വായുപുരാണമ്

അഗ്നിഹോത്രം ഹവിര്യജ്ഞമേതത് പ്രായതനം തഥാ। മായാകര്മ ധനം സ്വര്ഗമുപസൃഷ്ടസ്തു കാംക്ഷതി ।। ൧൨.

അഗ്നിഹോത്രം, ഹവിസ്സയജ്ഞം, പുണ്യസ്ഥലങ്ങൾ, മായാജാലങ്ങൾ, ധനം, സ്വർഗം—ഇവയ്ക്കെല്ലാം ആഗ്രഹം തോന്നുന്നു, ഇത് തടസ്സം ബാധിച്ച യോഗിയാണെന്ന് അറിയണം.

ഏഷ കര്മസു യുക്തസ്തു സോഽവിദ്യാവശമാഗതഃ। ഉപസൃഷ്ടന്തു ജാനീയാദ്വുദ്ധ്യാ ചൈവ വിസര്ജ്ജയേത്। നിത്യം ബ്രഹ്മപരോ യുക്ത ഉപസര്ഗാത് പ്രമുച്യതേ ।। ൧൨.

ഇവൻ കർമ്മങ്ങളിൽ മുഴുകി അജ്ഞാനത്തിന്റെ പിടിയിലാകുന്നു. ഈ തടസ്സം മനസ്സിലാക്കി വിവേകത്തോടെ വിട്ടുകളയണം. എല്ലായ്പ്പോഴും പരബ്രഹ്മത്തിൽ ചിന്തയോടെ നിലകൊണ്ടാൽ തടസ്സങ്ങളിൽ നിന്ന് മോചനം ലഭിക്കും.

ജിതപ്രത്യുപസര്ഗസ്യ ജിതശ്വാസസ്യ ദേഹിനഃ। ഉപസര്ഗാഃ പ്രവര്ത്തന്തേ സാത്ത്വരാജസതാമസാഃ ।। ൧൨.

തടസ്സങ്ങളും ശ്വാസവും ജയിച്ചവർക്കും സത്ത്വം, രാജസ്സ്, തമസ് എന്നിങ്ങനെയുള്ള തടസ്സങ്ങൾ വീണ്ടും വരാം.

പ്രതിഭാശ്രവണേ ചൈവ ന ദേവാനാഞ്ചൈവ ദര്ശനമ്। ഭ്രമാവര്തശ്ച ഇത്യേതേ സിദ്ധിലക്ഷണസംജ്ഞിതാഃ ।। ൧൨.

പ്രതിഭയും ശ്രവണവും ഉണ്ടാകുമ്പോൾ ദേവന്മാരെ കാണാൻ കഴിയില്ല; ഭ്രമവും ചുറ്റലുമാണ് സിദ്ധിയുടെ ലക്ഷണങ്ങൾ എന്ന് അറിയണം.

വിദ്യാ കാവ്യം തഥാ ശില്പം സര്വം വാചാവൃതാനി തു। വിദ്യാര്ഥാശ്ചോപതിഷ്ഠന്തി പ്രഭാവസ്യൈവ ലക്ഷണമ് ।। ൧൨.

ജ്ഞാനം, കവിത, കലകൾ—ഇവയെല്ലാം വാക്കിൽ അടങ്ങിയിരിക്കുന്നു; ജ്ഞാനാർഥികൾ സമീപിക്കുന്നു, ഇതാണ് ശക്തിയുടെ ലക്ഷണം.

ശ്രൃണോതി ശബ്ദാന് ശ്രോതവ്യാന് യോജനാനാം ശതാദപി। സര്വജ്ഞശ്ച വിധിജ്ഞശ്ച യോഗീ ചോന്മത്തവദ്ഭവേത് ।। ൧൨.

അവൻ നൂറുകണക്കിന് സംയോജനങ്ങളിൽ നിന്നുമുള്ള ശബ്ദങ്ങൾ കേൾക്കുന്നു; യോഗിക്ക് എല്ലാം അറിയാം, നിയമങ്ങൾക്കു വിദഗ്ധനാണ്, എന്നാൽ പുറത്തു പെട്ടെന്നു ഭ്രാന്തനായി തോന്നാം.

