വായുപുരാണമ്

ഗൃഹമേധിനഃ പുരാണാസ്തേ ധര്മസ്തൈഃ പ്രാക് പ്രവാര്ത്തിതഃ। ദ്വാദശൈതേ പ്രവര്ത്തന്തേ സഹ രുദ്രേണ വൈപ്രജാഃ

പഴയ ഗൃഹസ്ഥന്മാരാണ് ധർമ്മം സ്ഥാപിച്ചത്; ഈ പന്ത്രണ്ടുപേരും രുദ്രനോടൊപ്പം പ്രജാപതിമാരാണ്.

ഋഭുഃ സനത്കുമാരസ്തു ദ്വാവേതാവൂര്ദ്ധ്വരേതസൌ। പൂര്വോത്പന്നൌ പുരാ തേഭ്യഃ സര്വേഷാമപി പൂര്വജൌ

ഋഭു, സനത്കുമാരൻ — ഈ രണ്ടുപേരും ഊർജ്ജസ്വലമായ വിത്തുള്ളവർ; അവരൊക്കെക്കാൾ മുമ്പ് ജനിച്ച മൂപ്പന്മാരാണ്.

വ്യതീതേ പ്രഥമേ കല്പേ പുരാണേ ലോകസാധകൌ। വൈരാജേ താവുഭൌ ലോകേ തേജഃ സംക്ഷിപ്യ ചാസ്ഥിതൌ

കഴിഞ്ഞുപോയ ആദ്യകാല പഴയ കല്പത്തിൽ, ലോകങ്ങളെ സിദ്ധീകരിച്ച ആ ഇരുവരും, തങ്ങളുടെ തേജസ് ഒതുക്കി, വൈരാജലോകത്തിൽ പാർത്തിരുന്നു.

താവുഭൌ യോഗധര്മാണാവാരോപ്യാത്മാനമാത്മനി। പ്രജാധര്മഞ്ച കാമഞ്ച വര്ത്തയേതാം മഹൌജസാ ॥൧.൯.

അവരിരുവരും യോഗവും ധർമ്മവും ആധാരമാക്കി, ആത്മാവിനെ ആത്മാവിൽ സ്ഥാപിച്ച്, വലിയ ശക്തിയോടെ സന്താനത്തെയും ആഗ്രഹത്തെയും നിലനിർത്തുന്നു.

യഥോത്പന്നസ്തഥൈവേഹ കുമാര ഇതി ചോച്യതേ। തസ്മാത്സനത്കുമാരോയമിതി നാമാസ്യ കീര്തിതമ്

അവൻ ജനിച്ചതുപോലെയാണ് ഇവിടെ കുമാരൻ എന്നു വിളിക്കപ്പെടുന്നത്. അതുകൊണ്ടാണ് അവന്റെ പേര് സനത്കുമാരൻ എന്നായി പ്രശസ്തമായത്.

തേഷാം ദ്വാദശ തേ വംശാ ദിവ്യാ ദേവഗുണാന്വിതാഃ। ക്രിയാവന്തഃ പ്രജാവന്തോ മഹര്ഷിഭിരലംകൃതാഃ

അവരിൽ പന്ത്രണ്ടു വംശങ്ങൾ ദൈവികവും ദേവഗുണങ്ങളോടുകൂടിയതുമാണ്. അവർ പ്രവർത്തികളിലും സന്താനത്തിലും സമൃദ്ധരാണ്, മഹർഷിമാരാൽ അലങ്കരിക്കപ്പെട്ടവരും ആണു.

ഇത്യേഷ കരണോദ്ഭൂതോ ലോകാന് സ്രഷ്ടും സ്വയംഭുവഃ। മഹദാദിവിശേഷാന്തോ വികാരഃ പ്രകൃതേഃ സ്വയമ്

ഇങ്ങനെ, ഉപകരണത്തിൽ നിന്നു ഉദിച്ച മഹത്തിൽ നിന്ന് വിശേഷങ്ങളിലേക്കുള്ള ഈ പരിവർത്തനം ലോകങ്ങളെ സൃഷ്ടിക്കാൻ സ്വയംഭുവായ പ്രകൃതിയുടെ മാറ്റമാണ്.

ചന്ദ്രസൂര്യപ്രഭാലോകോ ഗ്രഹനക്ഷത്രമണ്ഡിതഃ। നദീഭിശ്ച സമുദ്രൈശ്ച പര്വതൈശ്ച സമാവൃതഃ

ചന്ദ്രനും സൂര്യനും നൽകുന്ന പ്രകാശത്തിൽ തെളിഞ്ഞു, ഗ്രഹങ്ങളും നക്ഷത്രങ്ങളും അലങ്കരിച്ച്, നദികളും സമുദ്രങ്ങളും പർവതങ്ങളും ചുറ്റിപ്പറ്റിയിരിക്കുന്നു.

