വായുപുരാണമ്

ചീരപത്രാജിനാനി സ്യുര്ദ്ധാന്യമൂലഫലൌഷധമ്। ഉഭേ സന്ധ്യേഽവഗാഹശ്ച ഹോമശ്വാരണ്യ വാസിനാമ്

ചീരം, ഇല, മയില്പ്പട്ട, ധാന്യങ്ങൾ, മൂലങ്ങൾ, പഴങ്ങൾ, ഔഷധങ്ങൾ, ഉഷസ്സിലും സായാഹ്നത്തിലും സ്നാനം, ഹോമം — ഇവ കാട്ടിൽ വസിക്കുന്നവർക്ക് വേണ്ടിയുള്ളവയാണ്.

ആസന്നമുസലേ ഭൈക്ഷമസ്തേയം ശൌചമേവ ച। അപ്രമാദോഽവ്യവായശ്ച ദയാ ഭൂതേഷു ച ക്ഷമാ

മുസലിന് സമീപം ഭിക്ഷയെടുക്കൽ, മോഷ്ടിക്കാതിരിക്കൽ, ശുദ്ധി, ജാഗ്രത, ബ്രഹ്മചര്യം, എല്ലാ ജീവികളോടും കരുണ, ക്ഷമ — ഇവ നിർദ്ദേശിച്ചിരിക്കുന്നു.

അക്രോധോ ഗുരുശുശ്രൂഷാ സത്യഞ്ച ദശമം സ്മൃതമ്। ദശലക്ഷണികോ ഹ്യേഷ ധര്മഃ പ്രോക്തഃ സ്വയമ്ഭുവാ

കോപമില്ലായ്മ, ഗുരുസേവനം, സത്യവാദിത്വം — ഇതാണ് പത്താമത്തേത്. ഈ പത്ത് ഗുണങ്ങളാണ് സ്വയംഭുവൻ പറഞ്ഞ ധർമ്മലക്ഷണങ്ങൾ.

ഭിക്ഷോര്വ്രതാനി പഞ്ചാത്ര പഞ്ചൈവോപവ്രതാനി ച। ആചാരശുദ്ധിര്നിയമഃ ശൌചഞ്ച പ്രതികര്മ ച। സമ്യഗ്ദര്ശനമിത്യേവം പഞ്ചൈവോപവ്രതാന്യപി

ഭിക്ഷുക്കൾക്ക് അഞ്ചു വ്രതങ്ങളും അഞ്ചു ഉപവ്രതങ്ങളും ഉണ്ട്: ആചാരശുദ്ധി, നിയന്ത്രണം, ശുദ്ധി, കർമ്മനിർവഹണം, ശരിയായ ദർശനം — ഇതാണ് ഉപവ്രതങ്ങൾ.

ധ്യാനം സമാധിര്മനസേന്ദ്രിയാണാം സസാഗരൈര്ഭൈക്ഷമഥോപഗമ്യ। മൌനം പവിത്രോപചിതൈര്വിമുക്തിഃ പരിവ്രജോ ധര്മമിമം വദന്തി

ധ്യാനം, സമാധി, മനസ്സും ഇന്ദ്രിയങ്ങളും നിയന്ത്രിക്കൽ, ജനങ്ങളിൽ നിന്ന് ഭിക്ഷയെടുക്കൽ, മൗനം, ശുദ്ധി — ഇവയാണ് പരിവ്രാജകന്റെ മോക്ഷമാർഗ്ഗം എന്ന് പറയുന്നു.

സര്വേ തേ ശ്രേയസേ പ്രോക്തോ ആശ്രമാ ബ്രഹമണാ സ്വയമ്। സത്യാര്ജ്ജവന്തപഃ ക്ഷാന്തിര്യോഗേജ്യാ ദമപൂര്വികാ

ഈ ആശ്രമങ്ങൾ എല്ലാം പരമശ്രേയസ്സിന് വേണ്ടി ബ്രഹ്മാവു തന്നെ നിർദ്ദേശിച്ചിരിക്കുന്നു: സത്യവാദിത്വം, നേരായ മനസ്സ്, തപസ്, ക്ഷമ, യോഗം, യാഗം, ആത്മനിയന്ത്രണം — ഇവയാണ് അടിസ്ഥാനഗുണങ്ങൾ.

