വായുപുരാണമ്

സസമുദ്രാമിമാം പൃഥ്വീം സപ്തദ്വീപാം സപര്വ്വതാമ്। ഭൂരാദ്യാം ശ്ചതുരോ ലോകാന് പുനഃ സോഽഥ പ്രകല്പയത്। ലോകാന് പ്രകല്പയിത്വാ ച പ്രജാസര്ഗം സസര്ജ്ജ ഹ

സമുദ്രങ്ങളോടുകൂടിയ ഈ ഭൂമിയും, ഏഴു ദ്വീപുകളും, പർവ്വതങ്ങളും, ഭൂലോകം മുതലായ നാലു ലോകങ്ങളും വിശ്വകർമ്മൻ ക്രമപ്പെടുത്തി. ലോകങ്ങൾ സൃഷ്ടിച്ച ശേഷം, അവിടുത്തെ ജീവജാലങ്ങളെയും സൃഷ്ടിച്ചു.

ബ്രഹ്മാ സ്വയമ്ഭൂര്ഭഗവാന് സിസൃക്ഷുര്വിവിധാഃ പ്രജാഃ। സസര്ജ്ജ സൃഷ്ടിന്തദ്രൂപാം കല്പാദിഷു യഥാ പുരാ

സ്വയംഭൂവായ ബ്രഹ്മാവ്, ഭഗവാൻ, വിവിധ ജീവികളെ സൃഷ്ടിക്കണമെന്നാഗ്രഹിച്ച്, മുമ്പ് കല്പങ്ങളിൽ ഉണ്ടാക്കിയതുപോലെ തന്നെ അതേ രൂപത്തിലുള്ള സൃഷ്ടി നടത്തി.

തസ്യാഭിധ്യായതഃ സര്ഗം തദാ വൈ ബുദ്ധിപൂര്വകമ്। പ്രധാനസമകാലം വൈ പ്രാദുര്ഭൂതസ്തമോമയഃ

അപ്പോൾ ബ്രഹ്മാവ് സൃഷ്ടിയെ കുറിച്ച് ആലോചിച്ചപ്പോൾ, അവന്റെ മനസ്സിൽ നിന്നു ഒരു സൃഷ്ടി ഉദിച്ചു; അതു പ്രധാനം എന്ന പ്രാചീന വസ്തുവിനോടൊപ്പം, അന്ധകാരത്തിൽ നിന്നുള്ളതായിരുന്നു.

തമോ മോഹോ മഹാമോഹസ്താമിസ്രോ ഹ്യന്ധസംജ്ഞിതഃ। അവിദ്യാ പഞ്ചപര്വ്വൈഷാ പ്രാദുര്ഭൂതാ മഹാത്മനഃ

അന്ധകാരം, മോഹം, മഹാമോഹം, താമസ്, അന്ധം എന്നറിയപ്പെടുന്നത്—ഈ അഞ്ചു വിധത്തിലുള്ള അജ്ഞാനം മഹാത്മാവിൽ നിന്നു ഉദിച്ചു.

പ़ഞ്ചധാ ചാശ്രിതഃ സര്ഗോ ധ്യായതഃ സോഽഭിമാനിനഃ। സര്വ്വതസ്തമസാ ചൈവ ദീപഃ കുമ്ഭവദാവൃതഃ। ബഹിരന്തഃ പ്രകാശശ്ച ശുദ്ധോ നിഃസംജ്ഞ ഏവ ച

ആലോചിക്കുന്നവന്റെ അഹങ്കാരത്തിൽ നിന്നു അഞ്ചു വിധത്തിലുള്ള ഈ സൃഷ്ടി ഉണ്ടായി; എല്ലായിടത്തും അന്ധകാരംകൊണ്ട് മൂടപ്പെട്ടത്, ഒരു പാത്രം കൊണ്ട് മൂടിയ വിളക്കുപോലെയാണ്. അകത്തും പുറത്തും പ്രകാശമുള്ളത്, ശുദ്ധവും ബോധമില്ലാത്തതുമാണ്.

