വായുപുരാണമ്

സര്വകാമസുഖഃ കാലോ നാത്യര്ഥം ഹ്യുഷ്ണശീതതാ। മനോഭിലഷിതാഃ കാമാസ്താസാം സര്വത്ര സര്വദാ

എല്ലാ ആഗ്രഹങ്ങളും നിറയുന്ന സന്തോഷമുള്ള കാലമായിരുന്നു; അതിവേലിയോ അതിശീതളതയോ ഇല്ല. അവരുടെ മനസ്സിൽ ആഗ്രഹിച്ചതു എല്ലായിടത്തും എല്ലായ്പ്പോഴും സഫലമാകുന്നു.

ഉത്തിഷ്ഠന്തി പൃഥിവ്യാം വൈ താഭിര്ധ്യാതാ രസോത്ഥിതാഃ। ബലവര്ണകരീ താസാം സിദ്ധിഃ സാ രോഗനാശിനീ

ഭൂമിയിൽ നിന്നു ഉദിക്കുന്ന ദ്രവ്യങ്ങൾ അവർ ധ്യാനിച്ചാൽ ഉയർന്നു വരുന്നു; അതാണ് അവർക്കു ശക്തിയും വർണ്ണവും നൽകുന്ന, രോഗം അകറ്റുന്ന സിദ്ധി.

അസംസ്കാര്യൈഃ ശരീരൈശ്ച പ്രജാസ്താഃ സ്ഥിരയൌവനാഃ। താസാം വിശുദ്ധാത് സങ്കല്പാജ്ജായന്തേ മിഥുനാഃ പ്രജാഃ

ശുദ്ധീകരണം ആവശ്യമില്ലാത്ത ശരീരങ്ങളോടുകൂടി, അവർക്ക് യൗവനം സ്ഥിരമാണ്. അവരുടെ വിശുദ്ധമായ മനസ്സിൽ നിന്നു ഇരട്ടകളായി സന്തതികൾ ജനിക്കുന്നു.

സമം ജന്മ ച രൂപഞ്ച മ്രിയന്തേ ചൈവ താഃ സമമ്। തദാ സത്യമലോഭശ്ച ക്ഷമാ തുഷ്ടിഃ സുഖം ദമഃ

ജനനവും രൂപവും തുല്യമാണ്, മരണം പോലും ഒരുപോലെയാണ്. അപ്പോൾ സത്യം, ലാഭമില്ലായ്മ, ക്ഷമ, തൃപ്തി, സന്തോഷം, ആത്മനിയന്ത്രണം എന്നിവ നിലനിൽക്കുന്നു.

നിര്വിശേഷാഃ കൃതാഃ സര്വാ രൂപായുഃശീലചേഷ്ടിതൈഃ। അബുദ്ധിപൂര്വകം വൃത്തം പ്രജാനാം ജായതേ സ്വയമ്

എല്ലാവർക്കും രൂപം, ആയുസ്സ്, സ്വഭാവം, പ്രവർത്തി എന്നിവയിൽ വ്യത്യാസമില്ല. ജീവികൾക്ക് ആലോചനയില്ലാതെ സ്വാഭാവികമായി നല്ല പെരുമാറ്റം ഉണ്ടാകുന്നു.

അപ്രവൃത്തിഃ കൃതയുഗേ കര്മണോഃ ശുഭപാപയോഃ। വര്ണാശ്രമവ്യവസ്ഥാശ്ച ന തദാസന്ന സങ്കരഃ

കൃതയുഗത്തിൽ നല്ലതോ ചീത്തയോ ആയ പ്രവൃത്തികൾ ഇല്ല; വർണ്ണാശ്രമക്രമം അന്നുണ്ടെങ്കിലും, തമ്മിൽ കലരൽ ഇല്ല.

അനിച്ഛാദ്വേഷയുക്താസ്തേ വര്ത്തയന്തി പരസ്പരമ്। തുല്യരൂപായുഷഃ സര്വാ അധമോത്തമവര്ജ്ജിതാഃ

അവർക്ക് ആഗ്രഹമോ ദ്വേഷമോ ഇല്ലാതെ പരസ്പരം ഇടപെടുന്നു; എല്ലാവർക്കും രൂപവും ആയുസ്സും തുല്യമാണ്, ഉന്നതതയോ താഴ്മയോ ഇല്ല.

സുഖപ്രായാ ഹ്യശോകാശ്ച ഉത്പദ്യന്തേ കൃതേ യുഗേ। നിത്യപ്രഹൃഷ്ടമനസോ മഹാസത്ത്വാ മഹാബലാഃ

കൃതയുഗത്തിൽ ജനിക്കുന്നവർ കൂടുതലും സന്തോഷത്തോടെയും ദുഃഖമില്ലാതെയും ആയിരിക്കും; അവരുടെ മനസ്സുകൾ എപ്പോഴും ആനന്ദത്തിലാണ്, മഹത്തായ ശുദ്ധിയും ശക്തിയും അവർക്കുണ്ട്.

