വായുപുരാണമ്

ആവൃത്യ മനസാ ശുക്ലം പടം വാ കമ്ബലം തഥാ। തതസ്തു പരമം ബ്രഹ്മ ക്ഷിപ്രമേവാനുചിന്തയേത് ।। ൧൨.

മനസ്സിൽ വെളുത്ത തുണി അല്ലെങ്കിൽ കമ്പളം മൂടി, അതിനുശേഷം പരബ്രഹ്മത്തെ വേഗത്തിൽ ചിന്തിക്കണം.

തസ്മാച്ചൈവാത്മനോ ദോഷാംസ്തൂപസര്ഗാനുപസ്ഥിതാന് । പരിത ത്യജേത മേധാവീ യദീച്ഛേത് സിദ്ധിമാത്മനഃ ।। ൧൨.

അതുകൊണ്ട്, ആരെങ്കിലും ആത്മസിദ്ധി ആഗ്രഹിക്കുന്നുവെങ്കിൽ, തന്റെ ദോഷങ്ങളും തടസ്സങ്ങളും പൂർണ്ണമായും വിട്ടുകളയണം.

ഋഷയോ ദേവഗന്ധര്വാ യക്ഷോരഗമഹാസുരാഃ। ഉപസര്ഗേഷു സംയുക്താ ആവര്ത്തന്തേ പുനഃ പുനഃ ।। ൧൨.

ഋഷിമാർ, ദൈവഗന്ധർവന്മാർ, യക്ഷന്മാർ, പാമ്പുകൾ, മഹാസുരന്മാർ—തടസ്സങ്ങളിൽ അകപ്പെട്ടാൽ ഇവർ വീണ്ടും വീണ്ടും ജന്മങ്ങൾ അനുഭവിക്കുന്നു.

തസ്മാദ്യുക്തഃ സദാ യോഗീ ലഘ്വാഹാരീ ജിതേന്ദ്രിയഃ। തഥാ സുപ്തഃ സുസൂക്ഷ്മേഷു ധാരണാം മൂര്ധ്നി ധാരയേത് ।। ൧൨.

അതുകൊണ്ട്, യോജിതനായ യോഗി എപ്പോഴും നിയന്ത്രിതനായി, കുറഞ്ഞ അഹാരം കഴിച്ച്, ഇന്ദ്രിയങ്ങളെ ജയിച്ചവനായി ഇരിക്കണം. അങ്ങനെ, അത്യന്തം സൂക്ഷ്മമായ അവസ്ഥയിൽ കിടന്നുകൊണ്ട്, അവൻ ധ്യാനം തലയുടെ മുകളിൽ ഏകാഗ്രമാക്കണം.

തതസ്തു യോഗയുക്തസ്യ ജിതനിദ്രസ്യ യോഗിനഃ। ഉപസര്ഗാഃ പുനശ്ചാന്തേ ജായന്തേ പ്രാണസംജ്ഞകാഃ ।। ൧൨.

ശേഷം, യോഗത്തിൽ ഏകാഗ്രനായും ഉറക്കം ജയിച്ചവനായും ഇരിക്കുന്ന യോഗിക്ക്, അവസാനം വീണ്ടും പ്രാണം എന്നറിയപ്പെടുന്ന തടസ്സങ്ങൾ ഉണ്ടാകുന്നു.

പൃഥിവീം ധാരയേത്സര്വാം തതശ്ചാപോ ഹ്യനന്തരമ്। തതോഽഗ്നിഞ്ചൈവ സര്വേഷാമാകാശം മന ഏവ ച ।। ൧൨.

അവൻ മുഴുവൻ ഭൂമിയെ ഏകാഗ്രതയോടെ പിടിച്ചുവെക്കണം. അതിന് പിന്നാലെ വെള്ളവും, പിന്നെ അഗ്നിയും, എല്ലാറ്റിനുമപ്പുറം ആകാശവും മനസ്സും പിടിച്ചുവെക്കണം.

തതഃ പരാം പുനര്ബുദ്ധിം ധാരയേദ്യത്നതോ യതീ। കിദ്ധീനാഞ്ചൈവ ലിങ്ഗാനി ദൃഷ്ട്വാ ദൃഷ്ട്വാ പരിത്യജേത് ।। ൧൨.

