വായുപുരാണമ്

ദൃഷ്ട്വാ സുരാംസ്തു ദേവേശസ്തനുമന്യാമപദ്യത। അവ്യക്താം സത്ത്വബഹുലാം തതസ്താം സോഽഭ്യയൂയുജത്। തതസ്താം യുഞ്ജതസ്തസ്യ പ്രിയമാസീത് പ്രഭോഃ കില

ദേവന്മാരെ കണ്ട ശേഷം, ദേവങ്ങളുടെ പ്രഭു മറ്റൊരു രൂപം, അപ്രത്യക്ഷവും സത്വം നിറഞ്ഞതുമായ രൂപം സ്വീകരിച്ചു; പിന്നെ അവൻ ആ രൂപത്തിൽ ലയിച്ചു, അങ്ങനെ ചെയ്യുമ്പോൾ ആ പ്രഭു സന്തോഷിച്ചു.

തതോ മുഖേ സമുത്പന്നാ ദീവ്യതസ്തസ്യ ദേവതാഃ। യതോഽസ്യ ദീവ്യതോ ജാതാസ്തേന ദേവാഃ പ്രകീര്ത്തിതാഃ

അതിനുശേഷം, അവൻ പ്രകാശിച്ചപ്പോൾ, ദേവതകൾ അവന്റെ വായിൽ നിന്നു ജനിച്ചു; അവൻ പ്രകാശിച്ചപ്പോൾ ജനിച്ചതിനാൽ അവരെ ദേവന്മാർ എന്നു വിളിക്കുന്നു.

ധാതുര്ദ്ദിവീതി യഃ പ്രോക്തഃ ക്രീഡായാം സ വിഭാവ്യതേ। തസ്യാന്തന്വാന്തു ദിവ്യായാം ജജ്ഞിരേ തേന ദേവതാഃ

ക്രീഡയിൽ 'ധാതുര് ദിവിതി' എന്നു വിളിക്കപ്പെടുന്നവൻ അങ്ങനെ മനസ്സിലാക്കപ്പെടുന്നു; അവന്റെ ആ ദിവ്യമായ ശരീരത്തിൽ നിന്നാണ് ദേവതകൾ ജനിച്ചത്.

ദേവാന് സൃഷ്ട്വാഥ ദേവേശസ്തനുമന്യാമപദ്യത। സത്ത്വമാത്രാത്മികാം ദേവസ്തതോഽന്യാം സോഽഭ്യപദ്യത ॥൧.൯.

ദേവന്മാരെ സൃഷ്ടിച്ചശേഷം ദേവന്മാരുടെ നാഥൻ മറ്റൊരു രൂപം സ്വീകരിച്ചു. അന്നവൻ സത്യസ്വഭാവമുള്ള ദേഹത്തിൽ പ്രവേശിച്ചു, പിന്നെ വീണ്ടും മറ്റൊരു രൂപം സ്വീകരിച്ചു.

പിതൃവന്മന്യമാനസ്താന് പുത്രാന് പ്രാധ്യായത പ്രഭുഃ। പിതരോ ഹ്യുപപക്ഷാഭ്യാം രാത്ര്യഹ്നോരന്തരാസൃജത്। തസ്മാത്തേ പിതരോ ദേവാഃ പുത്രത്വന്തേന തേഷു തത്

അവരെ പുത്രന്മാരായി കരുതിയ പ്രഭു അവരിലേയ്ക്ക് ആഗ്രഹം തോന്നി. രാത്രിയും പകലും തമ്മിലുള്ള ഇടവേളയിൽ, രണ്ടു ചിറകുകൾകൊണ്ട് പിതാക്കളെ സൃഷ്ടിച്ചു. അതുകൊണ്ടാണ് ആ പിതാക്കന്മാർ ദൈവസ്വഭാവമുള്ളവരായി, അവർക്കിടയിൽ പുത്രത്വം സ്ഥാപിതമായത്.

