വായുപുരാണമ്

ധര്മ്മാര്ഥകാമമോക്ഷാണാമിഹ താഃ സാധകാഃ സ്മൃതാഃ। ദേവാശ്ച പിതരശ്ചൈവ ഋഷയോ മനവസ്തഥാ

ഇവിടെ, ധർമ്മം, അർത്ഥം, കാമം, മോക്ഷം എന്നിവ നേടുന്നവരായി അവർ അറിയപ്പെടുന്നു; അവർ ദേവന്മാർ, പിതാക്കന്മാർ, ഋഷിമാർ, മനുക്കൾ എന്നിവരാണ്.

തതസ്തേ തപസാ യുക്തഃ സ്ഥാനാന്യാപൂരയന്തി ഹി। ബ്രഹ്മണോ മാനസാസ്തേ വൈ സിദ്ധാത്മാനോ ഭവന്തി ഹി

തപസ്സിൽ ഉറപ്പുള്ളവർ ആ സ്ഥലങ്ങൾ നിറയ്ക്കുന്നു; ബ്രഹ്മാവിന്റെ മനസ്സിൽ നിന്ന് ജനിച്ചവരായ അവർ സിദ്ധരായി മാറുന്നു.

യേ സര്ഗാ ദ്വേഷയുക്തേന കര്മണാ തേ ദിവം ഗതാഃ। ആവര്ത്തമാനാ ഇഹ തേ സമ്ഭവന്തി യുഗേ യുഗേ

ദ്വേഷം കലർന്ന കർമ്മം ചെയ്തവരിൽ ചിലർ സ്വർഗ്ഗത്തിൽ ചെന്നെങ്കിലും, അവർ വീണ്ടും ഇവിടെ ജനിച്ച് ഓരോ യുഗത്തിലും പുനരാവർത്തനം ചെയ്യുന്നു.

സ്വകര്മഫലശേഷേണ ഖ്യാതാശ്ചൈവ തഥാത്മികാഃ। സംഭവന്തി ജനാല്ലോകാത് കര്മസംശയബന്ധനാത്

സ്വന്തം പ്രവൃത്തികളുടെ ശേഷിച്ച ഫലങ്ങളാൽ, ഈ ലോകത്തിൽ അറിയപ്പെടുന്നവരും അത്തരം സ്വഭാവമുള്ളവരും, കര്‍മത്തിന്റെ അനിശ്ചിതത്വത്തിൽ കുടുങ്ങി വീണ്ടും ജനിക്കുന്നു.

ആശയഃ കാരണം തത്ര ബോദ്ധവ്യം കര്മണാം തു സഃ। തൈഃ കര്മഭിസ്തു ജായന്തേ ജനാല്ലോകാഃ ശുഭാശുഭൈഃ

അവിടെ ഉദ്ദേശം തന്നെയാണ് പ്രവൃത്തികളുടെ കാരണം എന്ന് മനസ്സിലാക്കണം. ആ പ്രവൃത്തികളാൽ, നല്ലതോ ചീത്തയോ ആയ ജനങ്ങളും ലോകങ്ങളും ജനിക്കുന്നു.

ഗൃഹ്ണന്തി തേ ശരീരാണി നാനാരൂപാണി യോനിഷു। ദേവാദ്യസ്ഥാവരാന്തേ ച ഉത്പദ്യന്തേ പരസ്പരമ്

അവരവർക്കും വിവിധ യോനികളിൽ പലവിധ രൂപങ്ങളിലുള്ള ശരീരങ്ങൾ ലഭിക്കുന്നു. ദേവന്മാരിൽ നിന്ന് അചഞ്ചലജന്തുക്കൾ വരെ, പരസ്പരം തുടർച്ചയായി അവരവരെ ജനിക്കുന്നു.

തേഷാം യേ യാനി കര്മാണി പ്രാക് സൃഷ്ടേഃ പ്രതിപേദിരേ। താന്യേതേ പ്രതിപദ്യന്തേ സൃജ്യമാനാഃ പുനഃ പുനഃ

സൃഷ്ടിക്ക് മുമ്പ് അവർക്കു ലഭിച്ചിരുന്ന പ്രവൃത്തികൾ, പുതുതായി സൃഷ്ടിക്കപ്പെടുന്നവരും വീണ്ടും വീണ്ടും ഏറ്റെടുക്കുന്നു.