ശേഷം, യതിയായ അവൻ പരമമായ ബുദ്ധിയെ ശ്രദ്ധയോടെ പിടിച്ചിരിക്കണം. ബുദ്ധിയുടെ ലക്ഷണങ്ങൾ വീണ്ടും വീണ്ടും കണ്ടു, അവയെ വിട്ടുവിടണം.

പൃഥ്വീം ധാരയമാണസ്യ മഹീ സൂക്ഷ്മാ പ്രവര്തതേ। അപോ ധാരയമാണസ്യ ആപഃ സൂക്ഷ്മാ ഭവന്തി ഹി। ശീതാ രസാഃ പ്രവര്ത്തന്തേ സൂക്ഷ്മാ ഹ്യമൃതസന്നിഭാഃ ।। ൧൨.

ഭൂമി പിടിച്ചിരിക്കുന്നവനിൽ സൂക്ഷ്മമായ ഭൂമി ഉദയം ചെയ്യുന്നു. വെള്ളം പിടിച്ചവനിൽ സൂക്ഷ്മജലങ്ങൾ ഉണ്ടാകുന്നു. തണുത്ത രസങ്ങൾ ഉദയം ചെയ്യുന്നു; അവ സൂക്ഷ്മവും അമൃതംപോലെയും ആകുന്നു.

തേജോ ധാരയമാണസ്യ തേജഃ സൂക്ഷ്മാ പ്രവര്ത്തതേ। ആത്മാനം മന്യതേ തേജസ്തദ്ഭാവമനുപശ്യതി ।। ൧൨.

അഗ്നി പിടിച്ചവനിൽ സൂക്ഷ്മമായ അഗ്നി ഉദയം ചെയ്യുന്നു. അവൻ താനെ അഗ്നിയാണെന്ന് അനുഭവിക്കുന്നു; ആ അവസ്ഥയെയും കാണുന്നു.

ആത്മാനം മന്യതേ വായും വായുവന്മണ്ഡലം പ്രഭോ । ആകാശം ധാരയാണസ്യ വ്യോമ സൂക്ഷ്മം പ്രവര്ത്തതേ ।। ൧൨.

അവൻ താനെ വായുവാണെന്ന്, വായുവിന്റെ ചക്രംപോലെയാണെന്ന് അനുഭവിക്കുന്നു, പ്രഭോ. ആകാശം പിടിച്ചവനിൽ സൂക്ഷ്മമായ ആകാശം ഉദയം ചെയ്യുന്നു.

പശ്യതേ മണ്ഡലം സൂക്ഷ്മം ഘോഷശ്ചാസ്യ പ്രവര്ത്തതേ । ആത്മാനം മന്യതേ നിത്യം വായുഃ സൂക്ഷ്മഃ പ്രവര്ത്തതേ ।। ൧൨.

അവൻ സൂക്ഷ്മമായ ഒരു ചക്രം കാണുന്നു; ഒരു ശബ്ദവും അവനിൽ ഉദയം ചെയ്യുന്നു. അവൻ എപ്പോഴും താനെ സൂക്ഷ്മമായ വായുവാണെന്ന് അനുഭവിക്കുന്നു.

തഥാ മനോ ധാരയതോ മനഃ സൂക്ഷ്മം പ്രവര്ത്തതേ । മനസാ സര്വഭൂതാനാം മനസ്തു വിശതേ ഹി സഃ। ബുദ്ധ്യാ ബുദ്ധിം യദാ യുഞ്ജേത്തദാ വിജ്ഞായ ബുദ്ധയതേ ।। ൧൨.

അങ്ങനെ, മനസ്സിനെ പിടിച്ചവനിൽ സൂക്ഷ്മമായ മനസ്സ് ഉദയം ചെയ്യുന്നു. മനസ്സിലൂടെ അവൻ എല്ലാ ജീവികളിലേക്കും പ്രവേശിക്കുന്നു. ബുദ്ധിയോടെ ബുദ്ധിയെ ഏകാഗ്രമാക്കുമ്പോൾ, അറിഞ്ഞ് അവൻ ബുദ്ധിമാനാകുന്നു.