വേദാഃ സാങ്ഗാശ്ച യജ്ഞാശ്ച വ്രതാനി നിയമാശ്ച യേ। ന സിദ്ധ്യന്തി പ്രദുഷ്ടസ്യ ഭാവദോഷ ഉപാഗതേ

വേദങ്ങളും അതിന്റെ ഉപാംഗങ്ങളും, യാഗങ്ങൾ, വ്രതങ്ങൾ, നിയന്ത്രണങ്ങൾ — മനസ്സിൽ ദോഷം ഉള്ളവർക്കു ഇവ ഒന്നും ഫലിക്കില്ല.

ബഹിഃ കര്മാണി സര്വാണി പ്രസിദ്ധയന്തി കദാചന। അന്തര്ഭാവപ്രദുഷ്ടസ്യ കുര്വതോഽപി പരാക്രമാന്

പുറത്തുള്ള എല്ലാ കർമ്മങ്ങളും ചിലപ്പോൾ പ്രശസ്തമാവാം, പക്ഷേ ഉള്ളിൽ ദോഷം ഉള്ളവൻ എത്ര ശ്രമിച്ചാലും വിജയിക്കില്ല.

സര്വസ്വമപി യോദദ്യാത് കലുഷേണാന്തരാത്മനാ। ന തേന ധര്മഭാക് സ സ്യാദ്ഭാവ ഏവാത്ര കാരണമ്

ഹൃദയം ശുദ്ധമല്ലാതെ ഒരാൾ തന്റെ എല്ലാം ദാനം ചെയ്താലും അവൻ ധർമ്മം പ്രാപിക്കുകയില്ല; കാരണം ഭാവമാണ് പ്രധാനമായത്.

ഏവം ദേവാഃ സപിതര ഋഷയോ മനവസ്തഥാ। തേഷാം സ്ഥാനമമുഷ്മിസ്തു സംസ്ഥിതാനാം പ്രചക്ഷതേ

ഇങ്ങനെ ദേവന്മാർക്കും പിതാക്കന്മാർക്കും ഋഷികൾക്കും മനുക്കൾക്കും അവരുടെ സ്ഥാനം ആ ലോകത്താണ് എന്ന് പറയുന്നു.

അഷ്ടാശീതിസഹസ്രാണി ഋഷീണാമൂര്ദ്ധ്വരേതസാമ്। സ്മൃതം തു തേഷാം തത്സ്ഥാനം തദേവ ഗുരുവാസിനാമ്

എൺപത്തിയെട്ടായിരം ഋഷിമാർ ഉർദ്ധ്വരേതസ്സായി ഓർക്കപ്പെടുന്നു; അവരുടെ സ്ഥാനം അതേപോലെയാണ്, ഗുരുവിനോടൊപ്പം വസിക്കുന്നവർക്കും അതാണ്.

സപ്തര്ഷീണാന്തു യത്ശ്ഥാനം സ്മൃതന്തദ്വൈ ദിവൌകസാമ്। പ്രാജാപത്യം ഗൃഹസ്ഥാനാം ന്യാസിനാം ബ്രഹ്മണഃ ക്ഷയഃ। യോഗിനാമമൃതം സ്ഥാനം നാനാധീനാം ന വിദ്യതേ

സപ്തർഷിമാരുടെ സ്ഥാനം ദിവൗകസുകളുടെ സ്ഥാനം പോലെ ഓർക്കപ്പെടുന്നു; ഗൃഹസ്ഥരുടെ സ്ഥാനം പ്രജാപതിമാരുടെതാണ്; സന്ന്യാസികൾക്ക് ബ്രഹ്മാവിന്റെ ലോകം; യോഗികൾക്ക് അമൃതസ്ഥിതി — വിവിധ മാർഗ്ഗങ്ങൾ പിന്തുടരുന്നവർക്ക് സ്ഥിരമായ ഒരു സ്ഥാനം ഇല്ല.

