വായുപുരാണമ്

ഏവമുക്തസ്തദാ സൂത ഉവാച ഋഷിസത്തമാന് । ദിതേഃ പുത്രദ്വയം ജജ്ഞേ കശ്യപാദിതി നഃ ശ്രുതമ് ।। ൬.

ഇങ്ങനെ ചോദിച്ചപ്പോൾ സൂതൻ മഹർഷിമാരോട് പറഞ്ഞു: കശ്യപൻ ദിതിയിൽ നിന്ന് രണ്ട് പുത്രന്മാരെ ജനിപ്പിച്ചു എന്ന് ഞങ്ങൾ കേട്ടിട്ടുണ്ട്.

കശ്യപസ്യാത്മജൌ തൌ വൈ സര്വേഭ്യഃ പൂര്വജൌ സ്മൃതൌ। സൂത്യേഽഹന്യതിരാത്രസ്യ കശ്യപസ്യാശ്വമേധികേ ।। ൬.

കശ്യപന്റെ ആ രണ്ടു പുത്രന്മാർ എല്ലാവരിലും മുതിർന്നവരായി ഓർക്കപ്പെടുന്നു; കശ്യപൻ നടത്തിയ ദീർഘമായ അശ്വമേധയാഗത്തിന്റെ ദിവസം അവർ ജനിച്ചു.

ഹിരണ്യകശിപുര്നാമ പ്രഥമം ഋത്വിഗാസനമ്। ദിത്യാ ഗര്ഭാദ്വിനിഃസൃത്യ തത്രാസീനോച്ചസംസദി। ഹിരണ്യകശിപുസ്തസ്മാത് കര്മണാ തേന സ സ്മൃതഃ ।। ൬.

ആദ്യമായി ദിതിയുടെ ഗർഭത്തിൽ നിന്ന് പുറത്ത് വന്നവൻ ഹിരണ്യകശിപു എന്നായിരുന്നു; മഹാസഭയിൽ, യാഗത്തിൽ, ആ മുഖ്യപീഠത്തിൽ ഇരുന്നു. ആ പ്രവർത്തനത്താൽ അവൻ ഹിരണ്യകശിപു എന്ന പേരിൽ പ്രശസ്തനായി.

ഹിരണ്യകശിപോര്നാമ ജന്മ ചൈവ മഹാത്മനഃ। പ്രഭാവ़ഞ്ചൈവ ദൈത്യസ്യ വിസ്തരാദ്ബ്രൂഹി നഃ പ്രഭോ ।। ൬.

പ്രഭോ, ദൈത്യനായ മഹാത്മാവായ ഹിരണ്യകശിപുവിന്റെ ജനനവും മഹത്വവും വിശദമായി ഞങ്ങൾക്ക് പറയൂ.

കശ്യപസ്യാശ്വമേധോഽഭൂത് പുണ്യോ വൈ പുഷ്കരേ പുരാ। ഋഷിഭിര്ദ്ദേവതാഭിശ്ച ഗന്ധര്വൈ രുപശോഭിതഃ ।। ൬.

പണ്ടെ കശ്യപൻ പൂഷ്കരത്തിൽ അശ്വമേധയാഗം നടത്തി; അതു മഹർഷിമാരും ദേവന്മാരും ഗന്ധർവന്മാരും അലങ്കരിച്ചിരുന്നു.

ഉത്കൃഷ്ടേനൈവ വിധിനാ ആഖ്യാനാദൌ യഥാവിധി। ആസനാന്യുപക്ലൃപ്താനി കാഞ്ചനാനി തു പഞ്ച വൈ ।। ൬.

ഉത്തമമായ വിധിപ്രകാരം, കഥയുടെ ആരംഭത്തിൽ, അഞ്ചു പൊന്നിന്റെ ഇരിപ്പിടങ്ങൾ ക്രമമായി ഒരുക്കിയിരുന്നു.