ഏതാനി സപ്ത സൂക്ഷ്മാണി വിദിത്വാ യസ്തു യോഗവിത്। പരിത്യജതി മേധാവീ സ ബുദ്ധ്യാ പരമം വ്രജേത് ।। ൧൨.

ഈ ഏഴു സൂക്ഷ്മത്വങ്ങൾ അറിയുന്ന യോഗവിദ്യയുള്ള ധീരൻ അവയെ വിട്ടുവിടുന്നു; ബുദ്ധിയാൽ അവൻ പരമാവസ്ഥയിലേക്കെത്തുന്നു.

യസ്മിന് യസ്മിംശ്ച സംയുക്തോ ഭൂത ഐശ്വര്യലക്ഷണേ। തത്രൈവ സങ്ഗം ഭജതേ തേനൈവ പ്രവിനശ്യതി ।। ൧൨.

ഏത് ഭൗതികത്വത്തിൽ ഒരാൾ ഐശ്വര്യലക്ഷണത്തോടെ ഏകാഗ്രനാകുന്നുവോ, അവൻ അതിലേയ്ക്കു തന്നെ ആകൃഷ്ടനാവുന്നു; അതിലൂടെ അവൻ ലയിച്ചുപോകുന്നു.

തസ്മാദ്വിദിത്വാ സൂക്ഷ്മാണി സംസക്താനി പരസ്പരമ്। പരിത്യജതി യോബുദ്ധ്യാ സ പരം പ്രപ്നുയാദ്ദ്വിജഃ ।। ൧൨.

അതുകൊണ്ട്, ഈ സൂക്ഷ്മത്വങ്ങൾ പരസ്പരം ബന്ധപ്പെട്ടു എന്നറിഞ്ഞ്, അവയെ ബുദ്ധിയാൽ വിട്ടുവിടുന്നവൻ, ദ്വിജൻ, പരമാവസ്ഥയിലേക്കെത്തുന്നു.

ദൃശ്യന്തേ ഹി മഹാത്മാന ഋഷയോ ദിവ്യചക്ഷുഷഃ। സംസക്താഃ സൂക്ഷ്മഭാവേഷു തേ ദോഷാസ്തേഷു സംജ്ഞിതാഃ।।൧൨.൨൮ തസ്മാന്ന നിശ്ചയഃ കാര്യഃ സൂക്ഷ്മേഷ്വിഹ കദാചന। ഐശ്വര്യാജ്ജായതേ രാഗോ വിരാഗം ബ്രഹ്മ ചോച്യതേ ।। ൧൨.

ദിവ്യദൃഷ്ടിയുള്ള മഹാത്മാക്കളായ ഋഷികൾ സൂക്ഷ്മാവസ്ഥകളിൽ ആകൃഷ്ടരായിരിക്കുന്നു എന്ന് കാണപ്പെടുന്നു; അവയിൽ അവർക്കുള്ള ദോഷങ്ങൾ കാണപ്പെടുന്നു. അതുകൊണ്ട്, ഇവിടെ സൂക്ഷ്മാവസ്ഥകളെക്കുറിച്ച് ഒരിക്കലും ഉറപ്പു പറയാൻ കഴിയില്ല. ഐശ്വര്യത്തിൽ നിന്ന് ആസക്തി ജനിക്കുന്നു; വിരാഗം ബ്രഹ്മം എന്നു പറയുന്നു.

വിദിത്വാ സപ്ത സൂക്ഷ്മാണി ഷഡങ്ഗഞ്ച മഹേശ്വരമ്। പ്രധാനം വിനിയോഗജ്ഞഃ പരം ബ്രഹ്മാധിഗച്ഛതി ।। ൧൨.

ഏഴു സൂക്ഷ്മത്വങ്ങളും മഹേശ്വരന്റെ ആറു രൂപങ്ങളും പ്രധാനത്വവും അറിയുന്നവൻ പരബ്രഹ്മത്തെ പ്രാപിക്കുന്നു.

സര്വജ്ഞതാ തൃപ്തിരനാദിബോധഃ സ്വതന്ത്രതാ നിത്യമലുപ്തശക്തിഃ। അനന്തശക്തിശ്ച വിഭോര്വിധിജ്ഞാഃ ഷഡാഹുരങ്ഗാനി മഹേശ്വരസ്യ ।। ൧൨.