ഹിസ്രാഹിംസ്രേ മൃദുക്രൂരേ ധര്മാധര്മേ ഋതാനൃതേ। തദ്ഭാവിതാഃ പ്രപദ്യന്തേ തസ്മാത്തത്തസ്യ രോചതേ

ഹിംസയോ അഹിംസയോ, മൃദുത്വമോ ക്രൂരതയോ, ധർമ്മമോ അധർമ്മമോ, സത്യമോ അസത്യമോ എന്നിങ്ങനെ ഏത് സ്വഭാവത്തിൽ ആണോ അവർ രൂപപ്പെട്ടിരിക്കുന്നത്, അതനുസരിച്ച് അവർക്കു അനുയോജ്യമായ സ്ഥിതികളിലേക്കാണ് അവർ എത്തുന്നത്. അതുകൊണ്ടുതന്നെ ഓരോരുത്തർക്കും തങ്ങളുടെ സ്വഭാവത്തിന് അനുയോജ്യമായതിൽ ആകർഷണം തോന്നുന്നു.

കല്പേഷ്വാസന് വ്യതീതേഷു രൂപനാമാനി യാനി ച। താന്യേവാനാഗതേ കാലേ പ്രായശഃ പ്രതിപേദിരേ

മുൻകാലങ്ങളിൽ ഉണ്ടായിരുന്ന രൂപങ്ങളും പേരുകളും, ഭാവിയിൽ വീണ്ടും വീണ്ടും സാധാരണയായി ഏറ്റെടുക്കപ്പെടുന്നു.

തസ്മാത്തു നാമരൂപാണി താന്യേവ പ്രതിപേദിരേ। പുനഃ പുനസ്തേ കല്പേഷു ജായന്തേ നാമരൂപതഃ

അതിനാൽ, ആ പേരുകളും രൂപങ്ങളും തന്നെയാണ് വീണ്ടും വീണ്ടും ഏറ്റെടുക്കുന്നത്; ഓരോ കല്പയിലും അവരവരെ അതേ പേരിലും രൂപത്തിലും ജനിക്കുന്നു.

തതഃ സര്ഗേ ഹ്യവഷ്ടബ്ധേ സിസൃക്ഷോര്ബ്രഹ്മണസ്തു വൈ। പ്രജാസ്താ ധ്യായതസ്തസ്യ സത്യാഭിധ്യായിനസ്തദാ

അതിനുശേഷം സൃഷ്ടി ഉറപ്പായപ്പോൾ, ബ്രഹ്മാവിന് സൃഷ്ടിക്കാനുള്ള ആഗ്രഹം വന്നപ്പോൾ, സത്യത്തിൽ മനസ്സു നിർത്തി ധ്യാനിച്ചപ്പോൾ, ആ ജീവികൾ അവിടെ ഉദിച്ചുവന്നു.

മിഥുനാനാം സഹസ്രന്തു സോഽസൃജദ്വൈ മുഖാത്തദാ। ജനാസ്തേ ഹ്യുപപദ്യന്തേ സത്ത്വോദ്രിക്താഃ സുചേതസഃ

അപ്പോൾ, ബ്രഹ്മാവ് തന്റെ വായിൽ നിന്ന് ആയിരം ദമ്പതികളെ സൃഷ്ടിച്ചു; അവർ എല്ലാവരും സത്ത്വഗുണം കൂടുതലുള്ളവരും, ശുദ്ധമായ മനസ്സുള്ളവരുമായിരുന്നു.

സഹസ്രമന്യദ്വക്ഷസ്തോ മിഥുനാനാം സസര്ജ്ജ ഹ। തേ സര്വേ രജസോദ്രിക്താഃ ശുഷ്മിണശ്ചാപ്യശുഷ്മിണഃ

അതിനുശേഷം, തന്റെ നെഞ്ചിൽ നിന്ന് മറ്റൊരു ആയിരം ദമ്പതികളെ സൃഷ്ടിച്ചു; അവർ എല്ലാവരും രജോഗുണം കൂടുതലുള്ളവരും, ചിലർ ശക്തിയുള്ളവരും ചിലർ ശക്തിയില്ലാത്തവരുമായിരുന്നു.

സൃഷ്ട്വാ സഹസ്രമന്യത്തു ദ്വന്ദ്വാനാമൂരുതഃ പുനഃ। രജസ്തമോഭ്യാമുദ്രിക്താ ഈഹാശീലാസ്തു തേ സ്മൃതാഃ

പിന്നീട്, ഭുജങ്ങളിൽ നിന്ന് വീണ്ടും മറ്റൊരു ആയിരം ദമ്പതികളെ സൃഷ്ടിച്ചു; അവർ രജസും തമസും കൂടുതലുള്ളവരും, ആഗ്രഹത്തിലും പതിവിലും ആഗ്രഹമുള്ളവരുമാണ്.

