വായുപുരാണമ്

സപ്ത ദ്വീപാഃ സമുദ്രാശ്ച അന്യോന്യസ്യ തു മണ്ഡലമ്। സന്നികൃഷ്ടാഃ സ്വഭാവേന സമാവൃത്യ പരസ്പരമ്

ഏഴു ദ്വീപുകളും സമുദ്രങ്ങളും പരസ്പരം ചുറ്റി, സ്വാഭാവികമായി അടുത്ത് ചേർന്ന്, ഒരൊന്നിനെ മറ്റൊന്ന് വളയുന്നു.

ഭൂരാഖ്യാംശ്ചതുരോ ലോകാംശ്ചന്ദ്രാദിത്യൌ ഗ്രഹൈഃ സഹ। പൂര്വം തു നിര്മ്മമേ ബ്രഹ്മാ സ്ഥാനാനീമാനി സര്വശഃ

ഭൂമിയെന്ന പേരിലുള്ള ഭൂമി, നാലു ലോകങ്ങൾ, ചന്ദ്രനും സൂര്യനും ഗ്രഹങ്ങളുമൊക്കെ ബ്രഹ്മാവ് ആദ്യം സൃഷ്ടിച്ചു; ഈ സ്ഥലങ്ങൾ എല്ലാം പൂർണ്ണമായി ഉണ്ടാക്കി.

കല്പസ്യ ചാസ്യ ബ്രഹ്മാ വൈ ഹ്യസൃജത് സ്ഥാനിനഃ പുരാ। ആപോഽഗ്രിഃ പൃഥിവീ വായുരന്തരിക്ഷം ദിവം തഥാ

ഈ കല്പത്തിന്റെ തുടക്കത്തിൽ ബ്രഹ്മാവ് ജലം, അഗ്നി, ഭൂമി, വായു, ആകാശം, ദിവം എന്നിവ സ്ഥിരമായി ആദ്യം സൃഷ്ടിച്ചു.

സ്വര്ഗം ദിശഃ സമുദ്രാംശ്ച നദീഃ സര്വാംശ്ച പര്വതാന്। ഓഷധീനാം തഥാത്മാനമാത്മാനം വൃക്ഷവീരുധാമ്

സ്വർഗ്ഗം, ദിശകൾ, സമുദ്രങ്ങൾ, എല്ലാ നദികളും പർവതങ്ങളും, ഔഷധികളുടെ സ്വഭാവവും വൃക്ഷങ്ങളുടെയും ചെടികളുടെയും ആത്മാവും അവൻ സൃഷ്ടിച്ചു.

ലവാഃ കാഷ്ഠാഃ കലാശ്ചൈവ മുഹൂര്തം സന്ധിരാത്ര്യഹമ്। അര്ദ്ധമാസാംശ്ച മാസാംശ്ച അയനാബ്ദയുഗാനി ച

ക്ഷണങ്ങൾ, കാലഘട്ടങ്ങൾ, ദിനങ്ങൾ, യാമങ്ങൾ, രാത്രിയും പകലും, പകുതിമാസങ്ങൾ, മാസങ്ങൾ, അയനങ്ങൾ, വർഷങ്ങൾ, യുഗങ്ങൾ എന്നിവയും അവൻ സൃഷ്ടിച്ചു.

സ്ഥാനാഭിമാനിനശ്ചൈവ സ്ഥാനാനി ച പൃഥക് പൃഥക്। സ്ഥാനാത്മാനഃ സ സൃഷ്ട്വാ വൈ യുഗാവസ്ഥാം വിനിര്മമേ

സ്ഥലങ്ങളുടെ അതിധേവതകളും ഓരോ സ്ഥലവും വേറേ വേറെയായി അവൻ സൃഷ്ടിച്ചു; സ്ഥലങ്ങളുടെ ആത്മാവുകൾ ഉണ്ടാക്കി, യുഗങ്ങളുടെ ക്രമവും സ്ഥാപിച്ചു.

കൃതം ത്രേതാ ദ്വാപരം ച കലിം ചൈവ തഥാ യുഗമ്। കല്പസ്യാദൌ കൃതയുഗേ പ്രഥമേ സോഽസൃജത് പ്രജാഃ

കൃതയുഗം, ത്രേതായുഗം, ദ്വാപരയുഗം, കലിയുഗം എന്നിവ കല്പത്തിന്റെ തുടക്കത്തിൽ, ആദ്യ കൃതയുഗത്തിൽ, അവൻ ജീവികളെ സൃഷ്ടിച്ചു.

