വായുപുരാണമ്

പശ്യതേ മണ്ഡലം സൂക്ഷ്മം ഘോഷശ്ചാസ്യ പ്രവര്ത്തതേ । ആത്മാനം മന്യതേ നിത്യം വായുഃ സൂക്ഷ്മഃ പ്രവര്ത്തതേ ।। ൧൨.

അവൻ സൂക്ഷ്മമായ ഒരു ചക്രം കാണുന്നു; ഒരു ശബ്ദവും അവനിൽ ഉദയം ചെയ്യുന്നു. അവൻ എപ്പോഴും താനെ സൂക്ഷ്മമായ വായുവാണെന്ന് അനുഭവിക്കുന്നു.

തഥാ മനോ ധാരയതോ മനഃ സൂക്ഷ്മം പ്രവര്ത്തതേ । മനസാ സര്വഭൂതാനാം മനസ്തു വിശതേ ഹി സഃ। ബുദ്ധ്യാ ബുദ്ധിം യദാ യുഞ്ജേത്തദാ വിജ്ഞായ ബുദ്ധയതേ ।। ൧൨.

അങ്ങനെ, മനസ്സിനെ പിടിച്ചവനിൽ സൂക്ഷ്മമായ മനസ്സ് ഉദയം ചെയ്യുന്നു. മനസ്സിലൂടെ അവൻ എല്ലാ ജീവികളിലേക്കും പ്രവേശിക്കുന്നു. ബുദ്ധിയോടെ ബുദ്ധിയെ ഏകാഗ്രമാക്കുമ്പോൾ, അറിഞ്ഞ് അവൻ ബുദ്ധിമാനാകുന്നു.

ഏതാനി സപ്ത സൂക്ഷ്മാണി വിദിത്വാ യസ്തു യോഗവിത്। പരിത്യജതി മേധാവീ സ ബുദ്ധ്യാ പരമം വ്രജേത് ।। ൧൨.

ഈ ഏഴു സൂക്ഷ്മത്വങ്ങൾ അറിയുന്ന യോഗവിദ്യയുള്ള ധീരൻ അവയെ വിട്ടുവിടുന്നു; ബുദ്ധിയാൽ അവൻ പരമാവസ്ഥയിലേക്കെത്തുന്നു.

യസ്മിന് യസ്മിംശ്ച സംയുക്തോ ഭൂത ഐശ്വര്യലക്ഷണേ। തത്രൈവ സങ്ഗം ഭജതേ തേനൈവ പ്രവിനശ്യതി ।। ൧൨.

ഏത് ഭൗതികത്വത്തിൽ ഒരാൾ ഐശ്വര്യലക്ഷണത്തോടെ ഏകാഗ്രനാകുന്നുവോ, അവൻ അതിലേയ്ക്കു തന്നെ ആകൃഷ്ടനാവുന്നു; അതിലൂടെ അവൻ ലയിച്ചുപോകുന്നു.

തസ്മാദ്വിദിത്വാ സൂക്ഷ്മാണി സംസക്താനി പരസ്പരമ്। പരിത്യജതി യോബുദ്ധ്യാ സ പരം പ്രപ്നുയാദ്ദ്വിജഃ ।। ൧൨.

അതുകൊണ്ട്, ഈ സൂക്ഷ്മത്വങ്ങൾ പരസ്പരം ബന്ധപ്പെട്ടു എന്നറിഞ്ഞ്, അവയെ ബുദ്ധിയാൽ വിട്ടുവിടുന്നവൻ, ദ്വിജൻ, പരമാവസ്ഥയിലേക്കെത്തുന്നു.

ദൃശ്യന്തേ ഹി മഹാത്മാന ഋഷയോ ദിവ്യചക്ഷുഷഃ। സംസക്താഃ സൂക്ഷ്മഭാവേഷു തേ ദോഷാസ്തേഷു സംജ്ഞിതാഃ।।൧൨.൨൮ തസ്മാന്ന നിശ്ചയഃ കാര്യഃ സൂക്ഷ്മേഷ്വിഹ കദാചന। ഐശ്വര്യാജ്ജായതേ രാഗോ വിരാഗം ബ്രഹ്മ ചോച്യതേ ।। ൧൨.