പദ്ഭ്യാം സഹസ്രമന്യത്തു മിഥുനാനാം സസര്ജ്ജ ഹ। ഉദ്രിക്താസ്തമസാ സര്വേ നിഃശ്രീകാ ഹ്യല്പതേജസഃ

പിന്നീട്, കാലുകളിൽ നിന്ന് മറ്റൊരു ആയിരം ദമ്പതികളെ സൃഷ്ടിച്ചു; അവർ എല്ലാവരും തമോഗുണം കൂടുതലുള്ളവരും, മഹത്വമില്ലാത്തവരും, ശക്തി കുറഞ്ഞവരുമായിരുന്നു.

തതോ വൈ ഹര്ഷമാനാസ്തേ ദ്വന്ദ്വോത്പന്നാസ്തു പ്രാണിനഃ। അന്യോന്യാ ഹൃച്ഛപാവിപ്ടാ മൈഥുനായോപചക്രമുഃ

അതിനുശേഷം, ദമ്പതികളായി ജനിച്ച ആ ജീവികൾ സന്തോഷത്തോടെ, പരസ്പര ഹൃദയാകാംക്ഷയിൽ ആകൃഷ്ടരായി, ലൈംഗികസമ്ബർക്കത്തിലേക്ക് പ്രവേശിച്ചു.

തതഃപ്രഭൃതി കല്പേഽസ്മിന് മിഥുനോത്പത്തിരുച്യതേ। മാസേ മാസേര്ത്തവം യദ്യത്തദാജ്ഞാസിദ്ധി യോഷിതാത്

അന്നുമുതൽ ഈ കല്പത്തിൽ ദമ്പതികളുടെ ഉത്ഭവം പറയുന്നു; ഓരോ മാസവും സ്ത്രീകളിൽ, ആജ്ഞയനുസരിച്ച് ഗർഭധാരണമാവുന്നു.

തസ്മാത്തദാ ന സുഷുവുഃ സേവിതൈരപി മൈഥുനൈഃ। ആയുഷോഽന്തേ പ്രസൂയന്തേ മിഥുനാന്യേവ തേ സകൃത്

അതിനാൽ, അന്നത്തെ കാലത്ത്, ആവർത്തിച്ച് ലൈംഗികസംയോഗം ചെയ്താലും അവർ ഗർഭം ധരിച്ചില്ല; ആയുസ്സിന്റെ അവസാനം മാത്രമാണ് ആ ദമ്പതികൾക്ക് ഒരിക്കൽ മാത്രം സന്താനമുണ്ടാകുന്നത്.

കുടകാഃ കുവികാശ്ചൈവ ഉത്പദ്യന്തേ മുമൂര്ഷിതാഃ। തതഃപ്രഭൃതി കല്പേഽസ്മിന് മിഥുനാനാം ഹി സമ്ഭവഃ

മരണമാസന്നമായവരിൽ കുടകരും കുവികകളും ജനിക്കുന്നു; അന്നുമുതൽ ഈ കല്പത്തിൽ ദമ്പതികളുടെ ഉത്ഭവം നടക്കുന്നു.

ധ്യാതേ തു മനസാ താസാം പ്രജാനാം ജായതേ സകൃത്। ശബ്ദാദി വിഷയഃ ശുദ്ധഃ പ്രത്യേകം പഞ്ചലക്ഷണഃ

മനസ്സിൽ ധ്യാനിച്ചാൽ, ആ ജീവികൾക്ക് ഓരോരുത്തർക്കും ഒരിക്കൽ മാത്രം ജനനം ലഭിക്കുന്നു; ശബ്ദം മുതലായ ഇന്ദ്രിയവിഷയങ്ങളിൽ ശുദ്ധിയുള്ളവരും, ഓരോരുത്തർക്കും അഞ്ചു ലക്ഷണങ്ങളുമുള്ളവരുമാണ്.

ഇത്യേവം മനസാ പൂര്വം പ്രാക്സൃഷ്ടിര്യാ പ്രജാപതേഃ। തസ്യാന്വവായേ സമ്ഭൂതാ യൈരിദം പൂരിതം ജഗത്

ഇങ്ങനെ, ആദിയിൽ പ്രജാപതിയുടെ സൃഷ്ടി മനസ്സിലൂടെ ആയിരുന്നു; അവന്റെ വംശത്തിൽ നിന്നാണ് ഈ ലോകം നിറഞ്ഞത്.