യക്ഷരാക്ഷസഗന്ധര്വ്വാന് വീക്ഷതേ ദിവ്യമാനുഷാന്। വേത്തി താംശ്ച മഹായോഗീ ഉപസര്ഗസ്യ ലക്ഷണമ് ।। ൧൨.

യക്ഷന്മാരെയും രാക്ഷസന്മാരെയും ഗന്ധർവന്മാരെയും ദൈവങ്ങളെയും മനുഷ്യരെയും കാണുന്നു; മഹായോഗിക്ക് ഇവയെല്ലാം അറിയാം—ഇത് തടസ്സത്തിന്റെ ലക്ഷണമാണ്.

ദേവദാനവഗന്ധര്വാന് ഋഷീംശ്ചാപി തഥാ പിതൄന്। പ്രേക്ഷതേ സര്വതശ്ചൈവ ഉന്മത്തം തം വിനിര്ദ്ദിശേത് ।। ൧൨.

ദേവന്മാരെ, ദാനവന്മാരെ, ഗന്ധർവന്മാരെ, ഋഷിമാരെയും പിതാക്കളെയും എല്ലായിടത്തും കാണുന്നവനെ ഭ്രാന്തനെന്ന് പറയണം.

ഭ്രമേണ ഭ്രാമ്യതേ യോഗീ ചോദ്യമാനോഽന്തരാത്മനാ। ഭ്രമേണ ഭ്രാന്തബുദ്ധേസ്തു ജ്ഞാനം സര്വം പ്രണശ്യതി ।। ൧൨.

ഭ്രമം കൊണ്ടു യോഗി അകത്തുനിന്ന് പ്രേരിപ്പിക്കപ്പെടുന്നു; ഭ്രമത്തിൽ ബുദ്ധി കുഴഞ്ഞാൽ എല്ലാ ജ്ഞാനവും നശിക്കും.

വാര്ത്താ നാശയതേ ചിത്തം ചോദ്യമാനോഽന്തരാത്മനാ। വര്ത്തനാക്രാന്തബുദ്ധേസ്തു സര്വം ജ്ഞാനം പ്രണശ്യതി ।। ൧൨.

വാർത്തകൾ മനസ്സിനെ നശിപ്പിക്കുന്നു, അകത്തുനിന്നുള്ള പ്രേരണയാൽ; ചിന്തയിൽ മുഴുകിയ ബുദ്ധിക്ക് എല്ലാ ജ്ഞാനവും നഷ്ടമാകും.

ആവൃത്യ മനസാ ശുക്ലം പടം വാ കമ്ബലം തഥാ। തതസ്തു പരമം ബ്രഹ്മ ക്ഷിപ്രമേവാനുചിന്തയേത് ।। ൧൨.

മനസ്സിൽ വെളുത്ത തുണി അല്ലെങ്കിൽ കമ്പളം മൂടി, അതിനുശേഷം പരബ്രഹ്മത്തെ വേഗത്തിൽ ചിന്തിക്കണം.

തസ്മാച്ചൈവാത്മനോ ദോഷാംസ്തൂപസര്ഗാനുപസ്ഥിതാന് । പരിത ത്യജേത മേധാവീ യദീച്ഛേത് സിദ്ധിമാത്മനഃ ।। ൧൨.

അതുകൊണ്ട്, ആരെങ്കിലും ആത്മസിദ്ധി ആഗ്രഹിക്കുന്നുവെങ്കിൽ, തന്റെ ദോഷങ്ങളും തടസ്സങ്ങളും പൂർണ്ണമായും വിട്ടുകളയണം.

ഋഷയോ ദേവഗന്ധര്വാ യക്ഷോരഗമഹാസുരാഃ। ഉപസര്ഗേഷു സംയുക്താ ആവര്ത്തന്തേ പുനഃ പുനഃ ।। ൧൨.

ഋഷിമാർ, ദൈവഗന്ധർവന്മാർ, യക്ഷന്മാർ, പാമ്പുകൾ, മഹാസുരന്മാർ—തടസ്സങ്ങളിൽ അകപ്പെട്ടാൽ ഇവർ വീണ്ടും വീണ്ടും ജന്മങ്ങൾ അനുഭവിക്കുന്നു.