സ്ഥാനാന്യാശ്രമിണാം താനി യേ സ്വധര്മേ വ്യവസ്ഥിതാഃ। ചത്വാര ഏതേ പന്ഥാനോ ദേവയാനാ വിനിര്മിതാഃ

സ്വധർമ്മത്തിൽ നിലകൊള്ളുന്ന ആശ്രമികളുടേതാണ് ഈ സ്ഥാനങ്ങൾ; ഈ നാലു മാർഗ്ഗങ്ങൾ ദേവയാനമായി സൃഷ്ടിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു.

ബ്രഹ്മണാ ലോകതന്ത്രേണ ആദ്യേ മന്വന്തരേ ഭുവി। പന്ഥാനോ ദേവയാനായ തേഷാം ദ്വാരം രവിഃ സ്മൃതഃ

ബ്രഹ്മാവ് ലോകക്രമപ്രകാരം ആദിമ മനുവിന്റെ കാലത്ത് ഭൂമിയിൽ ഈ ദേവയാന മാർഗ്ഗങ്ങൾ സൃഷ്ടിച്ചു; അവയുടെ വാതിൽ സൂര്യനാണ് എന്ന് പറയുന്നു.

തഥൈവ പിതൃയാണാനാം ചന്ദ്രമാദ്വാരമുച്യതേ। ഏവം വര്ണാശ്രമാണാം വൈ പ്രവിഭാഗേ കൃതേ തദാ। യദാസ്യ ന വ്യവര്ത്തന്ത പ്രജാ വര്ണാശ്രമാത്മികാഃ

അത് പോലെ പിതൃയാന മാർഗ്ഗങ്ങൾക്ക് ചന്ദ്രനാണ് വാതിൽ എന്ന് പറയുന്നു. അപ്പോൾ വർണ്ണാശ്രമ വിഭജനം നടന്നപ്പോൾ ജനങ്ങൾ തങ്ങളുടെ കർത്തവ്യങ്ങളിൽ നിന്ന് വിട്ടുമാറിയില്ല.

തതോഽന്യാ മാനസീഃ സോഽഥ ത്രേതാമഗധ്യേഽസൃജത് പ്രജാഃ। ആത്മനഃ സ്വശരീരാച്ച തുല്യാശ്വൈവാത്മനാ തു വൈ

അതിനുശേഷം, ത്രേതായുഗത്തിൽ മഗധദേശത്ത്, അവൻ തന്റെ മനസ്സിൽനിന്നും ശരീരത്തിൽനിന്നും തനിക്കു തുല്യരായ മറ്റൊരു ജനങ്ങളെ സൃഷ്ടിച്ചു.

തസ്മിസ്ത്രേതായുഗേ ത്വാദ്യേ മധ്യം പ്രാപ്തേ ക്രമേണ തു। തതോഽന്യാ മാനസീസ്തത്ര പ്രജാഃ സ്രഷ്ടും പ്രചക്രമേ

ആ ആദി ത്രേതായുഗത്തിൽ, സമയം കഴിഞ്ഞ് മധ്യഭാഗം എത്തിയപ്പോൾ, അവിടെ വീണ്ടും അവൻ മറ്റൊരു മനസ്സിൽ നിന്നുള്ള ജനങ്ങളെ സൃഷ്ടിക്കാൻ തുടങ്ങി.

തതഃ സത്ത്വരജോദ്രിക്താഃ പ്രജാഃ സോഽഥാസൃജത് പ്രഭുഃ। ധര്മാര്ഥകാമമോക്ഷാണാം വാര്ത്തായാശ്ചൈവ സാധികാഃ

തുടർന്ന്, അതിപ്രഭാവശാലിയായ ആ പ്രഭു സത്വവും രജസ്സും കൂടുതലുള്ള, ധർമ്മം, അർത്ഥം, കാമം, മോക്ഷം എന്നിവയും ജീവിക്കാനുള്ള ഉപാധികളും ഉള്ള ജനങ്ങളെ സൃഷ്ടിച്ചു.