സർവ്വജ്ഞത, തൃപ്തി, ആദിയില്ലാത്ത ജ്ഞാനം, സ്വാതന്ത്ര്യം, ശാശ്വതമായ അക്ഷയശക്തി, അനന്തശക്തി — ഇവയാണ് മഹേശ്വരന്റെ ആറു അംശങ്ങൾ എന്ന് നിയമം അറിയുന്നവർ പറയുന്നു.

നിത്യം ബ്രഹ്മധനോ യുക്ത ഉപസര്ഗൈഃ പ്രമുച്യതേ। ജിതശ്വാസോപസര്ഗസ്യ ജിതരാമസ്യ യോഗിനഃ। ഏകാ ബഹിഃശരീരേഽസ്മിന് ധാരണാ സര്വകാമികീ ।। ൧൨.

എപ്പോഴും ബ്രഹ്മത്തിൽ ഏകാഗ്രനായും നിയന്ത്രിതനുമായവൻ തടസ്സങ്ങളിൽ നിന്ന് മോചിതനാകുന്നു. ശ്വാസതടസ്സങ്ങളും ആസ്വാദനതടസ്സങ്ങളും ജയിച്ച യോഗിക്ക്, ശരീരത്തിന് പുറത്തുള്ള ഏകാഗ്രതയിലൂടെ എല്ലാ ആഗ്രഹങ്ങളും നിറവേറുന്നു.

വിശേദ്യദാ ദ്വിജോ യുക്തോ യത്ര യത്രാര്പ്പയേന്മനഃ । ഭൂതാന്യാവിശതേ വാപി ത്രൈലോക്യഞ്ചാപി കമ്പയേത് ।। ൧൨.

നിയന്ത്രിതനായ ദ്വിജൻ മനസ്സിനെ ഏതു സ്ഥലത്തേക്കും ഏകാഗ്രമാക്കുമ്പോൾ, അവൻ ഭൗതികത്വങ്ങളിൽ പ്രവേശിക്കാം, അല്ലെങ്കിൽ മൂന്നു ലോകങ്ങളെയും ചലിപ്പിക്കാം.

ഏതയാ പ്രവിശേദ്ദേഹം ഹിത്വാ ദേഹം പുനസ്ത്വിഹ। മനോദ്വാരം ഹി യോഗാനാമാദിത്യഞ്ച വിനിര്ദ്ദിശേത് ।। ൧൨.

ഇതിലൂടെ, അവൻ ഒരു ശരീരത്തിൽ പ്രവേശിക്കുന്നു; ഒരു ശരീരം വിട്ട് വീണ്ടും ഇവിടെ പ്രവേശിക്കുന്നു. യോഗികൾക്ക് മനസ്സിന്റെ വാതായനവും സൂര്യനെയും സൂചിപ്പിക്കണം.

ആദാനാദിക്രിയാണാന്തു ആദിത്യ ഇതി ചോച്യതേ। ഏതേന വിധിനാ യോഗീ വിരക്തഃ സൂക്ഷ്മവര്ജ്ജിതഃ। പ്രകൃതിം സമതിക്രമ്യ രുദ്രലോകേ മഹീയതേ ।। ൧൨.

എടുക്കലും മറ്റും ചെയ്യുന്ന പ്രവൃത്തികൾ കൊണ്ടാണ് ആകാശനു ഈ പേര് ലഭിച്ചത്. ഇങ്ങനെ, യോഗി ആസ്വാദനങ്ങളിൽ നിന്നും വിട്ടുനിൽക്കി, സൂക്ഷ്മഗുണങ്ങൾ വിട്ട്, പ്രകൃതിയെ അതിജയിച്ച്, രുദ്രന്റെ ലോകത്തിൽ ആദരിക്കപ്പെടുന്നു.

ഐശ്വര്യഗുണസമ്പ്രാപ്തം ബ്രഹ്മഭൂതന്തു തം പ്രഭുമ്। ദേവസ്ഥാനേഷു സര്വേഷു സര്വതസ്തു നിവര്ത്തതേ ।। ൧൨.

ആ ഭഗവാൻ ഐശ്വര്യഗുണങ്ങൾ കൈവരിച്ച് ബ്രഹ്മസ്വരൂപനായാൽ, ദേവതകളുടെ എല്ലാ വാസസ്ഥലങ്ങളിൽ നിന്നും എല്ലായിടത്തും നിന്നുമാണ് പിന്മാറുന്നത്.

