വായുപുരാണമ്

ആഗതാഗതികം തദ്വൈ യദാ തു സലിലം ബഹു। സംഛാദ്യേമാം സ്ഥിതാം ഭൂമിമര്ണവാഖ്യാ തദാ ച സാ

വരുന്നു പോകുന്നു ചെയ്യുന്ന ആ ജലം വളരെ അധികം ആയപ്പോൾ, അതു ഭൂമിയെ മുഴുവൻ മൂടുന്നു; അപ്പോൾ അതിനെ സമുദ്രം എന്ന് വിളിക്കുന്നു.

ആഭാതി യസ്മാന്നാഭാന്തി ഭാസന്തോ വ്യാപ്തിദീപ്തിഷു। സര്വതഃ സമനുപ്ലാവ്യ താസാഞ്ചാമ്ഭോ വിഭാവ്യതേ

മറ്റുള്ളവ പ്രകാശിക്കാതെ, അതു തന്നെ മുഴുവൻ പ്രകാശിച്ച് വ്യാപിച്ച് എല്ലാം മുക്കിയശേഷം, അതിന്റെ ജലം അവയിൽ വ്യക്തമായി കാണപ്പെടുന്നു.

തദമ്ഭസ്തനുതേ യസ്മാത് സര്വാം പൃഥ്വീം സമന്തതഃ। ധാതുസ്തനോതിര്വിസ്താരേ തേനാമ്ഭസ്തനവഃ സ്മൃതാഃ

അത് മുഴുവൻ ഭൂമിയിലുടനീളം പടർന്നുപോകുന്നതിനാൽ, അതിന്റെ വ്യാപനം കൊണ്ടു ജലം പടരുന്നതെന്നു ജ്ഞാനികൾ പറയുന്നു.

അരമിത്യേഷ ശീഘ്രന്തു നിപാതഃ കവിഭിഃ സ്മൃതഃ। ഏകാര്ണവേ ഭവന്ത്യാപോ ന ശീഘ്രാസ്തേന തേ നരാഃ

‘അരം’ എന്നത് കവിൾ വേഗത്തിൽ താഴെ പോകുന്നതായി ഓർമ്മിക്കുന്നു; എന്നാൽ ഒറ്റ സമുദ്രത്തിൽ വെള്ളങ്ങൾ വേഗത്തിൽ ഒഴുകുന്നില്ല, അതുകൊണ്ടാണ് മനുഷ്യരേ, അവയെ അങ്ങനെ വിളിക്കുന്നത്.

തസ്മിന് യുഗസഹസ്രാന്തേ സംസ്ഥിതേ ബ്രഹ്മണോഽഹനി। രാജന്യാം വര്ത്തമാനായാന്താവത്തത് സലിലാത്മനാ

ആയിരം യുഗങ്ങൾ കഴിഞ്ഞ് ബ്രഹ്മാവിന്റെ ഒരു ദിവസം അവസാനിക്കുമ്പോൾ, രാജവംശം നിലനിൽക്കുമ്പോൾ, എല്ലാം വെള്ളത്തിന്റെ സ്വഭാവം മാത്രമാവുന്നു.

തതസ്തു സലിലേ തസ്മിന്നഷ്ടേഽഗ്നൌ പൃഥിവീതലേ। പ്രശാന്തവാതേഽന്ധകാരേ നിരാലോകേ സമന്തതഃ

അപ്പോൾ ആ വെള്ളം ഇല്ലാതാകുമ്പോൾ, ഭൂമിയുടെ മേൽഭാഗത്ത്, അഗ്‌നി ശമിച്ചിരിക്കുന്നു, കാറ്റ് നിശ്ശബ്ദമാണ്, ഇരുണ്ടിരിക്കുന്നു, എല്ലായിടത്തും വെളിച്ചം ഇല്ല.

യേനൈവാധിഷ്ഠിതം ഹീദം ബ്രഹ്മാ സ പുരുഷഃ പ്രഭുഃ। വിഭാഗമസ്യ ലോകസ്യ പുനര്വൈ കര്തുമിച്ഛതി

ഈ ലോകം നിയന്ത്രിക്കുന്ന ആ പ്രഭുവായ ബ്രഹ്മാവ്, വീണ്ടും ലോകത്തിന്റെ വിഭജനം സൃഷ്ടിക്കണമെന്നാഗ്രഹിക്കുന്നു.