ദേവാശ്ച പിതരശ്ചൈവ ഋഷയോ മനവസ്തഥാ। യുഗാനുരൂപാ ധര്മേണ യൈരിമാ വിചിതാഃ പ്രജാഃ

ദേവന്മാർ, പിതാക്കന്മാർ, ഋഷിമാർ, മനുക്കൾ ഇവരും യുക്തമായ ധർമ്മപ്രകാരം ഓരോ യുഗത്തിനും അനുയോജ്യമായി ഈ വിവിധ ജനങ്ങളെ സൃഷ്ടിച്ചു.

ഉപസ്ഥിതേ തദാ തസ്മിന് പ്രജാധര്മേ സ്വയമ്മുവഃ। അഭിദധ്യൌ പ്രജാഃ സര്വാ നാനാരൂപാസ്തു മാനസീഃ

അപ്പോൾ, ആ ജനങ്ങളുടെ നിയമം സ്ഥാപിതമായപ്പോൾ, സ്വയംഭുവൻ എല്ലാ വിധത്തിലുള്ള മനസ്സിൽ നിന്നുള്ള ജനങ്ങളെയും ആലോചിച്ചു.

പൂര്വോക്താ യാ മയാ തുഭ്യഞ്ജനലോകം സമാശ്രിതാഃ। കല്പേഽതീതേ തു തേ ഹ്യാസന് ദേവാദ്യാസ്തു പ്രജാ ഇഹ

ഞാൻ മുമ്പ് നിന്നോട് പറഞ്ഞ, ജനലോകത്തിൽ അഭയം നേടിയവർ, കഴിഞ്ഞ കല്പത്തിൽ ഇവിടെ ദേവന്മാരും മറ്റും ആയിരുന്നു.

ധ്യായതസ്തസ്യ താഃ സര്വാഃ സമ്ഭൂത്യര്ഥമുപസ്ഥിതാഃ। മന്വന്തരക്രമേണേഹ കനിഷ്ഠേ പ്രഥമേ മതാഃ

അവൻ ധ്യാനിച്ചപ്പോൾ, ആ ജനങ്ങൾ എല്ലാം സൃഷ്ടിക്കപ്പെടുന്നതിനായി അവിടെ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു; ഇവർ ഇവിടെ ആദ്യ മന്വന്തരത്തിൽ ഏറ്റവും ചെറുപ്പവരായാണ് കണക്കാക്കപ്പെടുന്നത്.

ഖ്യാത്യാനുബന്ധൈസ്തൈസ്തൈസ്തു സര്വാര്ഥൈരിഹ ഭാവിതാഃ। കുശലാകുശലപ്രായൈഃ കര്മഭിസ്തൈഃ സദാ പ്രജാഃ। തത്കര്മഫലശേഷേണ ഉപഷ്ടബ്ധാഃ പ്രജജ്ഞിരേ

വിവിധ പേരുകളും ബന്ധങ്ങളും, നല്ലതും ചീത്തയുമായ പ്രവൃത്തികളാൽ രൂപപ്പെട്ട്, അവരവരുടെ പഴയ കർമ്മഫലത്തിന്റെ ശേഷിയാൽ നിലനിൽക്കുന്നവരായി ജനങ്ങൾ എല്ലാം ജനിച്ചു.