സരിത്സരഃ സമുദ്രാംശ്ച സേവന്തേ പര്വതാനപി। തദാ നാത്യമ്ബുശീതോഷ്ണാ യുഗേ തസ്മിന് ചരന്തി വൈ

നദികൾ, തടാകങ്ങൾ, സമുദ്രങ്ങൾ, പർവ്വതങ്ങൾ എന്നിവയെല്ലാം അന്നത്തെ കാലത്ത് പരിപാലിക്കപ്പെടുന്നു. അതിവേലിയോ അതിശീതളമോ ഇല്ലാതെ, ആ യുഗത്തിൽ ജീവികൾ സ്വതന്ത്രമായി സഞ്ചരിക്കുന്നു.

പൃഥ്വീരസോദ്ഭവം നാമ ആഹാരം ഹ്യാഹരന്തി വൈ। താഃ പ്രജാഃ കാമചാരിണ്യോ മാനസീം സിദ്ധിമാസ്ഥിതാഃ

അന്നത്തെ ജീവികൾക്ക് ഭൂമിയിൽ നിന്നു ഉദ്ഭവിക്കുന്ന ആഹാരമാണ് ലഭിക്കുന്നത്. അവർ സ്വച്ഛന്ദമായി പ്രവർത്തിക്കുകയും മനസ്സിൽ ആഗ്രഹിച്ചതു സാധിച്ചവരായിരിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.

ധര്മാധര്മൌ ന താസ്വാസ്താം നിര്വിശേഷാഃ പ്രജാസ്തു താഃ। തുല്യമായുഃ സുഖം രൂപം താസാം തസ്മിന് കൃതേ യുഗേ

അവരിൽ ധർമ്മമോ അധർമ്മമോ ഇല്ല; ആ ജീവികൾക്ക് തമ്മിൽ വ്യത്യാസമില്ല, ആയുസ്സും സൗഖ്യവും രൂപവും എല്ലാം തുല്യമാണ് ആ കൃതയുഗത്തിൽ.

ധര്മാധര്മൌ ന താസ്വാസ്താം കല്പാദൌ തു കൃതേ യുഗേ। സ്വേന സ്വേനാധികാരേണ ജജ്ഞിരേ തേ കൃതേ യുഗേ

യുഗചക്രത്തിന്റെ ആദിയിൽ, കൃതയുഗത്തിൽ, അവരിൽ ധർമ്മമോ അധർമ്മമോ ഇല്ല; ഓരോരുത്തരും തങ്ങളുടെ സ്വഭാവപ്രകാരം ജനിക്കുന്നു.

ചത്വാരി തു സഹസ്രാണി വര്ഷാണാം ദിവ്യസംഖ്യയാ। ആദ്യം കൃതയുഗം പ്രാഹുഃ സന്ധ്യാനാന്തു ചതുഃ ശതമ്

ദൈവീയമായ കണക്കുപ്രകാരം നാലായിരം വർഷമാണ് ആദ്യ കൃതയുഗം എന്ന് പറയുന്നു; അതിന്റെ സംധ്യകൾക്ക് നാലുനൂറ് വർഷം വീതം.

തതഃ സഹസ്രശസ്താസു പ്രജാസു പ്രഥിതാസ്വപി। ന താസാം പ്രതിഘാതോഽസ്തി ന ദ്വന്ദ്വന്നാപി ച ക്രമഃ

പിന്നീട് ആയിരക്കണക്കിന് പ്രശസ്തരായ ആ ജീവികളിൽ പോലും എതിര്‍പ്പോ സംഘർഷമോ ഇല്ല; തമ്മിൽ മത്സരമോ ക്രമമോ ഇല്ല.

പര്വതോദധിസേവിന്യോ ഹ്യനികേതാശ്രയാസ്തു താഃ। വിശോകാഃ സത്ത്വബഹുലാ ഏകാന്തസുഖിതപ്രജാഃ

പർവ്വതങ്ങളിലും സമുദ്രങ്ങളിലും അവർ വസിക്കുന്നു; സ്ഥിരമായ താമസസ്ഥാനം ഇല്ല. ദുഃഖമില്ലാതെ, ശുദ്ധിയേറിയ മനസ്സോടെ, പൂർണ്ണമായ സന്തോഷത്തിൽ ജീവിക്കുന്നു.

താ വൈ നികാമചാരിണ്യോ നിത്യം മുദിതമാനസാഃ। പശവഃ പക്ഷിണശ്ചൈവ ന തദാസന് സരീസൃപാഃ

അവർക്ക് മനസ്സിൽ തോന്നുന്നതുപോലെ പ്രവർത്തിക്കാം, മനസ്സ് എല്ലായ്പ്പോഴും ആനന്ദത്തിലായിരിക്കും. അന്നത്തെ കാലത്ത് മൃഗങ്ങളോ പക്ഷികളോ സർപ്പങ്ങളോ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല.