നാണ് ഉത്ഭവം; പുഴുവിന്റെ സ്പർശംപോലെ സൂക്ഷ്മം, മസ്തകത്തിൽ അനുഭവപ്പെടുന്നു.

തഥാ പ്രയുക്തമോങ്കാരം പ്രതിനിര്വാതി മൂര്ദ്ധനി । തഥോങ്കാരമയോ യോഗീ ഹ്യക്ഷരേ ത്വക്ഷരീ ഭവേത് ।। ൨൦.

അങ്ങനെ ഓം ഉച്ചരിക്കുമ്പോൾ അതിന്റെ ശബ്ദം മസ്തകത്തിൽ മുഴങ്ങുന്നു; അപ്പോൾ ഓം രൂപനായ യോഗി അക്ഷരത്തിൽ ശാശ്വതനാകും.