വായുപുരാണമ്

പൂര്വോക്താ യാ മയാ തുഭ്യഞ്ജനലോകം സമാശ്രിതാഃ। കല്പേഽതീതേ തു തേ ഹ്യാസന് ദേവാദ്യാസ്തു പ്രജാ ഇഹ

ഞാൻ മുമ്പ് നിന്നോട് പറഞ്ഞ, ജനലോകത്തിൽ അഭയം നേടിയവർ, കഴിഞ്ഞ കല്പത്തിൽ ഇവിടെ ദേവന്മാരും മറ്റും ആയിരുന്നു.

ധ്യായതസ്തസ്യ താഃ സര്വാഃ സമ്ഭൂത്യര്ഥമുപസ്ഥിതാഃ। മന്വന്തരക്രമേണേഹ കനിഷ്ഠേ പ്രഥമേ മതാഃ

അവൻ ധ്യാനിച്ചപ്പോൾ, ആ ജനങ്ങൾ എല്ലാം സൃഷ്ടിക്കപ്പെടുന്നതിനായി അവിടെ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു; ഇവർ ഇവിടെ ആദ്യ മന്വന്തരത്തിൽ ഏറ്റവും ചെറുപ്പവരായാണ് കണക്കാക്കപ്പെടുന്നത്.

ഖ്യാത്യാനുബന്ധൈസ്തൈസ്തൈസ്തു സര്വാര്ഥൈരിഹ ഭാവിതാഃ। കുശലാകുശലപ്രായൈഃ കര്മഭിസ്തൈഃ സദാ പ്രജാഃ। തത്കര്മഫലശേഷേണ ഉപഷ്ടബ്ധാഃ പ്രജജ്ഞിരേ

വിവിധ പേരുകളും ബന്ധങ്ങളും, നല്ലതും ചീത്തയുമായ പ്രവൃത്തികളാൽ രൂപപ്പെട്ട്, അവരവരുടെ പഴയ കർമ്മഫലത്തിന്റെ ശേഷിയാൽ നിലനിൽക്കുന്നവരായി ജനങ്ങൾ എല്ലാം ജനിച്ചു.

ദേവാസുരപിതൃത്വൈശ്ച പശുപക്ഷിസരീസൃപൈഃ। വൃക്ഷനാരകികീടത്വൈ സ്തൈസ്തൈര്ഭാവൈരുപസ്ഥിതാഃ। ആധീനാംര്ഥ പ്രജാനാഞ്ച ആത്മനോ വൈ വിനിര്മമേ

ദേവന്മാർ, അസുരന്മാർ, പിതാക്കന്മാർ, മൃഗങ്ങൾ, പക്ഷികൾ, സർപ്പങ്ങൾ, വൃക്ഷങ്ങൾ, നരകവാസികൾ, കീടങ്ങൾ തുടങ്ങിയ നിലകളിൽ അവൻ അവരവരുടെ സ്വഭാവപ്രകാരം ജനങ്ങളെ സൃഷ്ടിച്ചു.

തതോഽഭിധ്യായതസ്തസ്യ ജജ്ഞിരേ മാനസീപ്രജാഃ। തച്ഛരീരസമുത്പന്നൈഃ കാര്യൈസ്തൈഃ കാരണൈഃ സഹ। ക്ഷേത്രജ്ഞാഃ സമവര്ത്തന്ത ഗാത്രേഭ്യസ്തസ്യ ധീമതഃ

അതിനുശേഷം, അവൻ ധ്യാനിച്ചപ്പോൾ, അവന്റെ മനസ്സിൽ നിന്നുള്ള ജനങ്ങൾ അവന്റെ ശരീരത്തിൽ നിന്നുണ്ടായ കാരണങ്ങളോടും ഫലങ്ങളോടും കൂടി ജനിച്ചു; ആ ജ്ഞാനിയുടെ അവയവങ്ങളിൽ നിന്നു ക്ഷേത്രജ്ഞന്മാർ ഉദിച്ചു.

