വായുപുരാണമ്

അസ്തേയം ബ്രഹ്മചര്യഞ്ച അലോഭസ്ത്യാഗ ഏവ ച। വ്രതാനി ചൈവ ഭിക്ഷൂണാമഹിംസാ പരമാര്ഥിതാ ।। ൧൬.

മോഷ്ടിക്കാതിരിക്കുക, ബ്രഹ്മചര്യം, ലാഭമില്ലായ്മ, ത്യാഗം, വ്രതങ്ങൾ, അഹിംസ, പരമാർത്ഥത — ഇവയാണ് ഭിക്ഷുക്കളുടെ ആചാരങ്ങൾ.

അക്രോധോ ഗുരുശുശ്രൂഷാ ശൌചമാഹാരലാഘവമ്। നിത്യംസ്വാധ്യായ ഇത്യേതേ നിയമാഃ പരികീര്തിതാഃ ।। ൧൬.

കോപമില്ലായ്മ, ഗുരുവിനെ സേവിക്കുക, ശുദ്ധി, ആഹാരത്തിൽ മിതത്വം, എന്നും സ്വാധ്യായം — ഇവയാണ് നിയമങ്ങൾ എന്ന് പറയുന്നു.

ബീചയോനിര്ഗുണവപുര്ബദ്ധഃ കര്മഭിരേവ ച। യഥാ ദ്വിപ ഇവാരണ്യേ മനുഷ്യാണാം വിധീയതേ ।। ൧൬.

വിത്താണ് ഉത്ഭവം, ഗുണങ്ങൾ ആണ് രൂപം, കർമ്മങ്ങൾ കൊണ്ടാണ് ബന്ധനം — അങ്ങനെ മനുഷ്യൻ കാട്ടിലെ ആനപോലെ ലോകത്തിൽ നിലകൊള്ളുന്നു.

പ്രാപ്യതേ വാചിരാദേവാങ്കുശേനേവ നിവാരിതഃ। ഏവം ജ്ഞാനേന ശുദ്ധേന ദഗ്ധബീചോ ഹ്യകല്മഷഃ। വിമുക്തബന്ധഃ ശാന്തോഽസൌ മുക്ത ഇത്യഭിധീയതേ ।। ൧൬.

ആനയെ അങ്കുശം കൊണ്ട് വേഗത്തിൽ നിയന്ത്രിക്കാനാകുന്നതുപോലെ, ശുദ്ധമായ ജ്ഞാനത്താൽ വിത്ത് ദഹിച്ചാൽ, അവൻ പാപമില്ലാതെ ബന്ധനത്തിൽ നിന്ന് മോചിതനായി, ശാന്തനായി, മുക്തനെന്നു വിളിക്കപ്പെടുന്നു.

വേദൈസ്തുത്യാ സര്വയജ്ഞക്രിയാസ്തു യജ്ഞേ ജപ്യം ജ്ഞാനിനാമാഹുരഗ്രയമ്। ജ്ഞാനാദ്ധയാനം സങ്ഗരാഗവ്യപേതം തസ്മിന് പ്രാപ്തേ ശാശ്വതസ്യോപലബ്ധിഃ ।। ൧൬.

വേദങ്ങൾ എല്ലാ യജ്ഞകർമ്മങ്ങളെയും പുകഴ്ത്തുന്നു; എന്നാൽ യജ്ഞങ്ങളിൽ ജ്ഞാനികൾക്ക് ജപമാണ് ഏറ്റവും ശ്രേഷ്ഠം. ജ്ഞാനത്തിലൂടെ ആസക്തിയില്ലാത്ത ധ്യാനം ഉണ്ടാകുന്നു; അതിൽ ശാശ്വതം ലഭിക്കുന്നു.

ദമഃ ശമഃ സത്യമകല്മഷത്വം മൌനം ച ഭൂതേഷ്വഖിലേഷ്വഥാര്ജ്ജവമ്। അതീന്ദ്രിയജ്ഞാനമിദം തഥാര്ജ്ജവം പ്രാഹുസ്തഥാ ജ്ഞാനവിശുദ്ധസത്ത്വാഃ ।। ൧൬.