പുരൈശ്ച വിവിധാകാരൈഃ പ്രീതൈര്ജ്ജനപദൈസ്തഥാ। തസ്മിന് ബ്രഹ്മവനേഽവ്യക്തേ ബ്രഹ്മാ ചരതി ശര്വരീമ്

നാനാരൂപത്തിലുള്ള നഗരങ്ങളും സന്തോഷത്തോടെ ജീവിക്കുന്ന ജനങ്ങളും അതിനെ ചുറ്റിയിരിക്കുന്നു. ആ അവ്യക്തമായ ബ്രഹ്മാവനത്തിൽ ബ്രഹ്മാവ് രാത്രിയിൽ സഞ്ചരിക്കുന്നു.

അവ്യക്തബീജപ്രഭവസ്തസ്യൈവാനുഗ്രഹോത്ഥിതഃ। ബുദ്ധിസ്കന്ധമയശ്ചൈവ ഇന്ദ്രിയാങ്കുരകോടരഃ

അവ്യക്തമായ വിത്തിൽ നിന്നു ഉദിച്ച, അതിന്റെ അനുഗ്രഹത്തിൽ നിന്നു ഉയർന്ന, ബുദ്ധിയുടെ കൂട്ടായ്മയിൽ നിന്നുള്ള, ഇന്ദ്രിയങ്ങൾ മുളയ്ക്കുന്ന ഗഹ്വരമായത്.

മഹാഭൂതപ്രശാഖശ്ച വിശേഷൈഃ പത്രവാംസ്തഥാ। ധര്മാധര്മസുപുഷ്പസ്തു സുഖദുഃഖഫലോദയഃ

മഹാഭൂതങ്ങളുടെ ശാഖകളോടെ, വിശേഷങ്ങളെന്ന ഇലകളുമായി, ധർമ്മവും അധർമ്മവും എന്ന പുഷ്പങ്ങളാൽ പുഷ്പിച്ചു, സുഖദുഃഖങ്ങൾ എന്ന ഫലങ്ങൾ നൽകുന്നു.

ആജീവഃ സര്വഭൂതാനാമയം വൃക്ഷഃ സനാതനഃ। ഏതദ്ബ്രഹ്മബലം ചൈവ ബ്രഹ്മവൃക്ഷസ്യ തസ്യ ഹ

സകല ജീവികൾക്കും ഈ ശാശ്വത വൃക്ഷം ആയാസം നൽകുന്നു. ഇതാണ് ബ്രഹ്മാവിന്റെ ശക്തിയും, ആ ബ്രഹ്മവൃക്ഷത്തിന്റെ ബലവും.

അവ്യക്തം കാരണം യത്തന്നിത്യം സദസദാത്മകമ്। ഇത്യേഷോഽനുഗ്രഹഃ സര്ഗോ ബ്രഹ്മണഃ പ്രാകൃതസ്തു യഃ

അവ്യക്തമായത് കാരണമാകുന്നു, അതു ശാശ്വതവും സത്തും അസത്തും ആയ സ്വഭാവമുള്ളതുമാണ്. ഇങ്ങനെ, ബ്രഹ്മാവിന്റെ അനുഗ്രഹത്തിൽ നിന്നുള്ള സൃഷ്ടിയാണ് ഇത്, അതായത് ആദി സൃഷ്ടി.

മുഖ്യാദയസ്തു ഷട്‌സര്ഗാ വൈകൃതാ ബുദ്ധിപൂര്വകാഃ। ത്രൈകാലേ സമവര്തന്ത ബ്രഹ്മണസ്തേഽഭിമാനിനഃ ॥൧.൯.

പ്രധാനമായും മറ്റു ആറു സൃഷ്ടികളും ബുദ്ധിയാൽ ആരംഭിക്കുന്ന മാറ്റങ്ങളാണ്. അവ മൂന്നു കാലങ്ങളിലും സംഭവിക്കുന്നു, ബ്രഹ്മാവുമായി ഐക്യബോധമുള്ളവർക്കാണ് അവ.

സര്ഗാഃ പരസ്പരസ്യാഥ കാരണം തേ ബുധൈഃ സ്മൃതാഃ। ദിവ്യൌ സുപര്ണൌ സയുജൌ സശാഖൌ പടവിദ്രുമൌ

സൃഷ്ടികൾ പരസ്പരം പരസ്പരത്തിന് കാരണമാകുന്നു എന്ന് പണ്ഡിതന്മാർ പറയുന്നു. ദൈവികമായ രണ്ടു പക്ഷികൾ, ശാഖകളോടുകൂടി, പാട്ടുവൃക്ഷവും പവഴവൃക്ഷവുമാണ്.

