വായുപുരാണമ്

നാരായണഃ പരോഽവ്യക്താദണ്ഡമവ്യക്തസമ്ഭവമ്। അണ്ഡാജ്ജജ്ഞേ പുനര്ബ്രഹ്മാ ലോകാസ്തേന കൃതാഃ സ്വയമ്

നാരായണന്‍ അവ്യക്തതയെ അതിക്രമിച്ച് അവ്യക്തത്തില്‍ നിന്ന് അണ്ടം സൃഷ്ടിച്ചു. ആ അണ്ടത്തില്‍ നിന്നാണ് വീണ്ടും ബ്രഹ്മാവ് ജനിച്ചത്; അവന്‍ തന്നെയാണ് ലോകങ്ങളെ സൃഷ്ടിച്ചത്.

ഏഷ വഃ കഥിതഃ പാദഃ സമാസാന്ന തു വിസ്തരാത്। അനേനാദ്യേന പാദേന പുരാണം സംപ്രകീര്തിതമ്

ഈ ഭാഗം നിങ്ങള്‍ക്കായി സംക്ഷിപ്തമായി പറഞ്ഞിരിക്കുന്നു; വിശദമായി അല്ല. ഈ ആദ്യ ഭാഗംകൊണ്ടാണ് പുരാണം വിവരിച്ചിരിക്കുന്നത്.

ഇത്യേഷ പ്രഥമഃ പാദഃ പ്രക്രിയാര്ഥഃ പ്രകീര്തിതഃ। ശ്രുത്വാ തു സംഹൃഷ്ടമനാഃ കാശ്യപേയഃ സനാതനഃ

ഇങ്ങനെ പ്രക്രിയയെക്കുറിച്ചുള്ള ആദ്യ ഭാഗം വിശദീകരിച്ചു. ഇത് കേട്ടു, കാശ്യപന്റെ വംശജനായ ശാശ്വതന്‍ ഹൃദയത്തില്‍ സന്തോഷം അനുഭവിച്ചു.

സമ്ബോധ്യ സൂതം വചസാ പപ്രച്ഛാഥോത്തരാം കഥാമ്। അതഃപ്രഭൃതി കല്പജ്ഞ പ്രതിസംധിം പ്രചക്ഷ്വ നഃ

അവന്‍ സൂതനോടു സംസാരിച്ച് അടുത്ത കഥ ചോദിച്ചു: 'ഇനി തുടങ്ങുന്ന കാലചക്രങ്ങളെക്കുറിച്ച്, അതിന്റെ ഇടവേളയെക്കുറിച്ച് ഞങ്ങള്‍ക്ക് വിശദീകരിക്കൂ'.

സമതീതസ്യ കല്പസ്യ വര്ത്തമാനസ്യ ചോഭയോഃ। കല്പയോരന്തരം യച്ച പ്രതിസംധിര്യതസ്തയോഃ। ഏതദ്വേദിതുമിച്ഛാമഃ അത്യന്തകുശലോ ഹ്യസി

മുന്‍പുണ്ടായിരുന്ന കാലചക്രവും ഇപ്പോഴുള്ളതും, അവയുടെ ഇടവേളയും—അവ തമ്മിലുള്ള ബന്ധം എന്താണ്? ഞങ്ങള്‍ ഇതറിയാന്‍ ആഗ്രഹിക്കുന്നു, കാരണം നീ അത്യന്തം നിപുണനാണ്.

അത്ര വോഽഹം പ്രവക്ഷ്യാമി പ്രതിസംധിഞ്ച യസ്തയോഃ। സമതീതസ്യ കല്പസ്യ വര്ത്തമാനസ്യ ചോഭയോഃ

ഇവിടെ ഞാന്‍ നിങ്ങള്‍ക്കായി മുന്‍കാല ചക്രവും ഇപ്പോഴുള്ളതും തമ്മിലുള്ള ബന്ധം വിശദീകരിക്കാം.

മന്വന്തരാണി കല്പേഷു യേഷു യാനി ച സുവ്രതാഃ। യശ്ചായം വര്ത്തതേ കല്പോ വാരാഹഃ സാമ്പ്രതഃ ശുഭഃ

കാലചക്രങ്ങളില്‍ ഉള്ള മന്വന്തരങ്ങള്‍, അവ ഏതൊക്കെയാണെന്ന്, ധാര്‍മ്മികരേ, ഇപ്പോള്‍ നടക്കുന്ന ഈ ശുഭമായ വരാഹകാലചക്രം—

അസ്മാത് കല്പാച്ച യഃ കല്പഃ പൂര്വോഽതീതഃ സനാതനഃ। തസ്യ ചാസ്യ ച കല്പസ്യ മധ്യാവസ്ഥാന്നിബോധത

ഇതിനു മുമ്പ് ഉണ്ടായിരുന്ന, പ്രാചീനമായ ആ കാലചക്രവും, ഈ കാലചക്രവും തമ്മിലുള്ള ഇടവേളയെക്കുറിച്ച് ഇപ്പോള്‍ കേള്‍ക്കൂ.