തതോ ദേവാസുരപിതൄന് മാനവഞ്ച ചതുഷ്ടയമ്। സിസൃക്ഷുമ്ഭാംസ്യേതാംശ്ച സ്വാത്മനാ സമയൂയുജത്

അതിനുശേഷം, സൃഷ്ടിക്കാനുള്ള ആഗ്രഹത്തോടെ, ദേവന്മാർ, അസുരന്മാർ, പിതാക്കന്മാർ, മനുഷ്യർ എന്നിങ്ങനെ നാലു വിഭാഗങ്ങളെയും അവൻ തന്റെ ഇച്ഛയാൽ ഒന്നിച്ചു ചേർത്തു.

യുക്താത്മനസ്തതസ്തസ്യ തതോ മാത്രാ സ്വയമ്ഭുവഃ। തമഭിധ്യായതഃ സര്ഗം പ്രയത്നോഽഭുത് പ്രജാപതേഃ

അവന്റെ മനസ്സു ഏകാഗ്രമായപ്പോൾ, സ്വയംഭുവന്റെ അളവുകൾ സ്ഥാപിക്കപ്പെട്ടപ്പോൾ, അവൻ ധ്യാനിച്ചപ്പോൾ സൃഷ്ടി പ്രയത്നമായിത്തീർന്നു.

തതോഽസ്യ ജഘനാത് പൂര്വമസുരാ ജജ്ഞിരേ സുതാഃ। അസുഃ പ്രാണഃ സ്മൃതോ വിപ്രാ സ്തജ്ജന്മാനസ്തതോഽസുരാഃ

അതിനുശേഷം, അവന്റെ താഴെയുള്ള ഭാഗത്തിൽ നിന്നാണ് ആദ്യം അസുരന്മാർ പുത്രന്മാരായി ജനിച്ചത്; 'അസു' എന്നത് പ്രാണനാണ്, അതുകൊണ്ടാണ് അവർക്ക് 'അസുരന്മാർ' എന്ന പേര് ലഭിച്ചത്.

യയാ സൃഷ്ടാഃ സുരാസ്തന്വാ താം തനും സ വ്യപോഹത। സാപവിദ്ധാ തനുസ്തേന സദ്യോ രാത്രിരജായത

ദേവന്മാരെ സൃഷ്ടിച്ച ശരീരം അവൻ ഉപേക്ഷിച്ചു; ഉപേക്ഷിച്ച ആ ശരീരം ഉടനെ രാത്രി ആയി മാറി.

സാ തമോബഹുലാ യസ്മാത്തതോ രാത്രിസ്ത്രിയാമികാ। ആവൃതാസ്തമസാ രാത്രൌ പ്രജാസ്തസ്മാത് സ്വയമ്ഭുവഃ

ആ രാത്രി ഇരുണ്ടതുകൊണ്ടാണ് അതിനെ 'മൂന്നു ഭാഗം' ഉള്ള രാത്രി എന്നു വിളിക്കുന്നത്; ആ രാത്രിയിൽ സ്വയംഭുവന്റെ ജനങ്ങൾ അന്ധകാരത്തിൽ മൂടപ്പെട്ടു.

ദൃഷ്ട്വാ സുരാംസ്തു ദേവേശസ്തനുമന്യാമപദ്യത। അവ്യക്താം സത്ത്വബഹുലാം തതസ്താം സോഽഭ്യയൂയുജത്। തതസ്താം യുഞ്ജതസ്തസ്യ പ്രിയമാസീത് പ്രഭോഃ കില

ദേവന്മാരെ കണ്ട ശേഷം, ദേവങ്ങളുടെ പ്രഭു മറ്റൊരു രൂപം, അപ്രത്യക്ഷവും സത്വം നിറഞ്ഞതുമായ രൂപം സ്വീകരിച്ചു; പിന്നെ അവൻ ആ രൂപത്തിൽ ലയിച്ചു, അങ്ങനെ ചെയ്യുമ്പോൾ ആ പ്രഭു സന്തോഷിച്ചു.