പൈശാചാംശചവ പിശാചാംശ്ച രാക്ഷസേന ച രാക്ഷസാന് । ഗാന്ധര്വേണ ച ഗന്ധര്വാന് കൌബേരേണ കുബേരജാന് ।। ൧൨.

പിശാചിന്റെ ഭാഗംകൊണ്ട് പിശാചുകളെ, രാക്ഷസന്റെ ഭാഗംകൊണ്ട് രാക്ഷസന്മാരെ, ഗന്ധർവന്റെ ഭാഗംകൊണ്ട് ഗന്ധർവന്മാരെ, കുബേരന്റെ ഭാഗംകൊണ്ട് കുബേരജന്മാരെ അവൻ പ്രാപിക്കുന്നു.

ഇന്ദ്രമൈന്ദ്രേണ സ്ഥാനേന സൌമ്യം സൌമ്യേന ചൈവ ഹി। പ്രജാപതിം തഥാ ചൈവ പ്രാജാപത്യേന സാധയേത് ।। ൧൨.

ഇന്ദ്രന്റെ വാസസ്ഥലംകൊണ്ട് ഇന്ദ്രനെയും, സോമന്റെ വാസംകൊണ്ട് സോമനെയും, പ്രജാപതിയുടെ വാസംകൊണ്ട് പ്രജാപതിയെയും അവൻ പ്രാപിക്കുന്നു.

ബ്രാഹ്മം ബ്രാഹ്യേന ചാപ്യേവമുപാമന്ത്രയതേ പ്രഭുമ്। തത്ര സക്തസ്തു ഉന്മത്തസ്തസ്മാത്സര്വം പ്രവര്ത്തതേ ।। ൧൨.

അങ്ങനെ തന്നെ ബ്രാഹ്മവാസത്തിൽ ബ്രാഹ്മഭാഗംകൊണ്ട് ഭഗവാനെ അഭിസംബോധന ചെയ്യുന്നു. അവിടെ ആസ്വാദനത്തിൽ ആകൃഷ്ടനായി, അതിൽ മുഴുകി, അതിൽ നിന്നാണ് എല്ലാം ആരംഭിക്കുന്നത്.

നിത്യം ബ്രഹ്മപരോ യുക്തഃ സ്ഥാനാന്യേതാനി വൈ ത്യജേത് । അസജ്യമാനഃ സ്ഥാനേഷു ദ്വിജഃ സര്വഗതോ ഭവേത് ।। ൧൨.

എപ്പോഴും ബ്രഹ്മത്തിൽ ചിന്തയോടെയും ഏകാഗ്രതയോടെയും ഇരിക്കുന്നവൻ ഈ വാസസ്ഥലങ്ങൾ ഉപേക്ഷിക്കുന്നു. വാസസ്ഥലങ്ങളിൽ ആസ്വാദനമില്ലാതെ, ആ ദ്വിജൻ എല്ലായിടത്തും വ്യാപിച്ചിരിക്കുന്നു.

അത ഊര്ദ്ധ്വം പ്രവക്ഷ്യാമി ഐശ്വര്യഗുണ വിസ്തരമ്। യേന യോഗവിശേഷേണ സര്വലോകാനതിക്രമേത് ।। ൧൩.

ഇനി ഞാൻ ഐശ്വര്യഗുണങ്ങളുടെ വിശദവിവരണം പറയുന്നു. അതിലൂടെ, പ്രത്യേകമായ യോഗശക്തിയാൽ, ഒരാൾ എല്ലാ ലോകങ്ങളും അതിജയിക്കാം.

തത്രാഷ്ടഗുണമൈശ്വര്യം യോഗിനാം സമുദാഹൃതമ്। തത്സര്വം ക്രമയോഗേന ഉച്യമാനം നിബോധത ।। ൧൩.

അവിടെ യോഗികൾക്ക് അഷ്ടവിധമായ ഐശ്വര്യം വിവരിച്ചിരിക്കുന്നു. അവയെല്ലാം ക്രമമായി ഞാൻ പറയുന്നതു ശ്രദ്ധയോടെ കേൾക്കൂ.