വായുപുരാണമ്

തയോഃ പ്രാണോഽന്തരാത്മാസ്യ ബാഹ്യോഽപാനോഽത ഉച്യതേ। അന്നം പ്രാണസ്തഥാപാനം മൃത്യുര്ജ്ജീവിതമേവ ച ।। ൧൫.

ഇവയിൽ പ്രാണൻ അകത്തുള്ള ആത്മാവാണ്, അപാനൻ പുറത്തുള്ളത് എന്നാണ് പറയുന്നത്. അന്നം പ്രാണനാണ്, അതുപോലെ അപാനവും; മരണം ജീവനും അങ്ങനെ തന്നെയാണ്.

അന്നം ബ്രഹ്മ ച വിജ്ഞേയം പ്രജാനാം പ്രസവസ്തഥാ। അന്നാദ്ഭൂതാനി ജായന്തേ സ്ഥിതിരന്നേന ചേഷ്യതേ। വര്ദ്ധന്തേ തേന ഭൂതാനി തസ്മാദന്നന്തദുച്യതേ ।। ൧൫.

അന്നവും ബ്രഹ്മവും സന്തതിയുടെ ഉറവിടം എന്നു മനസ്സിലാക്കണം. അന്നത്തിൽ നിന്ന് ജീവികൾ ജനിക്കുന്നു; അവയുടെ നിലനിൽപ്പ് അന്നത്തിലൂടെ നടക്കുന്നു. അന്നംകൊണ്ട് ജീവികൾ വളരുന്നു; അതുകൊണ്ടാണ് അതിനെ 'അന്നം' എന്നു വിളിക്കുന്നത്.

തദേവാഗ്നൌ ഹുതം ഹ്യന്നം ഭുഞ്ജതേ ദേവദാനവാഃ। ഗന്ധര്വയക്ഷരക്ഷാംസി പിശാചാശ്ചാന്നമേവ ഹി ।। ൧൫.

അഗ്നിയിൽ സമർപ്പിച്ച അതേ അന്നം ദേവന്മാരും അസുരന്മാരും, ഗന്ധർവന്മാരും യക്ഷന്മാരും രാക്ഷസന്മാരും പിശാചുകളും — എല്ലാവരും ആ അന്നം തന്നെ ആസ്വദിക്കുന്നു.

ഇതി ശ്രീമഹാപുരാണേ വായു പ്രോക്തേ പാശുപതയോഗോ നാമ പഞ്ചദശോഽധ്യായഃ

ഇങ്ങനെ മഹാപുരാണത്തിൽ വായു പ്രസ്താവിച്ച പാശുപതയോഗം എന്ന പതിനഞ്ചാമത്തെ അധ്യായം സമാപിക്കുന്നു.

അത ഊദ്ധ്വം പ്രവക്ഷ്യാമി ശൌചാചാരസ്യ ലക്ഷണമ്। യദനുഷ്ഠായ ശുദ്ധാത്മാ പ്രേത്യ സ്വര്ഗം ഹി ചാപ്നുയാത് ।। ൧൬.

ഇനി ഞാൻ ശുദ്ധാചാരത്തിന്റെ ലക്ഷണങ്ങൾ വിശദീകരിക്കാം. അതു പാലിച്ചാൽ, ശുദ്ധമായ മനസ്സുള്ളവൻ മരിച്ചശേഷം സ്വർഗം പ്രാപിക്കും.

ഉദകാര്ഥീ തു ശൌചാനാം മുനീനാമുത്തമം പദമ് । യസ്തു തേഷ്വപ്രമത്തഃ സ്യാത് സ മുനിര്ന്നാവസീദതി ।। ൧൬.

ജലം തേടുന്നവർക്കായി, മുനികൾക്കിടയിൽ ഏറ്റവും ഉന്നതമായ ശുദ്ധതയാണ് പ്രാപിക്കപ്പെടുന്നത്. അതിൽ ജാഗ്രതയോടെ ഇരിക്കുന്നവൻ ആ മുനി ഒരിക്കലും തളരുന്നില്ല.