പ്രത്യാഹൃതേ പൂര്വകല്പേ പ്രതിസംധിം ച തത്ര വൈ। അന്യഃ പ്രവര്ത്തതേ കല്പോ ജനാല്ലോകാത് പുനഃ പുനഃ

മുന്‍കാലചക്രം അവസാനിച്ചപ്പോള്‍, ആ ഇടവേളയില്‍ മറ്റൊരു കാലചക്രം വീണ്ടും വീണ്ടും ജീവികളുടെ ലോകത്തില്‍ ആരംഭിക്കുന്നു.

വ്യുച്ഛിന്നാത് പ്രതിസംധേസ്തു കല്പാത് കല്പഃ പരസ്പരമ്। വ്യുച്ഛിദ്യന്തേ ക്രിയാഃസര്വാഃ കല്പാന്തേ സര്വശസ്തദാ। തസ്മാത് കല്പാത്തു കല്പസ്യ പ്രതിസംധിര്നിഗദ്യതേ

ഒരു കാലചക്രം അവസാനിച്ച് മറ്റൊന്ന് തുടങ്ങുന്നതിന്റെ ഇടയില്‍, എല്ലാ പ്രവൃത്തികളും അവസാനിക്കുന്നു. അതുകൊണ്ടാണ് ഒരു കാലചക്രത്തില്‍ നിന്ന് മറ്റൊന്നിലേക്ക് പോകുന്ന ബന്ധം പറയപ്പെടുന്നത്.

മന്വന്തരയുഗാഖ്യാനാമപ്യുച്ഛിന്നാശ്ച സന്ധയഃ। പരസ്പരാഃ പ്രവര്ത്തന്തേ മന്വന്തരയുഗൈഃ സഹ

മന്വന്തരങ്ങളുടെയും യുഗങ്ങളുടെയും ബന്ധങ്ങളും ഇടവേളകളില്‍ അവസാനിക്കുന്നു; അവ മന്വന്തരങ്ങളോടും യുഗങ്ങളോടും കൂടി അനുപാതമായി നടക്കുന്നു.

ഉക്താ യേ പ്രക്രിയാര്ഥേന പൂര്വകല്പാഃ സമാസതഃ। തേഷാം പരാര്ദ്ധകല്പാനാം പൂര്വോ ഹ്യസ്മാത്തു യഃ പരഃ। ആസീത് കല്പോ വ്യതീതോ വൈ പരാര്ദ്ധേന പരസ്തു സഃ

മുന്‍പ് സംക്ഷിപ്തമായി പറഞ്ഞ കാലചക്രങ്ങളില്‍, വലിയ കാലഘട്ടങ്ങളിലൊന്നായ, ഇതിന് മുമ്പുള്ളത്, കഴിഞ്ഞുപോയത് വലിയ കാലഘട്ടമായിരുന്നു.

അന്യേ ഭവിഷ്യാ യേ കല്പാ അപരാര്ദ്ധാദ്ഗുണീകൃതാഃ। പ്രഥമഃ സാമ്പ്രതസ്തേഷാം കല്പോഽയം വര്ത്തതേ ദ്വിജാഃ

ഭാവിയില്‍ ഉണ്ടാകുന്ന മറ്റു കാലചക്രങ്ങള്‍ രണ്ടാമത്തെ പകുതിക്ക് ശേഷം വരുന്നതാണ്. അവയില്‍ ഇപ്പോഴുള്ള ഈ കാലചക്രം ഒന്നാമത്തേതാണ്, ദ്വിജന്മാരേ.

യസ്മിന് പൂര്വഃ പരാര്ദ്ധേ തു ദ്വിതീയേ പര ഉച്യതേ। ഏതാവാന് സ്ഥിതികാലശ്ച പ്രത്യാഹാരസ്തതഃ സ്മൃതഃ

ഇവയിൽ, ആദ്യത്തേത് ആദ്യപാദം എന്നും പിന്നത്തെത് രണ്ടാംപാദം എന്നും വിളിക്കപ്പെടുന്നു. ഇതാണ് സൃഷ്ടിയുടെ നിലനില്പിന്റെ കാലാവധി; അതിന് ശേഷം ലയകാലം ആരംഭിക്കുന്നു.

