വായുപുരാണമ്

സ ഏവം സ്ലോകം ദൃഷ്ട്വാ തു ജയാ ദേവാനഥാബ്രവീത്। വൈവസ്വതേഽന്തരേഽതീതേ മത്സമീപമിഹേഷ്യഥ ।। ൬.

ആ ശ്ലോകം കണ്ട ശേഷം ജയാ ദേവന്മാരോട് പറഞ്ഞു: 'വൈവസ്വത മന്വന്തരത്തിന്റെ അവസാനം നിങ്ങൾ ഇവിടെ എനിക്ക് സമീപം വരും.'

തതോ യൂയം മയാ സാര്ദ്ധം സിദ്ധിം പ്രാപ്സ്യഥ ശാശ്വതീമ്। ഏവമുക്ത്വാ തു താന് ബ്രഹ്മാ തത്രൈവാന്തരധീയത ।। ൬.

അങ്ങനെ, നിങ്ങളും ഞാനും ഒരുമിച്ച് ശാശ്വതമായ സിദ്ധി നേടും. ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ് ബ്രഹ്മാവ് അവിടെയെവിടെയോ അപ്രത്യക്ഷനായി.

തതോ ദേവാസ്തിരോഭൂതേ ഈശ്വരേ ഹ്യകുതോഭയമ്। പ്രപന്നാ അണിമാദ്യൈശ്ച യുക്താ യോഗബലാന്വിതാഃ ।। ൬.

അപ്പൊഴ്, ഈശ്വരൻ അപ്രത്യക്ഷനായശേഷം, ദേവന്മാർ ഭയമില്ലാതെ, ആണിമാദി ശക്തികൾകൊണ്ടും യോഗബലത്താലും ശക്തരായി, ആശ്രയം പ്രാപിച്ചു.

തതസ്തേഷാന്തു യാസ്തന്വസ്താഽഭവന് ദ്വാദശ ഹ്രദാഃ। ജയാ ഇതി സമാഖ്യാതാ ജാതാ ശ്ചോദധിസന്നിഭാഃ ।। ൬.

അതിനുശേഷം, അവരുടെ ശരീരങ്ങളിൽ നിന്ന് പന്ത്രണ്ട് വലിയ തടാകങ്ങൾ ഉദിച്ചു, അവയെ ജയകൾ എന്ന് വിളിച്ചു, സമുദ്രംപോലെ വിശാലമായവയായിരുന്നു.

തതഃ സ്വായമ്ഭുവേ തസ്മിന് സര്ഗേതേ ജജ്ഞിരേ സുരാഃ। അജിതായാം രുചേഃ പുത്രാ അജിതാ ദ്വാദശാത്മകഃ ।। ൬.

അതിനുശേഷം, സ്വായംഭുവമനുവിന്റെ സൃഷ്ടിയിൽ, ദേവന്മാർ ജനിച്ചു; രുചിയുടെ ഭാര്യയായ അജിതയിൽ നിന്ന് പന്ത്രണ്ട് രൂപങ്ങളുള്ള അജിതനും മക്കളും ജനിച്ചു.

വിധിശ്ച മുനയശ്ചൈവ ക്ഷേമോ നന്ദോഽവ്യയസ്തഥാ। പ്രാണോഽപാനഃ സുധാമാ ച ക്രതുശക്തിവ്യവസ്ഥിതാഃ । ഇത്യേതേ മാനസാഃ സര്വേ അജിതാ ദ്വാദശ സ്മൃതാഃ ।। ൬.

വിധി, മുനികൾ, ക്ഷേമൻ, നന്ദൻ, അവ്യയൻ, പ്രാണൻ, അപാനൻ, സുധാമാ, ക്രതു, ശക്തി, വ്യവസ്ഥിതൻ—ഇവരെല്ലാം മനസ്സിൽ നിന്നു ജനിച്ച അജിതാസെന്നു ഓർക്കപ്പെടുന്നു.