ഇന്ദ്രിയനിയന്ത്രണം, മനസ്സിന്റെ ശാന്തി, സത്യവാദിത്വം, പാപമില്ലായ്മ, മൗനം, എല്ലാ ജീവികളോടും നേരായ പെരുമാറ്റം, ഇന്ദ്രിയങ്ങൾക്ക് അതീതമായ ജ്ഞാനം — ശുദ്ധബുദ്ധിയുള്ളവർ ഇവയെ ഗുണങ്ങൾ എന്ന് പറയുന്നു.

സമാഹിതോ ബ്രഹ്മപരോഽപ്രമാദീ ശുചിസ്തഥൈവാത്മരതിര്ജീതേന്ദ്രിയഃ। സമാപ്നുയുര്യോഗമിമം മഹാധിയോ മഹര്ഷയശ്ചൈവമനിന്ദിതാമലാഃ ।। ൧൬.

ഏകാഗ്രതയുള്ളവരും ബ്രഹ്മത്തിൽ ലയിച്ചവരും ജാഗ്രതയുള്ളവരും ശുദ്ധരും ആത്മാരാമരുമായ, ഇന്ദ്രിയങ്ങളെ ജയിച്ച മഹാബുദ്ധിമാന്മാരും പാപരഹിതരായ മഹർഷിമാരും ഈ യോഗം പ്രാപിക്കുന്നു.

ആശ്രമത്രയമുത്സൃജ്യ പ്രാപ്തസ്തു പരമാശ്രമമ്। അതഃ സംവത്സരസ്യാന്തേ പ്രാപ്യ ജ്ഞാനമനുത്തമമ് ।। ൧൭.

മൂന്ന് ആശ്രമങ്ങൾ ഉപേക്ഷിച്ച് പരമാശ്രമം പ്രാപിച്ചവൻ, വർഷം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ അതുല്യമായ ജ്ഞാനം നേടുന്നു.

അനുജ്ഞാപ്യ ഗുരൂംചൈവ വിചരേത് പൃഥിവീമിമാമ്। സാരഭൂതമുപാസീത ജ്ഞാനം യജ്ജ്ഞേയ സാധകമ് ।। ൧൭.

ഗുരുക്കന്മാരെ അനുമതി വാങ്ങി, ഈ ഭൂമിയിൽ സഞ്ചരിക്കണം; സാരമായതും, അറിയേണ്ടതിലേക്ക് നയിക്കുന്ന ജ്ഞാനവും ആരാധിക്കണം.

ഇദം ജ്ഞാനമിദം ജ്ഞേയമിതി യസ്തുഷിതശ്ചരേത് । അപി കല്പസഹസ്രായുര്ന്നൈവ ജ്ഞേയമവാപ്നുയാത് ।। ൧൭.

ആരെങ്കിലും സന്തോഷത്തോടെ 'ഇതാണ് ജ്ഞാനം, ഇതാണ് അറിയേണ്ടത്' എന്ന് കരുതി ജീവിച്ചാലും, ആയിരം കാല്പ്പങ്ങളോളം ജീവിച്ചാലും, യഥാർത്ഥത്തിൽ അറിയേണ്ടത് അവൻ അറിയാൻ കഴിയില്ല.

ത്യക്തസങ്ഗോ ജിതകോധോ ലഘ്വാഹാരോ ജിതേന്ദ്രിയഃ। പിധായ ബുദ്ധ്യാ ദ്വാരാണി ധ്യാനേ ഹ്യേവം മനോ ദധേത് ।। ൧൭.

ബന്ധം ഉപേക്ഷിച്ച്, കോപം ജയിച്ച്, കുറച്ച് മാത്രം ഭക്ഷണം കഴിച്ച്, ഇന്ദ്രിയങ്ങളെ നിയന്ത്രിച്ച്, ബുദ്ധിയാൽ വാതിലുകൾ അടച്ച്, മനസ്സിനെ ധ്യാനത്തിൽ ഉറപ്പിച്ച് ഇരിക്കണം.

ശൂന്യേഷ്വേവാവകാശേഷു ഗുഹാസു ചവനേ തഥാ। നദീനാം പുലിനേ ചൈവ നിത്യം യുക്തഃ സദാ ഭവേത് ।। ൧൭.

ശൂന്യമായ ഇടങ്ങളിൽ, തുറന്ന സ്ഥലങ്ങളിൽ, ഗുഹകളിൽ, കാടുകളിൽ, നദികളുടെ തീരങ്ങളിൽ എവിടെയായാലും, എല്ലായ്പ്പോഴും ഏകാഗ്രതയോടെ ഇരിക്കണം.

