വായുപുരാണമ്

സത്ത്വം കൃതം രജസ്ത്രേതാ ദ്വാപരന്തു രജസ്തമൌ। കലൌ തമസ്തു വിജ്ഞേയം യുഗവൃത്തവശേന തു

കൃതയുഗത്തിൽ സത്ത്വഗുണം ആണ് അധികം. ത്രേതായുഗത്തിൽ രജോഗുണം ആണ് പ്രധാനമായത്. ദ്വാപരയുഗത്തിൽ രജസ്സും തമസ്സും ഇരുവരും ഉണ്ടാകും. കലിയുഗത്തിൽ മാത്രം തമോഗുണം ആണ് ഭരിക്കുന്നത്. ഓരോ യുഗത്തിന്റെയും സ്വഭാവം അനുസരിച്ചാണ് ഇത്.

കാലഃ കൃതേ യുഗേ ത്വേഷ തസ്യ സംഖ്യാന്നിബോധത। ചത്വാരി തു സഹസ്രാണി വര്ഷാണാം ത്ത കൃതം യുഗമ്

കൃതയുഗത്തിലെ കാലം ഇങ്ങനെ ആണ്: കേൾക്കൂ, അതിന്റെ എണ്ണമനുസരിച്ച് നാലായിരം വർഷമാണ് കൃതയുഗം.

സന്ധ്യാംശൌ തസ്യ ദിവ്യാനി ശതാന്യഷ്ടൌ ച സംഖ്യയാ। തദാ താസാം ബഭൂവായുര്ന്ന ച ക്ലേശവിപത്തയഃ

അതിന്റേതായ സന്ധ്യാകാലം എട്ട് നൂറ് ദൈവവർഷങ്ങൾ ആണ്. ആ സമയത്ത് വായു നിലനിന്നിരുന്നു, യാതൊരു ദുഃഖവും ദുരന്തവും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല.

തതഃ കൃതയുഗേ തസ്മിന് സന്ധ്യാംശേ ഹി ഗതേ തു വൈഃ। പാദാവശിഷ്ടോ ഭവതി യുഗധര്മസ്തു സര്വശഃ

കൃതയുഗത്തിലെ ആ സന്ധ്യാകാലം കഴിഞ്ഞാൽ, യുഗധർമ്മത്തിൽ നാലിൽ ഒരു ഭാഗം മാത്രം ശേഷിക്കും. അതിന്റെ എല്ലാ ഗുണങ്ങളും അപ്പോൾ മാത്രം ബാക്കി നിൽക്കും.

സന്ധ്യായാമപ്യതീതായാമന്തകാലേ യുഗസ്യ തു। പാദതശ്വാവതിഷ്ഠേത്തു സന്ധ്യാധര്മോ യുഗസ്യ തു। ഏവം കൃതേ തു നിഃശേഷേ സിദ്ധി സ്ത്വന്തര്ദധേ തദാ

സന്ധ്യാകാലം അവസാനിച്ചപ്പോൾ, യുഗത്തിന്റെ അവസാനം, സന്ധ്യയുടെ ധർമ്മത്തിൽ നാലിൽ ഒരു ഭാഗം മാത്രം ശേഷിക്കും. അങ്ങനെ കൃതയുഗത്തിൽ മുഴുവൻ സിദ്ധിയും അപ്പോൾ അപ്രത്യക്ഷമാകും.

തസ്യാഞ്ച സിദ്ധൌ ഭ്രഷ്ടായാം മാനസ്യാമഭവത്തതഃ। സിദ്ധിരന്യാ യുഗേ തസ്മിസ്ത്രേതായാമന്തരേ കൃതാഃ

അപ്പോഴത്തെ സിദ്ധി നഷ്ടപ്പെട്ടപ്പോൾ, മനസ്സിൽ ഉണ്ടായിരുന്ന സിദ്ധിക്ക് പകരം, ത്രേതായുഗത്തിൽ മറ്റൊരു സിദ്ധി ഉദിച്ചു.

സര്ഗാദൌ യാ മയാഷ്ടൌ തു മാനസ്യോ വൈ പ്രകീര്ത്തിതാഃ। അഷ്ടൌ താഃ ക്രമയോഗേന സിദ്ധയോ യാന്തി സംക്ഷയമ്

സൃഷ്ടിയുടെ ആരംഭത്തിൽ ഞാൻ പറഞ്ഞ എട്ട് മനസ്സിൽ നിന്നുള്ള സിദ്ധികൾ, അവ ക്രമമായി കുറയുന്നു.