തസ്മാദ്യുക്തഃ സദാ യോഗീ ലഘ്വാഹാരീ ജിതേന്ദ്രിയഃ। തഥാ സുപ്തഃ സുസൂക്ഷ്മേഷു ധാരണാം മൂര്ധ്നി ധാരയേത് ।। ൧൨.

അതുകൊണ്ട്, യോജിതനായ യോഗി എപ്പോഴും നിയന്ത്രിതനായി, കുറഞ്ഞ അഹാരം കഴിച്ച്, ഇന്ദ്രിയങ്ങളെ ജയിച്ചവനായി ഇരിക്കണം. അങ്ങനെ, അത്യന്തം സൂക്ഷ്മമായ അവസ്ഥയിൽ കിടന്നുകൊണ്ട്, അവൻ ധ്യാനം തലയുടെ മുകളിൽ ഏകാഗ്രമാക്കണം.

തതസ്തു യോഗയുക്തസ്യ ജിതനിദ്രസ്യ യോഗിനഃ। ഉപസര്ഗാഃ പുനശ്ചാന്തേ ജായന്തേ പ്രാണസംജ്ഞകാഃ ।। ൧൨.

ശേഷം, യോഗത്തിൽ ഏകാഗ്രനായും ഉറക്കം ജയിച്ചവനായും ഇരിക്കുന്ന യോഗിക്ക്, അവസാനം വീണ്ടും പ്രാണം എന്നറിയപ്പെടുന്ന തടസ്സങ്ങൾ ഉണ്ടാകുന്നു.

പൃഥിവീം ധാരയേത്സര്വാം തതശ്ചാപോ ഹ്യനന്തരമ്। തതോഽഗ്നിഞ്ചൈവ സര്വേഷാമാകാശം മന ഏവ ച ।। ൧൨.

അവൻ മുഴുവൻ ഭൂമിയെ ഏകാഗ്രതയോടെ പിടിച്ചുവെക്കണം. അതിന് പിന്നാലെ വെള്ളവും, പിന്നെ അഗ്നിയും, എല്ലാറ്റിനുമപ്പുറം ആകാശവും മനസ്സും പിടിച്ചുവെക്കണം.

തതഃ പരാം പുനര്ബുദ്ധിം ധാരയേദ്യത്നതോ യതീ। കിദ്ധീനാഞ്ചൈവ ലിങ്ഗാനി ദൃഷ്ട്വാ ദൃഷ്ട്വാ പരിത്യജേത് ।। ൧൨.

ശേഷം, യതിയായ അവൻ പരമമായ ബുദ്ധിയെ ശ്രദ്ധയോടെ പിടിച്ചിരിക്കണം. ബുദ്ധിയുടെ ലക്ഷണങ്ങൾ വീണ്ടും വീണ്ടും കണ്ടു, അവയെ വിട്ടുവിടണം.

പൃഥ്വീം ധാരയമാണസ്യ മഹീ സൂക്ഷ്മാ പ്രവര്തതേ। അപോ ധാരയമാണസ്യ ആപഃ സൂക്ഷ്മാ ഭവന്തി ഹി। ശീതാ രസാഃ പ്രവര്ത്തന്തേ സൂക്ഷ്മാ ഹ്യമൃതസന്നിഭാഃ ।। ൧൨.

ഭൂമി പിടിച്ചിരിക്കുന്നവനിൽ സൂക്ഷ്മമായ ഭൂമി ഉദയം ചെയ്യുന്നു. വെള്ളം പിടിച്ചവനിൽ സൂക്ഷ്മജലങ്ങൾ ഉണ്ടാകുന്നു. തണുത്ത രസങ്ങൾ ഉദയം ചെയ്യുന്നു; അവ സൂക്ഷ്മവും അമൃതംപോലെയും ആകുന്നു.

തേജോ ധാരയമാണസ്യ തേജഃ സൂക്ഷ്മാ പ്രവര്ത്തതേ। ആത്മാനം മന്യതേ തേജസ്തദ്ഭാവമനുപശ്യതി ।। ൧൨.