മാനാവമാനൌ ദ്വോവേതൌ താവേവാഹുര്വിഷാമൃതേ । അവമാനം വിഷം തത്ര മാനന്ത്വമൃതമുച്യതേ ।। ൧൬.

മാനവും അപമാനവും — ഈ രണ്ടും അമൃതവും വിഷവും എന്നാണ് പറയുന്നത്. അപമാനം വിഷമാണ്, മാനം അമൃതം എന്നാണ് പറയുന്നത്.

യസ്തു തേഷ്വപ്രമത്തഃ സ്യാത് സ മുനിര്ന്നാവസീദതി । ഗുരോഃ പ്രിയഹിതേ യുക്തഃ സ തു സംവത്സരം വസേത് ।। ൧൬.

അവയിൽ ജാഗ്രതയോടെ ഇരിക്കുന്നവൻ ആ മുനി ഒരിക്കലും തളരുന്നില്ല. ഗുരുവിന്റെ സ്നേഹത്തിലും ക്ഷേമത്തിലും ഏർപ്പെട്ട്, ഒരുവർഷം താമസിക്കണം.

നിയമേഷ്വപ്രമത്തസ്തു യമേഷു ച സദാ ഭവേത് । പ്രാപ്യാനുജ്ഞാന്തതശ്ചൈവ ജ്ഞാനാഗമനമുത്തമമ്। അവിരോധേന ധര്മസ്യ വിചരേത് പൃഥിവീമിമാമ് ।। ൧൬.

നിയമങ്ങളിലും യമങ്ങളിലും എപ്പോഴും ജാഗ്രതയോടെ ഇരിക്കണം. അനുമതി ലഭിച്ചശേഷം, ഉത്തമമായ ജ്ഞാനം നേടണം; ധർമ്മത്തിന് വിരുദ്ധമല്ലാതെ ഈ ഭൂമിയിൽ സഞ്ചരിക്കണം.

ചക്ഷുഃ പൂതം വ്രജേന്മാര്ഗം വസ്ത്രപൂതം ജലം പിബേത്। സത്യപൂതാം വദേദ്വാണീമിതി ധര്മാനുശാസനമ് ।। ൧൬.

കണ്ണുകൊണ്ട് ശുദ്ധമാക്കിയ വഴി യാത്ര ചെയ്യണം, വസ്ത്രംകൊണ്ട് ശുദ്ധമാക്കിയ വെള്ളം കുടിക്കണം, സത്യത്താൽ ശുദ്ധമാക്കിയ വാക്കുകൾ സംസാരിക്കണം — ഇതാണ് ധർമ്മോപദേശം.

ആതിഥ്യം ശ്രാദ്ധയജ്ഞേഷു ന ഗച്ഛേദ്യോഗവിത് വ്കചിത്। ഏവം ഹ്യഹിംസകോ യോഗീ ഭവേദിതി വിചാരണാ ।। ൧൬.

യോഗം അറിയുന്നവൻ അതിഥിസത്കാരത്തിലും ശ്രാദ്ധയാഗങ്ങളിലും പങ്കെടുക്കരുത്. ഇങ്ങനെ ആചരണം പാലിച്ചാൽ, യോഗി അഹിംസകനാകും.

വഹ്നൌ വിധൂമേ വ്യങ്ഗാരേ സര്വൃസ്മിന് ഭുക്തവജ്ജനേ। വിചരേന്മതിമാന് യോഗീ ന തു തേഷ്വേവ നിത്യശഃ ।। ൧൬.

അഗ്നി പുകയോ ഇല്ലാതെ, ചാരവും ഇല്ലാതെ, എല്ലായിടത്തും ഇന്ധനത്തിൽ നിലകൊള്ളുന്നതുപോലെ, ബുദ്ധിമാൻ യോഗി ജനങ്ങളിൽ ഭക്ഷണം കഴിച്ചവനെന്നപോലെ സഞ്ചരിക്കണം; എന്നാൽ അവരോടൊപ്പം എപ്പോഴും ഇരിക്കരുത്.