യസ്മാത്തൈഃ സംവൃതാ ബുദ്ധിര്മുഖ്യാനി കരണാനി ച। തസ്മാത്തേ സംവൃതാത്മാനോ നഗാ മുഖ്യാഃ പ്രകീര്തിതാഃ

ഇവകൊണ്ട് ബുദ്ധിയും പ്രധാന ഇന്ദ്രിയങ്ങളും മൂടപ്പെട്ടതിനാൽ, അങ്ങനെ ആത്മാവ് മറഞ്ഞവരെ പ്രധാന വൃക്ഷങ്ങൾ എന്നു വിളിക്കുന്നു.

മുഖ്യസര്ഗേ തഥാഭൂതം ബ്രഹ്മാ ദൃഷ്ട്വാ ഹ്യസാധകമ്। അപ്രസന്നമനാഃ സോഽഥ തതോ ന്യാസോഽഭ്യമന്യത

പ്രധാന സൃഷ്ടി അങ്ങനെ ഫലപ്രദമല്ലെന്ന് കണ്ടപ്പോൾ, ബ്രഹ്മാവിന്റെ മനസ്സ് സന്തോഷം നഷ്ടപ്പെട്ടു; അപ്പോൾ അവൻ ത്യാഗം ആലോചിച്ചു.

തസ്യാഭിധ്യായതസ്തത്ര തിര്യ്യക് സ്രോതോഽഭ്യവര്ത്തത। യസ്മാത്തിര്യഗ് വ്യവര്ത്തേത തിര്യ്യക്സ്രോതസ്തതഃ സ്മൃതമ്

അവൻ ആലോചിച്ചപ്പോൾ അവിടെ വശത്തേക്ക് ഒഴുകുന്ന ഒരു പ്രവാഹം ഉദിച്ചു; വശത്തേക്ക് തിരിയുന്നതുകൊണ്ടു അതിനെ തിര്യക്‌സ്രോതസ്സ് എന്നു പറയുന്നു.

തമോബഹുത്വാത്തേ സര്വ്വേ ഹ്യജ്ഞാനബഹുലാഃ സ്മൃതാഃ। ഉത്പഥഗ്രാഹിണശ്ചാപി തേ ധ്യാനാദ്ധ്യാനമാനിനഃ

അവരിൽ അന്ധകാരം അധികം ഉള്ളതിനാൽ, എല്ലാവരും അജ്ഞാനത്തിൽ മുഴുകിയവരാണെന്ന് പറയുന്നു; തെറ്റായ വഴിയിൽ പോകുന്നവരും, ധ്യാനത്തിൽ അഭിമാനം കാട്ടുന്നവരുമാണ് അവർ.

തിര്യ്യക്സ്രോതസ്തു ദൃഷ്ട്വാ വൈ ദ്വിതീയം വിശ്വമീശ്വരഃ। അഹംകൃതാ അഹംമനാ അഷ്ടാവിംശദ്വിധാത്മകാഃ

തിര്യക്‌സ്രോതസ്സിനെ കണ്ടു, ഭഗവാൻ രണ്ടാം ലോകം സൃഷ്ടിച്ചു; അഹങ്കാരവും സ്വയം അഭിമാനവും നിറഞ്ഞ, ഇരുപത്തിയെട്ട് വകഭേദങ്ങളുള്ളതായിരുന്നു അതു.

ഏകാദശേന്ദ്രിയവിധാ നവധാ ചോദയസ്തഥാ। അഷ്ടൌ ച താരകാദ്യാശ്ച തേഷാം ശക്തിവിധാഃ സ്മൃതാഃ

പതിനൊന്ന് ഇന്ദ്രിയങ്ങൾ, ഒമ്പത് ഉത്തേജനങ്ങൾ, എട്ട് നക്ഷത്രാദികൾ—ഇവയുടെ ശക്തികൾ ഇങ്ങനെ വിഭജിച്ചിരിക്കുന്നു.

അതഃ പ്രകാശാസ്തേ സര്വ്വേ ആവൃതാശ്ച ബഹിഃ പുനഃ। യസ്മാത്തിര്യക് പ്രവര്ത്തേത തിര്യ്യക്സ്രോതാഃ സ ഉച്യതേ

അതിനാൽ ഇവ എല്ലാം അകത്തും പുറത്തും പ്രകാശമുള്ളവയാണെങ്കിലും, പുറത്തു വീണ്ടും മൂടപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു; വശത്തേക്ക് പോകുന്നതിനാൽ ഇവയെ തിര്യക്‌സ്രോതസ്സുകാരെന്ന് പറയുന്നു.