കുശപൂതാനി ത്രീണ്യത്ര കൂര്ചഫലകമേവ ച। മുഖ്യാര്ത്വിജശ്ച ചത്വാരസ്തേഷാന്താന്യുപകല്പയേത് ।। ൬.

അവിടെ മൂന്നു കുശയാൽ ശുദ്ധീകരിച്ച ഇരിപ്പിടങ്ങളും ഒരു കൂർച്ചിന്റെ ഇരിപ്പിടവും ഉണ്ടായിരുന്നു; പ്രധാന ആർച്ചകന്മാർ ആ ഇരിപ്പിടങ്ങളിൽ ഇരിക്കേണ്ടതായിരുന്നു.

ശുഭം തത്രാസനം യത്തു ഹോതുരര്ഥേ പ്രകല്പിതമ്। ഹിരണ്മയം തഥാ ദിവ്യം ദിവ്യാസ്തരണസംസ്തൃതമ് ।। ൬.

ഹോതൃക്കായി ഒരുക്കിയിരുന്ന ആ ശുഭമായ ഇരിപ്പിടം പൊന്നുകൊണ്ടുള്ളതും ദിവ്യമായതുമായിരുന്നു; അതിൽ ദിവ്യമായ പായകൾ വിരിച്ചിരുന്നതായിരുന്നു.

അന്തര്വത്നീ ദിതിശ്ചൈവ പത്നീത്വം സ്മുപാഗതാ। ദശ വര്ഷസഹസ്രാണി ഗര്ഭസ്തസ്യാ അവര്തത ।। ൬.

ഗർഭിണിയായ ദിതി ഭാര്യയായി അവിടെ എത്തിയിരുന്നു; അവളുടെ ഗർഭം പത്ത് ആയിരം വർഷം തുടർന്നു.

സ തു ഗര്ഭാദ്വിനിഃസൃത്യ മാതുര്വൈ ഉദരാത്തദാ। ഉപക്ലൃപ്താസനം യത്തു ഹോതുരര്ഥേ ഹിരണ്മയമ്। നിഷസാദ സഗര്ഭോഽത്ര തത്രാസീനഃ ശശംസ ച ।। ൬.

അപ്പോൾ, അമ്മയുടെ ഗർഭത്തിൽ നിന്ന് പുറത്ത് വന്നവൻ, ഹോതൃക്കായി ഒരുക്കിയിരുന്ന പൊന്നിന്റെ ഇരിപ്പിടത്തിൽ ഇരുന്നു; അപ്പോൾ അവിടെ ഇരുന്നവൻ സംസാരിക്കുകയും ചെയ്തു.

ആക്യാനപഞ്ചമാന് വേദാന് മഹര്ഷിഃ കാശ്യപോ യഥാ। തം ദൃഷ്ട്വാ മുനയസ്തസ്യ നാമാകുര്വംസ്തു തദ്വിധമ് ।। ൬.

വേദങ്ങളിലെ അഞ്ചു കഥകളെപ്പോലെ മഹർഷിയായ കശ്യപനെ കണ്ട മഹർഷിമാർ അവനു അതിനനുസരിച്ച് പേര് നല്കി.

ഹിരണ്യകശിപുസ്തസ്മാത് കര്മണാ തേന വിശ്രുതഃ। ഹിരണ്യാക്ഷോഽനുജസ്തസ്യ സിംഹികാ തസ്യ ചാനുജാ। രാഹോഃ സാ ജനനീ ദേവീ വിപ്രചിത്തേഃ പരിഗ്രഹാത് ।। ൬.

അങ്ങനെ ആ പ്രവർത്തനത്താൽ ഹിരണ്യകശിപു പ്രശസ്തനായി; അവന്റെ അനിയൻ ഹിരണ്യാക്ഷനും അനിയത്തി സിംഹികയും ആയിരുന്നു; സിംഹിക, വിപ്രചിത്തിയെ വിവാഹം ചെയ്തു, രാഹുവിന്റെ മാതാവായി.