കല്പാദൌ മാനസീ ഹ്യേഷാ സിദ്ധിര്ഭവതി സാ കൃതേ। മന്വന്തരേഷു സര്വേഷു ചതുര്യുഗവിഭാഗശഃ। വര്ണാശ്രമാചാരകൃതഃ കര്മസിദ്ധോദ്ഭവഃ സ്മൃതഃ

ഒരു കല്പത്തിന്റെ തുടക്കത്തിൽ ഈ മനസ്സിൽ നിന്നുള്ള സിദ്ധി കൃതയുഗത്തിൽ ഉണ്ടാകും. എല്ലാ മന്വന്തരങ്ങളിലും, നാലു യുഗങ്ങൾക്കായി വിഭജിച്ചാണ്, വർണ്ണാശ്രമധർമ്മം അനുസരിച്ച് ചെയ്യുന്ന കർമ്മങ്ങളിൽ നിന്നാണ് സിദ്ധി ഉണ്ടാകുന്നത്.

സന്ധ്യാകൃതസ്യ പാദേന സന്ധ്യാപാദേന ചാംശതഃ। കൃതസന്ധ്യാംശകാ ഹ്യേതേ ത്രീംസ്ത്രീന് പാദാന് പരസ്പരാന്। ഹ്രസന്തി യുഗധര്മൈസ്തേ തപഃ ശ്രുതബലായുഷൈഃ

കൃതയുഗത്തിന്റെ സന്ധ്യയുടെ ഒരു ഭാഗത്തെയും, സന്ധ്യയുടെ മറ്റൊരു ഭാഗത്തെയും ആശ്രയിച്ച്, കൃതയുഗത്തിന്റെ സന്ധ്യയുടെ മൂന്നു ഭാഗങ്ങളും, യുഗങ്ങളുടെ ധർമ്മങ്ങൾ ആയ തപസ്, ശാസ്ത്രബലം, ആയുസ്സ് എന്നിവയും കുറയുന്നു.

തതഃ കൃതാംശേ ക്ഷീണേ തു ബഭൂവ തദനന്തരമ്। ത്രേതായാം യുഗമന്യന്തു കൃതാശമൃഷിസത്തമാഃ

അങ്ങനെ കൃതയുഗത്തിലെ സന്ധ്യാകാലം കുറഞ്ഞപ്പോൾ, അതിന് പിന്നാലെ, മഹർഷികളേ, ത്രേതായുഗം ആരംഭിച്ചു.

തസ്മിന് ക്ഷീണേ കൃതാംശേ തു തച്ഛിഷ്ടാസു പ്രജാസ്വിഹ। കല്പാദൌ സംപ്രവൃത്തായാസ്ത്രേതായാഃ പ്രമുഖേ തദാ

കൃതയുഗത്തിലെ സന്ധ്യാകാലം കുറഞ്ഞപ്പോൾ, ശേഷിച്ച ജനങ്ങളിൽ, കല്പത്തിന്റെ തുടക്കത്തിൽ, ത്രേതായുഗം ആരംഭിച്ചു.

പ്രണശ്യതി തദാ സിദ്ധിഃ കാലയോഗേന നാന്യഥാ। തസ്യാം സിദ്ധൌ പ്രണഷ്ടായാമന്യാ സിദ്ധിരവര്ത്തത

അപ്പോൾ, സമയത്തിന്റെ സ്വഭാവം കൊണ്ടാണ് സിദ്ധി നശിക്കുന്നത്, മറ്റെന്തുകൊണ്ടും അല്ല. ആ സിദ്ധി നഷ്ടപ്പെട്ടപ്പോൾ മറ്റൊരു സിദ്ധി ഉദിക്കും.

അപാം സൌക്ഷ്മ്യേ പ്രതിഗതേ തദാ മേഘാത്മനാ തു തൌ। മേഘേഭ്യസ്തനയിത്നുഭ്യഃ പ്രവൃത്തം വൃഷ്ടിസര്ജ്ജനമ്

അപ്പോൾ വെള്ളത്തിന്റെ സൂക്ഷ്മത അകറ്റപ്പെട്ടപ്പോൾ, മേഘങ്ങളുടെ സ്വഭാവം കൊണ്ടും, മേഘങ്ങളിൽ നിന്നുള്ള ഇടിമുഴക്കത്തിൽ നിന്നുമാണ് മഴ പെയ്യാൻ തുടങ്ങിയത്.

