വായുപുരാണമ്

ആപോ നാരാഖ്യാസ്തനവ ഇത്യപാന്നാമ ശുശ്രുമഃ। ആപൂര്യ നാഭിം തത്രാസ്തേ തേന നാരായണഃ സ്മൃതഃ

വെള്ളങ്ങളെ ‘നര’ എന്നും അവയുടെ വ്യാപനം ‘തനു’ എന്നും കേട്ടിട്ടുണ്ട്; അവ നാഭി നിറച്ച് അവിടെ വസിക്കുന്നു, അതുകൊണ്ടാണ് നാരായണൻ എന്ന് ഓർമ്മിക്കുന്നത്.

സഹസ്രശീര്ഷാ സുമനാഃ സഹസ്രപാത് സഹസ്രചക്ഷുര്വദനഃ സഹസ്രഭുക്। സഹസ്രബാഹുഃ പ്രഥമഃ പ്രജാ പതിസ്ത്രയീപഥേ യഃ പുരുഷോ നിരുച്യതേ

ആയിരം തലയും മനസ്സും കാലും കണ്ണുകളും വായുകളും ആയിരം ഭോജനങ്ങളും ആയിരം കൈകളും ഉള്ളവൻ, സൃഷ്ടികളുടെ ആദ്യാധിപൻ, മൂന്നു മാർഗ്ഗങ്ങളിലും പ്രസിദ്ധനായ പുരുഷൻ.

ആദിത്യവര്ണോ ഭുവനസ്യ ഗോപ്താ ഏകോ ഹ്യപൂര്വഃ പ്രഥമം തുരാഷാട്। ഹിരണ്യഗര്ഭഃ പുരുഷോ മഹാത്മാ സ പഠ്യതേ വൈ തമസഃപരസ്താത്

സൂര്യന്റെ നിറമുള്ളവൻ, ലോകത്തിന്റെ ഏക രക്ഷകൻ, അപൂർവനും ആദ്യനും വേഗവാനുമാണ്; ഹിരണ്യഗർഭൻ എന്ന മഹാത്മാവ്, അന്ധകാരത്തിന് അപ്പുറത്തുള്ളവനായി അറിയപ്പെടുന്നു.

കല്പാദൌ രജസോദ്രിക്തോ ബ്രഹ്മാ ഭൂത്വാഽസൃജത് പ്രജാഃ। കല്പാന്തേ തമസോദ്രിക്തോ കാലോ ഭൂത്വാഽഗ്രസത് പുനഃ

ഒരു കല്പത്തിന്റെ തുടക്കത്തിൽ, രാജസിക ഗുണം അധികം വന്നു ബ്രഹ്മാവ് സൃഷ്ടികളെ സൃഷ്ടിച്ചു; കല്പാവസാനത്ത്, തമോഗുണം അധികം വന്നു, കാലൻ അവയെ വീണ്ടും വിഴുങ്ങി.

സ വൈ നാരായണാ ഖ്യസ്തു സത്ത്വോദ്രിക്തോഽര്ണവേ സ്വപന്। ത്രിധാ വിഭജ്യ ചാത്മാനം ത്രൈലോക്യേ സമവര്ത്തത

സത്ത്വഗുണം അധികം വന്നു, നാരായണൻ എന്നറിയപ്പെടുന്നവൻ സമുദ്രത്തിൽ ഉറങ്ങി; തന്റെ സ്വരൂപം മൂന്നു ഭാഗമാക്കി, മൂന്നുലോകങ്ങളിലും പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു.

സൃജതേ ഗ്രസതേ ചൈവ വീക്ഷന്തേ ച ത്രിഭിസ്തു താന്। ഏകാര്ണവേ തദാ ലോകേ നഷ്ടേ സ്ഥാവരജങ്ഗമേ

അവൻ ആ മൂന്നു രൂപങ്ങളാൽ സൃഷ്ടിക്കുകയും വിഴുങ്ങുകയും നിരീക്ഷിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു; ആ ഒറ്റ സമുദ്രത്തിൽ, നിലനിൽക്കുന്നതും ചലിക്കുന്നതും ഇല്ലാതാകുമ്പോൾ.

ചതുര്യുഗസഹസ്രാന്തേ സര്വതഃ സലിലാവൃതേ। ബ്രഹ്മാ നാരായണാഖ്യസ്തു അപ്രകാശാര്ണവേ സ്വപന്

നാലായിരം യുഗങ്ങൾ കഴിഞ്ഞ് എല്ലാം വെള്ളത്തിൽ മൂടപ്പെട്ടപ്പോൾ, നാരായണൻ എന്നറിയപ്പെടുന്ന ബ്രഹ്മാവ്, പ്രകാശമില്ലാത്ത സമുദ്രത്തിൽ ഉറങ്ങുന്നു.