ഹിരണ്യകശിപുര്ദ്ദൈത്യശ്ചചാര പരമം തപഃ। ശതം വര്ഷസഹസ്രാണാം നിരാഹാരോ ഹ്യധഃശിരാഃ ।। ൬.

ദൈത്യനായ ഹിരണ്യകശിപു നൂറായിരം വർഷം ഭക്ഷണം കഴിക്കാതെ തലകീഴായി കഠിനമായ തപസ്സ് ചെയ്തു.

തം ബ്രഹ്മാ ഛന്ദയാമാസ ദൈത്യം തുഷ്ടോ വരേണ തു। സര്വാമരത്വം വിപ്രേഭ്യഃ സര്വഭൂതേഭ്യ ഏവ ച। യോഗാദ്ദേവാന് വിനിര്ജിത്യ സര്വദേവത്വമാസ്ഥിതഃ ।। ൬.

ബ്രഹ്മാവ് സന്തോഷത്തോടെ ദൈത്യനോട് വരം നൽകി; ബ്രാഹ്മണന്മാരിലും എല്ലാ ജീവികളിലും അമരത്വം ലഭിച്ചു; യോഗശക്തിയാൽ ദേവന്മാരെ ജയിച്ച് എല്ലാ ദേവന്മാരിലും അധികാരിയായിത്തീർന്നു.

ദാനവാശ്ചാസുരാശ്ചൈവ ദേവാഃ സമാ ഭവന്തു വൈ। മാരുതേര്യന്മഹൈശ്വര്യമേഷ മേ ദീയതാം വരഃ ।। ൬.

ദാനവന്മാരും അസുരന്മാരും ദേവന്മാരും ഒരുപോലെ സമം ആകട്ടെ; എനിക്ക് മാരുതന്റെ മഹത്തായ ശക്തി വരമായി നൽകണമേ.

ഏവമുക്തോഽഥ ബ്രഹ്മാ തു തസ്മൈ ദത്ത്വാ യഥേപ്സിതമ്। ദത്ത്വാ തസ്മൈ വരാന് ദിവ്യാന് തത്രൈവാന്തരധീയത। ഹിരണ്യകശിപുര്ദൈത്യഃ ശ്ലോകൈര്ഗീതഃ പുരാതനൈഃ ।। ൬.

ഇങ്ങനെ അപേക്ഷിച്ചപ്പോൾ ബ്രഹ്മാവ് അവന്റെ ആഗ്രഹിച്ച വരങ്ങൾ നൽകി, ദിവ്യമായ അനുഗ്രഹങ്ങൾ നൽകി അവിടെ തന്നെ അദൃശ്യനായി; ഹിരണ്യകശിപു പുരാതന ശ്ലോകങ്ങളിൽ പ്രശസ്തനായി.

രാജാ ഹിരണ്യകശിപുര്യാം യാമാശാം നിഷേവതേ। തസ്യാസ്തസ്യാ ദിശോ ദേവാ നമശ്ചക്രുര്മഹര്ഷിഭിഃ ।। ൬.

രാജാവായ ഹിരണ്യകശിപു ഏത് ദിശയിൽ വസിച്ചാലും, ആ ദിക്കിലെ ദേവന്മാരും മഹർഷിമാരും അവനോട് നമസ്കരിക്കുന്നു.

ഏവംപ്രഭാവോ ദൈത്യേന്ദ്രോ ഹിരണ്യകശിപു ര്ദ്വിജാഃ। തസ്യാസീന്നരസിംഹഃ സ വിഷ്ണുര്മൃത്യുഃ പുരാ കില। നഖൈസ്തു തേന നിര്ഭിന്നസ്തതഃ ശുദ്ധാ നഖാഃ സ്മൃതാഃ ।। ൬.