യഥൈവമവമന്യന്തേ യഥാ പരിഭവന്തി ച। യുക്തസ്തഥാ ചരേദ്ഭൈക്ഷം സതാം ധര്മമദൂഷയന് ।। ൧൬.

അവനെ എങ്ങനെ അവഗണിച്ചാലും, എങ്ങനെ അപമാനിച്ചാലും, സത്യന്മാരുടെ ധർമ്മം ലംഘിക്കാതെ, അങ്ങനെ തന്നെ ഭിക്ഷയെടുക്കണം.

ഭൈക്ഷം ചരേദ്ഗൃഹസ്ഥേഷു യഥാചാരഗൃഹേഷു ച। ശ്രേഷ്ഠാ തു പരമാ ചേയം വൃത്തിരസ്യോപദിശ്യതേ ।। ൧൬.

ഗൃഹസ്ഥരിൽ നിന്നും, നല്ല രീതിയിൽ ജീവിക്കുന്നവരിൽ നിന്നും, ഭിക്ഷയെടുക്കണം; ഈ ജീവിതരീതി തന്നെ അവനു ഏറ്റവും ഉത്തമവും ശ്രേഷ്ഠവുമാണ് എന്ന് ഉപദേശിക്കുന്നു.

അത ഊര്ദ്ധ്വം ഗൃഹസ്ഥേഷു ശാലീനേഷു ചരേദ്‌ദ്വിജഃ। ശ്രദ്ദധാനേഷു ദാന്തേഷു ശ്രോത്രിയേഷു മഹാത്മസു ।। ൧൬.

ഇതിനു ശേഷം, ശുദ്ധരും വിശ്വാസമുള്ളവരും, ആത്മനിയന്ത്രണമുള്ളവരും, വേദപാരായണികളും മഹാത്മാക്കളുമായ ഗൃഹസ്ഥരിൽ നിന്ന് ഭിക്ഷയെടുക്കണം.

അത ഊര്ദ്ധ്വം പുനശ്ചാപി അദുഷ്ടപതിതേഷു ച। ഭൈക്ഷചര്യാ വിവര്ണേഷു ജഘന്യാ വൃത്തിരുച്യതേ ।। ൧൬.

ഇതിനു ശേഷം, ദുഷ്ടരല്ലാത്ത പക്ഷേ ധർമ്മത്തിൽ താഴ്ന്നവരായവരുടെ വീട്ടിൽ നിന്ന് ഭിക്ഷയെടുക്കുന്നത് ഏറ്റവും താഴ്ന്ന ജീവിതരീതിയാണെന്ന് പറയുന്നു.

ഭൈക്ഷം യവാഗൂം തക്രം വാ പയോ യാവകമേവ ച। ഫളമൂലം വിപവ്കം വാ പിണ്യാകം ശക്തിതോപി വാ ।। ൧൬.

യവാഗൂ, മജ്ജി, പാൽ, യവം, പഴം, കിഴങ്ങ്, ഉണക്കിയ അപ്പം, അല്ലെങ്കിൽ പൊടി എന്നിവ കഴിവനുസരിച്ച് ഭിക്ഷയായി സ്വീകരിക്കാം.

ഇത്യേതേ വൈ മയാ പ്രോക്താ യോഗിനാം സിദ്ധിവര്ദ്ധനാഃ। ആഹാരാസ്തേഷു സിദ്ധേഷു ശ്രേഷ്ഠം ഭൈക്ഷമിതി സ്മൃതമ് ।। ൧൬.

യോഗികൾക്ക് സിദ്ധി വർദ്ധിപ്പിക്കുന്ന ആഹാരങ്ങൾ ഇതാണ് ഞാൻ പറഞ്ഞത്; ഇവയിൽ ശുദ്ധമായ ഭിക്ഷയാണ് ഏറ്റവും ഉത്തമമെന്നു ഓർക്കപ്പെടുന്നു.