തിര്യക്സ്രോതാശ്ച ദൃഷ്ട്വാ വൈ ദ്വിതീയം വിശ്വമീശ്വരഃ। അഭിപ്രായമഥോദ്ധൂതം ദൃഷ്ട്വാ സര്വ്വന്തഥാഭിധമ്। തസ്യാഭിധ്യായതോ നിത്യം സാത്ത്വികഃ സമവര്ത്തത

തിര്യക്‌സ്രോതസ്സുകാരെ കണ്ടു, ഭഗവാൻ രണ്ടാം ലോകം സൃഷ്ടിച്ചു; ഉദ്ദേശം ഉദിച്ചിരിക്കുന്നതും എല്ലാം അങ്ങനെ പേരിട്ടതും കണ്ടു, അവൻ ധ്യാനിച്ചപ്പോൾ സാത്വിക സൃഷ്ടി ഉദിച്ചു.

ഊര്ദ്ധ്വസ്രോതാസ്തൃതീയസ്തു സ ചൈവോര്ദ്ധ്വവ്യവസ്ഥിതഃ। യസ്മാദ്വ്യവര്ത്തതോഹ്ദ്ധ്വന്തു ഊര്ദ്ധ്വസ്രോതാസ്തതഃ സ്മൃതഃ

മൂന്നാമത്തേത് ഊർദ്ധ്വഗമനമുള്ള പ്രവാഹമാണ്, അതു മുകളിലായി നിലകൊള്ളുന്നു; മുകളിലേക്ക് പോകുന്നതിനാൽ അതിനെ ഊർദ്ധ്വസ്രോതസ്സ് എന്നു പറയുന്നു.

തേ സുഖപ്രീതിബഹുലാ ബഹിരന്തശ്ച സംവൃതാ। പ്രകാശാ ബഹിരന്തശ്ച ഊര്ദ്ധ്വസ്രോതോദ്ഭവാഃ സ്മൃതാഃ

അവർ സന്തോഷവും ആനന്ദവും നിറഞ്ഞവരാണ്; അകത്തും പുറത്തും മൂടപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു; അകത്തും പുറത്തും പ്രകാശമുള്ള ഇവരെ ഊർദ്ധ്വസ്രോതസ്സിൽ നിന്നുള്ളവരെന്ന് പറയുന്നു.

തേന വാ താദയോ ജ്ഞേയാഃ സൃഷ്ടാത്മാനോ വ്യവസ്ഥിതാഃ। ഊര്ദ്ധ്വസ്രോതാസ്തൃതീയോ വൈ തേന സര്ഗസ്തു സ സ്മൃതഃ

ഇതിലൂടെ സ്വഭാവം ഉറപ്പുള്ള ജീവികൾ അറിയപ്പെടണം; ഊർദ്ധ്വസ്രോതസ്സ് മൂന്നാമത്തേതാണ്, ആ സൃഷ്ടിയെ അതുപോലെയാണ് വിളിക്കുന്നത്.

ഊര്ദ്ധ്വസ്രോതഃസു സൃഷ്ടേഷു ദേവേഷു സ തദാ പ്രഭുഃ। പ്രീതിമാനഭവദ്ബ്രഹ്മാ തതോഽന്യം സോഽഭ്യമന്യത। സസര്ജ്ജ സര്ഗമന്യം സ സാധകം പ്രഭുരീശ്വരഃ

ഊർദ്ധ്വസ്രോതസ്സിൽ നിന്നുള്ള ദേവന്മാർ സൃഷ്ടിക്കപ്പെട്ടപ്പോൾ, ബ്രഹ്മാവ് അതിൽ സന്തോഷത്തോടെ മറ്റൊരു സൃഷ്ടി ആഗ്രഹിച്ചു; അപ്പോൾ ഭഗവാൻ ഫലപ്രദമായ മറ്റൊരു സൃഷ്ടി നടത്തി.

