വായുപുരാണമ്

തസ്മിന് ക്ഷീണേ കൃതാംശേ തു തച്ഛിഷ്ടാസു പ്രജാസ്വിഹ। കല്പാദൌ സംപ്രവൃത്തായാസ്ത്രേതായാഃ പ്രമുഖേ തദാ

കൃതയുഗത്തിലെ സന്ധ്യാകാലം കുറഞ്ഞപ്പോൾ, ശേഷിച്ച ജനങ്ങളിൽ, കല്പത്തിന്റെ തുടക്കത്തിൽ, ത്രേതായുഗം ആരംഭിച്ചു.

പ്രണശ്യതി തദാ സിദ്ധിഃ കാലയോഗേന നാന്യഥാ। തസ്യാം സിദ്ധൌ പ്രണഷ്ടായാമന്യാ സിദ്ധിരവര്ത്തത

അപ്പോൾ, സമയത്തിന്റെ സ്വഭാവം കൊണ്ടാണ് സിദ്ധി നശിക്കുന്നത്, മറ്റെന്തുകൊണ്ടും അല്ല. ആ സിദ്ധി നഷ്ടപ്പെട്ടപ്പോൾ മറ്റൊരു സിദ്ധി ഉദിക്കും.

അപാം സൌക്ഷ്മ്യേ പ്രതിഗതേ തദാ മേഘാത്മനാ തു തൌ। മേഘേഭ്യസ്തനയിത്നുഭ്യഃ പ്രവൃത്തം വൃഷ്ടിസര്ജ്ജനമ്

അപ്പോൾ വെള്ളത്തിന്റെ സൂക്ഷ്മത അകറ്റപ്പെട്ടപ്പോൾ, മേഘങ്ങളുടെ സ്വഭാവം കൊണ്ടും, മേഘങ്ങളിൽ നിന്നുള്ള ഇടിമുഴക്കത്തിൽ നിന്നുമാണ് മഴ പെയ്യാൻ തുടങ്ങിയത്.

സകൃദേവ തയാ വൃഷ്ട്യാ സംയുക്തേ പൃഥിവീതലേ। പ്രാദുരാസംസ്തദാ താസാം വൃക്ഷാസ്തു ഗൃഹസംസ്ഥിതാഃ

ആ മഴ ഒരിക്കൽ പെയ്തതോടെ, ഭൂമിയുടെ മേൽഭാഗം ചേർന്നു. അപ്പോൾ വീടുകളിൽ വൃക്ഷങ്ങൾ ഉദിച്ചു.

സര്വപ്രത്യുപഭോഗസ്തു താസാം തേഭ്യഃ പ്രജായതേ। വര്ത്തയന്തി ഹി തേഭ്യസ്താസ്ത്രേതായുഗമുഖേ പ്രജാഃ

അവയിൽ നിന്ന് എല്ലാവർക്കും അനുഭവങ്ങൾ ലഭിച്ചു. ത്രേതായുഗത്തിന്റെ തുടക്കത്തിൽ, ജനങ്ങൾ അവയിൽ നിന്നാണ് ജീവിച്ചത്.

തതഃ കാലേന മഹതാ താസാമേവ വിപര്യയാത്। രാഗലോഭാത്മകോ ഭാവസ്തദാ ഹ്യാകസ്മികോഽഭവത്

അതിനുശേഷം, ദീർഘകാലം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ, അവയിൽ മാറ്റം വന്നതോടെ, ആസൂത്രണം കൂടാതെ, ആസക്തിയും ലോഭവും ഉള്ള മനോഭാവം ജനിച്ചു.

യത്തദ്ഭവതി നാരീണാം ജീവിതാന്തേ തദാര്ത്തവമ്। തദാ തദ്വൈ ന ഭവതി പുനര്യുഗബലേന തു

സ്ത്രീകൾക്ക് ജീവചര്യയുടെ അവസാനം ഉണ്ടാകുന്ന അതു രക്തസ്രാവം അപ്പോൾ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. യുഗത്തിന്റെ സ്വാധീനത്താൽ പിന്നീട് മാത്രമാണ് അത് ഉണ്ടായത്.