ചതുര്വിധാഃ പ്രജാ ഗ്രസ്ത്വാ ബ്രാഹ്മ്യാം രാത്ര്യാം മഹാര്ണവേ। പശ്യന്തി തം മഹര്ല്ലോകാത് സുപ്തം കാലം മഹര്ഷയഃ

ബ്രാഹ്മയുടെ രാത്രിയിൽ മഹാസമുദ്രത്തിൽ നാലുവിധ ജീവികളും അകത്താക്കി, മഹർലോകത്തിൽ വസിക്കുന്ന മഹർഷിമാർ ആ സമയത്തെ ഉറങ്ങുന്നതുപോലെ കാണുന്നു.

ഭൃഗ്വാദയോ യഥാ സപ്ത കല്പേ ഹ്യസ്മിന് മഹര്ഷയഃ। തതോ വിവര്ത്തമാനൈസ്തൈര്മഹാന് പരിഗതഃ പരഃ

ഭൃഗു മുതലായ ഏഴ് മഹർഷിമാർ ഈ കല്പത്തിൽ ഉണ്ടെന്നപോലെ, കല്പം മാറുമ്പോഴും ആ മഹാനായവൻ അവരാൽ ചുറ്റപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു.

ഗത്യര്ഥാദ് ഋഷയോ ധാതോര്ന്നാമനിര്വൃത്തിരാദിതഃ। തസ്മാദൃഷിപരത്വേന മഹാംസ്തസ്മാന്മഹര്ഷയഃ

ചലനം എന്ന അർത്ഥം വരുന്ന ധാതുവിൽ നിന്നാണ് ഋഷിമാർ എന്ന പേര് ആദിയിൽ നിന്നു വന്നത്. അതുകൊണ്ടു തന്നെ, അവർക്ക് മഹർഷി എന്ന മഹത്തായ പേര് ലഭിച്ചു.

മഹര്ല്ലോകസ്ഥിതൈര്ദൃഷ്ടഃ കാലഃ സുപ്തസ്തദാ ച തൈഃ। സത്യാദ്യാഃ സപ്ത യേഹ്യാസന് കല്പേഽതീതേ മഹര്ഷയഃ

മഹർലോകത്തിൽ താമസിക്കുന്നവർക്ക് ആ സമയത്തെ ഉറങ്ങുന്നതുപോലെ കാണാൻ കഴിഞ്ഞു; കഴിഞ്ഞ കല്പത്തിൽ സത്യൻ മുതലായ ഏഴ് മഹർഷിമാർ ഉണ്ടായിരുന്നു.

ഏവം ബ്രാഹ്മീഷു രാത്രീഷു ഹ്യതീ താസു സഹസ്രശഃ। ദൃഷ്ടവന്തസ്തഥാ ഹ്യന്യേ സുപ്തം കാലം മഹര്ഷയഃ

ഇങ്ങനെ, അനേകം ബ്രാഹ്മയുടെ രാത്രികൾ കഴിഞ്ഞപ്പോൾ, മറ്റു മഹർഷിമാർക്കും അപ്പോഴത്തെ ഉറങ്ങുന്ന സമയത്തെ കാണാൻ കഴിഞ്ഞു.

കല്പയാമാസ വൈ ബ്രഹ്മാ തസ്മാത് കാലോ നിരുച്യതേ

ബ്രഹ്മാവ് കല്പം സൃഷ്ടിച്ചു; അതുകൊണ്ടാണ് സമയത്തിന് ആ പേര് ലഭിച്ചത്.

സ സ്രഷ്ടാ സര്വഭൂതാനാം കല്പാദിഷു പുനഃ പുനഃ। വ്യക്താവ്യക്തോ മഹാദേവസ്തസ്യ സര്വമിദം ജഗത്

അവൻ എല്ലാ ജീവികൾക്കും സ്രഷ്ടാവാണ്, ഓരോ കല്പത്തിന്റെ ആരംഭത്തിലും വീണ്ടും വീണ്ടും. പ്രകടവും അപ്രകടവുമായ മഹാദേവൻ, ഈ ലോകം മുഴുവൻ അവനാണ്.