ദിവ്യദൃഷ്ടിയുള്ള മഹാത്മാക്കളായ ഋഷികൾ സൂക്ഷ്മാവസ്ഥകളിൽ ആകൃഷ്ടരായിരിക്കുന്നു എന്ന് കാണപ്പെടുന്നു; അവയിൽ അവർക്കുള്ള ദോഷങ്ങൾ കാണപ്പെടുന്നു. അതുകൊണ്ട്, ഇവിടെ സൂക്ഷ്മാവസ്ഥകളെക്കുറിച്ച് ഒരിക്കലും ഉറപ്പു പറയാൻ കഴിയില്ല. ഐശ്വര്യത്തിൽ നിന്ന് ആസക്തി ജനിക്കുന്നു; വിരാഗം ബ്രഹ്മം എന്നു പറയുന്നു.

വിദിത്വാ സപ്ത സൂക്ഷ്മാണി ഷഡങ്ഗഞ്ച മഹേശ്വരമ്। പ്രധാനം വിനിയോഗജ്ഞഃ പരം ബ്രഹ്മാധിഗച്ഛതി ।। ൧൨.

ഏഴു സൂക്ഷ്മത്വങ്ങളും മഹേശ്വരന്റെ ആറു രൂപങ്ങളും പ്രധാനത്വവും അറിയുന്നവൻ പരബ്രഹ്മത്തെ പ്രാപിക്കുന്നു.

സര്വജ്ഞതാ തൃപ്തിരനാദിബോധഃ സ്വതന്ത്രതാ നിത്യമലുപ്തശക്തിഃ। അനന്തശക്തിശ്ച വിഭോര്വിധിജ്ഞാഃ ഷഡാഹുരങ്ഗാനി മഹേശ്വരസ്യ ।। ൧൨.

സർവ്വജ്ഞത, തൃപ്തി, ആദിയില്ലാത്ത ജ്ഞാനം, സ്വാതന്ത്ര്യം, ശാശ്വതമായ അക്ഷയശക്തി, അനന്തശക്തി — ഇവയാണ് മഹേശ്വരന്റെ ആറു അംശങ്ങൾ എന്ന് നിയമം അറിയുന്നവർ പറയുന്നു.

നിത്യം ബ്രഹ്മധനോ യുക്ത ഉപസര്ഗൈഃ പ്രമുച്യതേ। ജിതശ്വാസോപസര്ഗസ്യ ജിതരാമസ്യ യോഗിനഃ। ഏകാ ബഹിഃശരീരേഽസ്മിന് ധാരണാ സര്വകാമികീ ।। ൧൨.

എപ്പോഴും ബ്രഹ്മത്തിൽ ഏകാഗ്രനായും നിയന്ത്രിതനുമായവൻ തടസ്സങ്ങളിൽ നിന്ന് മോചിതനാകുന്നു. ശ്വാസതടസ്സങ്ങളും ആസ്വാദനതടസ്സങ്ങളും ജയിച്ച യോഗിക്ക്, ശരീരത്തിന് പുറത്തുള്ള ഏകാഗ്രതയിലൂടെ എല്ലാ ആഗ്രഹങ്ങളും നിറവേറുന്നു.

വിശേദ്യദാ ദ്വിജോ യുക്തോ യത്ര യത്രാര്പ്പയേന്മനഃ । ഭൂതാന്യാവിശതേ വാപി ത്രൈലോക്യഞ്ചാപി കമ്പയേത് ।। ൧൨.

നിയന്ത്രിതനായ ദ്വിജൻ മനസ്സിനെ ഏതു സ്ഥലത്തേക്കും ഏകാഗ്രമാക്കുമ്പോൾ, അവൻ ഭൗതികത്വങ്ങളിൽ പ്രവേശിക്കാം, അല്ലെങ്കിൽ മൂന്നു ലോകങ്ങളെയും ചലിപ്പിക്കാം.

ഏതയാ പ്രവിശേദ്ദേഹം ഹിത്വാ ദേഹം പുനസ്ത്വിഹ। മനോദ്വാരം ഹി യോഗാനാമാദിത്യഞ്ച വിനിര്ദ്ദിശേത് ।। ൧൨.