പ്രാഗുക്താ യാ മയാ തുഭ്യം പൂര്വകാലം പ്രജാസ്തു താഃ। തസ്മിന് സംവര്ത്തമാനേ തു കല്പേ ദഗ്ധാസ്തദാഽഗ്നിനാ

നിനക്കു മുമ്പ് ഞാൻ പറഞ്ഞ പഴയ കാലത്തെ ജീവികൾ, ആ കല്പം സംഹരിക്കപ്പെടുമ്പോൾ അഗ്നിയിൽ ദഹിക്കപ്പെട്ടു.

അപ്രാപ്താ യാസ്തപോലോകം ജനലോകം സമാശ്രിതാഃ। പ്രവര്തന്തി പുനഃ സര്ഗേ ബീജാര്ഥം താ ഭവന്തി ഹി

തപോലോകം പ്രാപിക്കാതിരുന്നവർ ജനലോകത്തിൽ അഭയം പ്രാപിച്ചു; അവർ വീണ്ടും സൃഷ്ടിക്കുമ്പോൾ വിത്തായി നിലകൊള്ളുന്നു.

ബീജാര്ഥേന സ്ഥിതാസ്തത്ര പുനഃ സര്ഗസ്യ കാരണാത്। തതസ്താഃ സൃജ്യമാനാസ്തു സന്താനാര്ഥം ഭവന്തി ഹി

വിത്തിന്റെ കാരണത്താൽ അവിടെ നിലകൊണ്ടവർ, പുതിയ സൃഷ്ടിയുടെ കാരണം ആകുന്നു; പിന്നെ അവർ സൃഷ്ടിക്കപ്പെടുമ്പോൾ സന്തതിയുടെ നിമിത്തം നിലനിൽക്കുന്നു.

ധര്മ്മാര്ഥകാമമോക്ഷാണാമിഹ താഃ സാധകാഃ സ്മൃതാഃ। ദേവാശ്ച പിതരശ്ചൈവ ഋഷയോ മനവസ്തഥാ

ഇവിടെ, ധർമ്മം, അർത്ഥം, കാമം, മോക്ഷം എന്നിവ നേടുന്നവരായി അവർ അറിയപ്പെടുന്നു; അവർ ദേവന്മാർ, പിതാക്കന്മാർ, ഋഷിമാർ, മനുക്കൾ എന്നിവരാണ്.

തതസ്തേ തപസാ യുക്തഃ സ്ഥാനാന്യാപൂരയന്തി ഹി। ബ്രഹ്മണോ മാനസാസ്തേ വൈ സിദ്ധാത്മാനോ ഭവന്തി ഹി

തപസ്സിൽ ഉറപ്പുള്ളവർ ആ സ്ഥലങ്ങൾ നിറയ്ക്കുന്നു; ബ്രഹ്മാവിന്റെ മനസ്സിൽ നിന്ന് ജനിച്ചവരായ അവർ സിദ്ധരായി മാറുന്നു.

യേ സര്ഗാ ദ്വേഷയുക്തേന കര്മണാ തേ ദിവം ഗതാഃ। ആവര്ത്തമാനാ ഇഹ തേ സമ്ഭവന്തി യുഗേ യുഗേ

ദ്വേഷം കലർന്ന കർമ്മം ചെയ്തവരിൽ ചിലർ സ്വർഗ്ഗത്തിൽ ചെന്നെങ്കിലും, അവർ വീണ്ടും ഇവിടെ ജനിച്ച് ഓരോ യുഗത്തിലും പുനരാവർത്തനം ചെയ്യുന്നു.

സ്വകര്മഫലശേഷേണ ഖ്യാതാശ്ചൈവ തഥാത്മികാഃ। സംഭവന്തി ജനാല്ലോകാത് കര്മസംശയബന്ധനാത്

സ്വന്തം പ്രവൃത്തികളുടെ ശേഷിച്ച ഫലങ്ങളാൽ, ഈ ലോകത്തിൽ അറിയപ്പെടുന്നവരും അത്തരം സ്വഭാവമുള്ളവരും, കര്‍മത്തിന്റെ അനിശ്ചിതത്വത്തിൽ കുടുങ്ങി വീണ്ടും ജനിക്കുന്നു.

ആശയഃ കാരണം തത്ര ബോദ്ധവ്യം കര്മണാം തു സഃ। തൈഃ കര്മഭിസ്തു ജായന്തേ ജനാല്ലോകാഃ ശുഭാശുഭൈഃ

അവിടെ ഉദ്ദേശം തന്നെയാണ് പ്രവൃത്തികളുടെ കാരണം എന്ന് മനസ്സിലാക്കണം. ആ പ്രവൃത്തികളാൽ, നല്ലതോ ചീത്തയോ ആയ ജനങ്ങളും ലോകങ്ങളും ജനിക്കുന്നു.