തേ ച യജ്ഞേ സുരൈഃ സാര്ദ്ധം യജ്ഞഭാജസ്തദാ സ്മൃതാഃ। സ്വായമ്ഭുവേഽന്തരേ പൂര്വേ തതഃ സ്വാരോചിഷേ പുനഃ। തുഷിതായാം സമുത്പന്നാഃ പുനഃ പുത്രാഃ സ്വരോചിഷഃ ।। ൬.

അവർ ദേവന്മാരോടൊപ്പം യജ്ഞത്തിൽ പങ്കാളികളായി, ആദ്യമായ സ്വായംഭുവമനുവിന്റെ കാലഘട്ടത്തിൽ. അതിനുശേഷം, സ്വാരോചിഷമനുവിന്റെ കാലത്ത്, തുഷിതയിൽ നിന്ന് സ്വരോചിഷന്റെ പുത്രന്മാർ വീണ്ടും ജനിച്ചു.

തുഷിതാ നാമ തേ ഹ്യാസന് പ്രാണാഖ്യാ യാത്രികാഃ സുരാഃ। പുനസ്തേ തുഷിതാ ദേവാ ഉത്തമേ ത്വന്തരേ സ്വയമ് ।। ൬.

അവർ തുഷിതാസെന്നു വിളിക്കപ്പെട്ട ദേവന്മാരായിരുന്നു, പ്രാണന്മാർ എന്നും യാത്രികന്മാർ എന്നും അറിയപ്പെടുന്നവർ. പിന്നെയും ഉത്തമമനുവിന്റെ കാലഘട്ടത്തിൽ തുഷിതാ ദേവന്മാർ തന്നെ വീണ്ടും ജനിച്ചു.

ഉത്തമസ്യ തു തേ പുത്രാഃ സത്യായാം ജജ്ഞിരേ ശുഭാഃ। തതഃ സത്യാഃ സ്മൃതാ ദേവാ ഉത്തമേ ചാന്തരേ തദാ ।। ൬.

ഉത്തമന്റെ ഉത്തമമായ പുത്രന്മാർ സത്യയിൽ നിന്ന് ജനിച്ചു; അതുകൊണ്ടു അകാലഘട്ടത്തിലെ ദേവന്മാർ സത്യാസെന്നു അറിയപ്പെട്ടു.

അഭജന് യജ്ഞഭാജസ്തേ തൃതീയേ ദ്വാപരാന്തരേ। തേ തു സത്യാഃ പുനര്ദ്ദേവാഃ സമ്പ്രാപ്തേ താമസേഽന്തരേ ।। ൬.

അവർ, സത്യാസുകൾ, മൂന്നാമത്തെ ദ്വാപരയുഗത്തിൽ യജ്ഞത്തിൽ പങ്കെടുത്തു; പിന്നെ, താമസമനുവിന്റെ കാലഘട്ടം വന്നപ്പോൾ, സത്യാ ദേവന്മാർ വീണ്ടും ജനിച്ചു.

ഹര്ഷാ യേ തമസഃ പുത്രാ ജജ്ഞിരേ ദ്വാദശൈവ തു । ഹരയോ നാമ തേ ദേവാ യജ്ഞഭാജസ്തഥാഽഭവന് ।। ൬.

ഹർഷന്റെ പന്ത്രണ്ട് പുത്രന്മാർ താമസമനുവിന്റെ കാലത്ത് ജനിച്ചു; അവർ ഹരയന്മാർ എന്നറിയപ്പെടുന്ന ദേവന്മാരായി, യജ്ഞത്തിൽ പങ്കാളികളായി.

തതസ്തേ ഹരയോ ദേവാഃ പ്രാപ്തേ ചാരിഷ്ണവേഽന്തരേ। വൈകുണ്ഠായാം തതസ്തേ വൈ ചരിഷ്ണോര്ജജ്ഞിരേ സുരാഃ। വൈകുണ്ഠാ നാമ തേ ദേവാഃ പഞ്ചമസ്യാന്തരേ മനോഃ ।। ൬.

