വായുപുരാണമ്

ഹര്ഷാ യേ തമസഃ പുത്രാ ജജ്ഞിരേ ദ്വാദശൈവ തു । ഹരയോ നാമ തേ ദേവാ യജ്ഞഭാജസ്തഥാഽഭവന് ।। ൬.

ഹർഷന്റെ പന്ത്രണ്ട് പുത്രന്മാർ താമസമനുവിന്റെ കാലത്ത് ജനിച്ചു; അവർ ഹരയന്മാർ എന്നറിയപ്പെടുന്ന ദേവന്മാരായി, യജ്ഞത്തിൽ പങ്കാളികളായി.

തതസ്തേ ഹരയോ ദേവാഃ പ്രാപ്തേ ചാരിഷ്ണവേഽന്തരേ। വൈകുണ്ഠായാം തതസ്തേ വൈ ചരിഷ്ണോര്ജജ്ഞിരേ സുരാഃ। വൈകുണ്ഠാ നാമ തേ ദേവാഃ പഞ്ചമസ്യാന്തരേ മനോഃ ।। ൬.

അതിനുശേഷം, ഹരയ ദേവന്മാർ ചരിഷ്ണുമനുവിന്റെ കാലഘട്ടത്തിൽ വയ്ക്കുണ്ഠയിൽ നിന്ന് ജനിച്ചു; അഞ്ചാമത്തെ മനുവിന്റെ കാലത്ത്, അവർ വയ്ക്കുണ്ഠാസെന്നു വിളിക്കപ്പെട്ട ദേവന്മാരായി.

തതസ്തേ വൈ പുനര്ദ്ദേവാ വൈകുണ്ഠാഃ പ്രാപ്യ ചാക്ഷുഷമ്। സാധ്യായാം ദ്വാദശ സുതാ ജജ്ഞിരേ ധര്മസൂനവഃ ।। ൬.

അതിനുശേഷം, വയ്ക്കുണ്ഠ ദേവന്മാർ ചാക്ഷുഷമനുവിന്റെ കാലഘട്ടത്തിൽ എത്തിയപ്പോൾ, സാദ്ധ്യയിൽ നിന്ന് പന്ത്രണ്ട് പുത്രന്മാർ, ധർമ്മന്റെ പുത്രന്മാർ, ജനിച്ചു.

തതസ്തേ വൈ പുനഃ സാധ്യാഃ സംക്ഷീണേ ചാക്ഷുഷേഽന്തരേ । ഉപസ്ഥിതേ മനോഃ സര്ഗേ പുനര്വൈവസ്വതസ്യ ഹ ।। ൬.

അതിനുശേഷം, സാദ്ധ്യന്മാർ ചാക്ഷുഷമനുവിന്റെ കാലാവസാനത്തിൽ കുറയുമ്പോൾ, വൈവസ്വതമനുവിന്റെ സൃഷ്ടി അടുത്തപ്പോൾ,

ആദ്യേ ത്രേതായുഗമുഖേ പ്രാപ്തേ വൈവസ്വതസ്യ തു । അംശേന സാധ്യാസ്തേഽദിത്യാം മാരീചാത് കശ്യപാത് പുനഃ ।। ൬.

ആദ്യത്തെ ത്രേതായുഗത്തിന്റെ ആരംഭത്തിൽ, വൈവസ്വതമനുവിന്റെ കാലഘട്ടത്തിൽ, സാദ്ധ്യന്മാർ അംശമായി, ആദിതിയിൽ നിന്ന്, മരീചിയിലും കശ്യപനിലും നിന്ന് വീണ്ടും ജനിച്ചു.

ജജ്ഞിരേ ദ്വാദശാദിത്യാ വര്ത്തമാനേഽന്തരേ പുനഃ। യദാ ത്വേതേ സമുത്പന്നാശ്ചാക്ഷുഷസ്യാന്തരേ മനോഃ ।। ൬.