ദ്യൌര്മൂര്ദ്ധാനം യസ്യ വിപ്രാസ്തുവന്തി ഖന്നാഭിം വൈ ചന്ദ്രസൂര്യൌ ച നേത്രേ। ദിശഃ ശ്രോത്രേ ചരണൌ ചാസ്യ ഭൂമിഃ സോഽചിന്ത്യാത്മാ സര്വഭൂത പ്രസൂതിഃ

ആകാശം തലയായവൻ, ബ്രാഹ്മണർ പാടുന്നവൻ, നാഭി ആകാശമായവൻ, കണ്ണുകൾ ചന്ദ്രനും സൂര്യനും, കാതുകൾ ദിശകളും, കാലുകൾ ഭൂമിയും ആയവൻ—അവൻ അകത്തറിയാനാകാത്ത ആത്മാവും സകല ജീവികളുടെ ഉത്ഭവവും ആണു.

വക്രാദ്യസ്യ ബ്രാഹ്മണാഃ സംപ്രസൂതാ യദ്വക്ഷസ്തഃ ക്ഷത്രിയാഃ പൂര്വഭാഗേ। വൈശ്യാശ്വോരോര്യസ്യ പദ്ഭയാം ച ശൂദ്രാഃ സര്വേ വര്ണാ ഗാത്രതഃ സംപ്രസൂതാഃ

വായിൽ നിന്ന് ബ്രാഹ്മണർ ജനിച്ചു, നെഞ്ചിൽ നിന്ന് കിഴക്കുഭാഗത്ത് ക്ഷത്രിയർ, തോളുകളിൽ നിന്ന് വൈശ്യർ, കാലുകളിൽ നിന്ന് ശൂദ്രർ—എല്ലാ വർഗ്ഗങ്ങളും അവന്റെ ശരീരത്തിൽ നിന്നാണ് ജനിച്ചത്.

മഹേശ്വരഃ പരോഽവ്യക്താദണ്ഡമവ്യക്തസംഭവമ്। അണ്ഡാജ്ജജ്ഞേ പുനര്ബ്രഹ്മാ യേന ലോകാഃ കൃതാസ്ത്വിമേ

മഹേശ്വരൻ അവ്യക്തത്തിന് അതീതനായി, അവ്യക്തത്തിൽ നിന്നു അണ്ടം ജനിച്ചു. അണ്ടത്തിൽ നിന്ന് വീണ്ടും ബ്രഹ്മാവ് ജനിച്ചു; അവനാണ് ഈ ലോകങ്ങൾ സൃഷ്ടിച്ചത്.

ഏവംഭൂതേഷു ലോകേഷു ബ്രഹ്മണാ ലോകകര്തൃണാ। യദാ താ ന പ്രവര്ത്തന്തേ പ്രജാഃ കേനാപി ഹേതുനാ ।। ൧൦.

ഇങ്ങനെ രൂപം കൊണ്ട ലോകങ്ങളിൽ, ലോകങ്ങളെ സൃഷ്ടിക്കുന്ന ബ്രഹ്മാവ്, ഏതെങ്കിലും കാരണത്താൽ ജീവികളെ സൃഷ്ടിക്കാതിരിക്കുമ്പോൾ—

തമോമാത്രാവൃതോ ബ്രഹ്മാ തദാപ്രഭൃതി ദുഃഖിതഃ। തതഃ സ വിദധേ ബുദ്ധിമര്ഥനിശ്ചയഗാമിനീമ് ।। ൧൦.

അപ്പോൾ ബ്രഹ്മാവ് അന്ധകാരത്തിൽ മൂടപ്പെട്ട്, അതിനുശേഷം ദുഃഖിതനായി. പിന്നെ അവൻ ഉദ്ദേശ്യനിശ്ചയത്തിലേക്കുള്ള ബുദ്ധി സൃഷ്ടിച്ചു.

അഥാത്മനി സമസ്രാക്ഷീത്തമോമാത്രാം നിയാമികാമ് । രാജസത്വം പരാജിത്യ വര്ത്തമാനം സ ധര്മതഃ ।। ൧൦.

അതിനുശേഷം, തന്റെ ഉള്ളിൽ അന്ധകാരത്തിന്റെ അളവ് നിയന്ത്രകനായി സ്ഥാപിച്ചു, രാജസിക ഗുണത്തെ ജയിച്ച്, ധർമ്മപഥത്തിൽ മുന്നോട്ട് പോന്നു.