അതിനുശേഷം, ഹരയ ദേവന്മാർ ചരിഷ്ണുമനുവിന്റെ കാലഘട്ടത്തിൽ വയ്ക്കുണ്ഠയിൽ നിന്ന് ജനിച്ചു; അഞ്ചാമത്തെ മനുവിന്റെ കാലത്ത്, അവർ വയ്ക്കുണ്ഠാസെന്നു വിളിക്കപ്പെട്ട ദേവന്മാരായി.

തതസ്തേ വൈ പുനര്ദ്ദേവാ വൈകുണ്ഠാഃ പ്രാപ്യ ചാക്ഷുഷമ്। സാധ്യായാം ദ്വാദശ സുതാ ജജ്ഞിരേ ധര്മസൂനവഃ ।। ൬.

അതിനുശേഷം, വയ്ക്കുണ്ഠ ദേവന്മാർ ചാക്ഷുഷമനുവിന്റെ കാലഘട്ടത്തിൽ എത്തിയപ്പോൾ, സാദ്ധ്യയിൽ നിന്ന് പന്ത്രണ്ട് പുത്രന്മാർ, ധർമ്മന്റെ പുത്രന്മാർ, ജനിച്ചു.

തതസ്തേ വൈ പുനഃ സാധ്യാഃ സംക്ഷീണേ ചാക്ഷുഷേഽന്തരേ । ഉപസ്ഥിതേ മനോഃ സര്ഗേ പുനര്വൈവസ്വതസ്യ ഹ ।। ൬.

അതിനുശേഷം, സാദ്ധ്യന്മാർ ചാക്ഷുഷമനുവിന്റെ കാലാവസാനത്തിൽ കുറയുമ്പോൾ, വൈവസ്വതമനുവിന്റെ സൃഷ്ടി അടുത്തപ്പോൾ,

ആദ്യേ ത്രേതായുഗമുഖേ പ്രാപ്തേ വൈവസ്വതസ്യ തു । അംശേന സാധ്യാസ്തേഽദിത്യാം മാരീചാത് കശ്യപാത് പുനഃ ।। ൬.

ആദ്യത്തെ ത്രേതായുഗത്തിന്റെ ആരംഭത്തിൽ, വൈവസ്വതമനുവിന്റെ കാലഘട്ടത്തിൽ, സാദ്ധ്യന്മാർ അംശമായി, ആദിതിയിൽ നിന്ന്, മരീചിയിലും കശ്യപനിലും നിന്ന് വീണ്ടും ജനിച്ചു.

ജജ്ഞിരേ ദ്വാദശാദിത്യാ വര്ത്തമാനേഽന്തരേ പുനഃ। യദാ ത്വേതേ സമുത്പന്നാശ്ചാക്ഷുഷസ്യാന്തരേ മനോഃ ।। ൬.

ഇങ്ങനെ, ഇപ്പോഴുള്ള മനുവിന്റെ കാലഘട്ടത്തിൽ പന്ത്രണ്ട് ആദിത്യന്മാർ ജനിച്ചു; അവർ ചാക്ഷുഷമനുവിന്റെ കാലത്തും ഉദിച്ചു.

തതഃ സ്വായമ്ഭുവേ സാധ്യാ ജജ്ഞിരേ ദ്വാദശാമരാഃ। ഏവമാദ്യാ ജയാസ്തേ വൈ ശാപാത്സമഭവംസ്തദാ ।। ൬.

അതിനുശേഷം, സ്വായംഭുവമനുവിന്റെ കാലഘട്ടത്തിൽ, പന്ത്രണ്ട് അമരന്മാരായ സാദ്ധ്യന്മാർ ജനിച്ചു; അങ്ങനെ, പ്രഥമ ജയകൾ അന്നത്തെ ശാപം മൂലം ഉദിച്ചു.