ഗൃഹ്ണന്തി തേ ശരീരാണി നാനാരൂപാണി യോനിഷു। ദേവാദ്യസ്ഥാവരാന്തേ ച ഉത്പദ്യന്തേ പരസ്പരമ്

അവരവർക്കും വിവിധ യോനികളിൽ പലവിധ രൂപങ്ങളിലുള്ള ശരീരങ്ങൾ ലഭിക്കുന്നു. ദേവന്മാരിൽ നിന്ന് അചഞ്ചലജന്തുക്കൾ വരെ, പരസ്പരം തുടർച്ചയായി അവരവരെ ജനിക്കുന്നു.

തേഷാം യേ യാനി കര്മാണി പ്രാക് സൃഷ്ടേഃ പ്രതിപേദിരേ। താന്യേതേ പ്രതിപദ്യന്തേ സൃജ്യമാനാഃ പുനഃ പുനഃ

സൃഷ്ടിക്ക് മുമ്പ് അവർക്കു ലഭിച്ചിരുന്ന പ്രവൃത്തികൾ, പുതുതായി സൃഷ്ടിക്കപ്പെടുന്നവരും വീണ്ടും വീണ്ടും ഏറ്റെടുക്കുന്നു.

ഹിസ്രാഹിംസ്രേ മൃദുക്രൂരേ ധര്മാധര്മേ ഋതാനൃതേ। തദ്ഭാവിതാഃ പ്രപദ്യന്തേ തസ്മാത്തത്തസ്യ രോചതേ

ഹിംസയോ അഹിംസയോ, മൃദുത്വമോ ക്രൂരതയോ, ധർമ്മമോ അധർമ്മമോ, സത്യമോ അസത്യമോ എന്നിങ്ങനെ ഏത് സ്വഭാവത്തിൽ ആണോ അവർ രൂപപ്പെട്ടിരിക്കുന്നത്, അതനുസരിച്ച് അവർക്കു അനുയോജ്യമായ സ്ഥിതികളിലേക്കാണ് അവർ എത്തുന്നത്. അതുകൊണ്ടുതന്നെ ഓരോരുത്തർക്കും തങ്ങളുടെ സ്വഭാവത്തിന് അനുയോജ്യമായതിൽ ആകർഷണം തോന്നുന്നു.

കല്പേഷ്വാസന് വ്യതീതേഷു രൂപനാമാനി യാനി ച। താന്യേവാനാഗതേ കാലേ പ്രായശഃ പ്രതിപേദിരേ

മുൻകാലങ്ങളിൽ ഉണ്ടായിരുന്ന രൂപങ്ങളും പേരുകളും, ഭാവിയിൽ വീണ്ടും വീണ്ടും സാധാരണയായി ഏറ്റെടുക്കപ്പെടുന്നു.

തസ്മാത്തു നാമരൂപാണി താന്യേവ പ്രതിപേദിരേ। പുനഃ പുനസ്തേ കല്പേഷു ജായന്തേ നാമരൂപതഃ

അതിനാൽ, ആ പേരുകളും രൂപങ്ങളും തന്നെയാണ് വീണ്ടും വീണ്ടും ഏറ്റെടുക്കുന്നത്; ഓരോ കല്പയിലും അവരവരെ അതേ പേരിലും രൂപത്തിലും ജനിക്കുന്നു.

തതഃ സര്ഗേ ഹ്യവഷ്ടബ്ധേ സിസൃക്ഷോര്ബ്രഹ്മണസ്തു വൈ। പ്രജാസ്താ ധ്യായതസ്തസ്യ സത്യാഭിധ്യായിനസ്തദാ

അതിനുശേഷം സൃഷ്ടി ഉറപ്പായപ്പോൾ, ബ്രഹ്മാവിന് സൃഷ്ടിക്കാനുള്ള ആഗ്രഹം വന്നപ്പോൾ, സത്യത്തിൽ മനസ്സു നിർത്തി ധ്യാനിച്ചപ്പോൾ, ആ ജീവികൾ അവിടെ ഉദിച്ചുവന്നു.

മിഥുനാനാം സഹസ്രന്തു സോഽസൃജദ്വൈ മുഖാത്തദാ। ജനാസ്തേ ഹ്യുപപദ്യന്തേ സത്ത്വോദ്രിക്താഃ സുചേതസഃ

അപ്പോൾ, ബ്രഹ്മാവ് തന്റെ വായിൽ നിന്ന് ആയിരം ദമ്പതികളെ സൃഷ്ടിച്ചു; അവർ എല്ലാവരും സത്ത്വഗുണം കൂടുതലുള്ളവരും, ശുദ്ധമായ മനസ്സുള്ളവരുമായിരുന്നു.