അഥാഭിധ്യായതസ്തസ്യ സത്യാഭിധ്യായിനസ്തദാ। പ്രാദുര്ബ്ബഭൂവ ചാവ്യക്താദര്വ്വാക്‌സ്രോതഃ സുസാധകമ്। യസ്മാദര്വാക്വ്യവര്ത്തേത തതോഽര്വ്വാക്സ്രോത ഉച്യതേ

അപ്പോൾ സത്യസന്ധനായ് ആൾ ചിന്തിച്ചപ്പോൾ, അവ്യക്തത്തിൽ നിന്ന് സൃഷ്ടിക്ക് അനുയോജ്യമായ ഒരു താഴേക്ക് ഒഴുകുന്ന പ്രവാഹം പ്രത്യക്ഷമായി. അത് താഴേക്ക് ഒഴുകുന്നതുകൊണ്ടാണ് അതിനെ താഴ്ന്ന പ്രവാഹം എന്നു വിളിക്കുന്നത്.

തേ ച പ്രകാശബഹുലാസ്തമഃ സത്ത്വരജോധികാഃ। തസ്മാത്തേ ദുഃഖബഹുലാ ഭൂയോ ഭൂയശ്ച കാരിണഃ

അവയിൽ പ്രകാശം കൂടുതലായിരിക്കും, എന്നാൽ ഇരുണ്ടതും സത്ത്വവും രജസ്സും അധികം ഉള്ളവയുമാണ്. അതുകൊണ്ടു അവയിൽ കൂടുതൽ ദു:ഖം നിറഞ്ഞതും, വീണ്ടും വീണ്ടും പ്രവർത്തിക്കുന്നതുമാണ്.

പ്രകാശാ ബഹിരന്തശ്ച മനുഷ്യാഃ സാധകാശ്ച തേ। ലക്ഷണൈസ്താരകാദ്യൈസ്തേ അഷ്ടധാ ച വ്യവസ്ഥിതാഃ

അങ്ങോട്ടും ഇങ്ങോട്ടും പ്രകാശമുള്ള മനുഷ്യരും, സിദ്ധികളുള്ളവരും, നക്ഷത്രങ്ങൾ മുതലായ ലക്ഷണങ്ങൾകൊണ്ട് എട്ടു വിഭാഗങ്ങളായി തിരിച്ചിരിക്കുന്നു.

സിദ്ധാത്മാനോ മനുഷ്യാസ്തേ ഗന്ധര്വസഹധര്മ്മിണഃ। ഇത്യേഷ തേജസഃ സര്ഗോ ഹ്യര്വ്വാക്സ്രോതാഃ പ്രകീര്ത്തിതഃ

അവ മനുഷ്യർ സിദ്ധാത്മാക്കളാണ്, ഗന്ധർവന്മാരുടെ സ്വഭാവം പങ്കുവെക്കുന്നവർ. ഇങ്ങനെ പ്രകാശസ്വരൂപമായ, താഴ്ന്ന പ്രവാഹത്തിൽ ഉള്ള സൃഷ്ടി വിവരിച്ചു.

പഞ്ചമോഽനുഗ്രഹഃ സര്ഗശ്ചതുര്ദ്ധാ സ വ്യവസ്ഥിതഃ। വിപര്യ്യയേണ ശക്ത്യാ ച തുഷ്ട്യാ സിദ്ധ്യാ തഥൈവ ച। വിവൃത്തം വര്ത്തമാനഞ്ച തേഽര്ഥം ജാനന്തി തത്ത്വതഃ

അനുഗ്രഹം എന്ന അഞ്ചാമത്തെ സൃഷ്ടി നാലു വിധത്തിൽ നിലകൊള്ളുന്നു: മറിച്ചുള്ളത്, ശക്തിയുള്ളത്, തൃപ്തിയുള്ളത്, സിദ്ധിയുള്ളത്. അവർ കഴിഞ്ഞതും ഇപ്പോഴുള്ളതും യഥാർത്ഥത്തിൽ അറിയുന്നു.

ഭൂതാദികാനാം സത്ത്വാനാം ഷഷ്ഠഃ സര്ഗഃ സ ഉച്യതേ। വിപര്യ്യയേണ ഭൂതാദിരശക്ത്യാ ച വ്യവസ്ഥിതഃ

ഭൂതാദികൾ തുടങ്ങി വരുന്ന ജീവികളുടെ ആറാമത്തെ സൃഷ്ടി അങ്ങനെ അറിയപ്പെടുന്നു. മറിച്ചുള്ളതും, ശക്തിയില്ലാത്തതുമായ നിലയിലാണ് ഭൂതാദികൾ തുടങ്ങി അവ നിലകൊള്ളുന്നത്.