താസാം പുനഃ പ്രവൃത്തം തു മാസേ മാസേ തദാര്ത്തവമ്। തതസ്തേനൈവ യോഗേന വര്ത്തതാം മിഥുനേ തദാ

അവർക്കു വീണ്ടും മാസംതോറും രജസ്സ് ഉണ്ടാകുകയായിരുന്നു. അപ്പോഴാണ് അതേ രീതിയിൽ അവർക്കിടയിൽ സമാഗമം നടന്നത്.

. താസാം തത്കാലഭാവിത്വാന്മാസി മാസ്യുപഗച്ഛതാമ്। അകാലേ ഹ്യാര്ത്തവോത്പത്തിര്ഗര്ഭോത്പത്തിരജായത

അവർക്കു ആ സമയത്ത് രജസ്സ് വന്നതുകൊണ്ടും, മാസംതോറും അങ്ങനെ ചേർന്നതുകൊണ്ടും, ഒരുപാട് സമയത്ത് രജസ്സ് വന്നപ്പോൾ ഗർഭം ഉടലെടുത്തു.

വിപര്യയേണ താസാം തു തേന കാലേന ഭാവിനാ। പ്രണശ്യന്തി തതഃ സര്വേ വൃക്ഷാസ്തേ ഗൃഹസംസ്ഥിതാഃ

അതിന്റെ വിരുദ്ധമായി, ആ നിർണ്ണയിച്ച സമയത്ത്, വീടുകളിൽ നിലനിന്നിരുന്ന ആ വൃക്ഷങ്ങൾ എല്ലാം നശിച്ചു.

തതസ്തേഷു പ്രണഷ്ടേഷു വിഭ്രാന്താ വ്യാകുലേന്ദ്രിയാഃ। അഭി ധ്യായന്തി താം സിദ്ധിം സത്യാഭിധ്യായിനസ്തദാ

അവ വൃക്ഷങ്ങൾ നശിച്ചപ്പോൾ, അവരിൽ ചിലർ മനസ്സിൽ വലിയ ആശങ്കയോടെ ആ സിദ്ധി വീണ്ടും നേടാൻ ആഗ്രഹിച്ചു.

പ്രാദുര്ബഭൂവുസ്താസാം ച വൃക്ഷാസ്തേ ഗൃഹസംസ്ഥിതാഃ। വസ്ത്രാണി ച പ്രസൂയന്തേ ഫലാന്യാഭരണാനി ച

അവർക്കു വീണ്ടും വീടുകളിൽ വസിക്കുന്ന വൃക്ഷങ്ങൾ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു; വസ്ത്രങ്ങളും പഴങ്ങളും ആഭരണങ്ങളും ഉണ്ടായി.

തേഷ്വേവ ജായതേ താസാം ഗംധവര്ണരസാന്വിതമ്। അമാക്ഷികം മഹാവീര്യം പുടകേ പുടകേ മധു

അവ വൃക്ഷങ്ങളിൽ തന്നെ, അവർക്കായി സുഗന്ധവും നിറവും രുചിയും ഉള്ള ശക്തിയേറിയ തേനു ഓരോ കുലയിലും ഉണ്ടായി.

തേന താ വര്തയന്തി സ്മ മുഖേ ത്രേതായുഗസ്യ ച। ഹൃഷ്ടതുഷ്ടാസ്തയാ സിദ്ധ്യാ പ്രജാ വൈ വിഗതജ്വരാഃ

അത് കൊണ്ടാണ് അവർ ത്രേതായുഗത്തിൽ സന്തോഷത്തോടെയും തൃപ്തിയോടെയും, രോഗരഹിതരായി ആ സിദ്ധിയാൽ ജീവിച്ചു.

പുനഃ കാലാംതരേണൈവ പുനര്ല്ലോഭാവൃതാസ്തു താഃ। വൃക്ഷാംസ്താന് പര്യഗൃഹ്ണന്ത മധു വാ മാക്ഷികം ബലാത്

പിന്നീട്, കുറച്ച് കാലം കഴിഞ്ഞ്, അത്യാഗ്രഹം മൂലം അവർ ആ വൃക്ഷങ്ങളും തേനും ബലമായി പിടിച്ചു.