തതോ മുഖേ സമുത്പന്നാ ദീവ്യതസ്തസ്യ ദേവതാഃ। യതോഽസ്യ ദീവ്യതോ ജാതാസ്തേന ദേവാഃ പ്രകീര്ത്തിതാഃ

അതിനുശേഷം, അവൻ പ്രകാശിച്ചപ്പോൾ, ദേവതകൾ അവന്റെ വായിൽ നിന്നു ജനിച്ചു; അവൻ പ്രകാശിച്ചപ്പോൾ ജനിച്ചതിനാൽ അവരെ ദേവന്മാർ എന്നു വിളിക്കുന്നു.

ധാതുര്ദ്ദിവീതി യഃ പ്രോക്തഃ ക്രീഡായാം സ വിഭാവ്യതേ। തസ്യാന്തന്വാന്തു ദിവ്യായാം ജജ്ഞിരേ തേന ദേവതാഃ

ക്രീഡയിൽ 'ധാതുര് ദിവിതി' എന്നു വിളിക്കപ്പെടുന്നവൻ അങ്ങനെ മനസ്സിലാക്കപ്പെടുന്നു; അവന്റെ ആ ദിവ്യമായ ശരീരത്തിൽ നിന്നാണ് ദേവതകൾ ജനിച്ചത്.

ദേവാന് സൃഷ്ട്വാഥ ദേവേശസ്തനുമന്യാമപദ്യത। സത്ത്വമാത്രാത്മികാം ദേവസ്തതോഽന്യാം സോഽഭ്യപദ്യത ॥൧.൯.

ദേവന്മാരെ സൃഷ്ടിച്ചശേഷം ദേവന്മാരുടെ നാഥൻ മറ്റൊരു രൂപം സ്വീകരിച്ചു. അന്നവൻ സത്യസ്വഭാവമുള്ള ദേഹത്തിൽ പ്രവേശിച്ചു, പിന്നെ വീണ്ടും മറ്റൊരു രൂപം സ്വീകരിച്ചു.

പിതൃവന്മന്യമാനസ്താന് പുത്രാന് പ്രാധ്യായത പ്രഭുഃ। പിതരോ ഹ്യുപപക്ഷാഭ്യാം രാത്ര്യഹ്നോരന്തരാസൃജത്। തസ്മാത്തേ പിതരോ ദേവാഃ പുത്രത്വന്തേന തേഷു തത്

അവരെ പുത്രന്മാരായി കരുതിയ പ്രഭു അവരിലേയ്ക്ക് ആഗ്രഹം തോന്നി. രാത്രിയും പകലും തമ്മിലുള്ള ഇടവേളയിൽ, രണ്ടു ചിറകുകൾകൊണ്ട് പിതാക്കളെ സൃഷ്ടിച്ചു. അതുകൊണ്ടാണ് ആ പിതാക്കന്മാർ ദൈവസ്വഭാവമുള്ളവരായി, അവർക്കിടയിൽ പുത്രത്വം സ്ഥാപിതമായത്.

യയാ സൃഷ്ടാസ്തു പിതരസ്താന്തനും സ വ്യപോഹത। സാപവിദ്ധാ തനുസ്തേന സദ്യഃ സന്ധ്യാ പ്രജായത

പിതാക്കന്മാരെ സൃഷ്ടിച്ച ആ രൂപം അവൻ ഉപേക്ഷിച്ചു. ഉപേക്ഷിച്ച ആ ദേഹം ഉടനെ സന്ധ്യയായി ജനിച്ചു.

തസ്മാദഹസ്തു ദേവാനാം രാത്രിര്യാ സാഽസുരീ സ്മൃതാ। തയോര്മധ്യേ തു വൈ പൈത്രീ യാ തനുഃ സാ ഗരീയസീ

അതിനാൽ പകൽ ദേവന്മാരുടേതാണ്, രാത്രി അസുരസ്വഭാവമുള്ളതാണെന്ന് കരുതപ്പെടുന്നു. ഈ രണ്ടിനും ഇടയിൽ പിതൃരൂപം ഏറ്റവും പ്രധാനപ്പെട്ടതാണ്.