ഏകാര്ണവേ തദാ തസ്മിന്നഷ്ടേ സ്ഥാവരജങ്ഗമേ। തദാ സ ഭവതി ബ്രഹ്മാ സഹസ്രാക്ഷഃ സഹസ്രപാത്

അപ്പോൾ ആ ഒറ്റ സമുദ്രത്തിൽ, നിലനിൽക്കുന്നതും ചലിക്കുന്നതും എല്ലാം ഇല്ലാതാകുമ്പോൾ, ബ്രഹ്മാവ് ആയിരം കണ്ണും ആയിരം കാലും ഉള്ളവനായി മാറുന്നു.

സഹസ്രശീര്ഷാ പുരുഷോ രുക്മവര്ണോ ഹ്യതീന്ദ്രിയഃ। ബ്രഹ്മാ നാരായണാഖ്യസ്തു സുഷ്വാപ സലിലേ തദാ

ആയിരം തലയും സ്വർണ്ണംപോലെയുള്ള വർണ്ണവും ഇന്ദ്രിയങ്ങൾക്കപ്പുറമുള്ളതുമായ പുരുഷൻ, ബ്രഹ്മാവും നാരായണനും, അപ്പോൾ വെള്ളത്തിൽ ഉറങ്ങുന്നു.

സത്ത്വോദ്രേകാത് പ്രബുദ്ധസ്തു ശൂന്യം ലോകമവേക്ഷ്യ ച। ഇമഞ്ചോദാഹരന്ത്യത്ര ശ്ലോകം നാരായണം പ്രതി

സത്ത്വഗുണം അധികം വന്നു ഉണർന്നപ്പോൾ, ലോകം ശൂന്യമാണെന്ന് കണ്ടു, അപ്പോൾ നാരായണനെ കുറിച്ച് ഈ ശ്ലോകം ഉദ്ധരിക്കുന്നു.

ആപോ നാരാഖ്യാസ്തനവ ഇത്യപാന്നാമ ശുശ്രുമഃ। ആപൂര്യ നാഭിം തത്രാസ്തേ തേന നാരായണഃ സ്മൃതഃ

വെള്ളങ്ങളെ ‘നര’ എന്നും അവയുടെ വ്യാപനം ‘തനു’ എന്നും കേട്ടിട്ടുണ്ട്; അവ നാഭി നിറച്ച് അവിടെ വസിക്കുന്നു, അതുകൊണ്ടാണ് നാരായണൻ എന്ന് ഓർമ്മിക്കുന്നത്.

സഹസ്രശീര്ഷാ സുമനാഃ സഹസ്രപാത് സഹസ്രചക്ഷുര്വദനഃ സഹസ്രഭുക്। സഹസ്രബാഹുഃ പ്രഥമഃ പ്രജാ പതിസ്ത്രയീപഥേ യഃ പുരുഷോ നിരുച്യതേ

ആയിരം തലയും മനസ്സും കാലും കണ്ണുകളും വായുകളും ആയിരം ഭോജനങ്ങളും ആയിരം കൈകളും ഉള്ളവൻ, സൃഷ്ടികളുടെ ആദ്യാധിപൻ, മൂന്നു മാർഗ്ഗങ്ങളിലും പ്രസിദ്ധനായ പുരുഷൻ.

ആദിത്യവര്ണോ ഭുവനസ്യ ഗോപ്താ ഏകോ ഹ്യപൂര്വഃ പ്രഥമം തുരാഷാട്। ഹിരണ്യഗര്ഭഃ പുരുഷോ മഹാത്മാ സ പഠ്യതേ വൈ തമസഃപരസ്താത്

സൂര്യന്റെ നിറമുള്ളവൻ, ലോകത്തിന്റെ ഏക രക്ഷകൻ, അപൂർവനും ആദ്യനും വേഗവാനുമാണ്; ഹിരണ്യഗർഭൻ എന്ന മഹാത്മാവ്, അന്ധകാരത്തിന് അപ്പുറത്തുള്ളവനായി അറിയപ്പെടുന്നു.

കല്പാദൌ രജസോദ്രിക്തോ ബ്രഹ്മാ ഭൂത്വാഽസൃജത് പ്രജാഃ। കല്പാന്തേ തമസോദ്രിക്തോ കാലോ ഭൂത്വാഽഗ്രസത് പുനഃ

ഒരു കല്പത്തിന്റെ തുടക്കത്തിൽ, രാജസിക ഗുണം അധികം വന്നു ബ്രഹ്മാവ് സൃഷ്ടികളെ സൃഷ്ടിച്ചു; കല്പാവസാനത്ത്, തമോഗുണം അധികം വന്നു, കാലൻ അവയെ വീണ്ടും വിഴുങ്ങി.