താസാം തേനാപചാരേണ പുനര്ല്ലോകകൃതേന വൈ। പ്രണഷ്ടാ മധുനാ സാര്ദ്ധം കല്പവൃക്ഷാഃ വ്കചിത് വ്കചിത്

അവരുടെ ആ അകൃത്യത്താൽ, വീണ്ടും മനുഷ്യരുടെ പ്രവൃത്തിയാൽ, ആ കല്പവൃക്ഷങ്ങളും തേനുമൊത്ത് ഇവിടെ അവിടെ നശിച്ചു.

തസ്യാമേവാല്പശിഷ്ടായാം സംധ്യാകാലവശാത്തദാ। പ്രാവര്തംത തദാ താസാം ദ്വംദ്വാന്യഭ്യുത്ഥിതാനി തു

അവയിൽ കുറച്ച് മാത്രം ശേഷിച്ചപ്പോൾ, സന്ധ്യാകാലത്തിന്റെ സ്വാധീനത്തിൽ അവരിൽ ദ്വന്ദങ്ങൾ ഉദിച്ചു.

ശീതവാതാതപൈസ്തീവ്രൈസ്തതസ്താ ദുഃഖിതാ ഭൃശമ്

ശീതം, കാറ്റ്, ചൂട് എന്നിവയുടെ കഠിനതയിൽ അവർ വളരെ ദു:ഖം അനുഭവിച്ചു.

കൃത്വാ ദ്വംദ്വ പ്രതീകാരം നികേതാനി ഹി ഭോജിരേ। പൂര്വം നികമിപാരാസ്തേ അനികേതാശ്രയാ ഭൃശമ്

ദ്വന്ദങ്ങൾ നേരിടാൻ അവർ വീടുകൾ പണിതു താമസിച്ചു; മുമ്പ് അവർ ഭൂരിഭാഗവും വീടില്ലാതെ ജീവിച്ചിരുന്നു.

യഥായോഗ്യം യഥാപ്രീതി നികേതേഷ്വവസന് പുനഃ। മരുധന്വസു നിമ്നേഷു പര്വതേഷു നദീഷു ച। സംശ്രയന്തി ച ദുര്ഗാണി ധന്വാനം ശാശ്വതോദകമ്

അവരവരുടെ ഇഷ്ടത്തിനും അനുയോജ്യതയ്ക്കും അനുസരിച്ച്, അവർ വീട് പണിതു താമസിച്ചു; സമഭൂമി, മരുഭൂമി, താഴ്വര, പർവ്വതം, നദികൾ എന്നിവിടങ്ങളിലും, ഉറപ്പുള്ള ജലമുള്ള മരുഭൂമിയിലും കോട്ടകളിലും അഭയം തേടി.

യഥായോഗം യഥാകാമം സമേഷു വിഷമേഷു ച। ആരബ്ധാസ്തേ നികേതാ വൈ കര്ത്തം ശീതോഷ്ണ വാരണമ്

അവർക്കു അനുയോജ്യമായും ഇഷ്ടാനുസൃതമായും, സമഭൂമിയിലും ഉന്മേഷമുള്ള സ്ഥലങ്ങളിലും, അവർ വീടുകൾ പണിയാൻ തുടങ്ങി, ശീതവും ചൂടും ഒഴിവാക്കാൻ.

തതഃ സംസ്ഥാപയാമാസ ഖേടാനി ച പുരാണി ച। ഗ്രാമാംശ്ചൈവ യഥാഭാഗം തഥൈവാന്തഃ പുരാണി ച

അതിനുശേഷം അവർ ചെറുപള്ളികളും നഗരങ്ങളും, ആവശ്യത്തിന് ഗ്രാമങ്ങളും, അകത്തുള്ള ഭവനങ്ങളും സ്ഥാപിച്ചു.