ദ്വിജന്മാരേ, ദൈത്യരാജാവായിരുന്ന ഹിരണ്യകശിപുവിന് ഇങ്ങനെ വലിയ ശക്തിയുണ്ടായിരുന്നു. പുരാതനകാലത്ത്, വിഷ്ണുവായ നരസിംഹൻ അവന്റെ മരണമായി ഉദിച്ചു. അവൻ തന്റെ നഖങ്ങൾകൊണ്ട് ഹിരണ്യകശിപുവിനെ കീറിത്തെറിപ്പിച്ചു. അതുകൊണ്ടാണ് നഖങ്ങൾ വിശുദ്ധമായവയെന്നു കരുതപ്പെടുന്നത്.

ഹിരണ്യാക്ഷസുതാഃ പഞ്ച വിക്രാന്താഃ സുമഹാ ബലാഃ। ഉത്കുരഃ ശകുനിശ്ചൈവ കാലനാഭസ്തഥൈവ ച ।। ൬.

ഹിരണ്യാക്ഷന് അഞ്ചു പുത്രന്മാർ ഉണ്ടായിരുന്നു; അവർ വളരെ ധൈര്യശാലികളും ശക്തശാലികളും ആയിരുന്നു. അവർ ഉത്കുരൻ, ശകുനി, കാലനാഭൻ എന്നിവരാണ്.

മഹാനാഭശ്ച വിക്രാന്തോ ഭൂതസന്താപനസ്തഥാ। ഹിരണ്യാക്ഷസുതാഃ ഹ്യേതേ ദേവൈരപി ദുരാസദാഃ ।। ൬.

അവരിൽ മഹാനാഭൻ എന്ന ശക്തശാലിയും, ഭൂതസന്താപനൻ എന്നവനും ഉണ്ടായിരുന്നു. ഹിരണ്യാക്ഷന്റെ ഈ പുത്രന്മാർ ദേവന്മാർക്കു പോലും നേരിടാൻ പ്രയാസമായവരായിരുന്നു.

തേഷാം പുത്രാശ്ച പൌത്രാശ്ച ബാഡേയഃ സഗണഃ സ്മൃതഃ। ശതന്താനി സഹസ്രാണി നിഹതാസ്താരകാമയേ ।। ൬.

അവരുടെ പുത്രന്മാരും മക്കളുടെയും കൂട്ടവും ബാഡേയകുലം എന്നറിയപ്പെടുന്നു. അവരുടെ അനുയായികളടക്കം ലക്ഷക്കണക്കിന് ആളുകൾ താറകാമയ യുദ്ധത്തിൽ കൊല്ലപ്പെട്ടു.

ഹിരണ്യകശിപോഃ പുത്രാശ്ചത്വാരസ്തു മഹാബലാഃ। പ്രഹ്ലാദഃ പൂര്വജസ്തേഷാമനുഹ്ലാദസ്തഥൈവ ച। സംഹ്രാദശ്ച ഹ്രദശ്ചൈവ ഹ്രദപുത്രാന്നിബോധത ।। ൬.

ഹിരണ്യകശിപുവിന് നാല് ശക്തശാലി പുത്രന്മാർ ഉണ്ടായിരുന്നു. അവരുടെ ഏറ്റവും മൂത്തവൻ പ്രഹ്ലാദൻ, പിന്നെ അനുഹ്ലാദൻ, സംഹ്രാദൻ, ഹ്രദൻ എന്നിവരാണ്. ഇനി ഹ്രദന്റെ പുത്രന്മാരെക്കുറിച്ച് കേൾക്കൂ.

ഹ്രാദോ നിസുന്ദശ്ച തതാ ഹ്രദപുത്രൌ ബഭൂവതുഃ। സുന്ദോപസുന്ദൌ വിക്രാന്തൌ നിസുന്ദതന യാവുഭൌ ।। ൬.

ഹ്രദന് രണ്ട് പുത്രന്മാർ ഉണ്ടായിരുന്നു: ഹ്രാദൻ, നിസുന്ദൻ. നിസുന്ദന്റെ പുത്രന്മാർ സുന്ദൻ, ഉപസുന്ദൻ എന്നിങ്ങനെയാണ്; ഇരുവരും ധൈര്യശാലികളായിരുന്നു.