സ വൈ നാരായണാ ഖ്യസ്തു സത്ത്വോദ്രിക്തോഽര്ണവേ സ്വപന്। ത്രിധാ വിഭജ്യ ചാത്മാനം ത്രൈലോക്യേ സമവര്ത്തത

സത്ത്വഗുണം അധികം വന്നു, നാരായണൻ എന്നറിയപ്പെടുന്നവൻ സമുദ്രത്തിൽ ഉറങ്ങി; തന്റെ സ്വരൂപം മൂന്നു ഭാഗമാക്കി, മൂന്നുലോകങ്ങളിലും പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു.

സൃജതേ ഗ്രസതേ ചൈവ വീക്ഷന്തേ ച ത്രിഭിസ്തു താന്। ഏകാര്ണവേ തദാ ലോകേ നഷ്ടേ സ്ഥാവരജങ്ഗമേ

അവൻ ആ മൂന്നു രൂപങ്ങളാൽ സൃഷ്ടിക്കുകയും വിഴുങ്ങുകയും നിരീക്ഷിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു; ആ ഒറ്റ സമുദ്രത്തിൽ, നിലനിൽക്കുന്നതും ചലിക്കുന്നതും ഇല്ലാതാകുമ്പോൾ.

ചതുര്യുഗസഹസ്രാന്തേ സര്വതഃ സലിലാവൃതേ। ബ്രഹ്മാ നാരായണാഖ്യസ്തു അപ്രകാശാര്ണവേ സ്വപന്

നാലായിരം യുഗങ്ങൾ കഴിഞ്ഞ് എല്ലാം വെള്ളത്തിൽ മൂടപ്പെട്ടപ്പോൾ, നാരായണൻ എന്നറിയപ്പെടുന്ന ബ്രഹ്മാവ്, പ്രകാശമില്ലാത്ത സമുദ്രത്തിൽ ഉറങ്ങുന്നു.

ചതുര്വിധാഃ പ്രജാ ഗ്രസ്ത്വാ ബ്രാഹ്മ്യാം രാത്ര്യാം മഹാര്ണവേ। പശ്യന്തി തം മഹര്ല്ലോകാത് സുപ്തം കാലം മഹര്ഷയഃ

ബ്രാഹ്മയുടെ രാത്രിയിൽ മഹാസമുദ്രത്തിൽ നാലുവിധ ജീവികളും അകത്താക്കി, മഹർലോകത്തിൽ വസിക്കുന്ന മഹർഷിമാർ ആ സമയത്തെ ഉറങ്ങുന്നതുപോലെ കാണുന്നു.

ഭൃഗ്വാദയോ യഥാ സപ്ത കല്പേ ഹ്യസ്മിന് മഹര്ഷയഃ। തതോ വിവര്ത്തമാനൈസ്തൈര്മഹാന് പരിഗതഃ പരഃ

ഭൃഗു മുതലായ ഏഴ് മഹർഷിമാർ ഈ കല്പത്തിൽ ഉണ്ടെന്നപോലെ, കല്പം മാറുമ്പോഴും ആ മഹാനായവൻ അവരാൽ ചുറ്റപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു.

ഗത്യര്ഥാദ് ഋഷയോ ധാതോര്ന്നാമനിര്വൃത്തിരാദിതഃ। തസ്മാദൃഷിപരത്വേന മഹാംസ്തസ്മാന്മഹര്ഷയഃ

ചലനം എന്ന അർത്ഥം വരുന്ന ധാതുവിൽ നിന്നാണ് ഋഷിമാർ എന്ന പേര് ആദിയിൽ നിന്നു വന്നത്. അതുകൊണ്ടു തന്നെ, അവർക്ക് മഹർഷി എന്ന മഹത്തായ പേര് ലഭിച്ചു.

മഹര്ല്ലോകസ്ഥിതൈര്ദൃഷ്ടഃ കാലഃ സുപ്തസ്തദാ ച തൈഃ। സത്യാദ്യാഃ സപ്ത യേഹ്യാസന് കല്പേഽതീതേ മഹര്ഷയഃ

മഹർലോകത്തിൽ താമസിക്കുന്നവർക്ക് ആ സമയത്തെ ഉറങ്ങുന്നതുപോലെ കാണാൻ കഴിഞ്ഞു; കഴിഞ്ഞ കല്പത്തിൽ സത്യൻ മുതലായ ഏഴ് മഹർഷിമാർ ഉണ്ടായിരുന്നു.