ഇങ്ങനെ, ഇപ്പോഴുള്ള മനുവിന്റെ കാലഘട്ടത്തിൽ പന്ത്രണ്ട് ആദിത്യന്മാർ ജനിച്ചു; അവർ ചാക്ഷുഷമനുവിന്റെ കാലത്തും ഉദിച്ചു.

തതഃ സ്വായമ്ഭുവേ സാധ്യാ ജജ്ഞിരേ ദ്വാദശാമരാഃ। ഏവമാദ്യാ ജയാസ്തേ വൈ ശാപാത്സമഭവംസ്തദാ ।। ൬.

അതിനുശേഷം, സ്വായംഭുവമനുവിന്റെ കാലഘട്ടത്തിൽ, പന്ത്രണ്ട് അമരന്മാരായ സാദ്ധ്യന്മാർ ജനിച്ചു; അങ്ങനെ, പ്രഥമ ജയകൾ അന്നത്തെ ശാപം മൂലം ഉദിച്ചു.

യ ഇമാം സപ്തസമ്ഭൂതിം ദേവാനാം ദേവശാസനാത് । പഠേദ്യഃ ശ്രദ്ധയാ യുക്തഃ പ്രത്വായം ന ഗച്ഛതി ।। ൬.

ആർക്കായാലും, ഭക്തിയോടെ ഈ ദേവന്മാരുടെ ഏഴു ജനനകഥയും ദൈവത്തിന്റെ കല്പനപ്രകാരം വായിച്ചാൽ, അവൻ സന്മാർഗത്തിൽ നിന്ന് തെറ്റിപ്പോകില്ല.

ഇത്യേതേ ഭൂതയഃ സപ്ത ജയാനാം സപ്തലക്ഷണാഃ। പരിക്രാന്താ മയാ ചാദ്യ കിമ്ഭൂയഃ ശ്രോതുമിച്ഛഥ ।। ൬.

ഇങ്ങനെ, ജയകളുടെ ഏഴു രൂപങ്ങളും, ഓരോന്നിന്റെയും പ്രത്യേകതകളും ഞാൻ ഇന്ന് വിശദമായി പറഞ്ഞു. ഇനി നിങ്ങൾക്ക് എന്താണ് കേൾക്കാൻ ആഗ്രഹം?

ദൈത്യാനാം ദാനവാനാഞ്ച ഗന്ധര്വോരഗരക്ഷസാമ്। സര്വഭൂതപിശാചാനാം പശൂനാം പക്ഷിവീരുധാമ്। ഉത്പത്തിം നിധനഞ്ചൈവ വിസ്തരാത് കഥയസ്വ നഃ ।। ൬.

ദൈത്യന്മാരുടെയും ദാനവന്മാരുടെയും ഗന്ധർവന്മാരുടെയും പാമ്പുകളുടെയും രാക്ഷസന്മാരുടെയും എല്ലാ ജീവികളുടെയും ഭൂതങ്ങളുടെയും മൃഗങ്ങളുടെയും പക്ഷികളുടെയും ചെടികളുടെയും ജനനവും നാശവും വിശദമായി ഞങ്ങൾക്ക് പറയൂ.

ഏവമുക്തസ്തദാ സൂത ഉവാച ഋഷിസത്തമാന് । ദിതേഃ പുത്രദ്വയം ജജ്ഞേ കശ്യപാദിതി നഃ ശ്രുതമ് ।। ൬.

ഇങ്ങനെ ചോദിച്ചപ്പോൾ സൂതൻ മഹർഷിമാരോട് പറഞ്ഞു: കശ്യപൻ ദിതിയിൽ നിന്ന് രണ്ട് പുത്രന്മാരെ ജനിപ്പിച്ചു എന്ന് ഞങ്ങൾ കേട്ടിട്ടുണ്ട്.

കശ്യപസ്യാത്മജൌ തൌ വൈ സര്വേഭ്യഃ പൂര്വജൌ സ്മൃതൌ। സൂത്യേഽഹന്യതിരാത്രസ്യ കശ്യപസ്യാശ്വമേധികേ ।। ൬.