തസ്മാദ്ദേവാസുരാഃ സര്വേ ഋഷയോ മനവസ്തഥാ। തേ യുക്താസ്താമുപാസന്തേ ബ്രഹ്മണോ മധ്യമാന്തനുമ്

അങ്ങനെ എല്ലാ ദേവന്മാരും, അസുരന്മാരും, ഋഷിമാരും, മനുമാരും ഒരുമിച്ച് ബ്രഹ്മാവിന്റെ മദ്ധ്യരൂപത്തെ ആരാധിക്കുന്നു.

തതോഽന്യാം സ പുനര്ബ്രഹ്മാ തനും വൈ പ്രത്യപദ്യത। രജോമാത്രാത്മികായാന്തു മനസാ സോഽസൃജത് പ്രഭുഃ

അതിനുശേഷം ബ്രഹ്മാവ് വീണ്ടും മറ്റൊരു രൂപം സ്വീകരിച്ചു. രാജസ്സ്വഭാവം മാത്രം ഉള്ള ആ രൂപത്തിൽ മനസ്സുകൊണ്ട് സൃഷ്ടി നടത്തി.

രജഃപ്രായാത് തതഃ സോഽഥ മാനസാനസൃജത് സുതാന്। മനസസ്തു തതസ്തസ്യ മാനസാ ജജ്ഞിരേ പ്രജാഃ

രാജസ് പ്രധാനമായതുകൊണ്ട്, അവൻ മനസ്സിൽ നിന്ന് പുത്രന്മാരെ സൃഷ്ടിച്ചു. അവന്റെ മനസ്സിൽ നിന്നാണ് ആ മനസ്സിൽ ജനിച്ച സന്തതികൾ ഉല്പന്നമായത്.

ദൃഷ്ട്വാ പുനഃ പ്രജാശ്ചാപി സ്വാന്തനുന്താ മപൌഹത। സാപവിദ്ധാ തനുസ്തേന ജ്യോത്സ്നാ സദ്യസ്ത്വജായത

സ്വന്തം സന്തതികളെ കണ്ടപ്പോൾ, അവൻ തന്റെ രൂപം വീണ്ടും ഉപേക്ഷിച്ചു. ഉപേക്ഷിച്ച ആ ദേഹം ഉടനെ ജ്യോത്സ്നയായി മാറി.

തസ്മാദ്ഭവന്തി സംദൃഷ്ടാ ജ്യോത്സ്നായാ ഉദ്ഭവേ പ്രജാഃ। ഇത്യേതാസ്തനവസ്തേന വ്യപവിദ്ധാ മഹാത്മനാ

അതിനാൽ ജ്യോത്സ്നയുടെ ജനനത്തിൽ നിന്നാണ് ജീവികൾ ഉണ്ടാകുന്നത് എന്ന് കാണാം. മഹാത്മാവ് ഉപേക്ഷിച്ച രൂപങ്ങൾ ഇവയാണു.

സദ്യോ രാത്ര്യഹനീ ചൈവ സന്ധ്യാ ജ്യോത്സ്നാ ച ജജ്ഞിരേ। ജയോത്സ്നാ സന്ധ്യാ തഥാഹശ്ച സത്ത്വമാത്രാത്മകം സ്വയമ്। തമോമാത്രാത്മികാ രാത്രിഃ സാ വൈ തസ്മാത്ര്ത്രിയാമി കാ

ഉടനെ രാത്രി, പകൽ, സന്ധ്യ, ജ്യോത്സ്ന എന്നിവ ജനിച്ചു. ജ്യോത്സ്നയും സന്ധ്യയും പകലും ശുദ്ധസത്ത്വസ്വഭാവമുള്ളവയാണ്. രാത്രി മാത്രം തമസ്സിൽ നിന്നുള്ളതായാണ്, അതുകൊണ്ടാണ് അതിനെ മൂന്നാമത്തേതെന്ന് വിളിക്കുന്നത്.