സകൃദേവ തയാ വൃഷ്ട്യാ സംയുക്തേ പൃഥിവീതലേ। പ്രാദുരാസംസ്തദാ താസാം വൃക്ഷാസ്തു ഗൃഹസംസ്ഥിതാഃ

ആ മഴ ഒരിക്കൽ പെയ്തതോടെ, ഭൂമിയുടെ മേൽഭാഗം ചേർന്നു. അപ്പോൾ വീടുകളിൽ വൃക്ഷങ്ങൾ ഉദിച്ചു.

സര്വപ്രത്യുപഭോഗസ്തു താസാം തേഭ്യഃ പ്രജായതേ। വര്ത്തയന്തി ഹി തേഭ്യസ്താസ്ത്രേതായുഗമുഖേ പ്രജാഃ

അവയിൽ നിന്ന് എല്ലാവർക്കും അനുഭവങ്ങൾ ലഭിച്ചു. ത്രേതായുഗത്തിന്റെ തുടക്കത്തിൽ, ജനങ്ങൾ അവയിൽ നിന്നാണ് ജീവിച്ചത്.

തതഃ കാലേന മഹതാ താസാമേവ വിപര്യയാത്। രാഗലോഭാത്മകോ ഭാവസ്തദാ ഹ്യാകസ്മികോഽഭവത്

അതിനുശേഷം, ദീർഘകാലം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ, അവയിൽ മാറ്റം വന്നതോടെ, ആസൂത്രണം കൂടാതെ, ആസക്തിയും ലോഭവും ഉള്ള മനോഭാവം ജനിച്ചു.

യത്തദ്ഭവതി നാരീണാം ജീവിതാന്തേ തദാര്ത്തവമ്। തദാ തദ്വൈ ന ഭവതി പുനര്യുഗബലേന തു

സ്ത്രീകൾക്ക് ജീവചര്യയുടെ അവസാനം ഉണ്ടാകുന്ന അതു രക്തസ്രാവം അപ്പോൾ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. യുഗത്തിന്റെ സ്വാധീനത്താൽ പിന്നീട് മാത്രമാണ് അത് ഉണ്ടായത്.

താസാം പുനഃ പ്രവൃത്തം തു മാസേ മാസേ തദാര്ത്തവമ്। തതസ്തേനൈവ യോഗേന വര്ത്തതാം മിഥുനേ തദാ

അവർക്കു വീണ്ടും മാസംതോറും രജസ്സ് ഉണ്ടാകുകയായിരുന്നു. അപ്പോഴാണ് അതേ രീതിയിൽ അവർക്കിടയിൽ സമാഗമം നടന്നത്.

. താസാം തത്കാലഭാവിത്വാന്മാസി മാസ്യുപഗച്ഛതാമ്। അകാലേ ഹ്യാര്ത്തവോത്പത്തിര്ഗര്ഭോത്പത്തിരജായത

അവർക്കു ആ സമയത്ത് രജസ്സ് വന്നതുകൊണ്ടും, മാസംതോറും അങ്ങനെ ചേർന്നതുകൊണ്ടും, ഒരുപാട് സമയത്ത് രജസ്സ് വന്നപ്പോൾ ഗർഭം ഉടലെടുത്തു.

വിപര്യയേണ താസാം തു തേന കാലേന ഭാവിനാ। പ്രണശ്യന്തി തതഃ സര്വേ വൃക്ഷാസ്തേ ഗൃഹസംസ്ഥിതാഃ

അതിന്റെ വിരുദ്ധമായി, ആ നിർണ്ണയിച്ച സമയത്ത്, വീടുകളിൽ നിലനിന്നിരുന്ന ആ വൃക്ഷങ്ങൾ എല്ലാം നശിച്ചു.