ഇതിലൂടെ, അവൻ ഒരു ശരീരത്തിൽ പ്രവേശിക്കുന്നു; ഒരു ശരീരം വിട്ട് വീണ്ടും ഇവിടെ പ്രവേശിക്കുന്നു. യോഗികൾക്ക് മനസ്സിന്റെ വാതായനവും സൂര്യനെയും സൂചിപ്പിക്കണം.

ആദാനാദിക്രിയാണാന്തു ആദിത്യ ഇതി ചോച്യതേ। ഏതേന വിധിനാ യോഗീ വിരക്തഃ സൂക്ഷ്മവര്ജ്ജിതഃ। പ്രകൃതിം സമതിക്രമ്യ രുദ്രലോകേ മഹീയതേ ।। ൧൨.

എടുക്കലും മറ്റും ചെയ്യുന്ന പ്രവൃത്തികൾ കൊണ്ടാണ് ആകാശനു ഈ പേര് ലഭിച്ചത്. ഇങ്ങനെ, യോഗി ആസ്വാദനങ്ങളിൽ നിന്നും വിട്ടുനിൽക്കി, സൂക്ഷ്മഗുണങ്ങൾ വിട്ട്, പ്രകൃതിയെ അതിജയിച്ച്, രുദ്രന്റെ ലോകത്തിൽ ആദരിക്കപ്പെടുന്നു.

ഐശ്വര്യഗുണസമ്പ്രാപ്തം ബ്രഹ്മഭൂതന്തു തം പ്രഭുമ്। ദേവസ്ഥാനേഷു സര്വേഷു സര്വതസ്തു നിവര്ത്തതേ ।। ൧൨.

ആ ഭഗവാൻ ഐശ്വര്യഗുണങ്ങൾ കൈവരിച്ച് ബ്രഹ്മസ്വരൂപനായാൽ, ദേവതകളുടെ എല്ലാ വാസസ്ഥലങ്ങളിൽ നിന്നും എല്ലായിടത്തും നിന്നുമാണ് പിന്മാറുന്നത്.

പൈശാചാംശചവ പിശാചാംശ്ച രാക്ഷസേന ച രാക്ഷസാന് । ഗാന്ധര്വേണ ച ഗന്ധര്വാന് കൌബേരേണ കുബേരജാന് ।। ൧൨.

പിശാചിന്റെ ഭാഗംകൊണ്ട് പിശാചുകളെ, രാക്ഷസന്റെ ഭാഗംകൊണ്ട് രാക്ഷസന്മാരെ, ഗന്ധർവന്റെ ഭാഗംകൊണ്ട് ഗന്ധർവന്മാരെ, കുബേരന്റെ ഭാഗംകൊണ്ട് കുബേരജന്മാരെ അവൻ പ്രാപിക്കുന്നു.

ഇന്ദ്രമൈന്ദ്രേണ സ്ഥാനേന സൌമ്യം സൌമ്യേന ചൈവ ഹി। പ്രജാപതിം തഥാ ചൈവ പ്രാജാപത്യേന സാധയേത് ।। ൧൨.

ഇന്ദ്രന്റെ വാസസ്ഥലംകൊണ്ട് ഇന്ദ്രനെയും, സോമന്റെ വാസംകൊണ്ട് സോമനെയും, പ്രജാപതിയുടെ വാസംകൊണ്ട് പ്രജാപതിയെയും അവൻ പ്രാപിക്കുന്നു.

ബ്രാഹ്മം ബ്രാഹ്യേന ചാപ്യേവമുപാമന്ത്രയതേ പ്രഭുമ്। തത്ര സക്തസ്തു ഉന്മത്തസ്തസ്മാത്സര്വം പ്രവര്ത്തതേ ।। ൧൨.

അങ്ങനെ തന്നെ ബ്രാഹ്മവാസത്തിൽ ബ്രാഹ്മഭാഗംകൊണ്ട് ഭഗവാനെ അഭിസംബോധന ചെയ്യുന്നു. അവിടെ ആസ്വാദനത്തിൽ ആകൃഷ്ടനായി, അതിൽ മുഴുകി, അതിൽ നിന്നാണ് എല്ലാം ആരംഭിക്കുന്നത്.