തപ്യതേ തേന ദുഃഖേന ശോകഞ്ചക്രേ ജഗത്പതിഃ। തമശ്ച വ്യനുദത്തസ്മാദ്രജസ്തമസമാവൃണോത് ।। ൧൦.

ആ ദുഃഖത്തിലും ശോകത്തിലും ലോകത്തിന്റെ അധിപൻ വല്ലാതെ വേദനിച്ചു. അവനിൽ നിന്നു ഇരുണ്ടതെല്ലാം അകന്നു പോയി, പക്ഷേ രാജസവും തമസവും അവനെ ചുറ്റിപ്പറ്റി.

തത്തമഃ പ്രതിനുത്തം വൈ മിഥുനം സ വ്യജായത। അധര്മാച്ചരണാജ്ജജ്ഞേ ഹിംസാ ശോകാദജായത ।। ൧൦.

അവിടെ നിന്നു ഇരുണ്ടതെല്ലാം അകന്നപ്പോൾ, ഒരു ദമ്പതികൾ ഉദിച്ചുവന്നു. അധർമ്മത്തിൽ നിന്ന് ഹിംസയും, ആ ദു:ഖത്തിൽ നിന്ന് വീണ്ടും ശോകവും ജനിച്ചു.

തതസ്തസ്മിന് സമുദ്ഭൂതേ മിഥുനേ ചരണാത്മനി। തതശ്ച ഭഗവാനാസീത് പ്രീതശ്ചൈവമശിശ്രിയത് ।। ൧൦.

അങ്ങനെ ആ ദമ്പതികൾ, പ്രവർത്തിയുടെ രൂപത്തിൽ, ഉദിച്ചപ്പോൾ, ഭഗവാൻ അതിൽ സന്തോഷംകൊണ്ടു അതിനകത്ത് പ്രവേശിച്ചു.

സ്വാം തനും സ തതോ ബ്രഹ്മാ താമപോഹദഭാസ്വരാമ്। ദ്വിധാകരോത്സ തം ദേഹമര്ദ്ധേന പുരുഷോഽഭവത് ।। ൧൦.

പിന്നീട് ബ്രഹ്മാവ് തന്റെ പ്രകാശമുള്ള ശരീരം വിട്ടു. ആ രൂപം രണ്ടായി വിഭജിച്ചു, അതിൽ ഒരു ഭാഗം പുരുഷനായി.

അര്ദ്ധേന നാരീ സാ തസ്യ ശതരൂപാ വ്യജായത। പ്രാകൃതാം ഭൂതധാത്രീം താം കാമാന്വൈ സൃഷ്ടവാന് വിഭുഃ ।। ൧൦.

മറ്റൊരു ഭാഗം അവന്റെ ഭാര്യയായി, ശതരൂപ എന്ന പേരിൽ, ഉദിച്ചു. അവൾ സകല ജീവികളുടെ ആദിമാതാവായി, പരമേശ്വരൻ ആഗ്രഹത്തോടെ സൃഷ്ടിച്ചു.

സാ ദിവം വൃഥിവീഞ്ചൈവ മഹിമ്നാ വ്യാപ്യ ധിഷ്ഠിതാ। ബ്രഹ്മണഃ സാ തനുഃ പൂര്വാ ദിവമാവൃത്ത്യ തിഷ്ഠതി ।। ൧൦.

അവൾ തന്റെ മഹത്വത്തിൽ ആകാശത്തെയും ഭൂമിയെയും വ്യാപിച്ചു നിലകൊണ്ടു. ബ്രഹ്മാവിന്റെ ആ പഴയ ശരീരം സ്വർഗത്തിൽ എത്തി അവിടെ നിലനിൽക്കുന്നു.

യാ ത്വര്ദ്ധാത് സൃജതേ നാരീ ശതരൂപാ വ്യജായത। സാ ദേവീ നിയുതന്തപ്ത്വാ തപഃ പരമദുശ്ചരമ് ।। ൧൦.

അവൻ സൃഷ്ടിച്ച ആ സ്ത്രീഭാഗത്തിൽ നിന്നു ശതരൂപ ജനിച്ചു. ആ ദേവി അത്യന്തം കഠിനമായ തപസ്സു ചെയ്തു.

ഭര്താരന്ദീപ്തയശസം പുരുഷം പ്രത്യപദ്യത। സ വൈ സ്വായമ്ഭുവഃ പൂര്വം പുരുഷോ മനുരുച്യതേ ।। ൧൦.

അവൾ മഹത്വമുള്ള, പ്രശസ്തനായ പുരുഷനെ ഭർത്താവായി സ്വീകരിച്ചു. അവൻ തന്നെ ആദിമനു, സ്വയം ജനിച്ചവൻ, മനുവെന്നു വിളിക്കപ്പെടുന്നു.