അസ്മാത് കല്പാത്തു യഃ പൂര്വം കല്പോഽതീതഃ സനാതനഃ। ചതുര്യുഗസഹസ്രാന്തേ അഹോ മന്വന്തരൈഃ പുരാ

ഈ കല്പത്തിന് മുമ്പ് ഉണ്ടായിരുന്ന കല്പം പുരാതനവും ശാശ്വതവുമായതുമാണ്. അതിൽ ആയിരം ചതുര്യുഗസമൂഹങ്ങൾക്കും മുമ്പത്തെ മന്വന്തരങ്ങൾക്കും അവസാനം സംഭവിച്ചു.

ക്ഷീണേ കല്പേ തദാ തസ്മിന് ദാഹകാലേ ഹ്യുപസ്ഥിതേ। തസ്മിന് കല്പേ തദാ ദേവാ ആസന്വൈമാനികാസ്തു യേ

ആ കല്പം അവസാനിക്കുകയും സംഹാരകാലം എത്തിച്ചേരുകയും ചെയ്തപ്പോൾ, ആ കല്പത്തിൽ ആകാശദേവന്മാർ നിലനിന്നിരുന്നു.

നക്ഷത്രഗ്രഹതാരാസ്തു ചന്ദ്രസൂര്യഗ്രഹാശ്ച യേ। അഷ്ടാവിംശതിരേവൈതാഃ കോട്യസ്തു സുകൃതാത്മനാമ്

നക്ഷത്രങ്ങൾ, ഗ്രഹങ്ങൾ, താരങ്ങൾ, ചന്ദ്രനും സൂര്യനും ഉൾപ്പെടുന്ന ഗ്രഹങ്ങൾ — ഇവ ഇരുപത്തിയെട്ട് കോടിയോളം സത്പുരുഷന്മാരായിരുന്നു.

മന്വന്തരേ തഥൈകസ്മിന് ചതുര്ദശസു വൈ തഥാ। ത്രീണി കോടിശതാന്യാസന് കോട്യാദ്വിനവതിസ്തഥാ। അഷ്ടാധികാഃ സപ്തശതാഃ സഹസ്രാണാം സ്മൃതാഃ പുരാ

പതിനാലു മന്വന്തരങ്ങളിൽ ഓരോന്നിലും മൂന്നു നൂറ്റി കോടി, അതോടൊപ്പം തൊണ്ണൂറ്റി കോടി കൂടി, പിന്നെ എഴുനൂറ് എട്ടായിരം കൂടി ഉണ്ടായിരുന്നു എന്ന് പഴയകാലം ഓർക്കപ്പെടുന്നു.

വൈമാനികാനാം ദേവാനാം കല്പേഽതീതേ തു യേഽഭവന്। ഏകൈകസ്മിംസ്തു കല്പേ വൈ ദേവാ വൈമാനികാഃ സ്മൃതാഃ

മുൻ കല്പത്തിൽ ഉണ്ടായിരുന്ന ആകാശദേവന്മാരിൽ, ഓരോ കല്പത്തിലും ആകാശദേവന്മാർ ഇങ്ങനെ ഓർക്കപ്പെടുന്നു.

അഥ മന്വന്തരേഷ്വാസംശ്ചതുര്ദശസു വൈ ദിവി। ദേവാശ്ച പിതരശ്ചൈവ മുനയോ മനവസ്തഥാ

പതിനാലു മന്വന്തരങ്ങളിൽ സ്വർഗത്തിൽ ദേവന്മാർ, പിതാക്കന്മാർ, മുനികൾ, മനുക്കൾ എന്നിവരും ഉണ്ടായിരുന്നു.

തേഷാമനുചരാ യേ ച മനുപുത്രാസ്തഥൈവ ച। വര്ണാശ്രമിഭിരീഡ്യാശ്ച തസ്മിന് കാലേ തു യേ സുരാഃ। മന്വന്തരേഷു യേഹ്യാസന് ദേവലോകേ ദിവൌകസഃ

അവരുടെ അനുചിതന്മാർ, മനുവിന്റെ പുത്രന്മാർ, വർണ്ണാശ്രമങ്ങളിൽ പ്രശംസിക്കപ്പെടുന്നവർ, മന്വന്തരങ്ങളിൽ സ്വർഗലോകത്തിൽ വസിച്ച ദേവന്മാർ — ഇവരൊക്കെയും അന്നുണ്ടായിരുന്നു.