തതസ്തേഷു പ്രണഷ്ടേഷു വിഭ്രാന്താ വ്യാകുലേന്ദ്രിയാഃ। അഭി ധ്യായന്തി താം സിദ്ധിം സത്യാഭിധ്യായിനസ്തദാ

അവ വൃക്ഷങ്ങൾ നശിച്ചപ്പോൾ, അവരിൽ ചിലർ മനസ്സിൽ വലിയ ആശങ്കയോടെ ആ സിദ്ധി വീണ്ടും നേടാൻ ആഗ്രഹിച്ചു.

പ്രാദുര്ബഭൂവുസ്താസാം ച വൃക്ഷാസ്തേ ഗൃഹസംസ്ഥിതാഃ। വസ്ത്രാണി ച പ്രസൂയന്തേ ഫലാന്യാഭരണാനി ച

അവർക്കു വീണ്ടും വീടുകളിൽ വസിക്കുന്ന വൃക്ഷങ്ങൾ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു; വസ്ത്രങ്ങളും പഴങ്ങളും ആഭരണങ്ങളും ഉണ്ടായി.

തേഷ്വേവ ജായതേ താസാം ഗംധവര്ണരസാന്വിതമ്। അമാക്ഷികം മഹാവീര്യം പുടകേ പുടകേ മധു

അവ വൃക്ഷങ്ങളിൽ തന്നെ, അവർക്കായി സുഗന്ധവും നിറവും രുചിയും ഉള്ള ശക്തിയേറിയ തേനു ഓരോ കുലയിലും ഉണ്ടായി.

തേന താ വര്തയന്തി സ്മ മുഖേ ത്രേതായുഗസ്യ ച। ഹൃഷ്ടതുഷ്ടാസ്തയാ സിദ്ധ്യാ പ്രജാ വൈ വിഗതജ്വരാഃ

അത് കൊണ്ടാണ് അവർ ത്രേതായുഗത്തിൽ സന്തോഷത്തോടെയും തൃപ്തിയോടെയും, രോഗരഹിതരായി ആ സിദ്ധിയാൽ ജീവിച്ചു.

പുനഃ കാലാംതരേണൈവ പുനര്ല്ലോഭാവൃതാസ്തു താഃ। വൃക്ഷാംസ്താന് പര്യഗൃഹ്ണന്ത മധു വാ മാക്ഷികം ബലാത്

പിന്നീട്, കുറച്ച് കാലം കഴിഞ്ഞ്, അത്യാഗ്രഹം മൂലം അവർ ആ വൃക്ഷങ്ങളും തേനും ബലമായി പിടിച്ചു.

താസാം തേനാപചാരേണ പുനര്ല്ലോകകൃതേന വൈ। പ്രണഷ്ടാ മധുനാ സാര്ദ്ധം കല്പവൃക്ഷാഃ വ്കചിത് വ്കചിത്

അവരുടെ ആ അകൃത്യത്താൽ, വീണ്ടും മനുഷ്യരുടെ പ്രവൃത്തിയാൽ, ആ കല്പവൃക്ഷങ്ങളും തേനുമൊത്ത് ഇവിടെ അവിടെ നശിച്ചു.

തസ്യാമേവാല്പശിഷ്ടായാം സംധ്യാകാലവശാത്തദാ। പ്രാവര്തംത തദാ താസാം ദ്വംദ്വാന്യഭ്യുത്ഥിതാനി തു

അവയിൽ കുറച്ച് മാത്രം ശേഷിച്ചപ്പോൾ, സന്ധ്യാകാലത്തിന്റെ സ്വാധീനത്തിൽ അവരിൽ ദ്വന്ദങ്ങൾ ഉദിച്ചു.

ശീതവാതാതപൈസ്തീവ്രൈസ്തതസ്താ ദുഃഖിതാ ഭൃശമ്

ശീതം, കാറ്റ്, ചൂട് എന്നിവയുടെ കഠിനതയിൽ അവർ വളരെ ദു:ഖം അനുഭവിച്ചു.

കൃത്വാ ദ്വംദ്വ പ്രതീകാരം നികേതാനി ഹി ഭോജിരേ। പൂര്വം നികമിപാരാസ്തേ അനികേതാശ്രയാ ഭൃശമ്

ദ്വന്ദങ്ങൾ നേരിടാൻ അവർ വീടുകൾ പണിതു താമസിച്ചു; മുമ്പ് അവർ ഭൂരിഭാഗവും വീടില്ലാതെ ജീവിച്ചിരുന്നു.