ദേവാസുരപിതൃത്വൈശ്ച പശുപക്ഷിസരീസൃപൈഃ। വൃക്ഷനാരകികീടത്വൈ സ്തൈസ്തൈര്ഭാവൈരുപസ്ഥിതാഃ। ആധീനാംര്ഥ പ്രജാനാഞ്ച ആത്മനോ വൈ വിനിര്മമേ

ദേവന്മാർ, അസുരന്മാർ, പിതാക്കന്മാർ, മൃഗങ്ങൾ, പക്ഷികൾ, സർപ്പങ്ങൾ, വൃക്ഷങ്ങൾ, നരകവാസികൾ, കീടങ്ങൾ തുടങ്ങിയ നിലകളിൽ അവൻ അവരവരുടെ സ്വഭാവപ്രകാരം ജനങ്ങളെ സൃഷ്ടിച്ചു.

തതോഽഭിധ്യായതസ്തസ്യ ജജ്ഞിരേ മാനസീപ്രജാഃ। തച്ഛരീരസമുത്പന്നൈഃ കാര്യൈസ്തൈഃ കാരണൈഃ സഹ। ക്ഷേത്രജ്ഞാഃ സമവര്ത്തന്ത ഗാത്രേഭ്യസ്തസ്യ ധീമതഃ

അതിനുശേഷം, അവൻ ധ്യാനിച്ചപ്പോൾ, അവന്റെ മനസ്സിൽ നിന്നുള്ള ജനങ്ങൾ അവന്റെ ശരീരത്തിൽ നിന്നുണ്ടായ കാരണങ്ങളോടും ഫലങ്ങളോടും കൂടി ജനിച്ചു; ആ ജ്ഞാനിയുടെ അവയവങ്ങളിൽ നിന്നു ക്ഷേത്രജ്ഞന്മാർ ഉദിച്ചു.

തതോ ദേവാസുരപിതൄന് മാനവഞ്ച ചതുഷ്ടയമ്। സിസൃക്ഷുമ്ഭാംസ്യേതാംശ്ച സ്വാത്മനാ സമയൂയുജത്

അതിനുശേഷം, സൃഷ്ടിക്കാനുള്ള ആഗ്രഹത്തോടെ, ദേവന്മാർ, അസുരന്മാർ, പിതാക്കന്മാർ, മനുഷ്യർ എന്നിങ്ങനെ നാലു വിഭാഗങ്ങളെയും അവൻ തന്റെ ഇച്ഛയാൽ ഒന്നിച്ചു ചേർത്തു.

യുക്താത്മനസ്തതസ്തസ്യ തതോ മാത്രാ സ്വയമ്ഭുവഃ। തമഭിധ്യായതഃ സര്ഗം പ്രയത്നോഽഭുത് പ്രജാപതേഃ

അവന്റെ മനസ്സു ഏകാഗ്രമായപ്പോൾ, സ്വയംഭുവന്റെ അളവുകൾ സ്ഥാപിക്കപ്പെട്ടപ്പോൾ, അവൻ ധ്യാനിച്ചപ്പോൾ സൃഷ്ടി പ്രയത്നമായിത്തീർന്നു.

തതോഽസ്യ ജഘനാത് പൂര്വമസുരാ ജജ്ഞിരേ സുതാഃ। അസുഃ പ്രാണഃ സ്മൃതോ വിപ്രാ സ്തജ്ജന്മാനസ്തതോഽസുരാഃ

അതിനുശേഷം, അവന്റെ താഴെയുള്ള ഭാഗത്തിൽ നിന്നാണ് ആദ്യം അസുരന്മാർ പുത്രന്മാരായി ജനിച്ചത്; 'അസു' എന്നത് പ്രാണനാണ്, അതുകൊണ്ടാണ് അവർക്ക് 'അസുരന്മാർ' എന്ന പേര് ലഭിച്ചത്.

യയാ സൃഷ്ടാഃ സുരാസ്തന്വാ താം തനും സ വ്യപോഹത। സാപവിദ്ധാ തനുസ്തേന സദ്യോ രാത്രിരജായത

ദേവന്മാരെ സൃഷ്ടിച്ച ശരീരം അവൻ ഉപേക്ഷിച്ചു; ഉപേക്ഷിച്ച ആ ശരീരം ഉടനെ രാത്രി ആയി മാറി.