ഏവം ബ്രാഹ്മീഷു രാത്രീഷു ഹ്യതീ താസു സഹസ്രശഃ। ദൃഷ്ടവന്തസ്തഥാ ഹ്യന്യേ സുപ്തം കാലം മഹര്ഷയഃ

ഇങ്ങനെ, അനേകം ബ്രാഹ്മയുടെ രാത്രികൾ കഴിഞ്ഞപ്പോൾ, മറ്റു മഹർഷിമാർക്കും അപ്പോഴത്തെ ഉറങ്ങുന്ന സമയത്തെ കാണാൻ കഴിഞ്ഞു.

കല്പയാമാസ വൈ ബ്രഹ്മാ തസ്മാത് കാലോ നിരുച്യതേ

ബ്രഹ്മാവ് കല്പം സൃഷ്ടിച്ചു; അതുകൊണ്ടാണ് സമയത്തിന് ആ പേര് ലഭിച്ചത്.

സ സ്രഷ്ടാ സര്വഭൂതാനാം കല്പാദിഷു പുനഃ പുനഃ। വ്യക്താവ്യക്തോ മഹാദേവസ്തസ്യ സര്വമിദം ജഗത്

അവൻ എല്ലാ ജീവികൾക്കും സ്രഷ്ടാവാണ്, ഓരോ കല്പത്തിന്റെ ആരംഭത്തിലും വീണ്ടും വീണ്ടും. പ്രകടവും അപ്രകടവുമായ മഹാദേവൻ, ഈ ലോകം മുഴുവൻ അവനാണ്.

ഇത്യേഷ പ്രതിസന്ധിര്വഃ കീര്ത്തിതഃ കല്പയോര്ദ്വയോഃ। സാമ്പ്രതാതീതയോര്മധ്യേ പ്രാഗവസ്ഥാ ബഭൂവ യാ

ഇങ്ങനെ, കഴിഞ്ഞ കല്പവും ഇപ്പോഴത്തെ കല്പവും തമ്മിലുള്ള തുടർച്ചയും, അവയുടെ ഇടയിൽ ഉണ്ടായിരുന്ന അവസ്ഥയും നിങ്ങൾക്കായി വിശദീകരിച്ചു.

കീര്ത്തിതാ തു സമാസേന കല്പേ കല്പേ യഥാ തഥാ। സാമ്പ്രതം തേ പ്രവക്ഷ്യാമി കല്പമേതം നിബോധത

ഓരോ കല്പത്തിലും എങ്ങനെയാണെന്നത് സംക്ഷിപ്തമായി പറഞ്ഞിരിക്കുന്നു; ഇപ്പോൾ ഈ കല്പത്തെക്കുറിച്ച് ഞാൻ വിശദമായി പറയുന്നു, ശ്രദ്ധയോടെ കേൾക്കൂ.

തുല്യം യുഗസഹസ്രസ്യ നൈശം കാലമുപാസ്യ സഃ। ശര്വര്യന്തേ പ്രകുരുതേ ബ്രഹ്മത്വം സര്ഗകാരണാത്

ആയിരം യുഗങ്ങൾക്കു തുല്യമായ രാത്രിയെ ആരാധിച്ച ശേഷം, ആ ഇരുട്ടിന്റെ അവസാനം സൃഷ്ടിക്കുവാൻ ബ്രഹ്മത്വം നേടുന്നു.

ബ്രഹ്മാ തു സലിലേ തസ്മിന് വായുര്ഭൂത്വാ തദാചരത്। അന്ധകാരേ തദാ തസ്മിന് നഷ്ടേ സ്ഥാവരജങ്ഗമേ

ആ വെള്ളത്തിൽ ബ്രഹ്മാവ് വായുവായി മാറി അകത്തേക്ക് സഞ്ചരിച്ചു; ആ ഇരുട്ടിൽ, നിലനിൽക്കുന്നതും ചലിക്കുന്നതുമായ എല്ലാം നശിച്ചു.

ജലേന സമനുവ്യാപ്തേ സര്വതഃ പൃഥിവീതലേ। അവിഭാഗേന ഭൂതേഷു സമന്താത്സുസ്ഥിതേഷു ച

ജലം എല്ലായിടത്തും ഭൂമിയെ പൂർണ്ണമായി മൂടിയപ്പോൾ, എല്ലാ സത്തകളും ചുറ്റും ഒറ്റയടിയായി ഉറപ്പോടെ നിലകൊണ്ടിരുന്നു.