ഇത്യേഷ പ്രതിസന്ധിര്വഃ കീര്ത്തിതഃ കല്പയോര്ദ്വയോഃ। സാമ്പ്രതാതീതയോര്മധ്യേ പ്രാഗവസ്ഥാ ബഭൂവ യാ

ഇങ്ങനെ, കഴിഞ്ഞ കല്പവും ഇപ്പോഴത്തെ കല്പവും തമ്മിലുള്ള തുടർച്ചയും, അവയുടെ ഇടയിൽ ഉണ്ടായിരുന്ന അവസ്ഥയും നിങ്ങൾക്കായി വിശദീകരിച്ചു.

കീര്ത്തിതാ തു സമാസേന കല്പേ കല്പേ യഥാ തഥാ। സാമ്പ്രതം തേ പ്രവക്ഷ്യാമി കല്പമേതം നിബോധത

ഓരോ കല്പത്തിലും എങ്ങനെയാണെന്നത് സംക്ഷിപ്തമായി പറഞ്ഞിരിക്കുന്നു; ഇപ്പോൾ ഈ കല്പത്തെക്കുറിച്ച് ഞാൻ വിശദമായി പറയുന്നു, ശ്രദ്ധയോടെ കേൾക്കൂ.

തുല്യം യുഗസഹസ്രസ്യ നൈശം കാലമുപാസ്യ സഃ। ശര്വര്യന്തേ പ്രകുരുതേ ബ്രഹ്മത്വം സര്ഗകാരണാത്

ആയിരം യുഗങ്ങൾക്കു തുല്യമായ രാത്രിയെ ആരാധിച്ച ശേഷം, ആ ഇരുട്ടിന്റെ അവസാനം സൃഷ്ടിക്കുവാൻ ബ്രഹ്മത്വം നേടുന്നു.

ബ്രഹ്മാ തു സലിലേ തസ്മിന് വായുര്ഭൂത്വാ തദാചരത്। അന്ധകാരേ തദാ തസ്മിന് നഷ്ടേ സ്ഥാവരജങ്ഗമേ

ആ വെള്ളത്തിൽ ബ്രഹ്മാവ് വായുവായി മാറി അകത്തേക്ക് സഞ്ചരിച്ചു; ആ ഇരുട്ടിൽ, നിലനിൽക്കുന്നതും ചലിക്കുന്നതുമായ എല്ലാം നശിച്ചു.

ജലേന സമനുവ്യാപ്തേ സര്വതഃ പൃഥിവീതലേ। അവിഭാഗേന ഭൂതേഷു സമന്താത്സുസ്ഥിതേഷു ച

ജലം എല്ലായിടത്തും ഭൂമിയെ പൂർണ്ണമായി മൂടിയപ്പോൾ, എല്ലാ സത്തകളും ചുറ്റും ഒറ്റയടിയായി ഉറപ്പോടെ നിലകൊണ്ടിരുന്നു.

നിശായാമിവ ഖദ്യോതഃ പ്രാവൃട്‌കാലേ തതസ്തതഃ। തദാകാശേ ചരന് സോഽഥ വീക്ഷ്യമാണഃ സ്വയമ്ഭുവഃ

മഴക്കാലത്തെ രാത്രിയിൽ ഒരു വെട്ടുക്കിളി പോലെ, ആകാശത്ത് സഞ്ചരിച്ചുകൊണ്ട് സ്വയംഭുവൻ അപ്പോൾ ദൃശ്യമായിരുന്നു.

പ്രതിഷ്ഠായാ ഹ്യപായന്തു മാര്ഗമാണസ്തദാ പ്രഭുഃ। തതസ്തു സലിലേ തസ്മിന് ജ്ഞാത്വാ ഹ്യന്തര്ഗതാം മഹീമ്

അടിസ്ഥാനം കണ്ടെത്താനും ഇറങ്ങാനും ശ്രമിച്ച प्रभു, ആ വെള്ളത്തിൽ ഭൂമി അകത്തിരിക്കുന്നു എന്ന് മനസ്സിലാക്കി.

അനുമാനാത്തു സമ്ബുദ്ധോ ഭൂമേരുദ്ധരണം പ്രതി। ചകാരാന്യാം തനുഞ്ചൈവ പൂര്വകല്പാദിഷു സ്മൃതാമ്

അനുമാനത്തിലൂടെ ഭൂമിയെ ഉയർത്തേണ്ടതാണെന്ന് അവൻ ഗ്രഹിച്ചു; മുമ്പത്തെ കല്പങ്ങളിൽപോലെ മറ്റൊരു രൂപം സ്വീകരിച്ചു.