ലാഭാലാഭൌ നാസ്വാസ്താം മിത്രാമിത്രേ പ്രിയാപ്രിയേ। മനസാ വിഷയസ്താസാന്നിരീഹാണാം പ്രവര്ത്തതേ। ന ലിപ്സന്തി ഹി താഽന്യോന്യന്നാനുഗൃഹ്ണന്തി ചൈവ ഹി

ലാഭം നഷ്ടം, സ്നേഹവും വൈരവും, ഇഷ്ടവും അനിഷ്ടവും അന്നില്ല; ആഗ്രഹമില്ലാത്തവർക്ക് വിഷയങ്ങൾ മനസ്സിൽ മാത്രം ഉദിക്കുന്നു; അവർ പരസ്പരം മോഹിക്കുകയോ സഹായിക്കുകയോ ചെയ്യുന്നില്ല.

ധ്യാനം പരം കൃതയുഗേ ത്രേതായാം ജ്ഞാനമുച്യതേ। പ്രവൃത്തം ദ്വാപരേ യജ്ഞം ദാനം കലിയുഗേ വരമ്

കൃതയുഗത്തിൽ ധ്യാനമാണ് ഏറ്റവും ഉത്തമം. ത്രേതായുഗത്തിൽ ജ്ഞാനമാണ് പ്രധാനമായത്. ദ്വാപരയുഗത്തിൽ യജ്ഞങ്ങൾ നടത്തുകയായിരുന്നു. കലിയുഗത്തിൽ ദാനം ചെയ്യുന്നതാണ് ഏറ്റവും ശ്രേഷ്ഠം.

സത്ത്വം കൃതം രജസ്ത്രേതാ ദ്വാപരന്തു രജസ്തമൌ। കലൌ തമസ്തു വിജ്ഞേയം യുഗവൃത്തവശേന തു

കൃതയുഗത്തിൽ സത്ത്വഗുണം ആണ് അധികം. ത്രേതായുഗത്തിൽ രജോഗുണം ആണ് പ്രധാനമായത്. ദ്വാപരയുഗത്തിൽ രജസ്സും തമസ്സും ഇരുവരും ഉണ്ടാകും. കലിയുഗത്തിൽ മാത്രം തമോഗുണം ആണ് ഭരിക്കുന്നത്. ഓരോ യുഗത്തിന്റെയും സ്വഭാവം അനുസരിച്ചാണ് ഇത്.

കാലഃ കൃതേ യുഗേ ത്വേഷ തസ്യ സംഖ്യാന്നിബോധത। ചത്വാരി തു സഹസ്രാണി വര്ഷാണാം ത്ത കൃതം യുഗമ്

കൃതയുഗത്തിലെ കാലം ഇങ്ങനെ ആണ്: കേൾക്കൂ, അതിന്റെ എണ്ണമനുസരിച്ച് നാലായിരം വർഷമാണ് കൃതയുഗം.

സന്ധ്യാംശൌ തസ്യ ദിവ്യാനി ശതാന്യഷ്ടൌ ച സംഖ്യയാ। തദാ താസാം ബഭൂവായുര്ന്ന ച ക്ലേശവിപത്തയഃ

അതിന്റേതായ സന്ധ്യാകാലം എട്ട് നൂറ് ദൈവവർഷങ്ങൾ ആണ്. ആ സമയത്ത് വായു നിലനിന്നിരുന്നു, യാതൊരു ദുഃഖവും ദുരന്തവും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല.

തതഃ കൃതയുഗേ തസ്മിന് സന്ധ്യാംശേ ഹി ഗതേ തു വൈഃ। പാദാവശിഷ്ടോ ഭവതി യുഗധര്മസ്തു സര്വശഃ

കൃതയുഗത്തിലെ ആ സന്ധ്യാകാലം കഴിഞ്ഞാൽ, യുഗധർമ്മത്തിൽ നാലിൽ ഒരു ഭാഗം മാത്രം ശേഷിക്കും. അതിന്റെ എല്ലാ ഗുണങ്ങളും അപ്പോൾ മാത്രം ബാക്കി നിൽക്കും.