അഗ്നി പിടിച്ചവനിൽ സൂക്ഷ്മമായ അഗ്നി ഉദയം ചെയ്യുന്നു. അവൻ താനെ അഗ്നിയാണെന്ന് അനുഭവിക്കുന്നു; ആ അവസ്ഥയെയും കാണുന്നു.

ആത്മാനം മന്യതേ വായും വായുവന്മണ്ഡലം പ്രഭോ । ആകാശം ധാരയാണസ്യ വ്യോമ സൂക്ഷ്മം പ്രവര്ത്തതേ ।। ൧൨.

അവൻ താനെ വായുവാണെന്ന്, വായുവിന്റെ ചക്രംപോലെയാണെന്ന് അനുഭവിക്കുന്നു, പ്രഭോ. ആകാശം പിടിച്ചവനിൽ സൂക്ഷ്മമായ ആകാശം ഉദയം ചെയ്യുന്നു.

പശ്യതേ മണ്ഡലം സൂക്ഷ്മം ഘോഷശ്ചാസ്യ പ്രവര്ത്തതേ । ആത്മാനം മന്യതേ നിത്യം വായുഃ സൂക്ഷ്മഃ പ്രവര്ത്തതേ ।। ൧൨.

അവൻ സൂക്ഷ്മമായ ഒരു ചക്രം കാണുന്നു; ഒരു ശബ്ദവും അവനിൽ ഉദയം ചെയ്യുന്നു. അവൻ എപ്പോഴും താനെ സൂക്ഷ്മമായ വായുവാണെന്ന് അനുഭവിക്കുന്നു.

തഥാ മനോ ധാരയതോ മനഃ സൂക്ഷ്മം പ്രവര്ത്തതേ । മനസാ സര്വഭൂതാനാം മനസ്തു വിശതേ ഹി സഃ। ബുദ്ധ്യാ ബുദ്ധിം യദാ യുഞ്ജേത്തദാ വിജ്ഞായ ബുദ്ധയതേ ।। ൧൨.

അങ്ങനെ, മനസ്സിനെ പിടിച്ചവനിൽ സൂക്ഷ്മമായ മനസ്സ് ഉദയം ചെയ്യുന്നു. മനസ്സിലൂടെ അവൻ എല്ലാ ജീവികളിലേക്കും പ്രവേശിക്കുന്നു. ബുദ്ധിയോടെ ബുദ്ധിയെ ഏകാഗ്രമാക്കുമ്പോൾ, അറിഞ്ഞ് അവൻ ബുദ്ധിമാനാകുന്നു.

ഏതാനി സപ്ത സൂക്ഷ്മാണി വിദിത്വാ യസ്തു യോഗവിത്। പരിത്യജതി മേധാവീ സ ബുദ്ധ്യാ പരമം വ്രജേത് ।। ൧൨.

ഈ ഏഴു സൂക്ഷ്മത്വങ്ങൾ അറിയുന്ന യോഗവിദ്യയുള്ള ധീരൻ അവയെ വിട്ടുവിടുന്നു; ബുദ്ധിയാൽ അവൻ പരമാവസ്ഥയിലേക്കെത്തുന്നു.

യസ്മിന് യസ്മിംശ്ച സംയുക്തോ ഭൂത ഐശ്വര്യലക്ഷണേ। തത്രൈവ സങ്ഗം ഭജതേ തേനൈവ പ്രവിനശ്യതി ।। ൧൨.

ഏത് ഭൗതികത്വത്തിൽ ഒരാൾ ഐശ്വര്യലക്ഷണത്തോടെ ഏകാഗ്രനാകുന്നുവോ, അവൻ അതിലേയ്ക്കു തന്നെ ആകൃഷ്ടനാവുന്നു; അതിലൂടെ അവൻ ലയിച്ചുപോകുന്നു.

തസ്മാദ്വിദിത്വാ സൂക്ഷ്മാണി സംസക്താനി പരസ്പരമ്। പരിത്യജതി യോബുദ്ധ്യാ സ പരം പ്രപ്നുയാദ്ദ്വിജഃ ।। ൧൨.