കശ്യപന്റെ ആ രണ്ടു പുത്രന്മാർ എല്ലാവരിലും മുതിർന്നവരായി ഓർക്കപ്പെടുന്നു; കശ്യപൻ നടത്തിയ ദീർഘമായ അശ്വമേധയാഗത്തിന്റെ ദിവസം അവർ ജനിച്ചു.

ഹിരണ്യകശിപുര്നാമ പ്രഥമം ഋത്വിഗാസനമ്। ദിത്യാ ഗര്ഭാദ്വിനിഃസൃത്യ തത്രാസീനോച്ചസംസദി। ഹിരണ്യകശിപുസ്തസ്മാത് കര്മണാ തേന സ സ്മൃതഃ ।। ൬.

ആദ്യമായി ദിതിയുടെ ഗർഭത്തിൽ നിന്ന് പുറത്ത് വന്നവൻ ഹിരണ്യകശിപു എന്നായിരുന്നു; മഹാസഭയിൽ, യാഗത്തിൽ, ആ മുഖ്യപീഠത്തിൽ ഇരുന്നു. ആ പ്രവർത്തനത്താൽ അവൻ ഹിരണ്യകശിപു എന്ന പേരിൽ പ്രശസ്തനായി.

ഹിരണ്യകശിപോര്നാമ ജന്മ ചൈവ മഹാത്മനഃ। പ്രഭാവ़ഞ്ചൈവ ദൈത്യസ്യ വിസ്തരാദ്ബ്രൂഹി നഃ പ്രഭോ ।। ൬.

പ്രഭോ, ദൈത്യനായ മഹാത്മാവായ ഹിരണ്യകശിപുവിന്റെ ജനനവും മഹത്വവും വിശദമായി ഞങ്ങൾക്ക് പറയൂ.

കശ്യപസ്യാശ്വമേധോഽഭൂത് പുണ്യോ വൈ പുഷ്കരേ പുരാ। ഋഷിഭിര്ദ്ദേവതാഭിശ്ച ഗന്ധര്വൈ രുപശോഭിതഃ ।। ൬.

പണ്ടെ കശ്യപൻ പൂഷ്കരത്തിൽ അശ്വമേധയാഗം നടത്തി; അതു മഹർഷിമാരും ദേവന്മാരും ഗന്ധർവന്മാരും അലങ്കരിച്ചിരുന്നു.

ഉത്കൃഷ്ടേനൈവ വിധിനാ ആഖ്യാനാദൌ യഥാവിധി। ആസനാന്യുപക്ലൃപ്താനി കാഞ്ചനാനി തു പഞ്ച വൈ ।। ൬.

ഉത്തമമായ വിധിപ്രകാരം, കഥയുടെ ആരംഭത്തിൽ, അഞ്ചു പൊന്നിന്റെ ഇരിപ്പിടങ്ങൾ ക്രമമായി ഒരുക്കിയിരുന്നു.

കുശപൂതാനി ത്രീണ്യത്ര കൂര്ചഫലകമേവ ച। മുഖ്യാര്ത്വിജശ്ച ചത്വാരസ്തേഷാന്താന്യുപകല്പയേത് ।। ൬.

അവിടെ മൂന്നു കുശയാൽ ശുദ്ധീകരിച്ച ഇരിപ്പിടങ്ങളും ഒരു കൂർച്ചിന്റെ ഇരിപ്പിടവും ഉണ്ടായിരുന്നു; പ്രധാന ആർച്ചകന്മാർ ആ ഇരിപ്പിടങ്ങളിൽ ഇരിക്കേണ്ടതായിരുന്നു.

ശുഭം തത്രാസനം യത്തു ഹോതുരര്ഥേ പ്രകല്പിതമ്। ഹിരണ്മയം തഥാ ദിവ്യം ദിവ്യാസ്തരണസംസ്തൃതമ് ।। ൬.