അബ്ബിന്ദും യഃ കുശാഗ്രേണ മാസേ മാസേ സമശ്നുതേ। ന്യായതോ യസ്തു ഭിക്ഷേത സ പൂര്വോക്താദ്വിശിഷ്യതേ ।। ൧൬.

ഓരോ മാസവും കുശഗൃത്തിന്റെ അഗ്രത്തിൽ ഒരു ജലബിന്ദു മാത്രം ഭക്ഷിക്കുന്നവൻ, അല്ലെങ്കിൽ ശരിയായ രീതിയിൽ ഭിക്ഷയെടുക്കുന്നവൻ, മുമ്പ് പറഞ്ഞവയെക്കാൾ ശ്രേഷ്ഠനാണ്.

യോഗിനാം ചൈവ സര്വേഷാം ശ്രേഷ്ഠം ചാന്ദ്രായണം സ്മൃതമ് । ഏകം ദ്വേ ത്രീണി ചത്വാരി ശക്തിതോ വാ സമാചരേത് ।। ൧൬.

എല്ലാ യോഗികളിലും ചാന്ദ്രായണ വ്രതം ഏറ്റവും ഉത്തമമാണെന്ന് ഓർക്കപ്പെടുന്നു; ഒരൊന്ന്, രണ്ടെണ്ണം, മൂന്നെണ്ണം, നാലെണ്ണം, അല്ലെങ്കിൽ കഴിവനുസരിച്ച് ആചരിക്കാം.

അസ്തേയം ബ്രഹ്മചര്യഞ്ച അലോഭസ്ത്യാഗ ഏവ ച। വ്രതാനി ചൈവ ഭിക്ഷൂണാമഹിംസാ പരമാര്ഥിതാ ।। ൧൬.

മോഷ്ടിക്കാതിരിക്കുക, ബ്രഹ്മചര്യം, ലാഭമില്ലായ്മ, ത്യാഗം, വ്രതങ്ങൾ, അഹിംസ, പരമാർത്ഥത — ഇവയാണ് ഭിക്ഷുക്കളുടെ ആചാരങ്ങൾ.

അക്രോധോ ഗുരുശുശ്രൂഷാ ശൌചമാഹാരലാഘവമ്। നിത്യംസ്വാധ്യായ ഇത്യേതേ നിയമാഃ പരികീര്തിതാഃ ।। ൧൬.

കോപമില്ലായ്മ, ഗുരുവിനെ സേവിക്കുക, ശുദ്ധി, ആഹാരത്തിൽ മിതത്വം, എന്നും സ്വാധ്യായം — ഇവയാണ് നിയമങ്ങൾ എന്ന് പറയുന്നു.

ബീചയോനിര്ഗുണവപുര്ബദ്ധഃ കര്മഭിരേവ ച। യഥാ ദ്വിപ ഇവാരണ്യേ മനുഷ്യാണാം വിധീയതേ ।। ൧൬.

വിത്താണ് ഉത്ഭവം, ഗുണങ്ങൾ ആണ് രൂപം, കർമ്മങ്ങൾ കൊണ്ടാണ് ബന്ധനം — അങ്ങനെ മനുഷ്യൻ കാട്ടിലെ ആനപോലെ ലോകത്തിൽ നിലകൊള്ളുന്നു.

പ്രാപ്യതേ വാചിരാദേവാങ്കുശേനേവ നിവാരിതഃ। ഏവം ജ്ഞാനേന ശുദ്ധേന ദഗ്ധബീചോ ഹ്യകല്മഷഃ। വിമുക്തബന്ധഃ ശാന്തോഽസൌ മുക്ത ഇത്യഭിധീയതേ ।। ൧൬.

ആനയെ അങ്കുശം കൊണ്ട് വേഗത്തിൽ നിയന്ത്രിക്കാനാകുന്നതുപോലെ, ശുദ്ധമായ ജ്ഞാനത്താൽ വിത്ത് ദഹിച്ചാൽ, അവൻ പാപമില്ലാതെ ബന്ധനത്തിൽ നിന്ന് മോചിതനായി, ശാന്തനായി, മുക്തനെന്നു വിളിക്കപ്പെടുന്നു.