യയാ സൃഷ്ടാസ്തു പിതരസ്താന്തനും സ വ്യപോഹത। സാപവിദ്ധാ തനുസ്തേന സദ്യഃ സന്ധ്യാ പ്രജായത

പിതാക്കന്മാരെ സൃഷ്ടിച്ച ആ രൂപം അവൻ ഉപേക്ഷിച്ചു. ഉപേക്ഷിച്ച ആ ദേഹം ഉടനെ സന്ധ്യയായി ജനിച്ചു.

തസ്മാദഹസ്തു ദേവാനാം രാത്രിര്യാ സാഽസുരീ സ്മൃതാ। തയോര്മധ്യേ തു വൈ പൈത്രീ യാ തനുഃ സാ ഗരീയസീ

അതിനാൽ പകൽ ദേവന്മാരുടേതാണ്, രാത്രി അസുരസ്വഭാവമുള്ളതാണെന്ന് കരുതപ്പെടുന്നു. ഈ രണ്ടിനും ഇടയിൽ പിതൃരൂപം ഏറ്റവും പ്രധാനപ്പെട്ടതാണ്.

തസ്മാദ്ദേവാസുരാഃ സര്വേ ഋഷയോ മനവസ്തഥാ। തേ യുക്താസ്താമുപാസന്തേ ബ്രഹ്മണോ മധ്യമാന്തനുമ്

അങ്ങനെ എല്ലാ ദേവന്മാരും, അസുരന്മാരും, ഋഷിമാരും, മനുമാരും ഒരുമിച്ച് ബ്രഹ്മാവിന്റെ മദ്ധ്യരൂപത്തെ ആരാധിക്കുന്നു.

തതോഽന്യാം സ പുനര്ബ്രഹ്മാ തനും വൈ പ്രത്യപദ്യത। രജോമാത്രാത്മികായാന്തു മനസാ സോഽസൃജത് പ്രഭുഃ

അതിനുശേഷം ബ്രഹ്മാവ് വീണ്ടും മറ്റൊരു രൂപം സ്വീകരിച്ചു. രാജസ്സ്വഭാവം മാത്രം ഉള്ള ആ രൂപത്തിൽ മനസ്സുകൊണ്ട് സൃഷ്ടി നടത്തി.

രജഃപ്രായാത് തതഃ സോഽഥ മാനസാനസൃജത് സുതാന്। മനസസ്തു തതസ്തസ്യ മാനസാ ജജ്ഞിരേ പ്രജാഃ

രാജസ് പ്രധാനമായതുകൊണ്ട്, അവൻ മനസ്സിൽ നിന്ന് പുത്രന്മാരെ സൃഷ്ടിച്ചു. അവന്റെ മനസ്സിൽ നിന്നാണ് ആ മനസ്സിൽ ജനിച്ച സന്തതികൾ ഉല്പന്നമായത്.

ദൃഷ്ട്വാ പുനഃ പ്രജാശ്ചാപി സ്വാന്തനുന്താ മപൌഹത। സാപവിദ്ധാ തനുസ്തേന ജ്യോത്സ്നാ സദ്യസ്ത്വജായത

സ്വന്തം സന്തതികളെ കണ്ടപ്പോൾ, അവൻ തന്റെ രൂപം വീണ്ടും ഉപേക്ഷിച്ചു. ഉപേക്ഷിച്ച ആ ദേഹം ഉടനെ ജ്യോത്സ്നയായി മാറി.

തസ്മാദ്ഭവന്തി സംദൃഷ്ടാ ജ്യോത്സ്നായാ ഉദ്ഭവേ പ്രജാഃ। ഇത്യേതാസ്തനവസ്തേന വ്യപവിദ്ധാ മഹാത്മനാ

അതിനാൽ ജ്യോത്സ്നയുടെ ജനനത്തിൽ നിന്നാണ് ജീവികൾ ഉണ്ടാകുന്നത് എന്ന് കാണാം. മഹാത്മാവ് ഉപേക്ഷിച്ച രൂപങ്ങൾ ഇവയാണു.