താസാമായാമവിഷ്കമ്ഭാന് സംനിവേശാന്തരാണി ച। ചക്രുസ്തദാ യഥാപ്രജ്ഞം പ്രദേശഃ സംജ്ഞിതസ്തു തൈഃ

അവരുടെ ബുദ്ധിയനുസരിച്ച്, അവർ വീടുകളുടെ നീളവും വീതിയും ഇടവേളകളും നിർണ്ണയിച്ചു; ആ പ്രദേശം അവർ അങ്ങനെ നാമകരണം ചെയ്തു.

അംഗുഷ്ഠസ്യ പ്രദേശിന്യാ വ്യാസഃ പ്രാദേശ ഉച്യതേ। താലഃ സ്മൃതോ മധ്യമയാ ഗോകര്ണശ്ചാപ്യനാമയാ

വിരൽത്തുമ്പും സൂചികാവിരലും ചേർത്ത് അളക്കുന്ന വീതി പ്രദേശം എന്നു പറയുന്നു; മദ്ധ്യവിരലാൽ അളക്കുന്നതു താളം, അനാമികാവിരലാൽ അളക്കുന്നതു ഗോക്കർണം എന്നു പറയുന്നു.

കനിഷ്ഠയാ വിതസ്തിസ്തു ദ്വാദശാങുല ഉച്യതേ। രത്നിരങ്ഗുലപര്വ്വാണി സംഖ്യയാ ത്വേകവിംശതിഃ

ചെറിയവിരലാൽ അളക്കുന്നതു വിറ്റസ്തി, അതിന്റെ നീളം പന്ത്രണ്ട് വിരൽ അളവാണ്; രത്നി എന്നത് ഇരുപത്തൊന്ന് വിരൽ അളവാണ്.

ചതുര്വിംശതിഭിശ്ചൈവ ഹസ്തഃ സ്യാദങ്ഗുലാനി തു। കിഷ്കുഃ സ്മൃതോ ദ്വിരത്നിസ്തു ദ്വിചത്വാരിംശദങ്ഗുലമ്

ഒരു കൈയുടെ നീളം ഇരുപത്തിനാലു വിരൽവീതിയാണെന്ന് പറയുന്നു. കിഷ്കു എന്നത് രണ്ട് രത്നിയാണെന്നും അതായത് നാൽപ്പത്തിനാലു വിരൽവീതിയാണെന്നും ഓർമ്മപ്പെടുത്തുന്നു.

ചതുര്ഹസ്തം ധനുര്ദണ്ഡോ നാലികായുഗമേവ ച। ധനുഃ സഹസ്രേ ദ്വേ തത്ര ഗവ്യൂതിസ്തൈര്വിഭാവ്യതേ

വില്ലിന്റെയും അമ്പിന്റെ ദണ്ഡത്തിന്റെയും നീളം നാലു കൈയാണു്. അങ്ങനെ രണ്ടായിരം വില്ല് നീളം ചേർത്താൽ ഗവ്യൂതി എന്ന അളവാണ്.

അഷ്ടൌ ധനുഃസഹസ്രാണി യോജനം തൌര്നിരുച്യതേ। ഏതേന യോജനേനൈവ സന്നിവേശസ്തതഃ കൃതഃ

എട്ടായിരം വില്ല് നീളം ചേർത്താൽ ഒരു യോജനമാകുന്നു എന്നാണ് പറയുന്നത്. ഈ യോജനത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനത്തിലാണ് ക്രമീകരണം നിർവ്വഹിക്കുന്നത്.

ചതുര്ണാമേവ ദുര്ഗാണാം സ്വസമുത്ഥാനി ത്രീണി തു। ചതുര്ഥം കൃത്രിമം ദുര്ഗം തസ്യ വക്ഷ്യാമ്യഹം വിധിമ്

നാലു തരത്തിലുള്ള കോട്ടകളിൽ മൂന്നു സ്വാഭാവികമായും നാലാമത്തേത് മനുഷ്യർ നിർമ്മിച്ചതുമായിരിക്കും. അതിന്റെ രീതി ഞാൻ വിശദീകരിക്കാം.