ബ്രഹ്മഘ്നസ്തു മഹാവീര്യോ മൂകസ്തു ഹ്രദദായിനഃ। മാരീചഃ സുന്ദപുത്രസ്തു താഡകാമുപപദ്യതേ ।। ൬.

ബ്രഹ്മഘ്നൻ എന്ന മഹാശക്തശാലിയും, മൂകൻ എന്നവനും ഹ്രദന്റെ പുത്രന്മാരാണ്. സുന്ദന്റെ പുത്രനായ മാരീചൻ താടകയുടെ മകനാണ്.

താഡകാ നിഹതാ സാഽഥ രാഘവേണ ബലീയസാ। മൂകോ വിനിഹതശ്ചാപി കിരാതേ സവ്യസാചിനാ ।। ൬.

താടകയെ ശക്തനായ രാഘവൻ വധിച്ചു. മൂകനെ കിരാതരിൽ നിന്നുള്ള അഗ്നിശരധാരി വധിച്ചു.

ഉത്പന്നാ മഹതാ ചൈവ തപസാ ഭാവിതാഃ സ്വയമ്। തിസ്രഃ കോട്യസ്തു തേഷാം വൈ മണിവര്ത്തനിവാസിനാമ്। അവധ്യാ ദേവതാനാം വൈ നിഹതാഃ സവ്യസാചിനാ ।। ൬.

വലിയ തപസ്സും ആത്മനിയന്ത്രണവും കൊണ്ട് ജനിച്ച, മണിവർത്തയിൽ വസിച്ച മുപ്പത് ലക്ഷത്തോളം പേരുണ്ടായിരുന്നു. ദേവന്മാർക്ക് അജയ്യരായിരുന്ന ഇവരെ അഗ്നിശരധാരി വധിച്ചു.

അനുഹ്ലാദസുതോ വായുഃ ശിനീവാലീ തഥൈവ ച । തേഷാന്തു ശതസാഹസ്രോ ഗണോ ഹാലാഹലഃ സ്മൃതഃ ।। ൬.

അനുഹ്ലാദന്റെ പുത്രൻ വായുവും, ശിനീവാലിയും ആയിരുന്നു. ഇവരുടെ കൂട്ടം, ഒരു ലക്ഷം പേരടങ്ങുന്നതാണ് ഹാലാഹലൻ എന്നറിയപ്പെടുന്നത്.

വൈരോചനസ്തു പ്രാഹ്ലാദിഃ പഞ്ച തസ്യാത്മജാഃ സ്മൃതാഃ। ഗവേഷ്ഠീ കാലനേമിശ്ച ജമ്ഭോ ബാഷ്കല ഏവ ച। ശമ്ഭുസ്തു അനുജസ്തേഷാം സ്മൃതാഃ പ്രാഹ്ലാദിസൂനവഃ ।। ൬.

പ്രഹ്ലാദന്റെ പുത്രൻ വൈരോചനൻ. അവനു അഞ്ച് പുത്രന്മാർ ഉണ്ടായിരുന്നു: ഗവേഷ്ഠി, കാലനേമി, ജംഭൻ, ബാഷ്കലൻ, ഏറ്റവും ഇളയവൻ ശംഭു. ഇവരാണ് പ്രഹ്ലാദി വംശത്തിലെ പുത്രന്മാർ.

യഥാപ്രധാനം വക്ഷ്യാമി തേഷാം പുത്രാന് ദുരാസദാന്। ശുമ്ഭശ്ചൈവ നിശുമ്ഭശ്ച വിഷ്വക്സേനോ മഹൌജസഃ ।। ൬.

ഇനി അവരുടെ പുത്രന്മാരെ പ്രധാനമായ ക്രമത്തിൽ പറയാം: ശുംബൻ, നിശുംബൻ, മഹാശക്തിയുള്ള വിശ്വക്ഷേണൻ.