സഹസ്രമന്യദ്വക്ഷസ്തോ മിഥുനാനാം സസര്ജ്ജ ഹ। തേ സര്വേ രജസോദ്രിക്താഃ ശുഷ്മിണശ്ചാപ്യശുഷ്മിണഃ

അതിനുശേഷം, തന്റെ നെഞ്ചിൽ നിന്ന് മറ്റൊരു ആയിരം ദമ്പതികളെ സൃഷ്ടിച്ചു; അവർ എല്ലാവരും രജോഗുണം കൂടുതലുള്ളവരും, ചിലർ ശക്തിയുള്ളവരും ചിലർ ശക്തിയില്ലാത്തവരുമായിരുന്നു.

സൃഷ്ട്വാ സഹസ്രമന്യത്തു ദ്വന്ദ്വാനാമൂരുതഃ പുനഃ। രജസ്തമോഭ്യാമുദ്രിക്താ ഈഹാശീലാസ്തു തേ സ്മൃതാഃ

പിന്നീട്, ഭുജങ്ങളിൽ നിന്ന് വീണ്ടും മറ്റൊരു ആയിരം ദമ്പതികളെ സൃഷ്ടിച്ചു; അവർ രജസും തമസും കൂടുതലുള്ളവരും, ആഗ്രഹത്തിലും പതിവിലും ആഗ്രഹമുള്ളവരുമാണ്.

പദ്ഭ്യാം സഹസ്രമന്യത്തു മിഥുനാനാം സസര്ജ്ജ ഹ। ഉദ്രിക്താസ്തമസാ സര്വേ നിഃശ്രീകാ ഹ്യല്പതേജസഃ

പിന്നീട്, കാലുകളിൽ നിന്ന് മറ്റൊരു ആയിരം ദമ്പതികളെ സൃഷ്ടിച്ചു; അവർ എല്ലാവരും തമോഗുണം കൂടുതലുള്ളവരും, മഹത്വമില്ലാത്തവരും, ശക്തി കുറഞ്ഞവരുമായിരുന്നു.

തതോ വൈ ഹര്ഷമാനാസ്തേ ദ്വന്ദ്വോത്പന്നാസ്തു പ്രാണിനഃ। അന്യോന്യാ ഹൃച്ഛപാവിപ്ടാ മൈഥുനായോപചക്രമുഃ

അതിനുശേഷം, ദമ്പതികളായി ജനിച്ച ആ ജീവികൾ സന്തോഷത്തോടെ, പരസ്പര ഹൃദയാകാംക്ഷയിൽ ആകൃഷ്ടരായി, ലൈംഗികസമ്ബർക്കത്തിലേക്ക് പ്രവേശിച്ചു.

തതഃപ്രഭൃതി കല്പേഽസ്മിന് മിഥുനോത്പത്തിരുച്യതേ। മാസേ മാസേര്ത്തവം യദ്യത്തദാജ്ഞാസിദ്ധി യോഷിതാത്

അന്നുമുതൽ ഈ കല്പത്തിൽ ദമ്പതികളുടെ ഉത്ഭവം പറയുന്നു; ഓരോ മാസവും സ്ത്രീകളിൽ, ആജ്ഞയനുസരിച്ച് ഗർഭധാരണമാവുന്നു.

തസ്മാത്തദാ ന സുഷുവുഃ സേവിതൈരപി മൈഥുനൈഃ। ആയുഷോഽന്തേ പ്രസൂയന്തേ മിഥുനാന്യേവ തേ സകൃത്

അതിനാൽ, അന്നത്തെ കാലത്ത്, ആവർത്തിച്ച് ലൈംഗികസംയോഗം ചെയ്താലും അവർ ഗർഭം ധരിച്ചില്ല; ആയുസ്സിന്റെ അവസാനം മാത്രമാണ് ആ ദമ്പതികൾക്ക് ഒരിക്കൽ മാത്രം സന്താനമുണ്ടാകുന്നത്.

കുടകാഃ കുവികാശ്ചൈവ ഉത്പദ്യന്തേ മുമൂര്ഷിതാഃ। തതഃപ്രഭൃതി കല്പേഽസ്മിന് മിഥുനാനാം ഹി സമ്ഭവഃ

മരണമാസന്നമായവരിൽ കുടകരും കുവികകളും ജനിക്കുന്നു; അന്നുമുതൽ ഈ കല്പത്തിൽ ദമ്പതികളുടെ ഉത്ഭവം നടക്കുന്നു.