വാഗ്ദണ്ഡഃ കര്മദണ്ഡശ്ച മനോദണ്ഡശ്ച തേ ത്രയഃ। യസ്യൈതേ നിയതാ ദണ്ഡാഃ സ ത്രിദണ്ഡീ വ്യവസ്ഥിതഃ ।। ൧൭.

വാക്ക്, പ്രവൃത്തി, മനസ്സ് — ഈ മൂന്നു നിയന്ത്രണങ്ങൾ ആരിൽ ഉറപ്പായിട്ടുണ്ടോ, അവൻ തന്നെയാണ് 'ത്രിദണ്ഡി' എന്ന് അറിയപ്പെടുന്നത്.

അവസ്ഥിതോ ധ്യാനരതിര്ജിതേന്ദ്രിയഃ ശുഭാശുഭേ ഹിത്യ ച കര്മണീ ഉഭേ । ഇദം ശരീരം പ്രവിമുച്യ ശാസ്ത്രതോ ന ജായതേ മ്രിയതേ വാ കദാചിത് ।। ൧൭.

ധ്യാനത്തിൽ സ്ഥിരതയോടെ, ഇന്ദ്രിയങ്ങൾ ജയിച്ച്, നല്ലതും ചീത്തയുമായ പ്രവൃത്തികൾ ഉപേക്ഷിച്ച്, ഈ ശരീരം ശാസ്ത്രാനുസൃതമായി വിട്ടുവിടുമ്പോൾ, അവൻ ഇനി ജനിക്കുകയോ മരിക്കുകയോ ഇല്ല.

ഇതി ശ്രീമഹാപുരാണേ വായുപ്രോക്തേ പരമാശ്രമപ്രാപ്തികഥനം നാമ സപ്തദശോഽധ്യായഃ

ഇങ്ങനെ മഹാപുരാണത്തിൽ വായു മഹർഷി പറഞ്ഞ പരമാശ്രമപ്രാപ്തി എന്ന പതിനേഴാം അധ്യായം സമാപിക്കുന്നു.

അത ഊര്ദ്ധ്വം പ്രവക്ഷ്യാമി യതീനാമിഹ നിശ്ചയമ്। പ്രായശ്ചിത്താനി തത്ത്വേന യാന്യകാമകൃതാനി തു। അഥ കാമകൃതേപ്യാഹുഃ സൂക്ഷ്മധര്മവിദോ ജനാഃ ।। ൧൮.

ഇനി ഞാൻ യതികൾക്കുള്ള പ്രായശ്ചിത്തങ്ങൾ സത്യമായി വിശദീകരിക്കുന്നു. അകാരണമായി ചെയ്തതിന്നും, ഉദ്ദേശപൂർവ്വം ചെയ്തതിന്നും, സൂക്ഷ്മധർമ്മം അറിയുന്നവർ പറയുന്നതുപോലെ, പ്രായശ്ചിത്തങ്ങൾ ഉണ്ട്.

പാപഞ്ച ത്രിവിധം പ്രോക്തം വാങ്മനഃകായസമ്ഭവമ്। സതതം ഹിദിവാ രാത്രൌ യേനേദം ബധ്യതേ ജഗത് ।। ൧൮.

പാപം മൂന്നു വിധമാണ് — വാക്കിലൂടെ, മനസ്സിലൂടെ, ശരീരത്തിലൂടെ ഉണ്ടാകുന്നത്. ഈ മൂലകങ്ങളാൽ, പകലും രാത്രിയും ലോകം ബന്ധിക്കപ്പെടുന്നു.

ന കര്മാണി ന ചാപ്യേഷ തിഷ്ഠ തീതിപരാ ശ്രുതിഃ। ക്ഷണമേവ പ്രയോജ്യന്തു ആയുഷസ്തു വിധാരണാത് ।। ൧൮.

പ്രവൃത്തികളും ഈ ശരീരം പോലും നിലനിൽക്കില്ലെന്ന് പരമശ്രുതി പറയുന്നു. ജീവൻ നിലനിർത്താൻ ഒരു നിമിഷം മാത്രം അതിനെ ഉപയോഗിക്കണം.

ഭവേദ്ധീരോഽപ്രമത്തസ്തു യോഗോ ഹി പരമം ബലമ്। ന ഹി യോഗാത്പരം കിഞ്ചിന്നരാണാമിഹ ദൃശ്യതേ। തസ്മാദ്യോഗം പ്രശംസന്തി ധര്മയുക്താ മനീഷിണഃ ।। ൧൮.

ധൈര്യത്തോടെയും ജാഗ്രതയോടെയും ഇരിക്കണം, കാരണം യോഗം ഏറ്റവും വലിയ ശക്തിയാണ്. മനുഷ്യർക്കിടയിൽ യോഗത്തേക്കാൾ വലിയതൊന്നും ഇല്ല. അതുകൊണ്ടാണ് ധർമ്മത്തിൽ ഉറച്ച ജ്ഞാനികൾ യോഗത്തെ പ്രശംസിക്കുന്നത്.

അവിദ്യാം വിദ്യയാ തീര്ത്വാ പ്രാപ്യൈശ്വയര്മനുത്തമമ്। ദൃഷ്ട്വാ പരാപരം ധീരാഃ പരം ഗച്ഛന്തി തത്പദമ് ।। ൧൮.

അജ്ഞാനം ജ്ഞാനത്തിലൂടെ കടന്ന്, അതുല്യമായ ഐശ്വര്യം കൈവരിച്ച്, ഉന്നതവും താഴ്ന്നതുമായത് കണ്ടു, ധൈര്യശാലികൾ പരമപദം പ്രാപിക്കുന്നു.

വ്രതാനി യാനി ഭിക്ഷൂണാം തഥൈവോപവ്രതാനി ച। ഏകൈകാപക്രമേ തേഷാം പ്രായശ്ചിത്തം വിധീയതേ ।। ൧൮.

ഭിക്ഷുക്കൾക്ക് ഏത് വ്രതങ്ങളായാലും ഉപവ്രതങ്ങളായാലും, ഓരോ തെറ്റിനും പ്രായശ്ചിത്തം നിർദ്ദേശിച്ചിരിക്കുന്നു.

ഉപേത്യ തു സ്ത്രിയം കാമാത് പ്രായശ്ചിത്തം വിനിര്ദിശേത് । പ്രാണായാമസമായുക്തം കുര്യാത്സാന്തപനം തഥാ ।। ൧൮.

ആഗ്രഹത്തോടെ സ്ത്രീയെ സമീപിച്ചാൽ, പ്രായശ്ചിത്തം നിർദ്ദേശിക്കണം; പ്രാണായാമം ഉൾപ്പെടുത്തി സാന്തപന വ്രതം ആചരിക്കണം.

തത ശ്ചരതി നിര്ദ്ദേശം കൃച്ഛ്രസ്യാന്തേ സമാഹിതഃ। പുനരാശ്രമമാഗമ്യ ചരേദ്ഭിക്ഷുരതന്ദ്രിതഃ । ന മര്മയുക്തം വചനം ഹിനസ്തീതി മനീഷിണഃ ।। ൧൮.

അങ്ങനെ നിർദ്ദേശിച്ച പ്രായശ്ചിത്തം നിർവഹിച്ച്, കഷ്ടതയുടെ അവസാനം ഏകാഗ്രതയോടെ, വീണ്ടും ആശ്രമത്തിലേക്ക് തിരിച്ചെത്തി ഭിക്ഷു ഉത്സാഹത്തോടെ ആചരണം തുടരണം. പ്രധാനമായതല്ലാത്ത വാക്ക് ദോഷം വരുത്തില്ലെന്ന് ജ്ഞാനികൾ പറയുന്നു.

തഥാപി ച ന കര്ത്തവ്യഃ പ്രസങ്ഗോ ഹ്യേഷ ദാരുണഃ। അഹോരാത്രാധികഃ കശ്ചിന്നാസ്ത്യധര്മ ഇതി ശ്രുതിഃ ।। ൧൮.

എങ്കിലും, അത്തരം ബന്ധം ഉണ്ടാക്കരുത്, കാരണം അതി ഭയാനകമാണ്. പകലോ രാത്രിയോ അതിനേക്കാൾ വലിയ അധർമ്മം ഇല്ലെന്ന് ശാസ്ത്രം പറയുന്നു.

ഹിംസാ ഹ്യേഷാ പരാ സൃഷ്ടാ ദൈവതൈര്മുനിഭിസ്തഥാ। യദേത[https://puranastudy.freeoda.com/pur_index14/dravina.htm ദ്ദ്രവിണം] നാമ പ്രാണാ ഹ്യേതേ ബഹിശ്ചരാഃ। സ തസ്യ ഹരതി പ്രാണാന് യോ യസ്യ ഹരതേ ധനമ് ।। ൧൮.

ദേവന്മാരും മുനികളും നിർണ്ണയിച്ച ഏറ്റവും വലിയ ഹിംസ ഇതാണ്: 'സമ്പത്ത്' എന്നത് ജീവൻ തന്നെയാണ്, അവ പുറത്തു സഞ്ചരിക്കുന്നു. ആരെങ്കിലും മറ്റൊരാളുടെ സമ്പത്ത് കവർന്നാൽ, അവന്റെ ജീവൻ കവർന്നതുപോലെയാണ്.

ഏവം കൃത്വാ സ ദുഷ്ടാത്മാ ഭിന്നവൃത്തോ വ്രതാച്ച്യുതഃ। ഭൂയോ നിര്വേദമാപന്നശ്ചരേച്ചാന്ദ്രായണം വ്രതമ് ।। ൧൮.

അങ്ങനെ ചെയ്തവൻ, ദുഷ്ടഹൃദയനായി, സ്വവ്രതത്തിൽ നിന്ന് തെറ്റിപ്പോയാൽ, മനസ്സിൽ പശ്ചാത്താപം ഉണ്ടാക്കി ചാന്ദ്രായണ വ്രതം ആചരിക്കണം.

വിധിനാ ശാസ്ത്രദൃഷ്ടേന സംവത്സരമിതി ശ്രുതിഃ। തതഃ സംവത്സരസ്യാന്തേ ഭൂയഃ പ്രക്ഷീണകല്മഷഃ। ഭൂയോ നിര്വേദമാപന്നശ്ചരേച്ചാന്ദ്രായണം വ്രതമ് ।। ൧൮.

ശാസ്ത്രത്തിൽ പറഞ്ഞിരിക്കുന്ന വിധിപ്രകാരം ഒരു വർഷം ആചരിക്കണം എന്നാണ് ശൃതി. വർഷം കഴിഞ്ഞാൽ പാപം കുറയുമ്പോൾ, വീണ്ടും പശ്ചാത്താപത്തോടെ ചാന്ദ്രായണ വ്രതം ആചരിക്കണം.

അഹിംസാ സര്വഭൂതാനാം കര്മണാ മനസാ ഗിരാ । അകാമാദപി ഹിംസേത യദി ഭിക്ഷുഃ പശൂന് മൃഗാന്। കൃച്ഛ്രാതികൃച്ഛ്രം കുര്വീത ചാന്ദ്രായണമഥീപി വാ ।। ൧൮.

എല്ലാ ജീവികളും അന്യോന്യം ദുർഹിതം ചെയ്യാതിരിക്കുക എന്നത് മനസ്സിലും വാക്കിലും പ്രവൃത്തിയിലും പാലിക്കേണ്ടതാണ്. ഭിക്ഷുക്കൾ അന്യോന്യം, അതായത് മൃഗങ്ങളെയും വന്യജീവികളെയും, അജ്ഞാനത്തിൽ പോലും ദുർഹിതം ചെയ്താൽ, അതിന് ഏറ്റവും കഠിനമായ പ്രായശ്ചിത്തം ചെയ്യണം, അല്ലെങ്കിൽ ചാന്ദ്രായണ വ്രതം അനുഷ്ഠിക്കണം.

സ്കന്ദേദിന്ദ്രിയദൌര്ബല്യാത് സ്ത്രിയം ദൃഷ്ട്വാ യതിര്യദി। തേന ധാരയിതവ്യാ വൈ പ്രാണായാമാസ്തു ഷോഡശ ।। ൧൮.

ഇന്ദ്രിയങ്ങൾ ദുർബലമായതിനാൽ യതി ഒരു സ്ത്രീയെ കണ്ടു സ്വയം നിയന്ത്രണം നഷ്ടപ്പെടുകയാണെങ്കിൽ, അവൻ പതിനാറ് പ്രാണായാമം ചെയ്യണം.