വേദൈസ്തുത്യാ സര്വയജ്ഞക്രിയാസ്തു യജ്ഞേ ജപ്യം ജ്ഞാനിനാമാഹുരഗ്രയമ്। ജ്ഞാനാദ്ധയാനം സങ്ഗരാഗവ്യപേതം തസ്മിന് പ്രാപ്തേ ശാശ്വതസ്യോപലബ്ധിഃ ।। ൧൬.

വേദങ്ങൾ എല്ലാ യജ്ഞകർമ്മങ്ങളെയും പുകഴ്ത്തുന്നു; എന്നാൽ യജ്ഞങ്ങളിൽ ജ്ഞാനികൾക്ക് ജപമാണ് ഏറ്റവും ശ്രേഷ്ഠം. ജ്ഞാനത്തിലൂടെ ആസക്തിയില്ലാത്ത ധ്യാനം ഉണ്ടാകുന്നു; അതിൽ ശാശ്വതം ലഭിക്കുന്നു.

ദമഃ ശമഃ സത്യമകല്മഷത്വം മൌനം ച ഭൂതേഷ്വഖിലേഷ്വഥാര്ജ്ജവമ്। അതീന്ദ്രിയജ്ഞാനമിദം തഥാര്ജ്ജവം പ്രാഹുസ്തഥാ ജ്ഞാനവിശുദ്ധസത്ത്വാഃ ।। ൧൬.

ഇന്ദ്രിയനിയന്ത്രണം, മനസ്സിന്റെ ശാന്തി, സത്യവാദിത്വം, പാപമില്ലായ്മ, മൗനം, എല്ലാ ജീവികളോടും നേരായ പെരുമാറ്റം, ഇന്ദ്രിയങ്ങൾക്ക് അതീതമായ ജ്ഞാനം — ശുദ്ധബുദ്ധിയുള്ളവർ ഇവയെ ഗുണങ്ങൾ എന്ന് പറയുന്നു.

സമാഹിതോ ബ്രഹ്മപരോഽപ്രമാദീ ശുചിസ്തഥൈവാത്മരതിര്ജീതേന്ദ്രിയഃ। സമാപ്നുയുര്യോഗമിമം മഹാധിയോ മഹര്ഷയശ്ചൈവമനിന്ദിതാമലാഃ ।। ൧൬.

ഏകാഗ്രതയുള്ളവരും ബ്രഹ്മത്തിൽ ലയിച്ചവരും ജാഗ്രതയുള്ളവരും ശുദ്ധരും ആത്മാരാമരുമായ, ഇന്ദ്രിയങ്ങളെ ജയിച്ച മഹാബുദ്ധിമാന്മാരും പാപരഹിതരായ മഹർഷിമാരും ഈ യോഗം പ്രാപിക്കുന്നു.

ആശ്രമത്രയമുത്സൃജ്യ പ്രാപ്തസ്തു പരമാശ്രമമ്। അതഃ സംവത്സരസ്യാന്തേ പ്രാപ്യ ജ്ഞാനമനുത്തമമ് ।। ൧൭.

മൂന്ന് ആശ്രമങ്ങൾ ഉപേക്ഷിച്ച് പരമാശ്രമം പ്രാപിച്ചവൻ, വർഷം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ അതുല്യമായ ജ്ഞാനം നേടുന്നു.

അനുജ്ഞാപ്യ ഗുരൂംചൈവ വിചരേത് പൃഥിവീമിമാമ്। സാരഭൂതമുപാസീത ജ്ഞാനം യജ്ജ്ഞേയ സാധകമ് ।। ൧൭.

ഗുരുക്കന്മാരെ അനുമതി വാങ്ങി, ഈ ഭൂമിയിൽ സഞ്ചരിക്കണം; സാരമായതും, അറിയേണ്ടതിലേക്ക് നയിക്കുന്ന ജ്ഞാനവും ആരാധിക്കണം.