സന്ധ്യായാമപ്യതീതായാമന്തകാലേ യുഗസ്യ തു। പാദതശ്വാവതിഷ്ഠേത്തു സന്ധ്യാധര്മോ യുഗസ്യ തു। ഏവം കൃതേ തു നിഃശേഷേ സിദ്ധി സ്ത്വന്തര്ദധേ തദാ

സന്ധ്യാകാലം അവസാനിച്ചപ്പോൾ, യുഗത്തിന്റെ അവസാനം, സന്ധ്യയുടെ ധർമ്മത്തിൽ നാലിൽ ഒരു ഭാഗം മാത്രം ശേഷിക്കും. അങ്ങനെ കൃതയുഗത്തിൽ മുഴുവൻ സിദ്ധിയും അപ്പോൾ അപ്രത്യക്ഷമാകും.

തസ്യാഞ്ച സിദ്ധൌ ഭ്രഷ്ടായാം മാനസ്യാമഭവത്തതഃ। സിദ്ധിരന്യാ യുഗേ തസ്മിസ്ത്രേതായാമന്തരേ കൃതാഃ

അപ്പോഴത്തെ സിദ്ധി നഷ്ടപ്പെട്ടപ്പോൾ, മനസ്സിൽ ഉണ്ടായിരുന്ന സിദ്ധിക്ക് പകരം, ത്രേതായുഗത്തിൽ മറ്റൊരു സിദ്ധി ഉദിച്ചു.

സര്ഗാദൌ യാ മയാഷ്ടൌ തു മാനസ്യോ വൈ പ്രകീര്ത്തിതാഃ। അഷ്ടൌ താഃ ക്രമയോഗേന സിദ്ധയോ യാന്തി സംക്ഷയമ്

സൃഷ്ടിയുടെ ആരംഭത്തിൽ ഞാൻ പറഞ്ഞ എട്ട് മനസ്സിൽ നിന്നുള്ള സിദ്ധികൾ, അവ ക്രമമായി കുറയുന്നു.

കല്പാദൌ മാനസീ ഹ്യേഷാ സിദ്ധിര്ഭവതി സാ കൃതേ। മന്വന്തരേഷു സര്വേഷു ചതുര്യുഗവിഭാഗശഃ। വര്ണാശ്രമാചാരകൃതഃ കര്മസിദ്ധോദ്ഭവഃ സ്മൃതഃ

ഒരു കല്പത്തിന്റെ തുടക്കത്തിൽ ഈ മനസ്സിൽ നിന്നുള്ള സിദ്ധി കൃതയുഗത്തിൽ ഉണ്ടാകും. എല്ലാ മന്വന്തരങ്ങളിലും, നാലു യുഗങ്ങൾക്കായി വിഭജിച്ചാണ്, വർണ്ണാശ്രമധർമ്മം അനുസരിച്ച് ചെയ്യുന്ന കർമ്മങ്ങളിൽ നിന്നാണ് സിദ്ധി ഉണ്ടാകുന്നത്.

സന്ധ്യാകൃതസ്യ പാദേന സന്ധ്യാപാദേന ചാംശതഃ। കൃതസന്ധ്യാംശകാ ഹ്യേതേ ത്രീംസ്ത്രീന് പാദാന് പരസ്പരാന്। ഹ്രസന്തി യുഗധര്മൈസ്തേ തപഃ ശ്രുതബലായുഷൈഃ

കൃതയുഗത്തിന്റെ സന്ധ്യയുടെ ഒരു ഭാഗത്തെയും, സന്ധ്യയുടെ മറ്റൊരു ഭാഗത്തെയും ആശ്രയിച്ച്, കൃതയുഗത്തിന്റെ സന്ധ്യയുടെ മൂന്നു ഭാഗങ്ങളും, യുഗങ്ങളുടെ ധർമ്മങ്ങൾ ആയ തപസ്, ശാസ്ത്രബലം, ആയുസ്സ് എന്നിവയും കുറയുന്നു.

തതഃ കൃതാംശേ ക്ഷീണേ തു ബഭൂവ തദനന്തരമ്। ത്രേതായാം യുഗമന്യന്തു കൃതാശമൃഷിസത്തമാഃ

അങ്ങനെ കൃതയുഗത്തിലെ സന്ധ്യാകാലം കുറഞ്ഞപ്പോൾ, അതിന് പിന്നാലെ, മഹർഷികളേ, ത്രേതായുഗം ആരംഭിച്ചു.

തസ്മിന് ക്ഷീണേ കൃതാംശേ തു തച്ഛിഷ്ടാസു പ്രജാസ്വിഹ। കല്പാദൌ സംപ്രവൃത്തായാസ്ത്രേതായാഃ പ്രമുഖേ തദാ

കൃതയുഗത്തിലെ സന്ധ്യാകാലം കുറഞ്ഞപ്പോൾ, ശേഷിച്ച ജനങ്ങളിൽ, കല്പത്തിന്റെ തുടക്കത്തിൽ, ത്രേതായുഗം ആരംഭിച്ചു.