സദ്യോ രാത്ര്യഹനീ ചൈവ സന്ധ്യാ ജ്യോത്സ്നാ ച ജജ്ഞിരേ। ജയോത്സ്നാ സന്ധ്യാ തഥാഹശ്ച സത്ത്വമാത്രാത്മകം സ്വയമ്। തമോമാത്രാത്മികാ രാത്രിഃ സാ വൈ തസ്മാത്ര്ത്രിയാമി കാ

ഉടനെ രാത്രി, പകൽ, സന്ധ്യ, ജ്യോത്സ്ന എന്നിവ ജനിച്ചു. ജ്യോത്സ്നയും സന്ധ്യയും പകലും ശുദ്ധസത്ത്വസ്വഭാവമുള്ളവയാണ്. രാത്രി മാത്രം തമസ്സിൽ നിന്നുള്ളതായാണ്, അതുകൊണ്ടാണ് അതിനെ മൂന്നാമത്തേതെന്ന് വിളിക്കുന്നത്.

തസ്മാദ്ദേവാ ദിവ്യതത്ത്വാത് ദൃഷ്‌ടാ സൃഷ്ടാ മുഖാത്തു വൈ। യസ്മാത്തേഷാം ദിവാ ജന്മ ബലിനസ്തേന തേ ദിവാ ॥൧.൯.

അതുകൊണ്ട് ദേവന്മാർ ദൈവസ്വഭാവത്തിൽ നിന്നാണ്, അവരെ വായിൽ നിന്നാണ് സൃഷ്ടിച്ചത്. പകൽ ജനിച്ചവരായതിനാൽ അവർക്ക് പകൽ ശക്തിയുണ്ട്.

തന്വാ യദസുരാന് രാത്രൌ ജഘനാദസൃ ജത് പ്രഭുഃ

ആ രൂപത്തിൽ, പ്രഭു രാത്രിയിൽ ശരീരത്തിന്റെ താഴത്തെ ഭാഗത്തിൽ നിന്ന് അസുരന്മാരെ സൃഷ്ടിച്ചു.

ഏതാന്യേവ ഭവിഷ്യാണാം ദേവാനാമസുരൈഃ സഹ। പിതൄണാം മാനവാനാഞ്ച അതീതാനാഗതേഷു വൈ। മന്വന്തരേഷു സര്വേഷാം നിമിത്താനി ഭവന്തി ഹി

ഇവയേയാണ് ഭാവിയിൽ വരുന്ന ദേവന്മാർക്കും അസുരന്മാർക്കും പിതാക്കന്മാർക്കും മനുമാർക്കും, കഴിഞ്ഞതിലും വരാനിരിക്കുന്നതിലും, എല്ലാ മന്വന്തരങ്ങളിലും കാരണമാകുന്നത്.

ജ്യോത്സ്നാ രാത്ര്യഹനീ സന്ധ്യാ ചത്വാര്യാഭാസിതാനി വൈ। ഭാന്തി യസ്മാത്തതോ ഭാസി ഭാശബ്ദോഽയം മനീഷിഭിഃ। വ്യാപ്തിദീപ്ത്യാം നിഗദിതഃ പുനശ്ചാഹ പ്രജാപതിഃ

ജ്യോത്സ്ന, രാത്രി, പകൽ, സന്ധ്യ — ഈ നാലും പ്രകാശിക്കുന്നു. പ്രകാശം കൊണ്ടാണ് 'ഭാ' എന്ന പദം ജ്ഞാനികൾ ഉപയോഗിക്കുന്നത്; വ്യാപനവും ദീപ്തിയും അതിൽ ഉണ്ട്. പ്രജാപതി വീണ്ടും ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു.