ഹോതൃക്കായി ഒരുക്കിയിരുന്ന ആ ശുഭമായ ഇരിപ്പിടം പൊന്നുകൊണ്ടുള്ളതും ദിവ്യമായതുമായിരുന്നു; അതിൽ ദിവ്യമായ പായകൾ വിരിച്ചിരുന്നതായിരുന്നു.

അന്തര്വത്നീ ദിതിശ്ചൈവ പത്നീത്വം സ്മുപാഗതാ। ദശ വര്ഷസഹസ്രാണി ഗര്ഭസ്തസ്യാ അവര്തത ।। ൬.

ഗർഭിണിയായ ദിതി ഭാര്യയായി അവിടെ എത്തിയിരുന്നു; അവളുടെ ഗർഭം പത്ത് ആയിരം വർഷം തുടർന്നു.

സ തു ഗര്ഭാദ്വിനിഃസൃത്യ മാതുര്വൈ ഉദരാത്തദാ। ഉപക്ലൃപ്താസനം യത്തു ഹോതുരര്ഥേ ഹിരണ്മയമ്। നിഷസാദ സഗര്ഭോഽത്ര തത്രാസീനഃ ശശംസ ച ।। ൬.

അപ്പോൾ, അമ്മയുടെ ഗർഭത്തിൽ നിന്ന് പുറത്ത് വന്നവൻ, ഹോതൃക്കായി ഒരുക്കിയിരുന്ന പൊന്നിന്റെ ഇരിപ്പിടത്തിൽ ഇരുന്നു; അപ്പോൾ അവിടെ ഇരുന്നവൻ സംസാരിക്കുകയും ചെയ്തു.

ആക്യാനപഞ്ചമാന് വേദാന് മഹര്ഷിഃ കാശ്യപോ യഥാ। തം ദൃഷ്ട്വാ മുനയസ്തസ്യ നാമാകുര്വംസ്തു തദ്വിധമ് ।। ൬.

വേദങ്ങളിലെ അഞ്ചു കഥകളെപ്പോലെ മഹർഷിയായ കശ്യപനെ കണ്ട മഹർഷിമാർ അവനു അതിനനുസരിച്ച് പേര് നല്കി.

ഹിരണ്യകശിപുസ്തസ്മാത് കര്മണാ തേന വിശ്രുതഃ। ഹിരണ്യാക്ഷോഽനുജസ്തസ്യ സിംഹികാ തസ്യ ചാനുജാ। രാഹോഃ സാ ജനനീ ദേവീ വിപ്രചിത്തേഃ പരിഗ്രഹാത് ।। ൬.

അങ്ങനെ ആ പ്രവർത്തനത്താൽ ഹിരണ്യകശിപു പ്രശസ്തനായി; അവന്റെ അനിയൻ ഹിരണ്യാക്ഷനും അനിയത്തി സിംഹികയും ആയിരുന്നു; സിംഹിക, വിപ്രചിത്തിയെ വിവാഹം ചെയ്തു, രാഹുവിന്റെ മാതാവായി.

ഹിരണ്യകശിപുര്ദ്ദൈത്യശ്ചചാര പരമം തപഃ। ശതം വര്ഷസഹസ്രാണാം നിരാഹാരോ ഹ്യധഃശിരാഃ ।। ൬.

ദൈത്യനായ ഹിരണ്യകശിപു നൂറായിരം വർഷം ഭക്ഷണം കഴിക്കാതെ തലകീഴായി കഠിനമായ തപസ്സ് ചെയ്തു.

തം ബ്രഹ്മാ ഛന്ദയാമാസ ദൈത്യം തുഷ്ടോ വരേണ തു। സര്വാമരത്വം വിപ്രേഭ്യഃ സര്വഭൂതേഭ്യ ഏവ ച। യോഗാദ്ദേവാന് വിനിര്ജിത്യ സര്വദേവത്വമാസ്ഥിതഃ ।। ൬.