നിത്യം ബ്രഹ്മപരോ യുക്തഃ സ്ഥാനാന്യേതാനി വൈ ത്യജേത് । അസജ്യമാനഃ സ്ഥാനേഷു ദ്വിജഃ സര്വഗതോ ഭവേത് ।। ൧൨.

എപ്പോഴും ബ്രഹ്മത്തിൽ ചിന്തയോടെയും ഏകാഗ്രതയോടെയും ഇരിക്കുന്നവൻ ഈ വാസസ്ഥലങ്ങൾ ഉപേക്ഷിക്കുന്നു. വാസസ്ഥലങ്ങളിൽ ആസ്വാദനമില്ലാതെ, ആ ദ്വിജൻ എല്ലായിടത്തും വ്യാപിച്ചിരിക്കുന്നു.

അത ഊര്ദ്ധ്വം പ്രവക്ഷ്യാമി ഐശ്വര്യഗുണ വിസ്തരമ്। യേന യോഗവിശേഷേണ സര്വലോകാനതിക്രമേത് ।। ൧൩.

ഇനി ഞാൻ ഐശ്വര്യഗുണങ്ങളുടെ വിശദവിവരണം പറയുന്നു. അതിലൂടെ, പ്രത്യേകമായ യോഗശക്തിയാൽ, ഒരാൾ എല്ലാ ലോകങ്ങളും അതിജയിക്കാം.

തത്രാഷ്ടഗുണമൈശ്വര്യം യോഗിനാം സമുദാഹൃതമ്। തത്സര്വം ക്രമയോഗേന ഉച്യമാനം നിബോധത ।। ൧൩.

അവിടെ യോഗികൾക്ക് അഷ്ടവിധമായ ഐശ്വര്യം വിവരിച്ചിരിക്കുന്നു. അവയെല്ലാം ക്രമമായി ഞാൻ പറയുന്നതു ശ്രദ്ധയോടെ കേൾക്കൂ.

അണിമാ ലഘിമാ ചൈവ മഹിമാ പ്രാപ്തിരേവ ച। പ്രാകാമ്യജ്ചൈവ സര്വത്ര ഈശിത്വഞ്ചൈവ സര്വതഃ ।। ൧൩.

അണിമ, ലഘിമ, മഹിമ, പ്രാപ്തി, പ്രാകാമ്യവും എല്ലായിടത്തും, ഈശിത്വവും എല്ലായിടത്തും — ഇവയാണ് ആ ശക്തികൾ.

വശിത്വമഥ സര്വത്ര യത്ര കാമാവസായിതാ। തച്ചാപി വിവിധം ജ്ഞേയമൈശ്വര്യം സര്വകാമികമ് ।। ൧൩.

അതിനൊപ്പം എല്ലായിടത്തും വശീകരണം, എല്ലാ ആഗ്രഹങ്ങളും നിറവേറ്റുന്ന സ്ഥാനം — ഈവിധം വിവിധതരത്തിലുള്ള ഐശ്വര്യം, എല്ലാ ആഗ്രഹങ്ങളും പൂർണ്ണമാക്കുന്നതാണ്.

സാവദ്യം നിരവദ്യം ച സൂക്ഷ്മഞ്ചൈവ പ്രവര്ത്തതേ। സാവദ്യം നാമ തത്തത്ത്വം പഞ്ചഭൂതാത്മകം സ്മൃതമ് ।। ൧൩.

ദോഷമുള്ളതും ദോഷരഹിതവും സൂക്ഷ്മമായതും പ്രകടമാകുന്നു. ദോഷമുള്ളതെന്നു പറയുന്നത് അഞ്ഞു ഭൂതങ്ങളാൽ രൂപപ്പെട്ടതാണെന്ന് പറയുന്നു.

നിരവദ്യം തഥാ നാമ പഞ്ചഭൂതാത്മകം സ്മൃതമ്। ഇന്ദ്രിയാണി മനശ്ചൈവ അഹഹ്കാരശ്ച വൈ സ്മൃതമ് ।। ൧൩.