പ്രഥമോ മഹതഃ സര്ഗോ വിജ്ഞേയോ മഹതസ്തു സഃ। തന്മാത്രാണാം ദ്വിതീയസ്തു ഭൂതസര്ഗഃ സ ഉച്യതേ

മഹത് മുതൽ വരുന്ന ആദ്യത്തെ സൃഷ്ടി മഹതിൽ നിന്നാണെന്ന് മനസ്സിലാക്കണം. രണ്ടാം സൃഷ്ടി തന്മാത്രകളുടെ സൃഷ്ടിയാണ്, അതിനെ ഭൂതസൃഷ്ടി എന്നും പറയുന്നു.

വൈകാരികസ്തൃതീയസ്തു സര്ഗ ഐന്ദ്രിയ കഃ സ്മൃതഃ। ഇത്യേഷ പ്രാകൃതഃ സര്ഗഃ സമ്ഭൂതോ ഭുദ്ധിപൂര്വകഃ

മൂന്നാമത്തെ സൃഷ്ടി വൈകാരികം എന്നാണ് അറിയപ്പെടുന്നത്, അതായത് ഇന്ദ്രിയങ്ങളുടെ സൃഷ്ടി. ഇങ്ങനെ ബുദ്ധിപൂർവ്വമായ പ്രകൃതിസൃഷ്ടി ഉണ്ടാകുന്നു.

മുഖ്യസര്ഗശ്ചതുര്ഥസ്തു മുഖ്യാ വൈ സ്ഥാവരാഃ സ്മൃതാഃ। തിര്യ്യക്സോതാശ്ച യഃ സര്ഗസ്തിര്യ്യഗ്യോനിഃ സ പഞ്ചമഃ

നാല്‍പതിയാം സൃഷ്ടിയാണ് മുഖ്യമായത്, മുഖ്യജീവികൾ അചഞ്ചലങ്ങളായവരായി അറിയപ്പെടുന്നു. തിര്യക് പ്രവാഹം ഉള്ള സൃഷ്ടിയാണ് അഞ്ചാമത്തെത്, അതാണ് മൃഗജനനം.

തഥോര്ദ്ധ്വസ്രോതസാം ഷഷ്ഠോ ദേവസര്ഗസ്തു സ സ്മൃതഃ। തഥാര്വാക്സ്രോതസാം സര്ഗഃ സപ്തമഃ സ തു മാനുഷഃ

അങ്ങനെ, ഉയർന്ന പ്രവാഹമുള്ളവരുടെ ആറാമത്തെ സൃഷ്ടി ദേവസൃഷ്ടിയായി അറിയപ്പെടുന്നു. അതുപോലെ, താഴ്ന്ന പ്രവാഹമുള്ളവരുടെ ഏഴാമത്തെ സൃഷ്ടിയാണ് മനുഷ്യസൃഷ്ടി.

അഷ്ടമോഽനുഗ്രഹഃ സര്ഗഃ സാത്ത്വികസ്താമസസ്തു സഃ। പഞ്ചൈതേ വൈകൃതാഃ സര്ഗാഃ പ്രാകൃതാസ്തു ത്രയഃ സ്മൃതാഃ

എട്ടാമത്തെ സൃഷ്ടി അനുഗ്രഹം എന്നറിയപ്പെടുന്നു, അതിൽ സത്ത്വവും തമസ്സും ഉണ്ട്. ഇവയിൽ അഞ്ചു സൃഷ്ടികൾ വ്യത്യസ്തമായവയും, മൂന്നു സൃഷ്ടികൾ പ്രകൃതിസംബന്ധമായവയുമാണ്.

പ്രാകൃതോ വൈകൃതശ്ചൈവ കൌമാരോ നവമഃ സ്മൃതഃ। പ്രാകൃതാസ്തു ത്രയഃ സര്ഗാഃ കൃതാസ്തേ ബുദ്ധിപൂര്വ്വകാഃ

പ്രകൃതിയും വ്യത്യസ്തതയും ചേർന്ന ഒമ്പതാമത്തെ സൃഷ്ടിയാണ് കൗമാരസൃഷ്ടി. മൂന്നു പ്രകൃതിസൃഷ്ടികൾ ബുദ്ധിപൂർവ്വം പൂർത്തിയായി.