ബ്രഹ്മാവ് സന്തോഷത്തോടെ ദൈത്യനോട് വരം നൽകി; ബ്രാഹ്മണന്മാരിലും എല്ലാ ജീവികളിലും അമരത്വം ലഭിച്ചു; യോഗശക്തിയാൽ ദേവന്മാരെ ജയിച്ച് എല്ലാ ദേവന്മാരിലും അധികാരിയായിത്തീർന്നു.

ദാനവാശ്ചാസുരാശ്ചൈവ ദേവാഃ സമാ ഭവന്തു വൈ। മാരുതേര്യന്മഹൈശ്വര്യമേഷ മേ ദീയതാം വരഃ ।। ൬.

ദാനവന്മാരും അസുരന്മാരും ദേവന്മാരും ഒരുപോലെ സമം ആകട്ടെ; എനിക്ക് മാരുതന്റെ മഹത്തായ ശക്തി വരമായി നൽകണമേ.

ഏവമുക്തോഽഥ ബ്രഹ്മാ തു തസ്മൈ ദത്ത്വാ യഥേപ്സിതമ്। ദത്ത്വാ തസ്മൈ വരാന് ദിവ്യാന് തത്രൈവാന്തരധീയത। ഹിരണ്യകശിപുര്ദൈത്യഃ ശ്ലോകൈര്ഗീതഃ പുരാതനൈഃ ।। ൬.

ഇങ്ങനെ അപേക്ഷിച്ചപ്പോൾ ബ്രഹ്മാവ് അവന്റെ ആഗ്രഹിച്ച വരങ്ങൾ നൽകി, ദിവ്യമായ അനുഗ്രഹങ്ങൾ നൽകി അവിടെ തന്നെ അദൃശ്യനായി; ഹിരണ്യകശിപു പുരാതന ശ്ലോകങ്ങളിൽ പ്രശസ്തനായി.

രാജാ ഹിരണ്യകശിപുര്യാം യാമാശാം നിഷേവതേ। തസ്യാസ്തസ്യാ ദിശോ ദേവാ നമശ്ചക്രുര്മഹര്ഷിഭിഃ ।। ൬.

രാജാവായ ഹിരണ്യകശിപു ഏത് ദിശയിൽ വസിച്ചാലും, ആ ദിക്കിലെ ദേവന്മാരും മഹർഷിമാരും അവനോട് നമസ്കരിക്കുന്നു.

ഏവംപ്രഭാവോ ദൈത്യേന്ദ്രോ ഹിരണ്യകശിപു ര്ദ്വിജാഃ। തസ്യാസീന്നരസിംഹഃ സ വിഷ്ണുര്മൃത്യുഃ പുരാ കില। നഖൈസ്തു തേന നിര്ഭിന്നസ്തതഃ ശുദ്ധാ നഖാഃ സ്മൃതാഃ ।। ൬.

ദ്വിജന്മാരേ, ദൈത്യരാജാവായിരുന്ന ഹിരണ്യകശിപുവിന് ഇങ്ങനെ വലിയ ശക്തിയുണ്ടായിരുന്നു. പുരാതനകാലത്ത്, വിഷ്ണുവായ നരസിംഹൻ അവന്റെ മരണമായി ഉദിച്ചു. അവൻ തന്റെ നഖങ്ങൾകൊണ്ട് ഹിരണ്യകശിപുവിനെ കീറിത്തെറിപ്പിച്ചു. അതുകൊണ്ടാണ് നഖങ്ങൾ വിശുദ്ധമായവയെന്നു കരുതപ്പെടുന്നത്.

ഹിരണ്യാക്ഷസുതാഃ പഞ്ച വിക്രാന്താഃ സുമഹാ ബലാഃ। ഉത്കുരഃ ശകുനിശ്ചൈവ കാലനാഭസ്തഥൈവ ച ।। ൬.

ഹിരണ്യാക്ഷന് അഞ്ചു പുത്രന്മാർ ഉണ്ടായിരുന്നു; അവർ വളരെ ധൈര്യശാലികളും ശക്തശാലികളും ആയിരുന്നു. അവർ ഉത്കുരൻ, ശകുനി, കാലനാഭൻ എന്നിവരാണ്.