അങ്ങനെ തന്നെ, ദോഷരഹിതം എന്നും അഞ്ഞു ഭൂതങ്ങളാൽ രൂപപ്പെട്ടതാണെന്നും, ഇന്ദ്രിയങ്ങൾ, മനസ്സ്, അഹങ്കാരം എന്നിവയും അതിലുണ്ട്.

തത്ര സൂക്ഷ്മപ്രവൃത്തന്തു പഞ്ചഭൂതാത്മകം പുനഃ। ഇന്ദ്രിയാണി മനശ്ചൈവ ബുദ്ധ്യഹങ്കാര സംജ്ഞിതമ് ।। ൧൩.

അവിടെ സൂക്ഷ്മപ്രവൃത്തി വീണ്ടും അഞ്ഞു ഭൂതങ്ങളാൽ രൂപപ്പെട്ടതും, ഇന്ദ്രിയങ്ങൾ, മനസ്സ്, ബുദ്ധി, അഹങ്കാരം എന്നിവയുമാണ്.

തഥാ സര്വമയഞ്ചൈവ ആത്മസ്ഥാ ഖ്യാതിരേവ ച। സംയോഗ ഏവം ത്രിപിധഃ സൂക്ഷ്മേഷ്വേവ പ്രവര്ത്തതേ ।। ൧൩.

അങ്ങനെ തന്നെ, എല്ലാം ഉൾക്കൊള്ളുന്നതും ആത്മാവിൽ സ്ഥിതിചെയ്യുന്ന പ്രശസ്തിയും — ഈ മൂന്നു വിധമായ സംയോജനം സൂക്ഷ്മത്തിൽ മാത്രം പ്രവർത്തിക്കുന്നു.

പുനരഷ്ടഗുണസ്യാപി തേഷ്വേവാഥ പ്രവര്ത്തതേ। തസ്യ രൂപം പ്രവക്ഷ്യാമി യഥാഹ ഭഗവാന് പ്രഭുഃ ।। ൧൩.

വീണ്ടും, അഷ്ടഗുണങ്ങൾ ഇവയിലും പ്രവർത്തിക്കുന്നു. അവയുടെ രൂപം ഞാൻ വിശദീകരിക്കാം, ഭഗവാൻ പറഞ്ഞതുപോലെ.

ത്രൈലോക്യേ സര്വബൂതേഷു ജീവസ്യാനിയതഃ സ്മൃതഃ। അണിമാ ച യഥാവ്യക്തം സര്വം യത്ര പ്രതിഷ്ഠിതമ് ।। ൧൩.

മൂന്നു ലോകങ്ങളിലും എല്ലാ ജീവികളിലും ജീവശക്തി അതിരില്ലാത്തതാണെന്ന് പറയുന്നു. അണിമയാൽ, കാണാനാവാത്തതെങ്കിലും, എല്ലാം അതിൽ നിലകൊള്ളുന്നു.

ത്രൈലോക്യേ സര്വഭൂതാനാം ദുഷ്പ്രാപ്യം സമുദാഹൃതമ്। തച്ചാപി ഭവതി പ്രാപ്യം പ്രഥമം യോഗിനാം ബലാത് ।। ൧൩.

മൂന്നു ലോകങ്ങളിലുമുള്ള എല്ലാ ജീവികൾക്കും പ്രാപിക്കാനാവാത്തതായിട്ടാണ് പറയുന്നത്. എന്നാൽ, യോഗികളുടെ ശക്തിയാൽ അതു ആദ്യം തന്നെ പ്രാപ്യമായി മാറുന്നു.

ലമ്ബനം പ്ലവനം യോഗേ രൂപമസ്യ സദാ ഭവേത് । ശീഘ്രഗം സര്വഭൂതേഷു ദ്വിതീയം തത്പദം സ്മൃതമ് ।। ൧൩.

യോഗത്തിൽ, താങ്ങും ചാടലും എന്നും അതിന്റെ രൂപങ്ങളാണ്. എല്ലാ ജീവികളിലും വേഗത്തിൽ സഞ്ചരിക്കൽ അതിന്റെ രണ്ടാമത്തെ അവസ്ഥയെന്നു ഓർക്കുന്നു.