അതുകൊണ്ട്, ഈ സൂക്ഷ്മത്വങ്ങൾ പരസ്പരം ബന്ധപ്പെട്ടു എന്നറിഞ്ഞ്, അവയെ ബുദ്ധിയാൽ വിട്ടുവിടുന്നവൻ, ദ്വിജൻ, പരമാവസ്ഥയിലേക്കെത്തുന്നു.

ദൃശ്യന്തേ ഹി മഹാത്മാന ഋഷയോ ദിവ്യചക്ഷുഷഃ। സംസക്താഃ സൂക്ഷ്മഭാവേഷു തേ ദോഷാസ്തേഷു സംജ്ഞിതാഃ।।൧൨.൨൮ തസ്മാന്ന നിശ്ചയഃ കാര്യഃ സൂക്ഷ്മേഷ്വിഹ കദാചന। ഐശ്വര്യാജ്ജായതേ രാഗോ വിരാഗം ബ്രഹ്മ ചോച്യതേ ।। ൧൨.

ദിവ്യദൃഷ്ടിയുള്ള മഹാത്മാക്കളായ ഋഷികൾ സൂക്ഷ്മാവസ്ഥകളിൽ ആകൃഷ്ടരായിരിക്കുന്നു എന്ന് കാണപ്പെടുന്നു; അവയിൽ അവർക്കുള്ള ദോഷങ്ങൾ കാണപ്പെടുന്നു. അതുകൊണ്ട്, ഇവിടെ സൂക്ഷ്മാവസ്ഥകളെക്കുറിച്ച് ഒരിക്കലും ഉറപ്പു പറയാൻ കഴിയില്ല. ഐശ്വര്യത്തിൽ നിന്ന് ആസക്തി ജനിക്കുന്നു; വിരാഗം ബ്രഹ്മം എന്നു പറയുന്നു.

വിദിത്വാ സപ്ത സൂക്ഷ്മാണി ഷഡങ്ഗഞ്ച മഹേശ്വരമ്। പ്രധാനം വിനിയോഗജ്ഞഃ പരം ബ്രഹ്മാധിഗച്ഛതി ।। ൧൨.

ഏഴു സൂക്ഷ്മത്വങ്ങളും മഹേശ്വരന്റെ ആറു രൂപങ്ങളും പ്രധാനത്വവും അറിയുന്നവൻ പരബ്രഹ്മത്തെ പ്രാപിക്കുന്നു.

സര്വജ്ഞതാ തൃപ്തിരനാദിബോധഃ സ്വതന്ത്രതാ നിത്യമലുപ്തശക്തിഃ। അനന്തശക്തിശ്ച വിഭോര്വിധിജ്ഞാഃ ഷഡാഹുരങ്ഗാനി മഹേശ്വരസ്യ ।। ൧൨.

സർവ്വജ്ഞത, തൃപ്തി, ആദിയില്ലാത്ത ജ്ഞാനം, സ്വാതന്ത്ര്യം, ശാശ്വതമായ അക്ഷയശക്തി, അനന്തശക്തി — ഇവയാണ് മഹേശ്വരന്റെ ആറു അംശങ്ങൾ എന്ന് നിയമം അറിയുന്നവർ പറയുന്നു.

നിത്യം ബ്രഹ്മധനോ യുക്ത ഉപസര്ഗൈഃ പ്രമുച്യതേ। ജിതശ്വാസോപസര്ഗസ്യ ജിതരാമസ്യ യോഗിനഃ। ഏകാ ബഹിഃശരീരേഽസ്മിന് ധാരണാ സര്വകാമികീ ।। ൧൨.

എപ്പോഴും ബ്രഹ്മത്തിൽ ഏകാഗ്രനായും നിയന്ത്രിതനുമായവൻ തടസ്സങ്ങളിൽ നിന്ന് മോചിതനാകുന്നു. ശ്വാസതടസ്സങ്ങളും ആസ്വാദനതടസ്സങ്ങളും ജയിച്ച യോഗിക്ക്, ശരീരത്തിന് പുറത്തുള്ള ഏകാഗ്രതയിലൂടെ എല്ലാ ആഗ്രഹങ്ങളും നിറവേറുന്നു.