യ ഇമാം സപ്തസമ്ഭൂതിം ദേവാനാം ദേവശാസനാത് । പഠേദ്യഃ ശ്രദ്ധയാ യുക്തഃ പ്രത്വായം ന ഗച്ഛതി ।। ൬.

ആർക്കായാലും, ഭക്തിയോടെ ഈ ദേവന്മാരുടെ ഏഴു ജനനകഥയും ദൈവത്തിന്റെ കല്പനപ്രകാരം വായിച്ചാൽ, അവൻ സന്മാർഗത്തിൽ നിന്ന് തെറ്റിപ്പോകില്ല.

ഇത്യേതേ ഭൂതയഃ സപ്ത ജയാനാം സപ്തലക്ഷണാഃ। പരിക്രാന്താ മയാ ചാദ്യ കിമ്ഭൂയഃ ശ്രോതുമിച്ഛഥ ।। ൬.

ഇങ്ങനെ, ജയകളുടെ ഏഴു രൂപങ്ങളും, ഓരോന്നിന്റെയും പ്രത്യേകതകളും ഞാൻ ഇന്ന് വിശദമായി പറഞ്ഞു. ഇനി നിങ്ങൾക്ക് എന്താണ് കേൾക്കാൻ ആഗ്രഹം?

ദൈത്യാനാം ദാനവാനാഞ്ച ഗന്ധര്വോരഗരക്ഷസാമ്। സര്വഭൂതപിശാചാനാം പശൂനാം പക്ഷിവീരുധാമ്। ഉത്പത്തിം നിധനഞ്ചൈവ വിസ്തരാത് കഥയസ്വ നഃ ।। ൬.

ദൈത്യന്മാരുടെയും ദാനവന്മാരുടെയും ഗന്ധർവന്മാരുടെയും പാമ്പുകളുടെയും രാക്ഷസന്മാരുടെയും എല്ലാ ജീവികളുടെയും ഭൂതങ്ങളുടെയും മൃഗങ്ങളുടെയും പക്ഷികളുടെയും ചെടികളുടെയും ജനനവും നാശവും വിശദമായി ഞങ്ങൾക്ക് പറയൂ.

ഏവമുക്തസ്തദാ സൂത ഉവാച ഋഷിസത്തമാന് । ദിതേഃ പുത്രദ്വയം ജജ്ഞേ കശ്യപാദിതി നഃ ശ്രുതമ് ।। ൬.

ഇങ്ങനെ ചോദിച്ചപ്പോൾ സൂതൻ മഹർഷിമാരോട് പറഞ്ഞു: കശ്യപൻ ദിതിയിൽ നിന്ന് രണ്ട് പുത്രന്മാരെ ജനിപ്പിച്ചു എന്ന് ഞങ്ങൾ കേട്ടിട്ടുണ്ട്.

കശ്യപസ്യാത്മജൌ തൌ വൈ സര്വേഭ്യഃ പൂര്വജൌ സ്മൃതൌ। സൂത്യേഽഹന്യതിരാത്രസ്യ കശ്യപസ്യാശ്വമേധികേ ।। ൬.

കശ്യപന്റെ ആ രണ്ടു പുത്രന്മാർ എല്ലാവരിലും മുതിർന്നവരായി ഓർക്കപ്പെടുന്നു; കശ്യപൻ നടത്തിയ ദീർഘമായ അശ്വമേധയാഗത്തിന്റെ ദിവസം അവർ ജനിച്ചു.

ഹിരണ്യകശിപുര്നാമ പ്രഥമം ഋത്വിഗാസനമ്। ദിത്യാ ഗര്ഭാദ്വിനിഃസൃത്യ തത്രാസീനോച്ചസംസദി। ഹിരണ്യകശിപുസ്തസ്മാത് കര്മണാ തേന സ സ്മൃതഃ ।। ൬.