പ്രണശ്യതി തദാ സിദ്ധിഃ കാലയോഗേന നാന്യഥാ। തസ്യാം സിദ്ധൌ പ്രണഷ്ടായാമന്യാ സിദ്ധിരവര്ത്തത

അപ്പോൾ, സമയത്തിന്റെ സ്വഭാവം കൊണ്ടാണ് സിദ്ധി നശിക്കുന്നത്, മറ്റെന്തുകൊണ്ടും അല്ല. ആ സിദ്ധി നഷ്ടപ്പെട്ടപ്പോൾ മറ്റൊരു സിദ്ധി ഉദിക്കും.

അപാം സൌക്ഷ്മ്യേ പ്രതിഗതേ തദാ മേഘാത്മനാ തു തൌ। മേഘേഭ്യസ്തനയിത്നുഭ്യഃ പ്രവൃത്തം വൃഷ്ടിസര്ജ്ജനമ്

അപ്പോൾ വെള്ളത്തിന്റെ സൂക്ഷ്മത അകറ്റപ്പെട്ടപ്പോൾ, മേഘങ്ങളുടെ സ്വഭാവം കൊണ്ടും, മേഘങ്ങളിൽ നിന്നുള്ള ഇടിമുഴക്കത്തിൽ നിന്നുമാണ് മഴ പെയ്യാൻ തുടങ്ങിയത്.

സകൃദേവ തയാ വൃഷ്ട്യാ സംയുക്തേ പൃഥിവീതലേ। പ്രാദുരാസംസ്തദാ താസാം വൃക്ഷാസ്തു ഗൃഹസംസ്ഥിതാഃ

ആ മഴ ഒരിക്കൽ പെയ്തതോടെ, ഭൂമിയുടെ മേൽഭാഗം ചേർന്നു. അപ്പോൾ വീടുകളിൽ വൃക്ഷങ്ങൾ ഉദിച്ചു.

സര്വപ്രത്യുപഭോഗസ്തു താസാം തേഭ്യഃ പ്രജായതേ। വര്ത്തയന്തി ഹി തേഭ്യസ്താസ്ത്രേതായുഗമുഖേ പ്രജാഃ

അവയിൽ നിന്ന് എല്ലാവർക്കും അനുഭവങ്ങൾ ലഭിച്ചു. ത്രേതായുഗത്തിന്റെ തുടക്കത്തിൽ, ജനങ്ങൾ അവയിൽ നിന്നാണ് ജീവിച്ചത്.

തതഃ കാലേന മഹതാ താസാമേവ വിപര്യയാത്। രാഗലോഭാത്മകോ ഭാവസ്തദാ ഹ്യാകസ്മികോഽഭവത്

അതിനുശേഷം, ദീർഘകാലം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ, അവയിൽ മാറ്റം വന്നതോടെ, ആസൂത്രണം കൂടാതെ, ആസക്തിയും ലോഭവും ഉള്ള മനോഭാവം ജനിച്ചു.

യത്തദ്ഭവതി നാരീണാം ജീവിതാന്തേ തദാര്ത്തവമ്। തദാ തദ്വൈ ന ഭവതി പുനര്യുഗബലേന തു

സ്ത്രീകൾക്ക് ജീവചര്യയുടെ അവസാനം ഉണ്ടാകുന്ന അതു രക്തസ്രാവം അപ്പോൾ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. യുഗത്തിന്റെ സ്വാധീനത്താൽ പിന്നീട് മാത്രമാണ് അത് ഉണ്ടായത്.

താസാം പുനഃ പ്രവൃത്തം തു മാസേ മാസേ തദാര്ത്തവമ്। തതസ്തേനൈവ യോഗേന വര്ത്തതാം മിഥുനേ തദാ

അവർക്കു വീണ്ടും മാസംതോറും രജസ്സ് ഉണ്ടാകുകയായിരുന്നു. അപ്പോഴാണ് അതേ രീതിയിൽ അവർക്കിടയിൽ സമാഗമം നടന്നത്.

. താസാം തത്കാലഭാവിത്വാന്മാസി മാസ്യുപഗച്ഛതാമ്। അകാലേ ഹ്യാര്ത്തവോത്പത്തിര്ഗര്ഭോത്പത്തിരജായത

അവർക്കു ആ സമയത്ത് രജസ്സ് വന്നതുകൊണ്ടും, മാസംതോറും അങ്ങനെ ചേർന്നതുകൊണ്ടും, ഒരുപാട് സമയത്ത് രജസ്സ് വന്നപ്പോൾ ഗർഭം ഉടലെടുത്തു.