സോഽമ്ഭാംസ്യേതാനി ദൃഷ്ട്വാ തു ദേവദാനവമാനവാന്। പിതൄംശ്ച വാസൃജത്സോഽന്യാനാത്മനോ വിബുധാന് പുനഃ

ഈ ജലങ്ങളെ, ദേവന്മാരെയും, ദാനവന്മാരെയും, മനുഷ്യരെയും, പിതാക്കളെയും കണ്ടശേഷം, അവൻ വീണ്ടും തന്റെ അത്മാവിൽ നിന്ന് മറ്റു ജ്ഞാനികളെയും സൃഷ്ടിച്ചു.

താമുത്കൃത്യ തനും കൃത്സ്നാന്തതോഽന്യാമസൃജത് പ്രഭുഃ। മൂര്തിം രജസ്തമഃപ്രായാം പുനരേവാഭ്യയൂയുജത്

ആ മുഴുവൻ രൂപം ഉപേക്ഷിച്ച ശേഷം, പ്രഭു മറ്റൊരു രൂപം സൃഷ്ടിച്ചു. രാജസ്സും തമസ്സും പ്രധാനമായ മറ്റൊരു രൂപം വീണ്ടും ചേർത്തു.

അന്ധകാരേ ക്ഷുധാവിഷ്ട സ്തതോഽന്യാം സൃജതേ പുനഃ। തേന സൃഷ്ടാഃ ക്ഷുധാത്മാനസ്തേഽമ്ഭാംസ്യാദാതുമുദ്യതാഃ

അന്ധകാരത്തിൽ, വിശപ്പാൽ പീഡിതനായവൻ മറ്റൊരു രൂപം വീണ്ടും സൃഷ്ടിച്ചു. വിശപ്പിൽ നിന്നുള്ള ആ സൃഷ്ടികൾ ജലങ്ങൾ കുടിക്കാനായി ഉത്സുകരായി.

അമ്ഭാംസ്യേതാനി രക്ഷാമ ഉക്തവന്തശ്ച തേഷു ച। രാക്ഷസാസ്തേ സ്മൃതാ ലോകേ ക്രോധാത്മാനോ നിശാചരാഃ

'ഈ ജലങ്ങളെ സംരക്ഷിക്കാം' എന്ന് അവർ തമ്മിൽ പറഞ്ഞു. അവർ ലോകത്ത് രാക്ഷസന്മാരായി അറിയപ്പെടുന്നു; കോപസ്വഭാവമുള്ള, രാത്രിയിൽ സഞ്ചരിക്കുന്നവർ.

യേഽബ്രുവന് ക്ഷിണുമോഽമ്ഭാംസി തേഷാം ദൃഷ്ടാഃ പരസ്പരമ്। തേന തേ കര്മണാ യക്ഷാ ഗുഹ്യകാഃ ക്രൂരകര്മിണഃ

ജലം കുറയ്ക്കാം എന്ന് പറഞ്ഞവർ തമ്മിൽ തമ്മിൽ വഴക്കിട്ടു. ആ പ്രവൃത്തിയുടെ ഫലമായി അവർ യക്ഷന്മാരും ഗുഹ്യകന്മാരും, ക്രൂരമായ പ്രവൃത്തികൾ ചെയ്യുന്നവരും ആയി.

രക്ഷണേ പാലനേ ചാപി ധാതുരേഷ വിഭാവ്യതേ। യ ഏഷ ക്ഷിതിധാതുര്വൈ ക്ഷയണേ സന്നിരുച്യതേ

രക്ഷയും സംരക്ഷണവും ചെയ്യുന്നതിൽ ഈ ഭൂതം അറിയപ്പെടുന്നു. ഈ ഭൂമി എന്നത് കുറയുന്ന സ്വഭാവം കൊണ്ടാണ് ഈ പേരിൽ വിളിക്കപ്പെടുന്നത്.