ആദ്യമായി ദിതിയുടെ ഗർഭത്തിൽ നിന്ന് പുറത്ത് വന്നവൻ ഹിരണ്യകശിപു എന്നായിരുന്നു; മഹാസഭയിൽ, യാഗത്തിൽ, ആ മുഖ്യപീഠത്തിൽ ഇരുന്നു. ആ പ്രവർത്തനത്താൽ അവൻ ഹിരണ്യകശിപു എന്ന പേരിൽ പ്രശസ്തനായി.

ഹിരണ്യകശിപോര്നാമ ജന്മ ചൈവ മഹാത്മനഃ। പ്രഭാവ़ഞ്ചൈവ ദൈത്യസ്യ വിസ്തരാദ്ബ്രൂഹി നഃ പ്രഭോ ।। ൬.

പ്രഭോ, ദൈത്യനായ മഹാത്മാവായ ഹിരണ്യകശിപുവിന്റെ ജനനവും മഹത്വവും വിശദമായി ഞങ്ങൾക്ക് പറയൂ.

കശ്യപസ്യാശ്വമേധോഽഭൂത് പുണ്യോ വൈ പുഷ്കരേ പുരാ। ഋഷിഭിര്ദ്ദേവതാഭിശ്ച ഗന്ധര്വൈ രുപശോഭിതഃ ।। ൬.

പണ്ടെ കശ്യപൻ പൂഷ്കരത്തിൽ അശ്വമേധയാഗം നടത്തി; അതു മഹർഷിമാരും ദേവന്മാരും ഗന്ധർവന്മാരും അലങ്കരിച്ചിരുന്നു.

ഉത്കൃഷ്ടേനൈവ വിധിനാ ആഖ്യാനാദൌ യഥാവിധി। ആസനാന്യുപക്ലൃപ്താനി കാഞ്ചനാനി തു പഞ്ച വൈ ।। ൬.

ഉത്തമമായ വിധിപ്രകാരം, കഥയുടെ ആരംഭത്തിൽ, അഞ്ചു പൊന്നിന്റെ ഇരിപ്പിടങ്ങൾ ക്രമമായി ഒരുക്കിയിരുന്നു.

കുശപൂതാനി ത്രീണ്യത്ര കൂര്ചഫലകമേവ ച। മുഖ്യാര്ത്വിജശ്ച ചത്വാരസ്തേഷാന്താന്യുപകല്പയേത് ।। ൬.

അവിടെ മൂന്നു കുശയാൽ ശുദ്ധീകരിച്ച ഇരിപ്പിടങ്ങളും ഒരു കൂർച്ചിന്റെ ഇരിപ്പിടവും ഉണ്ടായിരുന്നു; പ്രധാന ആർച്ചകന്മാർ ആ ഇരിപ്പിടങ്ങളിൽ ഇരിക്കേണ്ടതായിരുന്നു.

ശുഭം തത്രാസനം യത്തു ഹോതുരര്ഥേ പ്രകല്പിതമ്। ഹിരണ്മയം തഥാ ദിവ്യം ദിവ്യാസ്തരണസംസ്തൃതമ് ।। ൬.

ഹോതൃക്കായി ഒരുക്കിയിരുന്ന ആ ശുഭമായ ഇരിപ്പിടം പൊന്നുകൊണ്ടുള്ളതും ദിവ്യമായതുമായിരുന്നു; അതിൽ ദിവ്യമായ പായകൾ വിരിച്ചിരുന്നതായിരുന്നു.

അന്തര്വത്നീ ദിതിശ്ചൈവ പത്നീത്വം സ്മുപാഗതാ। ദശ വര്ഷസഹസ്രാണി ഗര്ഭസ്തസ്യാ അവര്തത ।। ൬.

ഗർഭിണിയായ ദിതി ഭാര്യയായി അവിടെ എത്തിയിരുന്നു; അവളുടെ ഗർഭം പത്ത് ആയിരം വർഷം തുടർന്നു.