സ തു രൂപം വരാഹസ്യ കൃത്വാഽപഃ പ്രാവിശത് പ്രഭുഃ। അദ്ഭിഃ സഞ്ഛാദിതാമുര്വീം സമീക്ഷ്യാഥ പ്രജാപതിഃ

അവൻ വരാഹത്തിന്റെ രൂപം എടുത്ത് വെള്ളത്തിൽ കടന്നു; വെള്ളത്തിൽ മൂടപ്പെട്ട ഭൂമിയെ കണ്ടു, പ്രജാപതി.

ഉദ്ധൃത്യോര്വീമഥാദ്ഭ്യസ്തു അപസ്താസ്തു സ വിന്യസത്। സാമുദ്രീസ്തു സമുദ്രേഷു നാദേയീര്നിമ്നഗാസ്വപി। പാര്ഥിവീസ്തു സ വിന്യസ്യ പൃഥിവ്യാം സോഽചിനോദ്ഗിരീന്

ഭൂമിയെ വെള്ളത്തിൽ നിന്ന് ഉയർത്തിയ ശേഷം, വെള്ളം ഓരോ സ്ഥലത്തും വെച്ചു: സമുദ്രത്തിലെ വെള്ളം സമുദ്രങ്ങളിൽ, നദിയിലെ വെള്ളം നദികളിൽ, ഭൂമിയിലെ വെള്ളം ഭൂമിയിൽ വെച്ചു; പിന്നെ മലകൾ ക്രമീകരിച്ചു.

പ്രാക്സര്ഗേ ദഹ്യമാനേ തു തദാ സംവര്ത്തകാഗ്നിനാ। തേനാഗ്നിനാ പ്രലീനാസ്തേ പര്വതാ ഭുവി സര്വശഃ

മുന്‍സൃഷ്ടിക്കാലത്ത്, സംവർത്തകാഗ്നിയിൽ എല്ലാം കത്തിക്കഴിഞ്ഞപ്പോൾ, ആ അഗ്നിയിൽ ഭൂമിയിലെ മലകൾ മുഴുവൻ നശിച്ചു.

ശൈത്യാദേകാര്ണവേ തസ്മിന് വായുനാപസ്തു സംഹൃതാഃ। നിഷക്താ യത്ര യത്രാസംസ്തത്രതത്രാഽചലോഽഭവത്

ആ തണുപ്പിന്റെ കാരണത്താൽ, ആ ഏക സമുദ്രത്തിൽ വെള്ളങ്ങൾ വായുവിന്റെ പ്രഭാവത്തിൽ ഒന്നിച്ചു ചേരുകയും, അവ എവിടെയൊക്കെ കെട്ടിയിരുന്നുവോ അവിടെയൊക്കെ ഭൂമി കട്ടിയായി മാറുകയും ചെയ്തു.

സ്കന്നാചലത്വാദചലാഃ പര്വഭിഃ പര്വതാഃ സ്മൃതാഃ। ഗിരയോഽദ്ഭിര്നിഗീര്ണത്വാച്ചയനാച്ച ശിലോച്ചയാഃ

വെള്ളം ഒഴുകി കട്ടിയായതുകൊണ്ടാണ് അവയെ 'പർവതങ്ങൾ' എന്നു വിളിക്കുന്നത്; കുന്നുകൾ കൂട്ടിയിട്ടതും വെള്ളം അവയെ മൂടിയതുമൂലം അവയെ 'ശിലാസഞ്ചയങ്ങൾ' എന്നും അറിയപ്പെടുന്നു.

തതസ്തു താം സമുദ്ധൃത്യ ക്ഷിതിമന്തര്ജ്ജലാത് പ്രഭുഃ। സ്വസ്ഥാനേ സ്ഥാപയിത്വാ ച വിഭാഗമകരോത് പുനഃ

അതിനുശേഷം, ആ ജലത്തിൽ നിന്ന് ഭൂമിയെ ഉയർത്തി, അതിനെ അതിന്റെ യോജിച്ച സ്ഥാനത്ത് സ്ഥാപിച്ച്, ഭഗവാൻ വീണ്ടും അതിന്റെ വിഭജനം നടത്തി.

സപ്ത സപ്ത തു വര്ഷാണി തസ്യാ ദ്വീപേഷു സപ്തസു। വിഷമാണി സമീകൃത്യ ശിലാഭിരചിനോദ്ഗിരീന്

ശേഷം, ആഴ്ചകളിൽ ഏഴു ദ്വീപുകളിലെയും ഒട്ടും സമമല്ലാത്ത പ്രദേശങ്ങൾ സമമാക്കി, ശിലകൾകൊണ്ട് പർവതങ്ങൾ നിർമ്മിച്ചു.