താന്ദൃഷ്ട്വാ ഹ്യപ്രിയേണാസ്യ കേശാ അശീര്യംത ധീമതഃ। ശീതോഷ്ണാച്ചോച്ഛ്രിതാ ഹ്യൂര്ദ്ധ്വം തദാരോഹന്ത തം പ്രഭുമ് ॥൧.൯.

അവരെ കണ്ടപ്പോൾ, അതിനാൽ ദുഃഖത്തോടെ ആ ജ്ഞാനിയുടെ മുടി വീണുപോയി. തണുപ്പും ചൂടും കാരണം മുടി മേലേക്ക് ഉയർന്നു, പിന്നെ അതു ആ പ്രഭുവിന്റെ അടുക്കൽ എത്തി.

ഹീനാ മച്ഛിരസോ വ്യാലാ യസ്മാച്ചൈവാപസര്പിതാഃ। വ്യാലാത്മാനഃ സ്മൃതാ വ്യാലാദ്ധീനത്വാദഹയഃ സ്മൃതാഃ

എന്റെ തലയിൽ നിന്ന് പിന്നോട്ട് പോയതും, കുറഞ്ഞതുമായവരായതിനാൽ, പാമ്പുപോലുള്ള സ്വഭാവമുള്ളവർക്ക് പാമ്പ് എന്ന പേരാണ് ലഭിച്ചത്. അവരുടെ താഴ്ന്ന നില കാരണം അവരെ അഹികൾ എന്നും വിളിക്കുന്നു.

പന്നത്വാത്പന്നഗാശ്ചൈവ സര്പാശ്ചൈവാപസര്പിണഃ। തേഷാം പൃഥിവ്യാം നിലയാഃ സൂര്യാചന്ദ്രമസോരധഃ

പcrawl ചെയ്യുന്നതിനാൽ അവരെ പന്നഗന്മാർ എന്നും, മാറി പോകുന്നതിനാൽ സർപ്പങ്ങൾ എന്നും വിളിക്കുന്നു. അവർക്കുള്ള വാസസ്ഥലം ഭൂമിയിൽ സൂര്യനും ചന്ദ്രനും താഴെയാണ്.

തസ്യ ക്രോധോദ്ഭവോ യോഽസാവഗ്നിഗര്ഭസ്സുദാരുണഃ। സ തു സര്പസഹോത്പന്നാനാവിവേശ വിഷാത്മികാന്

അവന്റെ കോപത്തിൽ നിന്ന് തീയിൽ നിന്നു ജനിച്ച ഭയങ്കരമായ ഒരു ജീവി ഉദിച്ചു. അതു വിഷസ്വഭാവമുള്ള പാമ്പുകളിലേക്കു പ്രവേശിച്ചു.

സര്പാന് ദൃഷ്ട്വാ തതഃ ക്രോധാത് ക്രോധാത്മാനോ വിനിര്മമേ। വര്ണേന കപിശേനോഗ്രാസ്തേ ഭൂതാഃ പിശിതാശനാഃ

പാമ്പുകളെ കണ്ടപ്പോൾ, കോപത്തിൽ നിന്ന് അവൻ ക്രൂരസ്വഭാവമുള്ള ജീവികളെ സൃഷ്ടിച്ചു. അവർ കാപ്പി നിറത്തിൽ, ഭയങ്കരരും മാംസം ഭക്ഷിക്കുന്നവരുമായിരുന്നു.

ഭൂതത്വാത്തേ സ്മൃതാ ഭൂതാഃ പിശാചാഃ പിശിതാശനാത്। വയതോ ഗാസ്തതസ്തസ്യ ഗന്ധര്വോ ജജ്ഞിരേ തദാ

അവരുടെ സ്വഭാവം കൊണ്ടാണ് അവരെ ഭൂതങ്ങൾ എന്ന് വിളിക്കുന്നത്. മാംസം ഭക്ഷിക്കുന്നവരെ പിശാചുകൾ എന്നും പറയുന്നു. അവന്റെ ശ്വാസത്തിൽ നിന്ന് ഗന്ധർവൻ ജനിച്ചു.