തേ തൈഃ സംയോജകൈഃ സാര്ദ്ധം പ്രാപ്തേ സങ്കലനേ തഥാ। തുല്യനിഷ്ഠാസ്തു തേ സര്വേ പ്രാപ്തേ ഹ്യാഭൂതസംപ്ലവേ

അവരോടൊപ്പം ചേർന്നവരുമായ്, കണക്കെടുപ്പ് സമയത്ത്, എല്ലാവരും സമാനമായ നിലയിലായിരുന്നു; മഹാപ്രളയം വന്നപ്പോൾ.

തതസ്തേഽവശ്യഭാവിത്വാദ് ബുദ്ധ്വാ പര്യായമാത്മനഃ। ത്രൈലോക്യവാസിനോ ദേവാസ്തസ്മിന് പ്രാപ്തേ ഹ്യുപപ്ലവേ

അവശ്യം സംഭവിക്കേണ്ട മാറ്റം മനസ്സിലാക്കി, ത്രിലോകത്തിൽ വസിക്കുന്ന ദേവന്മാർ, ആ പ്രളയം സമീപിച്ചപ്പോൾ—

തേഽനൌത്സുക്യവിഷാദേന ത്യക്ത്വാ സ്ഥാനാനി ഭാവതഃ। മഹര്ല്ലോകായ സംവിഗ്നാസ്തതസ്തേ ദധിരേ മതിമ്

അവർ ഉത്സാഹത്താലോ നിരാശയാലോ അല്ലാതെ, സ്വമേധയാ തങ്ങളുടെ സ്ഥാനങ്ങൾ വിട്ടു; ആശങ്കയോടെ മഹർലോകത്തേക്ക് മനസ്സു തിരിച്ചു.

തേ യുക്താ ഉപപദ്യന്തേ മഹസിസ്ഥൈഃ ശരീരകൈഃ। വിശുദ്ധിബഹുലാഃ സര്വേ മാനസീം സിദ്ധിമാസ്ഥിതാഃ

അവർ ശാന്തതയോടെ, മഹത്തായ ദേഹങ്ങൾ പ്രാപിക്കുന്നു; എല്ലാവരും വിശുദ്ധിയിൽ സമൃദ്ധരായി, മാനസികസിദ്ധിയിൽ നിലനിൽക്കുന്നു.

തൈഃ കല്പ വാസിഭിഃ സാര്ദ്ധം മഹാനാസാദിതസ്തു യൈഃ। ബ്രാഹ്മണൈഃ ക്ഷത്രിയൈര്വൈശ്യൈസ്തദ്ഭക്തൈശ്ചാപരൈര്ജ്ജനൈഃ

കല്പകാലം വസിച്ചവരോടൊപ്പം, മഹത്വം നേടിയവർ, ബ്രാഹ്മണർ, ക്ഷത്രിയർ, വൈശ്യർ, ഭക്തരായ മറ്റു ജനങ്ങൾ എന്നിവരും ഉണ്ടായിരുന്നു.

മത്വാ തു തേ മഹര്ല്ലോകം ദേവസങ്ഘാശ്ചതുര്ദ്ദശ। തതസ്തേ ജനലോകായ സോ ദ്വേഗാ ദധിരേ മതിമ്

മഹർലോകം പരിഗണിച്ച ശേഷം, പതിനാലു ദേവസംഘങ്ങൾ ഉത്സാഹത്തോടെ ജനലോകത്തേക്ക് മനസ്സു തിരിച്ചു.

വിശുദ്ധിബഹുലാഃ സര്വേ മാനസീം സിദ്ധിമാസ്ഥിതാഃ। തൈഃ കല്പവാസിഭിഃ സാംര്ദ്ധ മഹാനാസാദിതസ്തു യൈഃ

എല്ലാവരും വിശുദ്ധിയിൽ സമൃദ്ധരായി, മാനസികസിദ്ധിയിൽ നിലനിൽക്കുന്നു; കല്പകാലം വസിച്ചവരോടൊപ്പം, മഹത്വം നേടിയവരും കൂടെ.

ദശകൃത്വ ഇവാവൃത്ത്യാ തസ്മാദ്ഗച്ഛന്തി സ്വസ്തപഃ। തത്ര കല്പാന് ദശസ്ഥിത്വാ സത്യം ഗച്ഛന്തി വൈ പുനഃ। ഏതേന ക്രമയോഗേന യാന്തി കല്പനിവാസിനഃ

ഇങ്ങനെ പത്ത് പ്രാവശ്യം ആവർത്തിച്ച്, അവർ തപോലോകത്തേക്ക് പോകുന്നു; അവിടെ പത്ത് കല്പം കഴിഞ്ഞ്, വീണ്ടും സത്യലോകത്തേക്ക് എത്തുന്നു. ഇങ്ങനെ ക്രമാനുസൃതമായി കല്പവാസികൾ ഉയരുന്നു.