തസ്മാദ്ദേവാ ദിവ്യതത്ത്വാത് ദൃഷ്‌ടാ സൃഷ്ടാ മുഖാത്തു വൈ। യസ്മാത്തേഷാം ദിവാ ജന്മ ബലിനസ്തേന തേ ദിവാ ॥൧.൯.

അതുകൊണ്ട് ദേവന്മാർ ദൈവസ്വഭാവത്തിൽ നിന്നാണ്, അവരെ വായിൽ നിന്നാണ് സൃഷ്ടിച്ചത്. പകൽ ജനിച്ചവരായതിനാൽ അവർക്ക് പകൽ ശക്തിയുണ്ട്.

തന്വാ യദസുരാന് രാത്രൌ ജഘനാദസൃ ജത് പ്രഭുഃ

ആ രൂപത്തിൽ, പ്രഭു രാത്രിയിൽ ശരീരത്തിന്റെ താഴത്തെ ഭാഗത്തിൽ നിന്ന് അസുരന്മാരെ സൃഷ്ടിച്ചു.

ഏതാന്യേവ ഭവിഷ്യാണാം ദേവാനാമസുരൈഃ സഹ। പിതൄണാം മാനവാനാഞ്ച അതീതാനാഗതേഷു വൈ। മന്വന്തരേഷു സര്വേഷാം നിമിത്താനി ഭവന്തി ഹി

ഇവയേയാണ് ഭാവിയിൽ വരുന്ന ദേവന്മാർക്കും അസുരന്മാർക്കും പിതാക്കന്മാർക്കും മനുമാർക്കും, കഴിഞ്ഞതിലും വരാനിരിക്കുന്നതിലും, എല്ലാ മന്വന്തരങ്ങളിലും കാരണമാകുന്നത്.

ജ്യോത്സ്നാ രാത്ര്യഹനീ സന്ധ്യാ ചത്വാര്യാഭാസിതാനി വൈ। ഭാന്തി യസ്മാത്തതോ ഭാസി ഭാശബ്ദോഽയം മനീഷിഭിഃ। വ്യാപ്തിദീപ്ത്യാം നിഗദിതഃ പുനശ്ചാഹ പ്രജാപതിഃ

ജ്യോത്സ്ന, രാത്രി, പകൽ, സന്ധ്യ — ഈ നാലും പ്രകാശിക്കുന്നു. പ്രകാശം കൊണ്ടാണ് 'ഭാ' എന്ന പദം ജ്ഞാനികൾ ഉപയോഗിക്കുന്നത്; വ്യാപനവും ദീപ്തിയും അതിൽ ഉണ്ട്. പ്രജാപതി വീണ്ടും ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു.

സോഽമ്ഭാംസ്യേതാനി ദൃഷ്ട്വാ തു ദേവദാനവമാനവാന്। പിതൄംശ്ച വാസൃജത്സോഽന്യാനാത്മനോ വിബുധാന് പുനഃ

ഈ ജലങ്ങളെ, ദേവന്മാരെയും, ദാനവന്മാരെയും, മനുഷ്യരെയും, പിതാക്കളെയും കണ്ടശേഷം, അവൻ വീണ്ടും തന്റെ അത്മാവിൽ നിന്ന് മറ്റു ജ്ഞാനികളെയും സൃഷ്ടിച്ചു.

താമുത്കൃത്യ തനും കൃത്സ്നാന്തതോഽന്യാമസൃജത് പ്രഭുഃ। മൂര്തിം രജസ്തമഃപ്രായാം പുനരേവാഭ്യയൂയുജത്

ആ മുഴുവൻ രൂപം ഉപേക്ഷിച്ച ശേഷം, പ്രഭു മറ്റൊരു രൂപം സൃഷ്ടിച്ചു. രാജസ്സും തമസ്സും പ്രധാനമായ മറ്റൊരു രൂപം വീണ്ടും ചേർത്തു.